book

 #‎ကျောင်းတော်ကရန်စ ‎------------------------- ‎အမှန်တော့ ဆရာကန်တော့ပွဲဆိုတာတွေကို မတက်ချင်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က တစ်ကြိမ်တက်ဖူးသည်။ စိတ်ပျက်သဖြင့်အခမ်းအနားကျင်းပသည့် ခန်းမထဲပင် မဝင်ခဲ့ဘဲ ပြန်ခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် မည်သူနှင့်မျှမတွေ့ခဲ့။ ‎ ‎ကျွန်တော် တွေ့ချင်သည့် သူငယ်ချင်းနှင့် RC ရှေ့ထိုင်ခုံလေးတွေ ထိုင်ပြီးစကားပြောသည်။ သူအမေရိကမှ ယူလာသည့် စာအုပ်လက်ဆောင်ယူသည်။ ထိုနောက်ပြန်ခဲ့သည်။‎ ‎“ဟေ့ကောင် ... ဟိုက ကားပေါ်ဆင်းလာတာ ဆွေမဟုတ်လား”‎ ‎ကားပေါ်မှ မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ဆင်းလာသည်။‎ ‎“မသိဘူး ... ငါသွားတော့မယ်”‎ ‎ဝေးလည်းဝေး မျက်လုံးတွေကလည်း မကောင်းသောကြောင့် မျက်နှာကို သဲကွဲစွာ မမြင်။‎ ‎“ငါသွားတော့မယ်”‎ ‎“ပွဲလေးတော့ ရောက်မှ တက်လိုက်ပါကွာ”‎ ‎“နေပါကွာ ... ငါက ဒီလိုပွဲတွေ ရှောင်မှန်း မင်းသိပါတယ်”‎ ‎ကျွန်တော်ကလှည့်အထွက်တွင် အောင်မြင့်က‎ ‎“မင်းကတော့ ... တစ်သက်လုံး ဒီအတိုင်းပဲသွားမှာပါ” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။‎ ‎သုံးနှစ်ကြာသွားပြီ။ အောင်မြင့် အမေရိကမှ တစ်ခေါက်ပြန်ရောက်လာသည်။‎ ‎“ဟေ့ကောင် ... ငါဆရာကန်တော့ပွဲတက်မလို”‎ ‎“မင်းဘာသာသွားကွာ ... ငါမတက်ချင်ဘူး”‎ ‎“အေးပါ ... မင်းကို မခေါ်ပါဘူး ... ဒါပေမဲ့ ညစာစားပွဲတော့...

  စောဝတီ -------- တပြင်လှရွာသို့ ကျွန်တော်ရောက်ချိန်မှာ မိုးချုပ်နေပြီ။ ကျွန်တော့်ကို လမ်းကြုံခေါ်လာသောလှည်းက ကုက္ကိုပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး “ဟိုးမှာ မီးရောင်လေးတွေမြင်နေရတဲ့ရွာပဲ ... ဒီလမ်းအတိုင်းသာ တည့်တည့်လျှောက်သွား” ဟု လှည်းသမားက ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော်က ကျောပိုးအိတ်နှင့် အိပ်ရာလိပ်ကို လှည်းပေါ်က ချလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးပဲဦးလေး” “ရပါတယ် ... လိုက်ပို့ချင်တာ ... မိုးချုပ်နေလို့” “ဒီလောက်ရောက်လာတာပဲ တော်ပါပြီခင်ဗျာ” လှည်းက ဆက်ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော်က ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်၊ အိပ်ရာလိပ်ကိုထမ်းပြီး လှည်းသမားညွှန် ပြသည့် လမ်းအတိုင်း လျှောက်ခဲ့သည်။ ဆောင်းဝင်ပြီဖြစ်သောကြောင့် အအေးဓာတ်က သိသာသည်။ ကွင်းထဲမှ ဖြတ်တိုက်လာသော လေကြောင့် ပိုပြီး အေးစိမ့်နေသည်။ ရွာက မီးရောင်သာမြင်ရသည် အတော်လေးလှမ်းသည်။ “စွပ် ... စွပ် ... စွပ်” ကျွန်တော်က အသံကြားလိုက်ရသောကြောင့် နောက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ အသံက ဗွက်တောထဲ လျှောက်သည့် ခြေသံမျိုး “စွပ် ... စွပ် ... စွပ်” လက ထွက်ပြီဖြစ်သော်လည်း အမြင်က မသဲကွဲ။ ကျွန်တော်က “ဘယ်သူလဲ” ဟု အော်မေးလိုက်မိသည်။ ဘေး လယ်ကွင်းထဲက ဘွားခနဲ တက်လာသော လူရိပ်ကြောင့် ကျွန်တော်က လန့်သွား...