တဏှာကြီးသော မိန်းမ

 တဏှာကြီးသော မိန်းမ

အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း

ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဆူးတွေလို စူးဝင်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လမ်းထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာဖြစ်ဖြစ်၊ ရပ်ကွက်ထဲက ကုန်စုံဆိုင်မှာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဖြတ်သွားတိုင်း တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ ပြောကြတဲ့ စကားသံတွေ။ အားလုံးရဲ့ ခေါင်းစဉ်က တစ်ခုတည်းပါ။ ကျွန်တော့်ဇနီး သီရိ။ သီရိက တဏှာကြီးတယ်။ သီရိက လောဘကြီးတယ်။ သီရိက ယောက်ျားတွေနဲ့ ပွေရှုပ်နေတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ၊ သူမရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ၊ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာတာတွေ၊ ဖုန်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ သိမ်းဆည်းထားတာတွေကို မြင်လာရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုခံတပ်ကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲလာခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာဖွေခဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အိမ်ထောင်ရေးက ငရဲတစ်ခုလို ပူလောင်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၂) — နီးစပ်မှု

ကျွန်တော်တို့ စတွေ့ခဲ့စဉ်က သီရိဟာ သိပ်ကို ဖြူစင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အပြစ်ကင်းစင်မှုတွေ အပြည့်ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ပထမတစ်နှစ်ကတော့ အိမ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်အတွက် မနက်စာ ပြင်ပေးတတ်တယ်၊ ကျွန်တော် အလုပ်ကပြန်လာရင် နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ကြိုဆိုတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယနှစ် အကုန်မှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သီရိဟာ ငွေကို အရူးအမူး မက်မောလာတယ်။ တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို လိုချင်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေခံလစာနဲ့ မလောက်ငှတဲ့အခါ သူမက အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်မယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြစ်ကင်းစင်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အလိုမကျမှုတွေ၊ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ထိတွေ့ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူမက ရွံရှာသလိုမျိုး ရှောင်ဖယ်သွားတတ်တယ်။ "ကျွန်မ ပင်ပန်းနေပြီ ကိုကျော်၊ မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။

အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း

တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ကစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သီရိက တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ရှင်၊ မနက်ဖြန်ညလည်း အရင်နေရာမှာပဲ တွေ့ကြမယ်လေ။ ရှင်ပေးမယ့် ပမာဏကိုပဲ ကျွန်မ လိုချင်တာ။ ကျန်တာ ဂရုမစိုက်ဘူး။" သူမရဲ့ အသံက အေးစက်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးဝမှာတင် အေးခဲသွားခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ ပိုပြီး ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မေးချင်ပေမယ့် အဖြေကို ကြောက်နေမိတယ်။ သူမ တကယ်ပဲ တခြားယောက်ျားတွေဆီက ငွေယူပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို ရောင်းစားနေတာလား။ သူမဟာ တကယ်ပဲ ကာမဂုဏ်နဲ့ ငွေကြေးနောက်ကို လိုက်နေတဲ့ တဏှာကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလား။

အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သီရိရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး ဆိုးဝါးလာတယ်။ သူမဟာ အိမ်ကို ရက်ပေါင်းများစွာ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေက ကျွန်တော့်ကို သနားစရာ သတ္တဝါတစ်ကောင်လို ကြည့်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို သူမ မဖြေဆိုတော့ဘူး။ စာတိုတွေ ပို့ရင်လည်း တစ်ခါတလေ 'Seen' ဖြစ်သွားပေမယ့် ဘာစာမှ ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်တော် အရက်ကို ဖက်တွယ်လာခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူမ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လည်ပင်းမှာ အနီကွက်တွေ၊ သူမရဲ့ ဝတ်စုံက အစီအစဉ်မကျ။ ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူမရဲ့ ပုခုံးကို ကိုင်ပြီး လှုပ်ခါလိုက်မိတယ်။ "သီရိ၊ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရာဂကြီးနေရတာလဲ။ ငါပေးတဲ့ အချစ်နဲ့ မလောက်ဘူးလား။" သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရယ်တယ်။ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်သံ။ "ကိုကျော်၊ ရှင်က လူအပဲ။ လောကမှာ အချစ်က ဗိုက်မဝဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာတွေ ရှင် မပေးနိုင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှာဖွေနေတာ။ ရှင့်ကို ကျွန်မ စက်ဆုပ်တယ်။" အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ပါးရိုက်လိုက်မိတယ်။ သူမက မငိုဘူး။ ပြုံးပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ကျွန်တော်တို့ ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ သီရိက ဘာပိုင်ဆိုင်မှုကိုမှ မတောင်းဆိုဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝက အမှောင်ထုထဲ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမရ၊ လူတောလည်း မတိုးချင်တော့ဘူး။ သီရိကတော့ မြို့ထဲက လူကုံထံတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ သတင်းတွေ ကြားရတယ်။ သူမဟာ တကယ်ပဲ တဏှာနဲ့ လောဘရဲ့ သားကောင်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်လိုက်တယ်။ လအနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ ဆေးရုံကပါ။ သီရိ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်၊ အခြေအနေ မကောင်းဘူးတဲ့။ ကျွန်တော် သွားရမလား၊ မသွားရဘူးလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနကို ချိုးနှိမ်ပြီး ဆေးရုံကို ပြေးသွားခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော အမှတ်

ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ သီရိဟာ အရင်က သီရိမဟုတ်တော့ဘူး။ အရိုးပေါ် အရေတင်ပြီး ဖြူဖျော့နေတဲ့ မိန်းမပျက်လေးတစ်ယောက်။ သူမရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့သူက သူမနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတဲ့ လူကုံထံကြီး မဟုတ်ဘူး။ အသက်ကြီးကြီး ရှေ့နေတစ်ယောက်။ အဲဒီရှေ့နေက ကျွန်တော့်ကို မြင်တဲ့အခါ စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ "မသီရိက ဒါကို ခင်ဗျားကို ပေးခိုင်းထားတာ ကြာပါပြီ။ သူမ မရှိတော့တဲ့ အချိန်မှ ပေးပါလို့ မှာထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူမ အခြေအနေက..." ကျွန်တော် တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ပေးစာတစ်စောင်။ သီရိမှာ သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ သူမ ကျွန်တော့်ကို စတင်ပြီး အေးစက်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းကပေါ့။ သူမဟာ သူမရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ကျွန်တော့်ဆီက ငွေမတောင်းချင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေကို သူမအတွက် အကုန်အကျ မခံစေချင်ခဲ့ဘူး။ ပိုဆိုးတာက သူမ သေသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး ကျန်ရစ်မှာကို သူမ မလိုလားခဲ့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူမဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကျင့်ပျက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာ။ သူမနဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ လူတွေဟာ ယောက်ျားတွေမဟုတ်ဘူး၊ သူမရဲ့ အကြွေးရှင်တွေနဲ့ ဆေးကုသပေးတဲ့ ဆရာဝန်တွေ။ သူမ လည်ပင်းက အနီကွက်တွေက ရာဂကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆေးဒဏ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အပူလောင်ကွက်တွေ။

အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်တော် သီရိရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်မှာ သူမရဲ့ ထွက်သက်က အားနည်းနေပြီ။ သူမ မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ တောင်းပန်မှုတွေနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပြည့်နှက်နေတုန်းပဲ။ "ကိုကျော်... ကျွန်မကို... မုန်းလိုက်ပါ... အဲဒါမှ... ရှင်... မနာကျင်ရမှာ..." သူမရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲအက်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ငိုကြွေးနေမိပေမယ့် သူမကတော့ ပြုံးလျက်သားလေး အသက်ကုန်သွားခဲ့တယ်။ လောကကြီးက သူမကို "တဏှာကြီးသော မိန်းမ" လို့ သမုတ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီအထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငရဲထဲ ပစ်ချခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အပေါ်ယံ အလွှာတစ်ခုကို ကြည့်ပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အပေါ်ယံမြင်ကွင်းနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ တစ်ခါတလေမှာ အဆိုးဆုံးလို့ ထင်ရတဲ့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အနစ်နာဆုံးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပုန်းကွယ်နေတတ်ပါတယ်။ နောက်ကျမှ သိရတဲ့ အမှန်တရားဟာ နောင်တထက် ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။