လင်ငယ်နေသော ကျွန်တော်မိန်းမ
လင်ငယ်နေသော ကျွန်တော်မိန်းမ
အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီသံက တချက်တချက် စည်းချက်ကျကျ မြည်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတစ်ခု အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုက်ခတ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အခန်းထဲက မှောင်ရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပန်းကန်ဆေးနေတဲ့ သံ၊ ရေကျသံတွေက ပုံမှန်အတိုင်း ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီအသံတွေက သံချွန်နဲ့ အသည်းကို ထိုးဆွနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်မိန်းမ... သော်သော်... သူမမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေခဲ့တာ သုံးလကျော်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု နီးပါးရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်က အလုပ်ကိုပဲ ဖိလုပ်ခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံရှိရင် အရာရာ ပြည့်စုံပြီလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေက ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို အက်ကြောင်းထင်စေခဲ့တာလား။ သော်သော်က အရင်လို ကျွန်တော့်ကို ပြုံးမပြတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်နောက်ကျရင်လည်း ဘာလို့လဲလို့ မမေးတော့ဘူး။ သူမရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း စာတွေ ရိုက်နေတတ်ပြီး တစ်ခါတလေ ပြုံးနေတတ်တာကို ကျွန်တော် ချောင်းကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် မအောင့်နိုင်တော့ဘူး။ သူမ အပြင်သွားမယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတဲ့နောက်ကို ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် လိုက်ခဲ့မိတယ်။ မြို့စွန်က ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ သူမနဲ့ လူရွယ်တစ်ယောက် ရယ်မောပြီး စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ ခဏ၊ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်သွားသလိုပဲ။ အဲဒီလူက သူမရဲ့ လက်ကို အုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သော်သော်ကလည်း ရုန်းမထွက်တဲ့အပြင် မျက်ရည်တွေကြားက ပြုံးနေခဲ့တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ရူးသွပ်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်မိတယ်။ သော်သော် ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် သူမကို အဆိုးရွားဆုံး စကားလုံးတွေနဲ့ ဆဲဆိုခဲ့မိတယ်။
"နင်... ငါ့အပေါ် ဒီလောက် သစ္စာဖောက်ရလား သော်သော်။ ငါ ရှာကျွေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ နင်က လင်ငယ်နဲ့ ပျော်နေတာပေါ့လေ"
ကျွန်တော် အော်ဟစ်နေချိန်မှာ သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး တိတ်တိတ်လေး ငိုနေရုံပဲ။ သူမရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အိမ်ပေါ်က ဆွဲချပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ သူမ အဝတ်အစားထုတ်လေးတစ်ခုကို ပိုက်ပြီး အိမ်ထဲက ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် ရက်ရက်စက်စက် ကြည့်နေခဲ့မိတယ်။ "နင့်ဆီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့" လို့ နောက်ဆုံး အော်ပြောလိုက်တဲ့ စကားက အခုထိ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အိမ်ထဲမှာ ယောင်လည်လည် ဖြစ်နေတုန်း အိပ်ခန်းထဲက ကုတင်အောက်မှာ ပြုတ်ကျနေတဲ့ စာအိတ်အညိုလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဓာတ်မှန်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ သော်သော်မှာ ဦးနှောက်အာရုံကြော ရောဂါအပြင်းအထန် ခံစားနေရတာကိုး။
ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တဲ့ အဲဒီလူဟာ သူမရဲ့ လင်ငယ်မဟုတ်ဘဲ၊ သူမရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သော်သော်က သူမရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ရှုပ်မှာစိုးလို့ မပြောခဲ့ဘူး။ သူမ ခွဲစိတ်ဖို့ လိုအပ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီက ပိုက်ဆံမတောင်းချင်လို့ အဲဒီသူငယ်ချင်းဆီမှာ အကူအညီတောင်းပြီး ဆေးကုဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတဲ့ လက်ကိုင်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းက သူမ ရောဂါကြောင့် လဲကျတော့မလို ဖြစ်လို့ အဲဒီလူက ထိန်းပေးထားတာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်း ဆရာဝန်ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး လိုက်စုံစမ်းမိတယ်။
"သော်သော် ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် မှားသွားပြီ"
ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အသံက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို တစ်စစီ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။
"မင်း... သိပ်နောက်ကျသွားပြီ။ သော်သော်က မင်းကို သိပ်ချစ်တာ။ သူမ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ မင်းကို အလုပ်တွေနဲ့ မပူပန်စေချင်လို့ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ။ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ညက သူမ လမ်းဘေးမှာ လဲကျသွားပြီး ဆေးရုံရောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... သူမ စိတ်ဓာတ်တွေ အကုန်ပြိုလဲနေခဲ့တာ။ သူမ မနေ့ညကပဲ ဆုံးသွားပြီ"
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်း ပြုတ်ကျသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို သစ္စာရှိတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မမြင်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ မာနနဲ့ ဒေါသနောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို မေးမြန်းဖို့ နေနေသာသာ၊ သူမရဲ့ ရှင်းပြချက်ကိုတောင် နားမထောင်ခဲ့ဘူး။
အခုတော့ အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်နေပြီ။ သူမ အမြဲထိုင်တတ်တဲ့ ဆိုဖာလေးက အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ပြန်တောင်းပန်ချင်ပေမဲ့ သူမကတော့ ပြန်မလာနိုင်တဲ့ နေရာကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ လင်ငယ်နေတဲ့ မိန်းမလို့ ကျွန်တော် စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးဟာ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ဆုံးထွက်သက်ထိ အနစ်နာခံသွားခဲ့တဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်တော် နားလည်တဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေမိတယ်။ နောင်တဆိုတဲ့ အရာက လူကို သေအောင် သတ်နိုင်မှန်း အခုမှ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ ယုံကြည်မှုဖြစ်သည်၊ အမှန်တရားကို မသိဘဲ ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် နောင်တအတွက် တစ်သက်စာ အကျဉ်းထောင်ကို တည်ဆောက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။