"အတိတ်ကအချစ်ဦး"

 (၁) ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် အုံ့မှိုင်းသော တိမ်တိုက်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မကြာမီ ရွာသွန်းတော့မည့် မိုးစက်တို့ကို အချက်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော ကားဟွန်းသံများနှင့် လူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် ကျွန်တော်သည် ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခု၏ ပြတင်းပေါက်နားတွင် တစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက ဤကဲ့သို့သော မိုးအေးအေး ညနေခင်းမျိုးတွင် ကျွန်တော်နှင့် သူမ လမ်းခွဲခဲ့ကြဖူးသည်။ မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော ရေစက်ကလေးများကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အတိတ်၏ ဒဏ်ရာဟောင်းများက တစ်စစ်စစ် ပြန်လည်နာကျင်လာရသည်။ အတိတ်ဆိုသည်မှာ မေ့ပစ်လိုက်ရန် ကြိုးစားလေလေ၊ ပို၍ ထင်ရှားလာလေလေဖြစ်သော ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

(၂) ထိုစဉ်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီး၏ သစ်ပုပ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် အနာဂတ်အတွက် အိပ်မက်ပေါင်းများစွာကို အတူတကွ ပုံဖော်ခဲ့ကြဖူးသည်။ သူမ၏ နာမည်မှာ ‘သီရိ’ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပြုံးလိုက်လျှင် ပေါ်လာတတ်သော ပါးချိုင့်ကလေးများက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို လင်းလက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် လူငယ်ပီပီ မာနကြီးခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ဗဟိုပြုခဲ့မိသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ နားလည်မှုနှင့် အပေးအယူမျှတရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွန်တော်သည် အရာရာကို ကျွန်တော့်အလိုအတိုင်းသာ ဖြစ်စေချင်ခဲ့သည်။ ထိုမလိုအပ်သော မာနတရားများကပင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် မြင်မရသော နံရံကြီးတစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်ကို ထိုစဉ်က ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

(၃) တစ်ခါက ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့ကြသည့် နေ့တစ်နေ့ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ အကြောင်းအရာကတော့ အသေးအဖွဲလေးပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွန်တော်က လျှော့မပေးခဲ့ဘဲ သူမ၏ မျက်ရည်များကို လျစ်လျူရှုကာ ကျောခိုင်းထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူမသည် နောက်ကနေ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မာနတရားကို လက်ကိုင်ထားကာ အမှောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ရွာခဲ့သော မိုးသည် ကျွန်တော့်အသားထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေခဲ့သော်လည်း၊ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲက မာနမီးကိုတော့ ငြိမ်းသတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခုပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ထိုခဏတာ မာနကြောင့် ဘဝတစ်ခုလုံးစာ နောင်တရရမည်ဟု မည်သူက ကြိုတင်သိနိုင်ပါမည်နည်း။

(၄) အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူမ၏ ပုံရိပ်များက ကျွန်တော့်စိတ်အာရုံထဲက ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ အခြားသူများနှင့် တွေ့ဆုံပတ်သက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သီရိ၏ နေရာကို အစားထိုးနိုင်သူ တစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ပထမဆုံးသော ‘အချစ်ဦး’ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အတောက်ပဆုံးသော ကြယ်တစ်ပွင့်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် သူမနှင့် ဝေးကွာသွားပြီးနောက်မှသာ သူမ၏ တန်ဖိုးကို ပို၍ နားလည်လာရသည်။ တမ်းတခြင်းဆိုသည်မှာ နာကျင်စရာကောင်းသော်လည်း၊ ထိုနာကျင်မှုကိုပင် ခုံမင်စွာဖြင့် ကျွန်တော် ရင်ဝယ်ပိုက်ထားခဲ့မိသည်။ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်တိုင်း၊ သီချင်းတစ်ပုဒ် နားထောင်တိုင်း သူမ၏ အငွေ့အသက်များကို လိုက်လံရှာဖွေနေမိဆဲပင်။

(၅) ကော်ဖီဆိုင်တံခါး ပွင့်သွားသံနှင့်အတူ လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်ကျော်က ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့ရသော၊ တမ်းတခဲ့ရသော သီရိ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အရင်ကထက် ပို၍ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကတော့ အရင်အတိုင်းပင် လှပနေဆဲ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။ အချိန်တုန့်ဆိုင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သလို ထင်မှတ်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။

(၆) သီရိသည် ကျွန်တော့်အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့က ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "နေကောင်းလား မင်းဦး..." ဟု သူမက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုအသံလေးသည် ကျွန်တော့်ရင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ သူမကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ပြောချင်သော စကားလုံးများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေပြီး၊ တောင်းပန်စကားများ၊ လွမ်းဆွတ်စကားများကို မည်ကဲ့သို့ အစပျိုးရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေရသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေသော်လည်း၊ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းမကသော ခံစားချက်များ စီးဆင်းနေကြသည်။

(၇) "မင်း အရင်အတိုင်းပဲနော်၊ မပြောင်းလဲသေးဘူး" ဟု သူမက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးကလေးက ကျွန်တော့်ကို အတိတ်၏ အမှတ်တရများဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြန်သည်။ ကျွန်တော်က "ငါ နောင်တရနေခဲ့တာပါ သီရိရယ်၊ အဲဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ မာနတွေကြောင့် မင်းကို လက်လွှတ်ခဲ့ရတာကို" ဟု ရင်ထဲရှိသမျှကို အားယူကာ ဖွင့်ဟလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းများက ပူနွေးလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာရသည်။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း၊ ကျွန်တော်တို့ကြားက အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ခွန်အားမရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

(၈) သီရိက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်က မိုးဖွဲလေးများကို ငေးကြည့်နေသည်။ "အတိတ်ဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ မင်းဦး၊ ငါတို့ အဲဒီတုန်းက ငယ်သေးတယ်၊ မာနတွေကလည်း ကိုယ့်ထက် ရှေ့က ပြေးနေခဲ့ကြတာလေ။ ငါလည်း မင်းကို အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ငါတို့ကို ဒီလောက်ပဲ ခွင့်ပြုခဲ့တာ ထင်ပါရဲ့" ဟု သူမက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျွန်တော် စောင့်ခဲ့သင့်သည်၊ ကျွန်တော် သူမကို အရှုံးပေးခဲ့သင့်သည်ဟူသော အတွေးများက ရင်ထဲတွင် တရစပ် ဝင်ရောက်လာသည်။

(၉) ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သည် အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို တစ်ခုချင်း ပြန်လည်ပြောပြဖြစ်ကြသည်။ ဘယ်တုန်းက ဘယ်လို ချစ်ခဲ့ကြပုံ၊ ဘယ်နေရာတွေမှာ လျှောက်လည်ခဲ့ကြပုံ၊ ဘယ်လို ရည်မှန်းချက်တွေ ထားခဲ့ကြပုံ...။ ပြောပြနေရင်းဖြင့် ရယ်မောမိကြသော်လည်း ထိုရယ်မောသံများ နောက်ကွယ်တွင် နာကျင်မှု အစိုင်အခဲကြီးက ကပ်ပါနေဆဲပင်။ ကျွန်တော်တို့သည် ယခုအခါ ဘဝကိုယ်စီဖြင့် ရှင်သန်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ နှလုံးသား၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်တော့ အတိတ်က ‘ကျွန်တော်တို့’ ကို သိမ်းဆည်းထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုသိမ်းဆည်းမှုသည် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်းအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ လွမ်းမောဖွယ် အမှတ်တရသက်သက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

(၁၀) မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာပြီး လျှပ်စီးသံအချို့က ကောင်းကင်ယံတွင် ဟိန်းထွက်နေသည်။ သီရိက သူမ၏ လက်နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါ သွားရတော့မယ် မင်းဦး၊ ကလေးတွေက အိမ်မှာ စောင့်နေကြပြီ" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ကျပြီး မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဟူသော အမှန်တရားကို လက်ခံရန် ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထာဝရ ‘သီရိ’ သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ လောကကြီးတွင်တော့ သူမသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ ဇနီး၊ အခြားသူတစ်ဦး၏ မိခင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

(၁၁) သူမသည် ဆိုင်ထဲက ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်က "သီရိ... ငါ မင်းကို တစ်သက်လုံး ချစ်နေမှာပါ" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်မိသည်။ သူမက တံခါးဝတွင် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ ထိုအကြည့်သည် နှုတ်ဆက်ခြင်းလား၊ နားလည်ပေးခြင်းလား ကျွန်တော် မဝေခွဲတတ်တော့ပေ။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆိုင်ထဲတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကော်ဖီခွက်ထဲက အခိုးအငွေ့များက ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေးသည်လည်း သူမနှင့်အတူ ပါသွားခဲ့ပြီ။

(၁၂) အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည် တဖြည်းဖြည်း စဲသွားသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင်တော့ အလွမ်းမိုးများက စဲမည့်ပုံမပေါ်ပေ။ အတိတ်က အချစ်ဦးဆိုသည်မှာ ဘဝ၏ လှပသော ဒဏ်ရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ကော်ဖီဆိုင်ထဲက ထွက်လာပြီး စိုစွတ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။ အေးမြသော လေပြေက ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို လာရောက်ထိတွေ့သောအခါ သီရိ၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေမိဆဲ။ နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုနောင်တကပင် ကျွန်တော်တို့ကို လူသားဆန်စေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းမပေါ်တွင် သူမ၏ ပုံရိပ်များကို နှလုံးသားထဲမှာ မြှုပ်နှံကာ၊ အတိတ်၏ အချစ်ဦးကို ထာဝရ လွမ်းမောနေတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။