အဖေ့အတွက်
အဖေ့အတွက်
ညနေခင်းရဲ့ နေဝင်ရိုးရီအချိန်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေနဲ့အတူ အိမ်ပြန်ရောက်လာမြဲ အချိန်တစ်ခုပါပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ပစ်လှဲချလိုက်ရင်း သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ချမိတယ်။ ဒီနေ့ ရုံးမှာ အလုပ်တွေကလည်း ရှုပ်၊ လူကလည်း စိတ်မကြည်တာနဲ့ အိမ်ရောက်ရင် အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲက ဟင်းနံ့တွေထက် ပိုပြီး ကျွန်တော့်ကို လေးလံစေတာက အဖေ့ရဲ့ တောင်းဆိုသံတစ်ခုပါပဲ။
“မိန်းမရေ … တစ်ခုလောက်ပြောချင်တယ်ကွာ” လို့ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်တော့ စုစုက မီးဖိုချောင်ထဲကနေ လက်သုတ်ရင်း ထွက်လာတယ်။
“ပြောလေ ဘာပြောမလို့လဲ”
ကျွန်တော် ခဏတိတ်သွားမိတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာ အမှန်ပဲ။ “အဖေကွာ သူ့ကို ဖုန်းအသစ်ဝယ်ပေးတဲ့။ သူခုသုံးနေတဲ့ ဖုန်းကို သူမသုံးချင်တော့ဘူးတဲ့”
စုစုက နားမလည်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်တယ်။ “သူသုံးနေတဲ့ဖုန်းက ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သူ့ဖုန်းက ကီးပက်ဖုန်းလေ။ ဘာမှ ကြည့်မရဘူးတဲ့။ သူ့မိတ်ဆွေ သုံးနေတဲ့ အန်းဒရိုက်ဖုန်းမျိုးပဲ ဝယ်ပေးပါတဲ့။ သူလည်း ဆိုရှယ်မီဒီယာ သုံးကြည့်ချင်တယ်တဲ့” ကျွန်တော် ပြောရင်းနဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဖေ့ကို အလိုမကျမှုတွေ တိုးလာမိတယ်။ အသက်ကြီးမှ ဘာလို့များ ဖုန်းအသစ်ကို တမ်းတနေရတာလဲ။ အိမ်မှာ ထမင်းဝအောင်စား၊ အေးအေးဆေးဆေးနေတာက သူ့အတွက် မလုံလောက်ဘူးလား။
စုစုကတော့ ကျွန်တော့်လို မဟုတ်ဘူး။ “ဟုတ်သားပဲ … အဖေက တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာ ပျင်းနေတာ … ဝယ်ပေးလိုက်ပါရှင်” လို့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
“ဟာကွာ အန်းဒရိုက်ဖုန်းတွေက ဈေးကြီးပါဘိနဲ့” လို့ ကျွန်တော် ကန့်ကွက်မိတယ်။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာတော့ ငွေကုန်မှာကိုပဲ ကြောက်နေမိတာ။ ကျွန်တော် ရှာကျွေးနေရတဲ့ အိမ်မှာ အဖေက ဘာမှလည်း အကျိုးမပြုဘဲနဲ့ အပိုအလုပ်တွေ ရှုပ်စေတယ်လို့ပဲ မြင်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီလို အတ္တဆန်တဲ့ အတွေးတွေကို စုစုက သိပုံမရဘူး။
“ဘာဖြစ်ဖြစ်လေ ဝယ်ပေးလိုက်ပေါ့။ အဖေလိုအပ်လို့တောင်းနေတာပဲ။ တစ်ခါမှလည်း ဟိုဟာဝယ်ပေး … သည်ဟာ ဝယ်ပေးပြောဖူးတာမဟုတ်ဘူး” လို့ သူက ဆက်ပြောတယ်။
“အန်းဒရိုက်ဖုန်းဝယ်ပေးတာ ဟုတ်ပါတယ် … သုံးတတ်ဦးမှ။ ငါပဲ သူ့ကို သင်ပေးရမှာ။ ငါ့မှာလည်း အလုပ်တွေနဲ့ ပင်ပန်းလှပါပြီဆိုမှ အပိုအလုပ်တွေ လာပေးနေတယ်” ကျွန်တော် ညည်းညည်းညူညူ ပြောမိတယ်။ ကျွန်တော့် အသံထဲမှာ အဖေ့အပေါ် အပြစ်တင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အထင်းသား ပါနေတာကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သိနေတယ်။
စုစုက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး “ဒီမှာ ကီးပက်ဖုန်းတုန်းကလည်း သုံးတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီလိုပဲ သုံးရင်းတတ်သွားတာပဲ မဟုတ်လား။ ခုလည်း ဝယ်ပေးလိုက်ပါ တတ်သွားမှာပေါ့” လို့ အားပေးသလို ပြောရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက အလျှော့မပေးချင်ဘူး။ အဖေက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ခံစားနေရတဲ့ စိတ်ကို ဖျောက်လို့ မရဘူး။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရလာတယ်။ “ဒီလို လုပ်ရအောင်” လို့ ကျွန်တော် လေသံပြောင်းပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဘယ်လိုလုပ်မလို့လဲ”
“ငါ့ဖုန်းကို အဖေ့ကို ပေးလိုက်မယ်လေ။ ပြီးတော့ ငါက ဖုန်းကောင်းကောင်း ဝယ်ကိုင်လိုက်မယ် မကောင်း ဘူးလား” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တာ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါဟာ အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းပဲ။ ကျွန်တော်က ဖုန်းအသစ်ကိုင်ရမယ်၊ အဖေ့ကိုလည်း ဖုန်းတစ်လုံး ပေးပြီးသား ဖြစ်မယ်။ အဟောင်းပေးတာ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူက သုံးတတ်တာမှ မဟုတ်တာ။
ကျွန်တော့်စကားအဆုံးမှာ စုစုရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို စက်ဆုပ်သလို ကြည့်ရင်း “အို … ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ။ ရှင် ကျောင်းသားဘဝက ရှင့်အဖေ စက်ဘီးဝယ်ချင်လို့ဆိုပြီး ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံလာချေးတာသိလား” တဲ့။
ကျွန်တော် အံ့သြသွားမိတယ်။ “ဘာဖြစ်လဲ အဲဒါ”
“သူစီးနေတဲ့ ဟမ်းဘားစက်ဘီးကြီးက ဟောင်းနေပြီလေ။ အဲဒါ ရှင် တန်းရောက်တော့ ကျောင်းကို စက်ဘီး အသစ်လေး စီးစေချင်လို့ဆိုပြီး ကျွန်မအဖေဆီမှာ ပိုက်ဆံလာချေးတာ။ ကျွန်မ အဖေက ကိုခင်မောင်ရယ်တဲ့ ခင်ဗျားစက်ဘီး အဟောင်းကြီးကို သားကိုပေးပြီး ခင်ဗျားက စက်ဘီးအသစ်လေး ဝယ်စီးရောပေါ့လို့ ပြောလိုက် တော့ ရှင့်အဖေက ဘာပြန်ပြောသလဲသိလား”
စုစုရဲ့ အသံတွေက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားသလိုပဲ။ “ငါအခုမှ မင်းပြောလို့ ဒီအကြောင်းသိတာ။ အဖေဘာပြန်ပြောသလဲ”
“အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ လက်ဆောင်ပေးတယ်ဆိုတာ အဟောင်းပေးလို့ ဘယ်ကောင်းမှာလဲတဲ့။ အဟောင်း စီးချင်းစီး သူပဲစီးပါ့မယ်တဲ့လေ။ သားကို အသစ်လေးပဲ ဝယ်ပေးချင်တယ်တဲ့”
စုစုရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို ပါးရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ “ဟုတ်လား … အဖေက အဲဒီလိုပြောသလား” လို့ ကျွန်တော် မယုံနိုင်သလို မေးမိတယ်။
“ရှင့်အဖေက အဲဒီလိုပြောပြီး ပိုက်ဆံယူသွားတာ။ သူ့စက်ဘီးအစုတ်လေးကိုစီးပြီးထွက်သွားတာ ကျွန်မ မျက်စိထဲက မထွက်ဘူး။ သူက အဲဒီစက်ဘီးအသစ် ရှင့်ကို လက်ဆောင်ပေးတာ။ ကျွန်မတို့ သမီး ရည်းစားဘဝမှာ ဘုရားကိုအဲဒီစက်ဘီးလေးစီးပြီး သွားခဲ့တာမှတ်မိသေးတယ်။ ပေးချင်းပေး အသစ်ပဲ ဝယ်ပေး ပါရှင်။ ကျွန်မအိမ်စရိတ်ထဲက လျှော့သုံးပါ့မယ်”
စုစုရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေကို ခြေမွပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တုံ့ပြန်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက ကျန်နေသေးတယ်။ “အေးပါကွာ … ငါဒီနေ့ပဲ ဖုန်းအသစ်တစ်လုံး ရုံးကပြန်လာရင်ဝယ်ခဲ့ပါမယ်” လို့ ကျွန်တော် ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောပြီး အိမ်ထဲကနေ ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုနဲ့ ဒေါသက ရောယှက်နေတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်အပေါ် အနစ်နာခံခဲ့တာကို သိရပေမဲ့၊ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုနဲ့ ငွေကြေးကို အဖေက ခြိမ်းခြောက်နေသလိုပဲ ခံစားနေရတုန်းပဲ။
ကျွန်တော် ရုံးကအပြန်မှာ ဖုန်းအရောင်းဆိုင်ကို ဝင်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းအမျိုးအစားပေါင်းစုံကို ကြည့်နေရင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတယ်။ အဖေ့အတွက် အကောင်းဆုံးဆိုတာကို ဝယ်ပေးရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဆင်ပြေရုံပဲ ဝယ်ပေးရမှာလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကျင့်ဆိုးက ပြန်ပေါ်လာပြန်တယ်။ "အဖေက အများကြီး သုံးမှာမှ မဟုတ်တာ၊ သိပ်ဈေးမကြီးတာပဲ ဝယ်ပေးလိုက်မယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးက ဝင်လာတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အတော်အသင့် ဈေးရှိတဲ့ ဖုန်းအသစ်တစ်လုံးကို ကျွန်တော် ဝယ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ပျော်ရွှင်မှု မရှိဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အဖေက ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းဗူးကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်ရင်း “ရော့ … အဖေ လိုချင်တယ်ဆိုလို့ ဝယ်လာပေးပြီ” လို့ ခပ်ဆတ်ဆတ်ပဲ ပြောလိုက်တယ်။
အဖေက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဖုန်းဗူးလေးကို ကိုင်ကြည့်တယ်။ “ကျေးဇူးပါ သားရယ်။ အဖေ့မှာလည်း ဒီလိုဖုန်းမျိုး သုံးချင်နေတာ ကြာပြီ” တဲ့။ အဖေ့ရဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်အပေါ် ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး မွန်းကျပ်စေတယ်။
“သား … အဖေ့ကို သုံးပုံသုံးနည်းလေး သင်ပေးပါဦး” လို့ အဖေက ခပ်ရို့ရို့လေး တောင်းဆိုတယ်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ “အဖေရယ် … ကျွန်တော် ပင်ပန်းလာတာ။ နောက်မှ သင်ပေးမယ်။ အခုတော့ စုစုကိုပဲ သင်ခိုင်းလိုက်တော့” လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။
ညဘက်မှာ စုစုက အဖေ့ကို ဖုန်းသုံးနည်း သင်ပေးနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ရယ်သံလေးတွေ၊ စုစုရဲ့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြနေတဲ့ အသံတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး အထီးကျန်စေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့ကြားမှာ လူပိုတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေက ကျွန်တော့်ကို
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာတော့ အဖေက ဖုန်းကို တော်တော်လေး သုံးတတ်လာတယ်။ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်မှာ အဖေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို ရှာတွေ့နေတာ၊ ဗီဒီယိုတွေ ကြည့်နေတာတွေကို တွေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို စကားသိပ်မပြောဖြစ်ဘူး။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု လာမေးရင်တောင် “အဖေကလည်း ဒါလေးတောင် မသိဘူးလား” ဆိုပြီး ငေါ့ပြောမိတာတွေ ရှိတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ အဖေက ကျွန်တော့်
ကျွန်တော်က စာရွက်စာတမ်းတွေ ကြည့်နေရင်းနဲ့ “အဖေရယ် … ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား။ အားတဲ့အချိန်မှ လာမေးပါ” လို့ အော်ငေါက်လိုက်တယ်။ အဖေက မျက်နှာလေး ညိုးသွားပြီး “အေးပါ သားရယ် … အဖေ မသိလို့ပါ။ အဖေ သွားပါပြီ” လို့ ပြောပြီး တိုးတိုးလေး ထွက်သွားတယ်။
အဲဒီညမှာ ကျွန်တော် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမိတယ်။ အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာညိုးသွားတာကို မြင်လိုက်ရတာက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလိုပဲ။ ညသန်းခေါင်လောက်မှာ ကျွန်တော် ရေငတ်လို့ ထလာတော့ အဖေ့
အဖေက ဖုန်းထဲက ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။ အဖေ ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်
“အဖေ … ဘာဖြစ်လို့လဲ”
အဖေက လန့်သွားပြီး ဖုန်းကို အမြန်ဝှက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်။ အဖေ … အဖေ မျက်စိစပ်လို့ပါ”
ကျွန်တော် အဖေ့လက်ထဲက ဖုန်းကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။ ဖုန်းထဲမှာ ဖွင့်ထားတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက ဗီဒီယိုလေးတွေပဲ။ ကျွန်တော် စက်ဘီးအသစ်လေး စီးနေတဲ့ပုံ၊ အဖေက ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လိုက်တွန်းပေးနေတဲ့ပုံ၊ ကျွန်တော် ကျောင်းမှာ ဆုရတုန်းက အဖေက ပျော်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်ကို ပွေ့ချီထားတဲ့ပုံတွေ။ ဒါတွေက အဟောင်းတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ အဖေက တစ်ခုချင်းစီကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ဗီဒီယိုလေး လုပ်ထားတာ။
အဲဒီမှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ အရာတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ဆွံ့အသွားစေတယ်။ အဖေက ဖုန်းထဲမှာ မှတ်စုလေး တစ်ခု ရေးထားတာ။ “သားအတွက် နောက်ဆုံး လက်ဆောင်” တဲ့။ အောက်မှာ ရေးထားတာက - “သားရယ် … အဖေ မင်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်တော့ဘူး။ အဖေ့မှာ ရောဂါရှိနေတာကို မင်းကို မပြောခဲ့တာက မင်း အလုပ်တွေ ပျက်မှာ စိုးလို့ပါ။ ဒီဖုန်းလေးထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေ အားလုံးကို သိမ်းထားချင်လို့ သားကို ဝယ်ခိုင်းခဲ့တာပါ။ အဖေ မရှိတော့တဲ့အခါ ဒီပုံလေးတွေကို ကြည့်ပြီး အဖေ့ကို သတိရပေးပါ” တဲ့။
ကျွန်တော့် လက်တွေ တုန်ရီလာတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီး တစ်ခု ပိတ်နေသလိုပဲ။ အဖေက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘာကိုမှ မတောင်းဆိုခဲ့ဘူး။ သူလိုချင်ခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်နဲ့ အမှတ်တရလေးတွေပဲ။ ဒါကို ကျွန်တော်က အတ္တတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့မိတာ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ အဖေ နိုးမလာတော့ဘူး။ အဖေက အိပ်ပျော်နေရင်းနဲ့ပဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အဖေ့ရဲ့ ကုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း အဖေ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ကျွန်တော့် ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ တားမရ ဆီးမရ စီးကျနေတယ်။
ကျွန်တော် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ဖုန်းအသစ်လေးက အဖေ့ရဲ့ ခေါင်းအုံးဘေးမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီဖုန်းထဲမှာ အဖေ ရေးထားခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ သိမ်းထားခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တွေက ကျွန်တော့် တစ်ဘဝလုံးအတွက် နောင်တတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့အပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ခဲ့သလဲ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို စက်ဘီးအသစ်လေး ဝယ်ပေးဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ သိက္ခာကို ချပြီး ပိုက်ဆံချေးခဲ့ရတာကို သိနေလျက်နဲ့၊ ကျွန်တော်က အဖေ့ကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်ပေးဖို့ကိုတောင် နှမြောတွန့်တိုခဲ့မိတယ်။
အဖေ့ရဲ့ နာရေးကို ကျင်းပနေတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ လဟာပြင်ကြီး တစ်ခုလိုပဲ။ လူတွေက လာပြီး နှစ်သိမ့်ကြပေမဲ့ ကျွန်တော့် နားထဲမှာ ဘာမှ မကြားရဘူး။ ကျွန်တော် ကြားနေရတာက “သား … အဖေ့ကို သုံးပုံသုံးနည်းလေး သင်ပေးပါဦး” ဆိုတဲ့ အဖေ့ရဲ့ တိုးညင်းတဲ့ အသံလေးပဲ။
ကျွန်တော် အဖေ့ကို သင်မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို အချိန်မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်တွေက အဖေ့ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
အခုတော့ အဖေ့အတွက် ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အဖေ လိုချင်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းအသစ်လေးက အဖေ့လက်ထဲမှာ ခဏလေးပဲ ရှိခဲ့ရတယ်။ အဖေ သွားချင်တဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ ကမ္ဘာထဲကို အဖေ မရောက်လိုက်ရဘူး။ အဖေ သိမ်းထားခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တစ်သက်စာ ခြောက်လှန့်နေမယ့် နာကျင်မှုတွေပဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ မရှိတော့မှ သိရတာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆိုးဆုံး ခံစားချက်ပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို အသုံးချပြီး အတ္တတွေနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့တဲ့ သားမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်သွားမှာ သေချာပေမဲ့၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒီနောင်တတွေကြားကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
လက်ဆောင်ဆိုတာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုရဲ့ တန်ဖိုးမှာ မရှိဘူး။ အဲဒီလက်ဆောင်ကို ပေးတဲ့သူရဲ့ စိတ်စေတနာနဲ့ ပေးဆပ်မှုမှာပဲ ရှိတာ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံးတွေပဲ ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို အဆိုးဆုံးတွေနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့မိတယ်။ ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော် နားလည်သွားတာက … ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့မရတဲ့ အရာတွေထဲမှာ မိဘရဲ့ အချိန်နဲ့ မေတ္တာက အဖိုးတန်ဆုံးပဲ ဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသင်ခန်းစာကို သင်ယူဖို့ ကျွန်တော့်မှာ ပေးလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းခဲ့ပါတယ်။
နောင်တဆိုတာ အချိန်လွန်မှ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတ္တတွေက ဖိတ်ခေါ်လိုက်တဲ့ အကျိုးဆက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။