"ဆွေမျိုး"
အခန်း (၁) မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက သွပ်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်လေးထဲက သစ်သားအိမ်ဟောင်းလေးထဲမှာ နေလင်း တစ်ယောက် ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ နေလင်းက စာရေးဆရာတစ်ယောက်။ သူရေးသမျှ စာမူခလေးတွေနဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်နန်း ကို လုပ်ကျွေးနေသူဖြစ်သည်။ “နေလင်း... ဟိုမှာ နင့်ဒေါ်လေးတို့ ရောက်လာကြပြီ” အောက်ထပ်က ဒေါ်နန်းရဲ့ အသံကြောင့် နေလင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်မိသည်။ ‘ဒေါ်လေး’ ဆိုတာက နယ်က ဒေါ်စိန်အေး။ တစ်နှစ်မှာ တစ်ခါလောက် ရန်ကုန်ကို ဆေးခန်းပြဖို့ဆိုပြီး ရောက်လာတတ်သော်လည်း အမှန်တော့ အလည်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒေါ်စိန်အေးနောက်မှာ သူ့သား အောင်ကိုလည်း ပါလာစမြဲ။ “ဟယ်... အမကြီး၊ နေကောင်းရဲ့လား။ ကျန်းမာရေးကတော့ သိပ်မကောင်းလှဘူးအေ၊ ဒါနဲ့ပဲ မြို့တက်လာရတာ” ဒေါ်စိန်အေးက အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်း ညည်းညည်းညူညူ လုပ်တော့သည်။ အောင်ကိုကတော့ အိမ်ရှေ့က နေလင်းရဲ့ စာအုပ်စင်ကို ဟိုဟိုဒီဒီ မွှေနှောက်နေလေပြီ။ အခန်း (၂) ညစာစားပွဲမှာတော့ ‘ဆွေမျိုး’ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဥ်အောက်က ဖိအားတွေ စတင်လာတော့သည်။ “နေလင်းကလည်း အခုထိ စာပဲရေးနေတုန်းလား။ ငါ့သား အောင်ကိုတောင် ခုဆို နယ်မှာ ပွ...