book

  အခန်း (၁) ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဆန္ဒက တစ်ခုတည်းပါ။ သူမနဲ့အတူ ဘဝတစ်ခုကို အခြေချပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းချင်တာ။ ကျွန်တော်က အချစ်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်တော့် မိဘနှစ်ပါးကိုလည်း အသက်ထက်မက တန်ဖိုးထားခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်ခိုင်းတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ "တာဝန်သိစိတ်" က ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းဖို့ အကြောင်းဖန်လာခဲ့တယ်။ "ကိုကို... ကျောင်းပြီးရင် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမယ်မလား" လို့ မေးခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းကြည်ကြည်လေးတွေကို ကျွန်တော် အခုထိ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။ အခန်း (၂)  ကျွန်တော်နဲ့ "နဒီ" က တက္ကသိုလ်မှာ ဆုံခဲ့ကြတာပါ။ သူမက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာပေမဲ့ ကျွန်တော့်လို ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ချစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြိုးစားမယ်၊ အလုပ်ကောင်းကောင်းရအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် သူမကို တင့်တင့်တယ်တယ် တောင်းရမ်းမယ်။ "ကိုကို့မှာ မိဘနှစ်ပါးပဲ ရှိတာ... နဒီ နားလည်ပေးနိုင်မလား" "အမေနဲ့ အဖေက နဒီ့မိဘတွေလိုပါပဲ ကိုကိုရယ်... နဒီ ဂရုစိုက်မှာပေ...

  အခန်း (၁)  ပြင်ဦးလွင်၏ ဆောင်းမနက်ခင်းသည် အမြဲတမ်း အေးစက်လွန်းသည်။ မြူနှင်းတွေ ဝေနေသော ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ "နှင်းဦး" တစ်ယောက် ယောင်ယောင်မှားမှားနှင့် ကော်ဖီနှစ်ခွက် ဖျော်မိပြန်သည်။ ခဏအကြာမှ သတိဝင်လာပြီး ခွက်တစ်ခွက်ကို ပြန်သွန်လိုက်ရသည့် အဖြစ်က ရင်နာစရာ။ "မုဆိုးမ" ဆိုသည့် အမည်နာမက ကျွန်မ၏ နောက်ကျောတွင် ကပ်ပါလာသည်မှာ အခုဆို (၃) နှစ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။ အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ်နှင့် မုဆိုးမဖြစ်ရခြင်းက လောကကြီးကို ကျိန်ဆဲချင်စရာ။ မြို့ထဲသို့ ဈေးဝယ်သွားတိုင်း လူအများ၏ "ကောင်မလေးက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ကံဆိုးရှာတယ်" ဆိုသည့် သနားစက္ခုအကြည့်များက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပင်။ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း "ထက်မြတ်" ဆုံးပါးသွားကတည်းက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ အရောင်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီး မီးခိုးရောင် အတိဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်။ အခန်း (၂)  ထက်မြတ်နှင့် ကျွန်မသည် တက္ကသိုလ်ကတည်းက လူတိုင်းအားကျရသည့် စုံတွဲလေးပါ။ သူသည် ကျွန်မအပေါ် အစွန်းကုန် ဂရုစိုက်တတ်သူ။ သို့သော် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ထက်မြတ် တစ်ယောက် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း ပြုံးရယ်နေတတ်သော သူသည် စကားနည်းလာပြီး အလုပ်...

  အခန်း (၁)  ညသည် မှောင်မည်းနေပြီး မိုးကလည်း သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လေပြင်းများကြောင့် အိမ်ဘေးရှိ သရက်ပင်ကြီးက တဖြဖြနှင့် လှုပ်ခါနေ၏။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်နုက တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲလျက်၊ ဒူးထောက်လျက်ရှိသော ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးတင်ဖေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ငါ့ညီမရယ်... အစ်ကိုကြီးကို ကယ်ပါဦး။ အကြွေးရှင်တွေက သတ်တော့မယ်၊ သွားစရာလည်း မရှိတော့လို့ပါ" ဒေါ်နုသည် သံယောဇဉ်ကြီးသူပီပီ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ထိုစဉ် အိမ်နောက်ဖက်မှ ထွက်လာသော သမီးဖြစ်သူ 'ရွှေရည်' ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဦးတင်ဖေ၏ မျက်လုံးများက တဏှာရမ္မက်ဖြင့် ဖျတ်ခနဲ ဝင်းလက်သွားသည်။ သနားစရာ ဒုက္ခသည်ပုံစံ ဖန်တီးထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အသိစိတ်က နိုးထလာလေပြီ။ အခန်း (၂)  ဦးတင်ဖေသည် အိမ်တွင် နေခွင့်ရပြီးနောက် အလွန်လိမ္မာယဉ်ကျေးပြနေသည်။ အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီလုပ်ပေးပြီး ဒေါ်နု၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူသည်။ သို့သော် ဒေါ်နု ဈေးသွားချိန် သို့မဟုတ် အပြင်ထွက်ချိန်များတွင် သူ၏ မူလရုပ်ဆိုးက ပေါ်လာတတ်သည်။ ရွှေရည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ...

 "အမေ... အမေ့ဆီမှာ သိမ်းထားတဲ့ ရွှေနားကပ်လေး ခဏပေးဝတ်ပါဦး၊ သမီး ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းမင်္ဂလာဆောင် သွားစရာရှိလို့" ချွေးမဖြစ်သူ သီရိ ရဲ့ အသံက ချိုသာလွန်းနေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ နားကပ်လေးဆီက မခွာဘူး။ အဲ့ဒီနားကပ်လေးက ဒေါ်မြစိန် တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်ပြီး စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ရတနာလေး။ "အမေ့မှာ ဒါလေးပဲ ကျန်တော့တာ သီရိရယ်... အမေ သေရင် သားကြီးတို့အတွက် ထားခဲ့မလို့ပါ" ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အခန်းဝကနေ သားဖြစ်သူ မောင်မောင် က ဒေါသတကြီး ဝင်လာတယ်။ "အမေကလည်း... မိန်းမက ခဏပဲ ငှားဝတ်မယ် ပြောတာကို။ အမေက သားတို့ကို မယုံဘူးလား? အမေ နေမကောင်းဖြစ်တုန်းက ဆေးရုံစရိတ်တွေ ဘယ်သူစိုက်ထားလဲဆိုတာ အမေမမေ့နဲ့လေ!" သားဖြစ်သူရဲ့ စကားက ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သူမ နှလုံးခွဲစိတ်တုန်းက သားနဲ့ချွေးမကပဲ ကြည့်ရှုခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအတွက် အမေ့ရဲ့ ဂရန်ကို သူတို့အမည်ပေါက် ပြောင်းခဲ့ကြပြီးပြီလေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒေါ်မြစိန် လက်လျှော့လိုက်ရပြီး နားကပ်လေးကို ချွတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီနေ့ညမှာတင် မောင်မောင်နဲ့ သီရိတိ...

  အပိုင်း (၁)  ညနေစောင်းနေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် 'သက်နိုင်' တစ်ယောက် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ရွာလမ်းမထက်၌ ပေါ်လာတတ်စမြဲ။ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် လမ်းဘေးတွင် ဆော့ကစားနေသော ကလေးများပင် ဘေးသို့ ခပ်ကွာကွာ ရှောင်ပေးကြရသည်။ အရက်၊ ဖဲ၊ ကြက် တည်းဟူသော အကုသိုလ်မြစ်သုံးသွယ်တွင် နစ်မွန်းနေသူ သက်နိုင်ကို တစ်ရွာလုံးက လက်ညှိုးထိုးကြသော်လည်း သူကမူ ဂရုမစိုက်နိုင်။ ကိုယ်တိုင်က ကမ္ဘာဦးကတည်းက လူမိုက်ဖြစ်ခဲ့သယောင် ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားပင်။ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ကိုကျောက "မင်းမူးနေပြီ ပြန်တော့" ဟု ဆိုလျှင်ပင် "ဟ... ကိုကျောက ကျုပ်ကို နှင်တာလား" ဟု ရန်ပြန်တွေ့တတ်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျေနပ်အောင် အရက်တစ်ပုဒ် ထည့်ပေးလိုက်မှသာ သီချင်းတကြော်ကြော်နှင့် ပြန်သွားတော့သည်။ အပိုင်း (၂)  လမ်းထိပ်က ခွေးဟောင်သံကို ကြားရုံနှင့် 'ဖြူဖြူ' တစ်ယောက် ရင်လေးမိ၏။ သူမသည် မြို့ကြီးပြကြီးတွင် ချမ်းချမ်းသာသာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ။ အိမ်က လူကြီးများက အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးထားသော်လည်း မြို့ကို ခေတ္တလာသော သက်နိုင်၏ စကားအချိုများတွင် သူမ၏ ဘဝကို ပုံအပ်ခဲ့သည်။ "မင်းကို ငါ ရွှေပုံပေါ်မှာ ထားမယ်" ဟူသော ကတိများမှာ ရွာရောက်ပ...

 အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော ဧည့်ခန်းကျယ်အတွင်း၌ စီးကရက်မီးခိုးငွေ့တို့သည် လေထဲတွင် ဝဲယိုင်နေကြသည်။ ဦးမင်းထင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပက ကမ္ဘာကြီးကို ငေးကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ အာရုံတို့ကမူ လွန်ခဲ့သော နာရီပိုင်းက လက်ခံရရှိခဲ့သော ဓာတ်ပုံများဆီ၌သာ ခိုနားနေ၏။ ဆရာကြီးဝတ္ထုရေးဟန်၏ လေးနက်သော သရုပ်ဖော်ချက်များဖြင့် ဇာတ်လမ်းအသစ်တစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်ပါသည်။ ဦးမင်းထင်သည် မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသော ပညာတတ်တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲရန် အရှိန်ယူနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်။ ဇနီးဖြစ်သူ နွယ်နီ သည် သူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ (၁၅) နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တိုင် နုပျိုလန်းဆန်းနေဆဲ။ ထိုနုပျိုမှုသည်ပင် ဦးမင်းထင်အတွက် ပူလောင်ခြင်း၏ အစပြုရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "ကိုမင်း... ပြန်လာတာ နောက်ကျလိုက်တာ" နွယ်နီ၏ အသံက နူးညံ့လှသော်လည်း ဦးမင်းထင်၏ နားထဲတွင်မူ ထိုအသံသည် လှည့်စားခြင်း၏ တေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ ခါးသက်နေသည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းနီရောင် ပါးပါးလေး ဆိုးထားသော ထိုနှုတ်ခမ်းများသည် ယနေ့နေ့လယ်က သူစိမ်းအမျိုးသာ...

အပိုင်း (၁)  ရန်ကုန်မြို့၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ကခုန်နေသည်။ သူမလက်ထဲတွင် ညစ်ပေနေသော အဝတ်စုတ်ဖြင့် ပတ်ထားသည့် သစ်ကိုင်းခြောက်လေးများကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် "သားလေး... ဗိုက်ဆာနေပြီလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးနေတတ်သည်။ လူတွေက သူမကို 'အရူးမ' ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးအစုံ၌ နာကျင်မှုနှင့် အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်များ ခိုတွဲနေဆဲ။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က... သူမသည် မြို့မျက်နှာဖုံး သူဌေးကြီး ဦးဘုန်းမြတ်၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီး "မေသက်" ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်က ကားဒရိုင်ဘာ ကျော်စွာနှင့် ချစ်ကြိုက်မိပြီး ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဒေါသတကြီး နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံရသည့်ညတွင် မိုးများက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ "သွား... အခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွား!" ဟူသော အဖေ၏ အော်ဟစ်သံသည် သူမဘဝကို ထာဝရ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ မေသက်သည် ကျော်စွာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ အပိုင်း (၂)  ကျော်စွာသည် သူမကို မြို့ပြင်က ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရွှေပန်းကန်နှင့် စားခဲ့ရသော မေသက်သည် ယခုမူ ဝါးက...

  အခန်း (၁)  ညနေစောင်း မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့အချိန်၊ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးထဲက တိုက်ခန်းတစ်ခုအတွင်းမှာ ဟင်းအိုးစင် ရိုက်ခတ်သံတွေက ဆူညံနေတယ်။ "ရှင် အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူးလား ကျော်သူ... တောက်! ဒီယောင်္ကျားတော့ ဖုန်းလည်းမကိုင်၊ အသုံးကိုမကျဘူး" မနှင်းရဲ့ အသံက တိုက်ခန်းနံရံတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး အိမ်နီးချင်းတွေဆီအထိ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေပြီး လက်ထဲမှာလည်း ယောင်္ကျားဖြစ်သူအတွက် ပြင်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းက အေးစက်လို့နေပြီ။ ခဏအကြာမှာတော့ တံခါးဂျက်ဖွင့်သံနဲ့အတူ စိုရွှဲနေတဲ့ ထီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး ကိုကျော်သူ အိမ်ထဲ ဝင်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အထပ်ထပ်။ "ဘာလဲ... ခုမှ ပြန်လာတာလား။ ရှင် ဘယ်မှာ လေလွင့်နေတာလဲ။ ကျွန်မကတော့ ဒီမှာ ထမင်းချက်၊ အိမ်အလုပ်လုပ်နဲ့ ကျွန်မကို ရှင်က အခိုင်းအစေ မှတ်နေတာလား" မနှင်းက စကားကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပြောဘူး။ ဆီးကြိုလိုက်တာက အဆဲအတီးနဲ့ ဝေဖန်သံတွေ။ ကိုကျော်သူ သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေးချလိုက်တယ်။ သူ အလုပ်မှာ ဒီနေ့ အဆူခံထားရတယ်၊ လမ်းမှာလည်း ကားပိတ်လို့ မိုးမိလာတာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရောက်ရင် နားရမယ်လို့ ထ...

 မိုးစက်တို့၏ ရိုက်ခတ်သံသည် သွပ်မိုးပေါ်တွင် ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ ဆူညံနေသော်လည်း အိမ်ကလေးအတွင်း၌မူ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ နံရံဟောင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နာရီအိုကြီး၏ စက္ကန့်တံရွေ့သံမှာ နှလုံးခုန်သံနှင့် အပြိုင် "ချက်... ချက်..." ဟု မြည်ဟည်းနေသည်။ နှင်းဆီသည် အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တင်ခုံလေးရှေ့တွင် အသက်ရှူမှားမတတ် ထိုင်နေမိ၏။ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရပ်နေသော အရိပ်မည်းကြီးကို မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် မြင်နေရသည်။ ထိုအရိပ်သည် သူမ၏ ပထွေး... ဦးမင်းခေါင်။ ဦးမင်းခေါင်၏ လက်ချောင်းကြမ်းကြီးများက နှင်းဆီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်လာသည်။ ထိုအထိအတွေ့သည် အေးစက်နေသော်လည်း နှင်းဆီ့အသားအရေကို မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်စေသည်။ "သမီး... စာကျက်နေတာလား" သူ့အသံက အေးစက်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သည်။ နှင်းဆီသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျုံ့ထားမိရင်း ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြလိုက်မိ၏။ စာအုပ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများသည် ဝေဝါးကုန်သည်။ သူမ၏ မိခင်မှာ ဈေးမှ ပြန်မလာသေး။ အိမ်ထဲတွင် သူနှင့် သူမ၊ နှစ်ယောက်တည်း။ "အမေက... နောက်တစ်နာရီလောက်မှ ပြန်ရောက်မှာတဲ့" ဦးမင်းခေါင်က သူမ၏ ဆံပင်အဖျားလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ပတ...

  အခန်း (၁)  ကျွန်မဘဝမှာ အားကိုးရာဆိုလို့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက အစ်ကိုဟာ ကျွန်မအတွက် အဖေလည်းဖြစ်သလို၊ အမေလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက သံယောဇဉ်က တခြားမောင်နှမတွေထက် ပိုထူးခြားတယ်လို့ အမြဲခံစားခဲ့ရတယ်။ အစ်ကိုက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ဂရုစိုက်တတ်ပြီး ကျွန်မဘက်ကလည်း အစ်ကို့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ အခန်း (၂)  ကျွန်မတို့ အတူတူနေထိုင်တဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ပျော်ရွှင်စရာတွေ ပြည့်နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ အစ်ကိုက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ပွေ့ဖက်ထားတတ်တယ်၊ အလိုလိုက်တတ်တယ်။ "ညီမလေးမှာ အစ်ကိုပဲ ရှိတာ၊ အစ်ကို့မှာလည်း ညီမလေးပဲ ရှိတာ" လို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီစကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နွေးထွေးမှုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အစ်ကို့ရဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သံယောဇဉ်ထက် ပိုတဲ့၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ထက် ပြင်းပြတဲ့ အကြည့်တွေ။ အခန်း (၃)  မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ အဲ့ဒီညကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို အရက်တွေ...

  အခန်း (၁) ကျွန်မအမည်က နှင်း။ ဘဝတစ်ကွေ့မှာ အားကိုးရာမဲ့ခဲ့တဲ့ ကျွန်မအတွက် အရိပ်အာဝါသဖြစ်ခဲ့သူကတော့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြီးသည့် မမရွှေပင် ဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါး ကွယ်လွန်ပြီးနောက် မမရွှေသည် ကျွန်မအပေါ် မိခင်သဖွယ်ရော၊ အစ်မသဖွယ်ပါ မေတ္တာထားကာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ မမရွှေ အိမ်ထောင်ကျသည့်အခါတွင်လည်း တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေးဖြစ်သူ ကျွန်မကို အနားတွင် ခေါ်ထားခဲ့သည်။ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုသူရမှာ လူအေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ စကားနည်း၍ အလုပ်ကိုသာ ဖိလုပ်တတ်သူဟု လူအများက ထင်မှတ်ထားကြသည်။ မမရွှေက ဈေးတွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားသဖြင့် အိမ်၌ ကျွန်မနှင့် ကိုသူရတို့နှစ်ဦးသာ အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေတတ်ကြသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုများကပင် ဘေးဒုက္ခ၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မှန်း ထိုစဉ်က ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ပါ။ ကိုသူရက မမနှင့် စကားများသည့်အခါတိုင်း ကျွန်မထံတွင် ရင်ဖွင့်တတ်သည်။ မမရွှေ၏ အလုပ်များလွန်းမှုကို ကြားကနေ ညှိနှိုင်းပေးရင်း ကိုသူရအပေါ်တွင် သံယောဇဉ် အမှားများ စတင်ကာ အမြစ်တွယ်ခဲ့မိသည်။ အခန်း (၂)  သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေစက်များနှင့်အတူ ထိုညကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ မမရွှေက နယ်ဘက်သို့ ကုန်ပစ္စည်းသွားယူရင်း ကားပျက်သဖြင့် ညအိပ်ညနေ ပိ...

အပိုင်း (၁)  ညနေခင်း၏ နေဝင်ဆည်းဆာရောင်ခြည်သည် ရန်ကုန်မြို့၏ ဇိမ်ခံကွန်ဒိုတစ်ခုအတွင်းသို့ ဖြာကျနေသည်။ နေခြည်လင်းတစ်ယောက် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း သူမ၏ ပုံရိပ်ကို အသက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် လိမ်းခြယ်ထားသော တန်ဖိုးကြီးမိတ်ကပ်များ၊ လည်ပင်းတွင် ဆင်မြန်းထားသော စိန်စီထားသည့် ဆွဲကြိုးများမှာ သူမ၏ အလှကို ပံ့ပိုးပေးနေသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင်မူ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများက ကိန်းအောင်းနေသည်။ "နေခြည်... မပြီးသေးဘူးလား။ ဒီည ပါတီက ကုမ္ပဏီအတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်" အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သြဇာညောင်းသည့် အသံကြောင့် နေခြည် ကိုယ်လေး တုန်သွားသည်။ ဦးထက်မြတ်။ အသက် ၄၅ နှစ်အရွယ်၊ စီးပွားရေးလောကတွင် ဟိန်းဟိန်းတောက် နာမည်ကြီးသူ။ သူသည် နေခြည့်အတွက် "အရှင်သခင်" လည်း ဖြစ်သလို၊ သူမဘဝကို ငွေဖြင့် ဝယ်ယူထားသူလည်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က နေခြည့်ဖခင် စီးပွားရေးပျက်ကာ လေဖြတ်သွားချိန်တွင် ဦးထက်မြတ်က ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကယ်တင်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ နေခြည့်၏ "ဘဝ" ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နေခြည်သည် သူလိုချင်သည့်အချိန်တိုင်း ဖျော်ဖြ...

  အခန်း (၁) မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ 'မင်းသန့်' တစ်ယောက် ကော်ဖီဆိုင်လေးထဲမှာ စာဖတ်နေရင်း သူမကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ သူမနာမည်က 'နှင်းနွယ်'။ လှပလွန်းတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က မင်းသန့်ရဲ့ အမျိုးသားဝါသနာကို ချက်ချင်းနိုးကြားစေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ရိုးရိုးသားသား ချစ်ခင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် တပ်မက်တဲ့ 'ကာမစိတ်' လားဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရသေးဘူး။ အခန်း (၂)  နှင်းနွယ်ကလည်း မင်းသန့်ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို သတိပြုမိတယ်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောဖြစ်ကြရာကနေ ရင်းနှီးမှုက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ နှင်းနွယ်ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ သူမရဲ့ အသားချင်းထိတွေ့မိတဲ့ ခဏတာတွေက မင်းသန့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခုလို ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကာမစိတ်ဆိုတာ တားမြစ်ထားတဲ့ သစ်သီးတစ်လုံးလိုပဲ စားသုံးကြည့်ဖို့ ခေါ်ဆောင်နေသလိုပေါ့။ အခန်း (၃)  "ငါ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" လို့ မင်းသန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ သူက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ပေမယ့် နှင်းနွယ်နဲ့ နီးကပ်လာတဲ့အခါမှာတော့ အသိတရားထက် ခံစားချက်က ရှေ့ပြေးနေတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ...

  အခန်း (၁) ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းဟာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေနဲ့ အေးစိမ့်နေပေမယ့် "နွေ" ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်နေသလိုပါပဲ။ သူမလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဖိတ်စာလေးဟာ အလေးချိန်မရှိပေမယ့် သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြိုလဲသွားစေဖို့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဖိတ်စာပေါ်က သတို့သားအမည်နေရာမှာ "မင်းခန့်" ဆိုတဲ့ နာမည်က သူမ ၇ နှစ်ပတ်လုံး ရင်ခွင်ထဲမှာ မြတ်မြတ်နိုးနိုး သိမ်းဆည်းခဲ့တဲ့ နာမည်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ။ အခန်း (၂) သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်ကတည်းက လက်တွဲခဲ့ကြတာပါ။ မင်းခန့်ဟာ နွေအတွက်တော့ ချစ်သူတင်မကဘူး၊ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်လို၊ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းလို အားကိုးရာဖြစ်ခဲ့တာပါ။ "နွေ... ကိုယ်တို့ တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားမယ်နော်" လို့ ကတိတွေပေးခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီနှုတ်ခမ်းတွေက အခုတော့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို နမ်းရှိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ။ အခန်း (၃) လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက မင်းခန့် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို ခဏသွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့နေ့ကို နွေ ပြန်သတိရမိတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က သူဟာ နွေ့နဖူးကို အသာအယာနမ်းပြီး "ကိုယ့်ကို ခဏပဲ စောင့်ပါ" လို့ ပြောခဲ့တာ။ အခုတော့ သူပြန်လာတဲ့အခါမှာ လက်ဆောင်အဖြစ...

  အခန်း (၁) ကိုသူရဟာ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး။ အိမ်မှာ ဝတ္တရားကျေပွန်တဲ့ ဇနီးသည် နီနီနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေး ရှိပေမဲ့ သူဟာ ရုံးက အတွင်းရေးမှူးမလေး ‘မေ’ နဲ့ သာယာနေခဲ့ပါတယ်။ "ခဏတာ အပျော်ပဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေပေးပေမဲ့ ဒါဟာ မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးမယ့် မီးပွားမှန်း သူ မသိခဲ့ဘူး။ အခန်း (၂)  ဖုန်းကို password ခံထားတာ၊ ညည့်နက်မှ အိမ်ပြန်တာ၊ အလုပ်ကိစ္စလို့ အကြောင်းပြပြီး ခရီးခဏခဏ ထွက်တာတွေဟာ နီနီ့အတွက် သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်လာပါတယ်။ နီနီဟာ မိန်းမသားပီပီ အလိုလိုသိနေပေမဲ့ သမီးလေး မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ပါတယ်။ အခန်း (၃)  ကိုသူရနဲ့ မေ တို့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ရယ်ရယ်မောမော ရှိနေတာကို နီနီ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းက တွေ့သွားပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ပို့လိုက်ပါတယ်။ ထိုညမှာပဲ နီနီက ဓာတ်ပုံကို ပြပြီး မေးတဲ့အခါ ကိုသူရက "စီးပွားရေးအရ တွေ့တာပါ" လို့ ဒေါသတကြီးနဲ့ ငြင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ လိမ်ညာခြင်းဟာ အမှန်တရားထက် ပိုခိုင်မာနေတယ်လို့ သူ ထင်နေခဲ့တယ်။ အခန်း (၄)  မေဟာ ကိုသူရကို တကယ်ချစ်တာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပဲ မက်မောတာပါ။ သူမက ကိုသူရကို နီနီနဲ့ က...

အခန်း (၁)  ကျွန်တော်က ရိုးရှင်းတဲ့လူပါ။ ဘဝကို အလုပ်နဲ့ အိမ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်သိပ်ချစ်ရတဲ့ ဇနီးသည် "နွယ်" နဲ့ပဲ တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ နွယ်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နူးညံ့တဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပဲ။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာ့အပျော်ဆုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က နွယ့်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တာပဲ။ "အချစ်မှာ သံသယမရှိရဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော် ခေါင်းထဲမှာ စွဲနေအောင် မှတ်ထားခဲ့တာ။ အခန်း (၂)  ပြီးခဲ့တဲ့လတွေမှာ ကျွန်တော် ပရောဂျက်အသစ်တစ်ခုကြောင့် ညဘက်တွေ အလုပ်ဆင်းရတာ များလာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် နွယ်က အမြဲအိပ်ပျော်နေတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် စားဖို့သောက်ဖို့ကိုတော့ အဆင်သင့် ပြင်ထားပေးတတ်မြဲပါ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် နွယ့်ကို သနားမိတယ်။ "ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ နွယ့်ကို အချိန်မပေးနိုင်ဘူး ဖြစ်နေပြီ" လို့ ပြောမိတိုင်း သူမက "ရပါတယ် ကိုကိုရယ်... ကိုကို ပင်ပန်းနေတာပဲ နွယ် နားလည်ပါတယ်" လို့ တုံ့ပြန်တတ်တယ်။ သူမရဲ့ နားလည်ပေးမှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ပ...