book

 လင်ချစ်ဆေး အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုယ်တောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ အခန်းထောင့်က နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ သောကတွေကို ရေတွက်နေသလိုပဲ။ အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း။ ဟိုဘက်အခြမ်းက လွတ်နေတာ ကြာပြီ။ လင်ယောက်ျားဆိုတာ အိမ်ဦးနတ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ကိုသူဟာ ဖမ်းဆုပ်လို့မရတဲ့ တိမ်တိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ အရာအားလုံးက ပန်းခင်းခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကိုသူ့ဆီကနေ စိမ်းသက်တဲ့ အနံ့အသက်တွေ ရလာတယ်။ အလုပ်တွေ အရမ်းများတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေ၊ ဖုန်းကို မှောက်ထားတတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်တွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အမေးတွေကို ခါးခါးသီးသီး တုံ့ပြန်တတ်တာတွေ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားရတယ်။ "ငါ့ကို သူ မချစ်တော့ဘူးလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နေ့ညမရွေး နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။ တစ်နေ့တော့ ငယ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကနေတစ်ဆင့် အင်းစိန်ဘက်က ဆရာကြီးတစ်ယောက်အကြောင်း ကြားခဲ့ရတယ်။ "လင်ချစ်ဆေး" တဲ့။ အစကတော့ ကျွန်မ မယုံပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြောက်စိတ်က ယုံကြည်မှုကို လွှမ်းမိုးသွ...

 လင်ငယ်နေသော ကျွန်တော်မိန်းမ အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီသံက တချက်တချက် စည်းချက်ကျကျ မြည်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတစ်ခု အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုက်ခတ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အခန်းထဲက မှောင်ရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပန်းကန်ဆေးနေတဲ့ သံ၊ ရေကျသံတွေက ပုံမှန်အတိုင်း ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီအသံတွေက သံချွန်နဲ့ အသည်းကို ထိုးဆွနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်မိန်းမ... သော်သော်... သူမမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေခဲ့တာ သုံးလကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု နီးပါးရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်က အလုပ်ကိုပဲ ဖိလုပ်ခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံရှိရင် အရာရာ ပြည့်စုံပြီလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေက ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို အက်ကြောင်းထင်စေခဲ့တာလား။ သော်သော်က အရင်လို ကျွန်တော့်ကို ပြုံးမပြတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်နောက်ကျရင်လည်း ဘာလို့လဲလို့ မမေးတော့ဘူး။ သူမရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း စာတွေ ရိုက်နေတတ်ပြီး တစ်ခါတလေ ပြုံးနေတတ်တာကို ကျွန်တော် ချောင်းကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။  တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် မအောင့်နိုင်တော...

 ပျောက်ဆုံးသွားသောအရာ တင်ညွန့် မနက်စောစောစီးစီး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ အိမ်က ထွက်တော့ ၅ နာရီခွဲ၊ မိုးလင်းနေပြီ။ စိတ်ထဲတွင် ကြည်ကြည်သာသာနှင့် သွက်သွက်လေးလျှောက်လာစဉ် ဈေးနားအရောက် ငါးတင်လာသော ကုန်ကားတစ်စီးဘေးမှအဖြတ်၊ “ဝူး” ဆိုကာ ကျယ်လောင်စွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့် အိတ်ဇောပိုက်ကြောင့် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး မီးခိုးလုံးအမည်းကြီး ဖုံးသွားသည်။ ကျွန်တော်ကကြောင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနေပြီ။ လက်နှစ်ဖက်လည်း မည်းနေပြီ။ မျက်နှာကိုတော့ မမြင်ရသဖြင့်မသိ။ ပွတ်ကြည့်လိုက်ရာပိုဆိုးသည်။ ကားသမားက ရယ်ပြီး ကားကို အပြင်းမောင်းထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော့်ကို လမ်းတစ်ဖက်မှကြည့်နေသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က “ဦးလေး ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ” ဟု အော်မေးသည်။ ကျွန်တော်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက သူ့ဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် ကားပေါ်မှ ရေဘူးတစ်လုံးကို ကျွန်တော့်ထံယူလာပြီး “မျက်နှာသစ်လိုက်ပါလားဦးလေး” ဟု ပြောသည်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာတွင် အခြေအနေအတော်လေးဆိုးပုံပေါ်သည်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူပေးသည့် ရေဘူးကိုယူ၊ မျက်မှန်ကိုချွတ်ပြီး ဘောင်းဘီအိတ်ထဲထည့်ကာ မျက်နှာသစ် လိုက်တော့ မျက်မှန်တွင် မီးခိုးမှိုင်းအမည်းတွေ။ ကျွန်တော်မျက...

 အဖေ့ဖုန်းထဲက အမျိုးသမီးရဲ့ ဓာတ်ပုံ အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်အိုကြီးဆီကနေ ရေစက်တွေ မြေကြီးပေါ် တဗြုန်းဗြုန်းကျနေတဲ့ အသံက လွဲရင် အိမ်ထဲမှာ ဘာအသံမှ မရှိဘူး။ အဖေကတော့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ။ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ တုန်ခါနေတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဖုန်းအိုလေးကို ကျွန်မ လှမ်းကြည့်မိတယ်။ "မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ရောက်ရှိနေပါသည်" တဲ့။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိတာဟာ ဘဝမှာ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီအချိန်က မတွေးမိခဲ့ဘူး။ အဖေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ သူတော်စင်တစ်ပါးလိုပဲ။ အမေဆုံးပြီးကတည်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အောင် ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တဲ့သူ။ ဘယ်တုန်းကမှ နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မစဉ်းစားခဲ့သလို၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်မှာစိုးလို့ ဆိုပြီး အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နေခဲ့သူလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဖုန်းစခရင်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ ပေါ်လာတာက လျှို့ဝှက်အယ်လ်ဘမ်တစ်ခုရဲ့ ပတ်စ်ဝပ်တောင်းတဲ့နေရာ။ ကျွန်မ မသိစိတ်နဲ့ပဲ အမေ့ရဲ့ မွေးနေ့ဂဏန်းတွေကို ရိုက်ထည့်လိုက်မိတယ်။ ပွင့်သွားတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဓာတ်ပုံပေါင်...

 ကျွန်တော့်မိန်းမ မိန်းမပျက် လမ်းထိပ်က ကွမ်းယာဆိုင်မှာရော၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာပါ ကျွန်တော့်မိန်းမအကြောင်းက ခေါင်းစဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ "ကိုကျော်စွာ့မိန်းမကတော့ကွာ... တစ်ညတစ်မျိုး မရိုးရဘူး" ဆိုတဲ့ လှောင်ပြောင်သံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ပြီးပဲ ဖြတ်လျှောက်ခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲကို ခြေချလိုက်တိုင်း ရတဲ့ ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းတွေ၊ အခန်းထောင့်မှာ ပုံနေတဲ့ တန်ဖိုးကြီးအိတ်တွေနဲ့ ဖိနပ်တွေက ကျွန်တော့်ကို စိမ်းစိမ်းကားကား နှုတ်ဆက်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စုခဲ့ဆောင်းခဲ့တဲ့ အချစ်ဦးသူငယ်ချင်းဘဝကနေ လင်မယားအဖြစ် နွေးနွေးထွေးထွေး နေခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေက အိမ်မက်တစ်ခုလိုပဲ။ သီရိက သိပ်အေးဆေးတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ကျွန်တော့်အလုပ်ကရတဲ့ လစာလေးနဲ့တင် သူရောင့်ရဲခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်တော် ဆိုးဆိုးရွားရွား ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ခါးအောက်ပိုင်း သေသွားမလို ဖြစ်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ဆေးရုံစရိတ်တွေ၊ ခွဲစိတ်စရိတ်တွေက သိန်းရာနဲ့ချီ ကုန်ခဲ့တာ။ သာမန်ရုံးစာရေးတစ်ယောက်ရဲ့ စုဆောင်းမှုက ဖျတ်ခနဲ ကုန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိပ်ရာပေါ်မှာ လှုပ်မရဘဲ လ...

 ကုသိုလ်တပဲ ငရဲတပိဿ အချုပ်ခန်းထဲက သံတိုင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေဟာ အေးစက်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်တစ်ခု ငြိမ်းသတ်လို့မရအောင် လောင်မြိုက်နေပါတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေသည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတယ်။ ဒီမိုးရေတွေဟာ ကျွန်တော့်အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားတွေကိုပဲ ပိုပြီး ထင်ရှားစေသလားဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မဝေခွဲတတ်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်နာမည် မင်းသူ။ လူရိုးတစ်ယောက်လို့ လူတွေက သတ်မှတ်ကြပေမဲ့ အမှန်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချောက်ထဲတွန်းပို့ခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ နွယ် တဲ့။ အဖေနဲ့အမေ ဆုံးသွားကတည်းက ကျွန်တော်ဟာ နွယ့်အတွက် အဖေရော အမေရော ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ နွယ်က တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသူ။ သူ့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျွန်တော်ဟာ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်ကြမ်းပေါင်းစုံကို လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေဟာ ကြမ်းတမ်းနေပေမဲ့ နွယ့်လက်လေးတွေကတော့ ကလောင်တံကိုပဲ ကိုင်စေချင်ခဲ့တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်း စတင်ခဲ့တယ်။ နွယ့်မှာ ချစ်သူရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိခဲ့ရတယ်။ သူက မြို့က ဂုဏ်သရေ...

 ခဲအိုနှင့်ဖြတ်သန်းခဲ့မိတဲ့ ညတည အခန်းဦး - အမှောင်ထဲက အစပြုခြင်း ကျွန်မဘဝရဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းတွေဟာ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေတဲ့ အဲဒီသောကြာနေ့ညကစတင်ခဲ့တာလို့ ပြောရင် မှားမယ်မထင်ပါဘူး။ အလုပ်ကနေ အကြောင်းမဲ့အထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့နေ့၊ အဆောင်လခပေးဖို့ နောက်ကျနေလို့ အဆောင်ရှင်ရဲ့ မျက်နှာထားကို မကြည့်ချင်တာနဲ့ပဲ ကျွန်မဟာ တစ်ဦးတည်းသော အစ်မဖြစ်သူ မစုတို့အိမ်ကို ခြေဦးလှည့်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေတာက အားကိုးရာမဲ့မှုနဲ့ မျက်ရည်တွေရယ်၊ ပြီးတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းလွန်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အစ်မဖြစ်သူက ကျွန်မကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုခဲ့ပေမဲ့ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုသူရရဲ့ အကြည့်တွေကတော့ ကျွန်မအတွက် အမြဲတမ်း စိမ်းသက်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညကတော့ အရာအားလုံးက ထူးခြားနေခဲ့ပါတယ်။ အခန်းနှစ် - နီးစပ်မှု အခိုက်အတန့် မစုက ညပိုင်း ဈေးပိတ်သိမ်းဖို့ အပြင်ထွက်သွားချိန်မှာ အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ ကိုသူရပဲ ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ အိမ်အပြင်မှာတော့ မိုးက တဝေါဝေါရွာလို့။ ကျွန်မကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားတဲ့အကြောင်း၊ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝအကြောင်းတွေကို တွေးပြီး ငိုနေမိတယ်။ အဲဒီအချ...

 အထင်နှင့်အမြင် တင်ညွန့် တစ်နေ့လမ်းလျှောက်အထွက် မိုးမိသည်။ အိမ်ကအထွက်တွင် မိုးအုံ့နေသော်လည်း မရွာလောက်ဟုထင်ကာ ထီးမယူဘဲ ထွက်လာမိသည်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးကျလာသဖြင့် နီးစပ်ရာ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင် အမိုးအောက်ကို ပြေးခိုရသည်။ နာရီဝက်လောက် ကြာမှ မိုးကတိတ်သွားသည်။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်တွင် ထိုင်နေရသည်မှာလည်း ကျွန်တော့်အတွက် အချည်းနှီး မဖြစ်ပါ။ မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းတွေက တွေးစရာတွေ၊ ရေးစရာတွေ။ မိုးစဲပြီဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော် လမ်းဆက်လျှောက်သည်။ ကျွန်တော်က နောက်ကျသွားသောကြောင့် စားနေကျ ထမင်းကြော်ဆိုင်ကို ရောက်လာသည့်အခါတွင် ဆိုင်ခုံတွေကို သိမ်း၍ပင်နေပြီ။ ဆိုင်ရှေ့ကအဖြတ်တွင် ဆိုင်ရှင်က “ဆရာကြီး ဒီနေ့‌နောက်ကျတယ်” ဟုပြောကာနှုတ်ဆက်သည်။ “အေးဗျာ မိုးရွာနေလို့ မိုးခိုနေရတာနဲ့။ ကုန်ပြီပေါ့” “တစ်ပွဲစာရဦးမယ် … စားမလား” “ကျန်သေးလို့လား … စားမှာပေါ့” “ဝက်သားနဲ့တစ်ပွဲရဦးမယ်” ကျွန်တော်က ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲထိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ထိုင်ခုံတွေကို သိမ်းနေသည့်လူက “ဆရာ ကျွန်တော့်အတွက် ကျန်သေးလား” ဟု ဆိုင်ရှင်ကိုလာမေးနေသည်။ “အေး … ဒီမှာ ဖောက်သည်ဆရာကြီးကို ထည့်ပေးလိုက်မလို့” “ကျွန်တော့်ကို ဒီနေ့ပေးမယ်ဆိုတဲ့ လုပ်ခနဲ့ ထမင်းကြော်တစ်ပွဲလေ...

 ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ အဖြေမပေါ်တဲ့ဗိုက် ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတယ်။ နယ်ဘက်မှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတာ ခြောက်လတိတိ ရှိပြီ။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြတ်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။ ဝမ်းသာအားရ ပြေးဖက်မယ်လို့ ထင်ထားပေမဲ့ သူက ခုံမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက သူ့ရဲ့ ဖောင်းကြွနေတဲ့ ဗိုက်ဆီကို ရောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် တွက်ကြည့်မိတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်က ထွက်သွားတာ ခြောက်လ။ အခု မြတ်ရဲ့ ဗိုက်က အနည်းဆုံး ခုနစ်လ ဒါမှမဟုတ် ရှစ်လလောက် ရှိနေပြီ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အေးစက်သွားသလိုပဲ။ ဘာစကားမှ ပြောလို့မရဘဲ မြတ်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ မြတ်ကတော့ ကျွန်တော့်အကြည့်တွေကို ရှောင်ပြီး ကြမ်းပြင်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ "မြတ်... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ကျွန်တော့်အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ မြတ်က ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ငြိမ်နေတယ်။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ရူးစေတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ကလေးရဖို့ ခက်ခဲနေလို့ ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြခဲ့ရဖူးတယ်။ အခု ကျွန်တော်မရှိတဲ...

 ဦးလေးအရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှုကိုခံရတဲ့ တူမ အခန်းတစ် - အမှောင်ထဲက ရိပ်မြုံ အပြင်မှာ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို ကျလာတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံထက်တောင် ပိုကျယ်နေသလားပဲ။ အိမ်ထဲမှာတော့ အေးစိမ့်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ဖဝါးတွေကတော့ ချွေးစေးတွေ ပြန်လို့။ ဒီအိမ်ကြီးဟာ ကျွန်မအတွက် တစ်ချိန်က လုံခြုံရာ ရိပ်မြုံဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မိဘတွေ မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်မကို ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်လာခဲ့တဲ့ ဦးလေးမြတ်နိုးဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အဖေတစ်ယောက်လို၊ ဘုရားတစ်ဆူလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်မကို ဝါးမြိုတော့မယ့် သားရဲတွင်းကြီးတစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဦးလေးရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ မောလာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခုကို ကြောက်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကိုကြောက်နေမှန်းတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိသေးဘူး။ အခန်းနှစ် - ယုံကြည်ခြင်းရဲ့ အခြေခံ ကျွန်မ အသက် ရှစ်နှစ်သမီးမှာ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကားအက်စီးဒင့်နဲ့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ဦးလေးမြတ်နိုးက ကျွန်မကို လက်တွဲခေါ်ခဲ့တာ။ "နှင်း... သမီးမှာ ဦးလေးရှိတယ်နော်၊ ဘာမှမကြောက်နဲ့" ဆိုတဲ့...

 မယားကြီး၏ကျိန်စာနှင့် မယားငယ်၏ဗိုက် အခန်းတစ် အိမ်ရှေ့ခန်းက ဘုရားစင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အောင်သပြေပန်းတွေ ညှိုးခြောက်နေတာ တစ်ပတ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အဲဒီပန်းတွေကို လွှင့်ပစ်ဖို့ သတိမရသလို၊ အသစ်လဲဖို့လည်း စိတ်မကူးမိဘူး။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ မသီတာ နေလာခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာအတွင်းမှာ ဒီအိမ်ဟာ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးတာ အခုတော့ ယုံနိုင်စရာမရှိတော့ဘူး။  ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ မသီတာကတော့ အေးစက်တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပေမဲ့ အရင်လို မေတ္တာအရိပ်အယောင်တွေ မရှိတော့ဘူး။ "ကိုကို... တကယ်ပဲ အဲဒီမိန်းကလေးမှာ ကိုကို့သွေးသား ရှိနေပြီလို့ သေချာလား" တဲ့။ သူမရဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ထားမိတယ်။ "အင်း... နွေနွေးမှာ ကိုယ်ဝန် သုံးလရှိပြီ သီတာ" လို့ ကျွန်တော် ဖြေလိုက်တဲ့အခါ အခန်းထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက စက္ကန့်အတော်ကြာ စိုးမိုးသွားခဲ့တယ်။ အခန်းနှစ် နွေနွေးနဲ့ ကျွန်တော် ပတ်သက်ခဲ့တာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ သူမက ငယ်တယ်၊ လှတယ်၊ ပြီးတ...

 အမွေမပေးလို့ အဖေကိုနေလှန်းတဲ့သားမိုက် အိမ်ရှေ့က ကွန်ကရစ်ပြင်ပေါ်မှာ တောက်တောက်လောင်နေတဲ့ နေရှိန်က လူတစ်ကိုယ်လုံးကို ပြာဖြစ်သွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းလှပါတယ်။ မွန်းတည့်တစ်နာရီရဲ့ အပူရှိန်အောက်မှာ သစ်သားကုလားထိုင်ဟောင်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေရတဲ့ အဖေဟာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး ချွေးတွေက အင်္ကျီအစုတ်လေးမှာ ရွှဲနစ်လို့နေပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ခန်းထဲက ယပ်တောင်ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း အဖေ့ကို အပြင်ကနေ လှမ်းကြည့်နေခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေ၊ အာဃာတတွေက နေပူထက်တောင် ပိုပြင်းနေသလိုပဲ။ "ပေးမလား၊ မပေးဘူးလား အဖေ။ အဲဒီခြံဂရန်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲအပ်လိုက်ရင် အဖေလည်း ဒီဒုက္ခက လွတ်ပြီ" ကျွန်တော့်အသံက ဟိန်းထွက်သွားပေမယ့် အဖေ့ဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။ အသက် ကျော်အရွယ် အဖေ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ခြောက်ကပ်ပြီး အက်ကွဲနေတယ်။ အဖေက ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေရတာလဲ။ ကျွန်တော် အကြွေးတွေပတ်လည်ဝိုင်းနေတာ သူသိရဲ့သားနဲ့။ ကျွန်တော့်မိန်းမကလည်း အထုပ်ပြင်ပြီး အိမ်ကဆင်းသွားပြီ။ အလုပ်ကလည်း အလွဲသုံးစားမှုနဲ့ ပြုတ်ခဲ့ရတာ အဖေသိပါတယ်။ အဲဒီခြံကွက်လေးကို ရောင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ဘဝ ပြန်စလို့ရမှာကို အဖေက ဘာလို့ လက်ကိုင်ထားတာလဲ။ ...

 အဖေ့မယားငယ်၏ သားသမီးများ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ နေဝင်ရီတရောအချိန်မှာ လွင့်ပျယ်သွားတဲ့ တိမ်တိုက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ အရာအားလုံးဟာ လှပနေခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ စီမံကိန်းမန်နေဂျာဆိုတဲ့ ရာထူး၊ နောက်လထဲမှာ လက်ထပ်တော့မယ့် ချစ်သူ မေ၊ ပြီးတော့ မြို့ထဲက တိုက်ခန်းအသစ်လေး။ အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ မိခင်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေးရင်း ဘဝကို အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ခါးသီးလွန်းတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။ သောက်မိတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ အဆိပ်တက်ပြီး အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားရတယ်။ အရာအားလုံးဟာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုကနေ စတင်ခဲ့တာ။ အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခုဆီကနေ "အစ်ကို... အဖေ့အတွက် အရေးကြီးလို့ပါ" ဆိုတဲ့ အသံလေး။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော် ဒါကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှု တစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံတစ်ခုရဲ့ အရေးပေါ်ဌာနရှေ့မှာ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပြိုလဲမှုတွေ စတင်ခဲ့ပြီဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တူတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူတို့က အဖေ့ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း ဇနီးဆီက မွေးဖွားလာတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ...

 အကုသိုလ် အကျိုးဆက် အခန်း () ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ တလက်လက်တောက်ပနေတဲ့ စိန်စီထားတဲ့ နာရီတစ်လုံးလိုပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ငွေကြေးချမ်းသာသူ၊ လုပ်ငန်းရှင်လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် လေးစားအားကျကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတောက်ပမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အရိပ်တစ်ခု အမြဲတမ်း ကပ်ပါနေခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကျွန်တော် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမှားတစ်ခုဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း အနာဟောင်းတစ်ခုလို တစစ်စစ် ကိုက်ခဲနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ အတ္တကြီးခဲ့တယ်၊ လောဘဇောတွေနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ အောင်မြင်မှု လှေကားထစ်ကို တက်ဖို့အတွက် ဘေးကလူရဲ့ လက်ကို တွန်းဖယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ လှေကားအောက်ကို ကန်ချခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က ကျွန်တော်နဲ့အတူ မြေကြီးထဲအထိ ပါသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ထားခဲ့မိတယ်။ အခန်း () သန္တာနဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲကို နွေဦးလေပြည်တစ်ခု တိုးဝင်လာသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူမဟာ အေးချမ်းတယ်၊ ဖြူစင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အတိုင်းအဆမရှိ ချစ်ခဲ့တယ်။...

 ပြည့်တန်ဆာမဖြစ်နေသည့် ကျွန်တော့်ခယ်မ အခန်းတစ် — အမှောင်ထဲက အရိပ် မိုးရေစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း နာရီလက်တံလှည့်သံကို နားထောင်ရင်း ထိုင်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်တော့်ဇနီး သီရိ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ဒီအိမ်ကြီးက သင်္ချိုင်းတစ်ခုလို ခြောက်ကပ်နေခဲ့တာ။ သီရိဆုံးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သီရိရဲ့ ညီမလေး နာဒီ တစ်ယောက် အစအနမရှိ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လက်လျှော့လိုက်ရတယ်။ "ပွေချင်လို့ ထွက်ပြေးသွားတာနေမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ အနီးအနားက လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေကို နားပိတ်ပြီး ကျွန်တော် နေခဲ့တယ်။ နာဒီက ငယ်ငယ်ကတည်းက ခေါင်းမာပြီး လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လေ။ အခန်းနှစ် — မမျှော်လင့်တဲ့ တွေ့ဆုံခြင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်က မြို့ငယ်လေးတစ်ခုကို ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ညဘက် လမ်းလျှောက်ရင်း မှောင်ရိပ်ကျတဲ့ လမ်းကြားတစ်ခုထဲမှာ လူအုပ်စုတစ်စု ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော့်နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွာ...

 အောင်မြတ်သာနှင့် ဝိဉာဉ်လွင့်သူ ငစနေ အခန်း (တစ်) မိုးကတိတ်မည့်ပုံမပေါ်။ ရန်ကုန်မြို့ပြရဲ့ ညတာသည် ကတ္တရာလမ်းမပေါ်က မီးရောင်ပြန်တွေလိုပဲ အေးစက်လွန်းလှသည်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်မိသည်။ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမရှိသလို၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်သူ့ဆီကိုမှ ခေါ်ဆိုဖို့ အင်အားမရှိတော့ပါ။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဝါကျင့်ကျင့် ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကို ကြည့်နေမိသည်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ သွားဖြဲနားဖြဲနှင့် ရယ်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်။ သူ့နာမည်က ငစနေ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အရိပ်လို ကပ်ပါခဲ့ပြီး အခုတော့ ဝိဉာဉ်တစ်ခုလို လွင့်စင်သွားခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် အောင့်တက်လာသည်။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတာထက်၊ ကိုယ့်နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဖြတ်တောက်မယ့် ဓားတစ်စင်းနဲ့ ပိုတူနေခဲ့သည်။ အခန်း (နှစ်) ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်က ထက်မြက်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသူဖြစ်သလောက်၊ ငစနေကတော့ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှသည်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ကျွန်တော်ကလွဲရင် ဘာမှမရှိသလို သူကျ...

 ခေါင်ကမိုးမလုံလျှင် -------------------- ရွာသား လူငယ်တစ်ယောက်သည် ရိုးသားသော၊ အကျင့်သီလကောင်းသော၊ ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသည့် အမျိုးသမီး ငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်လိုက်လေသည်။ လက်ထပ်ပြီးတစ်နှစ်ကြာသောအခါတွင် ထိုလူငယ် လေးသည် ဆွေနီးမျိုးစပ်တော်သူတစ်ဦးနှင့် အကြီးအကျယ်စကားများကြသည်။ ဒေါသဖြင့် ထိုလူကို သတ်မိ လိုက်လေသည်။ သူတို့ဓလေ့ထုံးစံအရ ထိုလူငယ်မှာ ဇနီးသည်ကိုခေါ်ပြီး ထိုရွာမှထွက်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ဇနီး မောင်နှံလည်း ရွာမှထွက်ကာ အခြားရွာတစ်ရွာ လူမျိုးစုတစ်စုထံတွင် ဘဝသစ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ကြလေ သည်။ ထိုရွာသစ်တွင် လူငယ်သည် ရွာလူကြီးအိမ်ကို မကြာခဏသွားပြီးရင်းနှီးစေရန် စကားပြောဆိုခြင်း၊ အကြံ ဉာဏ်များ ရယူခြင်းဖြင့် ကျွမ်းဝင်မှုကိုယူလေသည်။ တစ်နေ့တွင် ရွာလူကြီးသည် လူသစ်ကောင်လေး အိမ်ရှေ့ကအဖြတ် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည့် လူငယ်လေး၏ ဇနီးချောကို တွေ့မြင်သွားလေသည်။ ထိုကလေးမလေးကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် ရွာလူကြီးစိတ်ထဲတွင် စွဲလမ်းနှစ်သစ်မိသွားလေတော့သည်။ ရွာလူကြီးစိတ်တွင် မကောင်းမှုကစိုးမိုးပြီး၊ ယုတ်မာသောအကြံအစည်တစ်ခုကို ပြုလေတော့သည်။ ယောက်ျား ဖြစ်သူကို အဝေးတစ်နေရာ စေလွှတ်ပြီးလျှင် သူ၏ ယုတ်မာသောစိတ်ကို အကောင်အထည်ဖ...

 ကိုယ်ဝန်သည်နှင့် မင်္ဂလာဦးည အခန်း () အခန်းထဲမှာ သင်းပျံ့နေတဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသက်ရှူရကျပ်စရာ အနံ့အသက်တွေသာ ဖြစ်သည်။ အိပ်ရာပေါ်မှာ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ထိုင်နေတဲ့ နွယ်။ ပန်းနုရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံလေးနဲ့ သူမဟာ သိပ်ကို လှပလွန်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာတော့ အဆိပ်အတောက် တစ်ခုလို မြင်နေမိသည်။ ဒီမင်္ဂလာပွဲဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် တာဝန်ယူမှုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အတင်းအကျပ် တည်ဆောက်ထားရတာမို့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေက ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ နွယ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြောက်နှစ်ကြာ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက သူမဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ "ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုတွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလို ခံစားခဲ့ရသည်။ အခန်း () ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတိတ်က ချိုမြိန်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ နွယ်ဟာ သိပ်ကို အလိုက်သိတတ်ပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အောင်မြင်မှုနောက်ကို လိုက်ရင်း သူမရဲ့ အချစ်တွေကို အသေးအဖွဲလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေး အဆင်မပြေမှုတွေ၊ အကြွေးပတ်လည် ဝိုင်းနေတဲ့ ကိစ္စတွေကို သူမက...

 ချွေးပြန်တဲ့ဆောင်းတစ်ည ------------------------- ဆောင်းတွင်းတစ်ညပေါ့။ အေးလွန်းလို့ ကွေးနေတုန်း "ကျောင်းဆရာ...ကျောင်းဆရာ" ဆိုပြီး လူအော်သံ ခွေးအော်သံတွေ ညံသွားတာနဲ့ လက်နှိပ်မီးဆွဲပြီး တဲထဲက ထွက်လိုက်တယ်။ အပြင်မှာ ကျန်းမာရေးဌာနက ဆရာလေးစောရော်ဂျယ်နဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ "ကိုရော်ဂျယ်...လာဗျာ" "မလာဘူး ကျောင်းဆရာ...ဆရာ လိုက်ခဲ့ရမှာ။ အမြန်ဆုံး။ လမ်းကျမှပြောမယ်" နောက်ကပါလာတဲ့သူက ပြည်သူ့စစ်ခေါင်းဆောင် ကိုဖိုးခွေး။ အရေးကြီးလို့ပဲလို့ထင်ပြီး တိုက်ပုံလေး အပေါ်ကထပ်ဝတ်ကာ သူတို့နောက်လိုက်ခဲ့တယ်။ လမ်းရောက်မှ ကိုရော်ဂျယ်က  "ဆရာ့မယ်တော်ကြီး သောင်းကျန်းနေလို့" ဆိုပြီး စကားစတယ်။  ကျွန်တော့် မယ်တော်ကြီးဆိုတာက ရွာကို ပထမဆုံး ကျွန်တော်ရောက်တော့ သေသွားတဲ့ သူ့သားနဲ့တူတယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို သူ့အိမ်မှာခေါ်ထား သုံးလလောက် ထမင်းကျွေးထားတဲ့ အဖွားဒေါ်လှခင်ကိုပြောတာ။ ဒေါ်လှခင်က ကျွန်တော့်ကို သူ့သားလို့ပဲ တစ်ရွာလုံးကို လျှောက်ပြောတော့ ကျွန်တော့် မယ်တော်ကြီး အလိုလို ဖြစ်သွားရတော့တာပေါ့။ "ကျောင်းဆရာရေ...လယ်တဲမှာ ဒေါ်လှခင် မြောနေတာ သိတယ်နော်" "သိတယ်လေ...မနက...

 ကျွန်တော့်ခယ်မ ဗိုက်ကြီးသည်သရဲမ အခန်းတစ် အိမ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း စိုထိုင်းထိုင်းအနံ့တစ်ခု စွဲကပ်နေတာ တစ်လကျော်ပြီ။ အဲဒါဟာ မိုးရေနံ့လိုလို၊ ပုပ်သိုးသိုးအနံ့လိုလိုနဲ့ ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲမှာတင်မကဘဲ ရင်ဘတ်ထဲအထိပါ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေတာ။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ အိမ်အပေါ်ထပ်ကို မော့ကြည့်မိတိုင်း ကျောရိုးထဲကနေ စိမ့်ခနဲ အေးသွားတတ်တယ်။ ခယ်မဖြစ်သူ မေနှင်း တစ်ယောက် ဆုံးပါးသွားတာ သိပ်မကြာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာ သူမ ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ သူမရဲ့ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ ခြေသံတွေ၊ ညည်းတွားသံတွေနဲ့ အထူးသဖြင့်... အဲဒီ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြီးကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်တော် ခဏခဏ မြင်နေရတာ။ အခန်းနှစ် မေနှင်းဟာ ကျွန်တော့်အစ်ကို ကိုမင်းမင်းရဲ့ ဇနီး။ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ မေနှင်းက သဘောကောင်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူပါ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း မောင်အရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းမင်းကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာဆိုတော့ အလုပ်အရမ်းများတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်မို့ အိမ်မှာပဲ အနေများတဲ့အတွက် မေနှင်းနဲ့ ကျွန်တော်က ပ...