book

 ရွှေမျိုးများရဲ့ အပယ်ခံ ( မိုးကစွေနေသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များအောက်တွင် မှိုင်းညို့နေပြီး "စိန်ခြယ်ရိပ်မြုံ" ဟု အမည်ပေးထားသည့် ခြံကြီးအတွင်း၌မူ လေထုက ပို၍ပင် လေးလံနေသယောင်ရှိ၏။ သန္ဓာသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ခေတ်မီလှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ ဖျော့တော့နေသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ် အသက်မဲ့နေခဲ့သည်။ "သန္ဓာ... နင် ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ ဧည့်သည်တွေ ရောက်တော့မယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား" ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်နန်းခင်ခင်၏ အသံက ကျောက်ပြားပေါ်သို့ သံချောင်းနှင့် ခြစ်လိုက်သကဲ့သို့ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သန္ဓာသည် ကိုယ်ကိုအသာလှည့်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။ ဒေါ်နန်းခင်ခင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ ရတနာများကို တစ်ချက်ချင်း စစ်ဆေးသကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ "ကျွန်မ... ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ အမေ" "အမေ... ဟုတ်လား" ဒေါ်နန်းခင်ခင်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒီစကားကို အပြင်လူတွေရှေ့မှာ လာမခေါ်နဲ့နော်။ ငါ့သားက သနားလို့ နင့်လို တောသူမလေးကို ကောက်တင်ထားတာမှန်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ အောက်ကျမခံနိုင်ဘူ...

 အကုသိုလ်ကံကြီးသော မိန်းမ ( မိုးအုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပိကျတော့မည့်အလား လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ ညနေခင်း၏ အလင်းရောင်သည် သေအံ့ဆဲဆဲ လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကဲ့သို့ ဖြူဖျော့လျက်ရှိ၏။ ညောင်ပင်ကြီးအောက်ရှိ ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံ တူတူတူတူ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် နှင်းဖြူ တစ်ယောက်တည်း သုသာန်ဟောင်းဘက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မြေပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များကို နင်းခြေမိတိုင်း တဖျတ်ဖျတ်နှင့် မြည်ဟည်းနေကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေ၏။ နှင်းဖြူ၏ မျက်နှာသည် လှပသော်လည်း ထိုအလှတရားနောက်ကွယ်တွင် ပြောမပြတတ်သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။ ရွာထဲက လူတွေက သူမကို မြင်လျှင် တံတွေးထွေးကြသည်။ "အကုသိုလ်ကံကြီးတဲ့ မိန်းမ" ဟု တိုးတိုးတစ်မျိုး၊ ကျယ်ကျယ်တစ်ဖုံ ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ သူမ မွေးဖွားလာသည့်နေ့က သူမ၏ မိခင်သည် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။ သူမ အရွယ်ရောက်လာသည့်အခါ သူမကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သော ဖခင်ဖြစ်သူသည်လည်း လယ်ထဲတွင် နွားခဝတ်မိကာ ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြန်သည်။ ထိုမှစ၍ နှင်းဖြူသည် ရွာအတွက် "နိမိတ်ဆိုး...

 မိဘများရဲ့ နောက်ဆုံးအမွေ မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက သံချေးတက်နေတဲ့ သွပ်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေကြတယ်။ ခြံဝင်းဟောင်းကြီးထဲမှာရှိတဲ့ သရက်ပင်အိုကြီးဟာ လေတိုက်တိုင်း တအိအိနဲ့ မြည်တမ်းနေပြီး ညနေခင်းရဲ့ မှောင်ရိပ်တွေက အိမ်ကြီးကို ဝါးမြိုဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ရပ်နေတဲ့ ဦးကျော်စွာဟာ လက်ထဲက စီးကရက်ကို တစ်ချက်ဖွာရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးဆီ သူပြန်မလာဖြစ်တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမကတော့ဘူး။ အခုတော့ သူ့မိဘတွေ မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်းမှာ ဒီအိမ်ကြီးဟာ အေးစက်ခြောက်ကပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ သင်္ချိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ဘေးနားမှာတော့ ညီမဖြစ်သူ ဒေါ်သီတာက ပဝါပါးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အိမ်ထဲကို ကြည့်နေတယ်။ သီတာ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တတွေနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာကို ကျော်စွာ မြင်နေရတယ်။ သူတို့မောင်နှမတွေဟာ မိဘတွေ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် ရုန်းကန်နေကြရင်း ဒီအိမ်ကြီးကို ကျောခိုင်းခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ခြံဝင်းတံခါးဝကနေ ကားတစ်စီး ဆိုက်လာတဲ့ အသံကြားတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အငယ်ဆုံး မောင်လေးဖြစ်တဲ့ မင်းသန့် ကားပေါ်က ဆင်းလာတယ်။ မ...

 မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ မြင်ကွင်း - မှန်ရှေ့က သူစိမ်း မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေးပွဲရဲ့ ဆူညံသံတွေက ခြံဝင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပေမဲ့ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ နွေဦးအတွက်တော့ အရောင်အသွေးမဲ့နေခဲ့တယ်။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ရွှေချည်ထိုးအင်္ကျီ တလက်လက်နဲ့ ခမ်းနားလွန်းလှပေမဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲက အရောင်တွေကတော့ မှေးမှိန်နေတယ်။ မိတ်ကပ်ဆရာမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြေးလွှားနေပြီး ပန်းနုရောင် ပါးနီတွေကို ခြယ်သနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပန်းနုရောင်အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဖြူဖျော့မှုတွေကိုတော့ ဘယ်မိတ်ကပ်နဲ့မှ ဖုံးဖိလို့ မရနိုင်ခဲ့ဘူး။ နွေဦးဟာ သူမကိုယ်သူမ မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်ရင်း "ဒါ ငါ တကယ်ပဲလား" လို့ မေးခွန်းထုတ်နေမိတယ်။ လည်ပင်းမှာ ဆင်မြန်းထားတဲ့ စိန်ဆွဲကြိုးရဲ့ အအေးဓာတ်က ရင်ဘတ်ထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသလိုပဲ။  မြင်ကွင်း - မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည် မြင်ကွင်း - မေ့မရတဲ့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ် မိတ်ကပ်ဆရာမ ခေတ္တအပြင်ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ နွေဦးဟာ သူမရဲ့ လက်ကိုင်အိတ်ထဲက ဖုန်းလေးကို ခိုးကြည့်မိတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ ဘာသတိပေးချက်မှ ရှိမနေဘူး။ သူ... သုတ... ဆီက ဘာသတင်းမှ မရှ...

ယုတ်မာတဲ့လူရဲ့ အဆုံးသတ် မိုးသောက်ယံ၏ အေးစက်သော လေညင်းသည် ရှေးဟောင်းစံအိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ညောင်ပင်ကြီးမှာ လေတိုက်တိုင်း တရှဲရှဲနှင့် မြည်ဟည်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထီးထီးကြီး ရှိနေ၏။ ထိုစံအိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ်  သူသည် မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး၊ အာဏာအရှိဆုံး လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် သွေးနှင့် မျက်ရည်များ၊ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများနှင့် ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုများက အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် တည်ရှိနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် အသိဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ကုလားထိုင် လက်ရန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူပိုင်ဆိုင်သော ရွှေငွေရတနာများ၊ မြေကွက်ပေါင်းများစွာနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီးများသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို လုံခြုံမှု မပေးနိုင်တော့ပါ။ နှလုံးသားထဲမှ တစိမ့်စိမ့် တက်လာသော အကြောက်တရားက သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျှပ်စီးလက်သွားသောအခါ ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် ခဏတာ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုခဏ၌ သူ၏ မျက်နှာသည် လူနှင့်မတူဘဲ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုက...

 မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက ပြတင်းမှန်သားပြင်ပေါ်မှာ အပြိုင်အဆိုင် စီးဆင်းနေကြတယ်။ အခန်းထဲက လေထုကတော့ အေးစက်စက်နဲ့ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ ကျော်စွာ တစ်ယောက် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း လက်ထဲက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဖုန်းထဲက လင်းလက်နေတဲ့ စာသားလေးတစ်ကြောင်းက သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းနေသလိုပဲ။ "အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား ကို... လွမ်းနေမယ်နော်" ဆိုတဲ့ စာသားလေး။ အဲဒီစာသားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခိုင်မာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုရဲ့ အက်ကြောင်းတွေ စတင်နေပြီဆိုတာ သူကောင်းကောင်းသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘေးနားက အိပ်ခန်းထဲမှာတော့ သူ့ရဲ့ ဇနီးသည် မေသူက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေမှာပါ။ မေသူဟာ သူ့အတွက်တော့ တာဝန်ကျေလွန်းတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက်၊ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ကြားက စကားပြောသံတွေက အိမ်အလုပ်တွေ၊ ငွေကြေးကိစ္စတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာထက် ဝတ္တရားဆိုတဲ့ အရာက ပိုပြီး ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းလတ် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက သူ့ဘဝထဲကို လေပြေညင်းလို တိုးဝင်လာခဲ့တာ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း မေသူက မနက်စာ ပြင်ဆင...

 အဖေ့ရဲ့နောက်ဆုံးစကား အပြင်ဘက်တွင် မိုးက သည်းကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေသည်။ သွပ်မိုးပေါ်သို့ တဖြောက်ဖြောက် ကျနေသော မိုးရေစက်တို့၏ အသံသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ပို၍ ကျယ်လောင်နေသယောင်။ ရန်ကုန်မြို့စွန်က သက်တမ်းရင့် ကျွန်းအိမ်အိုကြီးအတွင်း၌မူ လေထုက လေးလံထိုင်းမှိုင်းလျက်ရှိသည်။ ဆေးနံ့သင်းသင်းနှင့် အိုဟောင်းနေသော သစ်သားနံ့တို့ ရောယှက်နေသည့် ထို သူရ၏ ရှေ့မှ ခုတင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းနှင့် လဲလျောင်းနေသူမှာ သူ၏ဖခင် ဦးမင်းလွင် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို ခိုင်မာတောင့်တင်းခဲ့သော အဖေ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ယခုမူ အရိုးပေါ် အရေတင်မျှသာ ကျန်တော့သည်။ အဖေ့၏ မျက်နှာထက်မှ အရေးအကြောင်းများသည် သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကြမ်းတမ်းသည့် ဘဝခရီးလမ်း၏ မှတ်တမ်းမှတ်ရာများသဖွယ် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူရသည် အဖေ့၏ ကြမ်းရှရှ လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာသော ဝေဒနာကို အောင့်အီးထားရသည်။ "သူရ... မင်း ရောက်လာပြီလား" အဖေ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် အက်ရှရှနှင့် အားအင် ကုန်ခမ်းနေသော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် ခါတိုင်းလိုပင် တင်းမာမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေဆဲ။ သူရသည် အဖေ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငု...

 နောင်တများနဲ့ မွေးစားသမီး နေဝင်ဆည်းဆာ၏ မှေးမှိန်ပျပျ အလင်းတန်းတို့သည် ရှေးဟောင်းကျွန်းသားအိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့်  ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် အသက်ငါးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဖြူစင်သော အပြုံးများဖြင့် လောကကြီးကို ကြိုဆိုနေသယောင်ရှိသည်။ သူမ၏ အမည်မှာ မေမြတ်။ ဦးသန့်၏ မွေးစားသမီးလေးဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုအပြုံးများကို မြင်တွေ့ခွင့်မရတော့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ။ အိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ်ရှိ မေမြတ်၏  "ဦးလေး... နေမကောင်းဘူးလားဟင်" ဟု မေးတတ်သည့် မေမြတ်၏ သာယာကြည်လင်သော အသံလေးကို သူ ပြန်လည် ကြားယောင်နေမိသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အဘယ်ကြောင့် ခါးခါးသီးသီး ငြင်းပယ်ခဲ့မိပါသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူမ၏ မေတ္တာကို အေးစက်သော စည်းကမ်းချက်များဖြင့် ပိတ်ပင်ခဲ့မိပါသနည်း။ သူ၏ မာန်မာနနှင့် အတိတ်က လျှို့ဝှက်ချက်တို့သည် သူတို့သားအဖကြားတွင် မြင့်မားသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့လေပြီ။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညကို ဦးသန့် ဘယ်တော့မှ မေ့လိမ့်မည်မဟုတ်။ ထိုညက သူ၏ စီးပွားဖက်လည်းဖြစ်၊ ငယ်သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်သော ကိုကျော်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့သည် ကားအက်စီးဒင့်ဖြင့်...

 သူနာပြုမလေးရဲ့ ကိုယ်ဝန် အခန်း () ဆေးနံ့သင်းသော လျှို့ဝှက်ချက် ဆေးရုံစင်္ကြံတစ်လျှောက် လွှမ်းမိုးနေသည့် ပိုးသတ်ဆေးနံ့ပြင်းပြင်းသည် မေသက်၏ နှာခေါင်းဝတွင် ယခင်ကထက် ပို၍ စူးရှနေသလို ခံစားရသည်။ ညဂျူတီ၏ အေးစက်စက် လေထုထဲတွင် ဖိနပ်သံ တချက်တချက် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ခုန်သံက ထိုအသံထက် ပိုမိုကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးများသည် အေးစက်နေသော်လည်း နဖူးပြင်တွင်မူ ချွေးစေးများ ပျံနေ၏။ သူနာပြုနားနေဆောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ကာ တံခါးကို အတွင်းက ဂျက်ထိုးလိုက်မိစဉ် သူမ၏ အသက်ရှူသံများက ကတုန်ကရင် ဖြစ်နေသည်။ ယူနီဖောင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သော ထိုပစ္စည်းလေး။ စစ်ဆေးတံပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းသည် သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ မေသက်သည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ရပ်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ ဖြူစင်သော သူနာပြုဝတ်စုံ၊ သပ်ရပ်စွာ ထုံးဖွဲ့ထားသော ဆံနွယ်များ၊ နှင့် လူနာများအပေါ် အမြဲတစေ ပြုံးပြတတ်သော မျက်နှာ။ သို့သော် ထိုအပြုံးများနောက်ကွယ်တွင် ယခုတော့ ဖုံးကွယ်ရခက်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းသွားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်မ...