book

 ပျောက်သောသူ ရှာမတွေ့ ရွာဦးကျောင်း၏ စိုက်ခင်းလေးထဲတွင် ရေလောင်းနေသည့် ကျွန်တော့်ထံသို့ ဦးကျော့ရှိန် လျှောက်လာပုံမှာ ယနေ့ထက်တိုင် မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ဖြစ်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေအိုရောင် သန်းနေပြီး ဆိတ်ငြိမ်လှသည်။ ဦးကျော့ရှိန်သည် အသက် နီးပါး ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လမ်းလျှောက်လျှင် တုန်ချည့်ခြင်း မရှိသေးဘဲ ခိုင်မာဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်တော့်အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် ဘာနိဒါန်းမှ မပျိုးဘဲ "ဆရာလေးရေ ... သမီးကိစ္စလေး ပြောချင်သဗျ" ဟု ဆိုလာသည်။ ကျွန်တော်က လက်ထဲက ရေပုံးကို အသာချကာ သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်မိသည်။ ကျွန်တော်က ရွာမှာ လာရောက်တာဝန်ကျသည့် ကျောင်းဆရာတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူက ရွာ၏ အချမ်းသာဆုံးစာရင်းဝင် တစ်ဦးဖြစ်သလို သမီးဖြစ်သူ နန်းကြာညိုမှာလည်း အသက် ကျော်သော်လည်း ရုပ်ရည်သန့်သန့်၊ အကျင့်စာရိတ္တ မွန်မွန်မြတ်မြတ်ရှိသည့် အပျိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဦးကျော့ရှိန်က "သမီးကို လင်ကောင်းသားကောင်းလေးများနဲ့ နေရာချထားပေးချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလာသည့်အခါ ကျွန်တော် ခေါင်းထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော့်ကို အောင်သွယ်ခိုင်းနေသလားဟု တွေးမိသည်။ သို...

 ၅နှစ်ကြာပြီးမှ အမှန်ကိုသိရတဲ့အခါ ကျွန်မ၏ ဘဝကို ပြန်ပြောင်းကြည့်သည့်အခါတိုင်း လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က နွေဦးတစ်ရက်ကို အမြဲတမ်း ပြန်မြင်ယောင်မိပါသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မသည် အသက် အရွယ်၊ လောကကြီးကို ပန်းရောင်မှန်ဖြင့် ကြည့်တတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူနှင့် ကျွန်မသည် တစ်မြို့တည်းသားများဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပထမဆုံးသော အချစ်ဦးများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သူ၏ နူးညံ့သော အပြုံးများ၊ ကျွန်မ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတတ်သည့် အလေ့အကျင့်လေးများသည် ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။  သို့သော် ကျွန်မတို့၏ အချစ်ခရီးသည် အစကတည်းက ကြမ်းတမ်းခဲ့ပါသည်။ နှစ်ဖက်မိဘများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အဆင်မပြေကြဘဲ ကျွန်မတို့ တွဲနေသည်ကို သိသည့်နေ့မှစ၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟူသော စကားကို နားထဲတွင် ရိုးအီနေအောင် ကြားခဲ့ရသော်လည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး လက်တွဲမဖြုတ်ခဲ့ကြပါ။ ကျွန်မကတော့ ချစ်လွန်း၍ မိဘကိုပင် ဆန့်ကျင်ပြီး သူနှင့်အတူ အနာဂတ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ရည်မှန်းခဲ့သည်။  သူသည် ကျွန်မနှင့် အတူရှိနေသည့် အချိန်များတွင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့...

 ယုတ်မာသူရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်း မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော်နဲ့ မေဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကားကျပ်လှတဲ့ လမ်းမတစ်ခုပေါ်က မှတ်တိုင်လေးတစ်ခုအောက်မှာ ခိုနားနေခဲ့ကြတယ်။ မေ့ရဲ့ ပုခုံးလေးတွေ ချမ်းတုန်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နွမ်းပါးလှတဲ့ ဂျာကင်အဟောင်းလေးကို ချွတ်ပြီး သူမကို ခြုံပေးခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ငွေကြေးဓန မရှိခဲ့ပေမဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးလူသားတွေလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ခဲ့ကြတာ။ မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အားကိုးမှုတွေ ပြည့်လျှံနေခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရှင်သန်ခြင်း အကြောင်းပြချက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ "ကို... မေတို့ အမြဲတမ်း အတူတူရှိနေမှာမလားဟင်" မေက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ နဖူးပြင်လေးကို နမ်းရှိုက်ရင်း ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာမှာမဟုတ်ကြောင်း ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သာမန်ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်၊ မေကတော့ ပညာအရည်အချင်းရော ရုပ်ရည်ပါ ထူးချွန်တဲ့ ဆရာဝန်လောင်းလျာလေး။ ကျွန်တော်တို့...

 အမှောင်ထုက အခန်းထဲမှာ ကြီးစိုးနေပြီး မိုးရေစက်တွေ မှန်ပြတင်းကို ရိုက်ခတ်သံက နှလုံးခုန်သံထက်တောင် ပိုကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တုန်ယင်နေပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံလွန်းလို့ အသက်ဝဝရှူဖို့တောင် ခက်ခဲနေမိတယ်။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အမျိုးသားရဲ့ အသက်ရှူသံက မှန်မှန်လေး။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီညဟာ ကမ္ဘာပျက်တဲ့ည၊ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငရဲမီးနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ရတဲ့ညပဲ။ ကျွန်မ နာမည်က နွေ။ အသက် နှစ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ လှပရမယ့်အစား ဘာကြောင့် ဒီလို အတိဒုက္ခတွင်းထဲ ကျဆင်းသွားခဲ့ရတာလဲဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက စတင်ခဲ့တာလို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။ ဦးမင်းသူက ကျွန်မအမေရဲ့ ဒုတိယမြောက် ခင်ပွန်း။ ကျွန်မ အသက် နှစ်အရွယ်မှာ အမေက သူ့ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်လာခဲ့တာ။ အစပိုင်းမှာတော့ သူက အရမ်းကို သဘောကောင်းတဲ့ ဖခင်အရင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မ လိုချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်ပေးတယ်၊ အမေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရင် ကျွန်မဘက်က အမြဲကာကွယ်ပေးတယ်။ အမေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရတတ်တော့ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ဦးမင်းသူ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်တွေက များလာခဲ့တယ်။ ...

 ဖိနပ်ချုပ်ဆိုင်က ကောင်မလေး လမ်းမတန်းရဲ့ ဖုန်တထောင်းထောင်းကြားမှာ ကျွန်မ ခြေစုံရပ်မိနေတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ မသိဘူး။ နေပူရှိန်က ခေါင်းပေါ်ကနေ တည့်တည့်ကြီး လောင်မြိုက်နေပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုလောက်တော့ မပြင်းထန်ပါဘူး။ ကျွန်မရှေ့မှာရှိတဲ့ ဖိနပ်ဆိုင်ကြီးက ခန့်ညားလွန်းနေတယ်။ ဆိုင်ရှေ့မှာ ထောင်ထားတဲ့ ကျောက်သင်ပုန်းလေးပေါ်က စာသားက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပဲ။ “အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအလိုရှိသည်၊ အခြေခံလစာ သိန်း” သုံးသိန်း …။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ အသက်ဆက်ဖို့ ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုး၊ မောင်လေးရဲ့ ကျောင်းလစာနဲ့ ကျွန်မတို့ သုံးသားအမိရဲ့ ဝမ်းရေးက ဒီသုံးသိန်းပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။ ကျွန်မ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်တယ်။ တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို အားတင်းပြီး ဆိုင်ထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်မိတော့ အေးစိမ့်နေတဲ့ လေအေးပေးစက်အအေးဓာတ်က ကျွန်မရဲ့ ချွေးစေးတွေကို ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေသလိုပဲ။ ဆိုင်ထဲမှာ သတင်းစာတစ်စောင်ကို အာရုံစိုက်ဖတ်နေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက ဆိုင်ရှင်ဖြစ်မှာပါ။ “ကလေးမ ဘာအလိုရှိလို့လဲကွယ်” တဲ့။ သူ့အသံက တည်ငြိမ်ပေမဲ့ ...

 ယုတ်မာသူရဲ့ နောင်တရချိန် အခန်း (တစ်) ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကာလတွေမှာ လောကကြီးဟာ ကျွန်တော့်ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်နေခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အချက်အချာကျတဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုက ခြံဝန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ ဘုရင်တစ်ပါးလို စိုးစံခဲ့တယ်။ အောင်မြင်မှုဆိုတဲ့ အရသာက အရက်ချိုချိုတစ်ခွက်လိုပဲ၊ သောက်လေလေ ငတ်မပြေလေဖြစ်ပြီး ဘေးနားက လူတွေကို နင်းချေဖို့ ဝန်မလေးတော့တဲ့အထိ ကျွန်တော့်ကို ရစ်မူးစေခဲ့တယ်။  "ကိုမင်းသူ... ဒီညစာကိုတော့ အတူတူစားရအောင်နော်၊ သမီးလေးကလည်း ကိုယ့်ကို စောင့်နေတယ်" သီရိရဲ့ အသံဟာ ဖုန်းထဲမှာ တိုးညင်းလွန်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်ရှုပ်စရာ ဆူညံသံတစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်က ဝိုင်ခွက်ကို လှုပ်ယမ်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မြို့ပြအလှကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ သီရိဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အောက်ခြေအဆင့်မှာ ရှိနေကတည်းက လက်တွဲလာခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ စုပုံလာတဲ့အခါ သူမရဲ့ ရိုးသားမှုတွေ၊ သည်းခံမှုတွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခေတ်မမီတော့တဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ "ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ် သီရိ၊ မင်းတို့ဘာသာ စားလိုက်တော့။ ပြီးတော့... ငါ့ကိ...

 ဖေဖေမကြိုက်လို့ အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီအိုကြီးရဲ့ စက္ကန့်တံသွားသံဟာ ဒီညမှာတော့ ပုံမှန်ထက် ပိုကျယ်လောင်နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ အိပ်ရာပေါ်မှာ လူးလှိမ့်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ "ဖေဖေမကြိုက်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး လေးလုံးနဲ့ပဲ ပတ်ချာလည်ခဲ့တာပါ။  အခုထိ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်နေသေးတာက ကျွန်မ အသက် နှစ်အရွယ်တုန်းက မြင်ကွင်းလေးတစ်ခုပေါ့။ အဲဒီတုန်းက မေမေ ကျောင်းလိုက်ပို့တော့ လမ်းထဲက အစ်မတစ်ယောက် ကောလိပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်လေးက လေထဲမှာ တလွင့်လွင့်နဲ့ သိပ်ကို လွတ်လပ်ပုံရတာ။ ကျွန်မကတော့ ဂါဝန်တိုလေးကို လက်နဲ့ဆွဲမပြီး "မေမေ … သမီးလည်း အဲဒီလို ဘောင်းဘီရှည်လေး ဝတ်ချင်တယ်" လို့ ပူဆာမိခဲ့တယ်။ မေမေ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး ကျွန်မလက်ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တာ။ "အို … မဖြစ်ပါဘူးသမီးရဲ့၊ ဖေဖေက မိန်းကလေးတွေ ဘောင်းဘီဝတ်တာ မကြိုက်ဘူး" တဲ့။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး "ဖေဖေမကြိုက်ဘူး" ဆိုတာ ကျွန်မအတွက် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ နောက်ထပ် နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခုက အသက် နှစ်အရွယ် ပန်းခြ...

 အဖေ့အတွက် ညနေခင်းရဲ့ နေဝင်ရိုးရီအချိန်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေနဲ့အတူ အိမ်ပြန်ရောက်လာမြဲ အချိန်တစ်ခုပါပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ပစ်လှဲချလိုက်ရင်း သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ချမိတယ်။ ဒီနေ့ ရုံးမှာ အလုပ်တွေကလည်း ရှုပ်၊ လူကလည်း စိတ်မကြည်တာနဲ့ အိမ်ရောက်ရင် အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲက ဟင်းနံ့တွေထက် ပိုပြီး ကျွန်တော့်ကို လေးလံစေတာက အဖေ့ရဲ့ တောင်းဆိုသံတစ်ခုပါပဲ။ “မိန်းမရေ … တစ်ခုလောက်ပြောချင်တယ်ကွာ” လို့ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်တော့ စုစုက မီးဖိုချောင်ထဲကနေ လက်သုတ်ရင်း ထွက်လာတယ်။ “ပြောလေ ဘာပြောမလို့လဲ” ကျွန်တော် ခဏတိတ်သွားမိတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ အမှန်ပဲ။ “အဖေကွာ သူ့ကို ဖုန်းအသစ်ဝယ်ပေးတဲ့။ သူခုသုံးနေတဲ့ ဖုန်းကို သူမသုံးချင်တော့ဘူးတဲ့” စုစုက နားမလည်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်တယ်။ “သူသုံးနေတဲ့ဖုန်းက ဘာဖြစ်လို့လဲ” “သူ့ဖုန်းက ကီးပက်ဖုန်းလေ။ ဘာမှ ကြည့်မရဘူးတဲ့။ သူ့မိတ်ဆွေ သုံးနေတဲ့ အန်းဒရိုက်ဖုန်းမျိုးပဲ ဝယ်ပေးပါတဲ့။ သူလည်း ဆိုရှယ်မီဒီယာ သုံးကြည့်ချင်တယ်တဲ့” ကျွန်တော် ပြောရင်းနဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဖေ့ကို အလိုမကျမှုတွေ တို...

 နောင်တများနဲ့ သမီးမိုက် မီးဖိုချောင်ထဲက လွင့်ပျံ့လာတဲ့ ထမင်းနံ့သင်းသင်းလေးဟာ ကျွန်မတို့အိမ်လေးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သက်သေထူနေကျ အမှတ်အသားတစ်ခုပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားမှန်း မသိခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မအဖေဟာ ရိုးသားပြီး စကားနည်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ အမေဆုံးပြီးကတည်းက ကျွန်မကို တစ်ကိုယ်တည်း ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်လို့ သူ့လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းနေပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီလက်တွေဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလုံခြုံဆုံး ခိုလှုံရာတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ "သမီး... ထမင်းစားရအောင်လေ" အဖေ့ရဲ့ အသံဟာ အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ရေမွှေးတွေ အပြိုင်အဆိုင်ဆွတ်ရင်း မြို့ပြရဲ့ ရောင်စုံမီးတွေဆီကိုပဲ စိတ်ရောက်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ ဒီဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်လေး၊ ဒီရိုးအအ အဖေ၊ ဒီရိုးစင်းလွန်းတဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ငြီးငွေ့နေပြီ။ ကျွန်မမှာ ဒီထက်ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်၊ ဒီထက် ပိုတောက်ပြောင်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို လိုချင်ခဲ့တာ။  "အဖေပဲ စားလိုက်တော့၊ သမီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြ...

 စိတ်ချခဲ့မည် မန္တလေးမြို့ရဲ့ ညနေခင်း နေရောင်ခြည်က ရန်ကုန်နဲ့မတူဘဲ တစ်မျိုးလေး ပူစပ်စပ်နိုင်လှသည်။ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ နန်းမြို့ရိုးဟောင်းနဲ့ ကျုံးရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အေးချမ်းမှုထက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေမိသည်။ ဘေးမှာ ကားမောင်းနေတဲ့ မောင်မောင်သွင်ကတော့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင်။ သူက ကျွန်တော့်သမီးလေး မြတ်နိုးရဲ့ ချစ်သူ၊ မကြာခင်မှာ သမက်လောင်း ဖြစ်လာမယ့်သူပေါ့။ သမီးကတော့ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် လိုက်မလာနိုင်ဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်း ထည့်ပေးလိုက်တာ။ "ဖေဖေ သွားလိုက်ပါ၊ သူတို့က လူကောင်းတွေပါ" ဆိုတဲ့ သမီးရဲ့ စကားသံက နားထဲမှာ ဝဲနေတုန်း။ ကျွန်တော်ကတော့ သမီးလေးကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ စိတ်မသန့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ သမီး မျက်နှာပွင့်ဖို့အတွက် ဒီခရီးကို ကျွန်တော် လိုက်လာခဲ့ရတာပါ။  မောင်မောင်သွင်တို့အိမ်ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်မှာ အံ့ဩလွန်းလို့ ပါးစပ်တောင် မပိတ်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ ခြံဝင်းကြီးက ကျယ်လိုက်တာ၊ အိမ်ကြီးကလည်း နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလို ခန့်ထည်လွန်းလှသည်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ မိဘတွေက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ကြိုဆို...

 စိတ်သောကများတဲ့ မိန်းမ မိုးအနည်းငယ် စွေနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မသည် မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးရေစက်တွေကြား တိုးဝှေ့သွားလာနေကြသည့် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရင်ထဲမှာတော့ ဖော်ပြရခက်သည့် လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတစ်ခုက နေရာယူထားသည်။ ကျွန်မနာမည်က မေနှင်း။ အသက်က သုံးဆယ်ကျော်၊ အိမ်ထောင်သက်တမ်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ ကျွန်မဘဝကို ပြန်တွေးကြည့်တိုင်း ဟိုးအရင်က ဖတ်ဖူးခဲ့တဲ့ ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံပြင်လေးကို အမြဲသတိရမိတတ်သည်။ ဆင်ကြီးတစ်ကောင်ဟာ သန်မာထွားကြိုင်းနေပေမယ့် သူ့ခြေထောက်မှာ ချည်ထားတဲ့ ကြိုးအသေးလေးတစ်ပင်ကို ဘာလို့ ရုန်းမထွက်တာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်း။ ငယ်ငယ်တုန်းက မရုန်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အသိစိတ်ဟာ ကြီးလာတဲ့အထိ စွဲမြဲနေပြီး "ငါမလွတ်နိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့တင် သူ့ကိုယ်သူ အကျဉ်းချထားတဲ့ ဆင်ကြီး။ ကျွန်မဘဝဟာလည်း အဲဒီဆင်ကြီးလိုပါပဲ။ ကျွန်မကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးကတော့ "မိသားစု" ဆိုတဲ့ အမည်နာမနဲ့ "ချစ်ခြင်းမေတ္တာ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်က စိတ်သောကတွေပါပဲ။ ကိုရဲထွဋ်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ ရှစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ကျွန်မတိ...