book

  ဆင်းရဲသားတိုရဲ့ဘဝ အခန်း ( ၁ ) နေမထွက်ခင် အချိန်ကတည်းက ဒေါ်ဖွားစိန်ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံဟာ ဝါးကပ်တဲအိုလေးထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေတတ်ပါတယ်။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက တစီစီမြည်သံဟာ သူရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်ကျော်ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေပေါ့။ အမိုးက ယိုကျနေတဲ့ နှင်းရည်စက်တွေက သူ့ရဲ့ အစုတ်စုတ်အပြတ်ပြတ် စောင်ဟောင်းလေးပေါ်ကို တောက်ခနဲ ကျလာပါတယ်။ သူ ထရမယ်။ သူ့မြေးလေး "ဖိုးလပြည့်" အတွက် သူ ထရမယ်။ မီးဖိုထဲက ထင်းစိုတွေကို မီးတောက်အောင် ခက်ခက်ခဲခဲ မှုတ်နေရင်း မျက်ရည်တွေက မီးခိုးကြောင့်လား၊ ဝမ်းနည်းလို့လားမသိဘဲ စီးကျလာပါတယ်။ မုန့်ဟင်းခါးအိုးထဲက အနံ့က တခြားသူတွေအတွက်တော့ မွှေးကြိုင်ပေမယ့် ဒေါ်ဖွားစိန်အတွက်တော့ ဒါဟာ တစ်နေ့တာအတွက် အသက်ဆက်ဖို့ ရုန်းကန်ရမယ့် စစ်မြေပြင်ရဲ့ အချက်ပေးသံပါပဲ။ "ငါ့မြေးလေး ကျောင်းတက်ရဖို့ ငါ့မှာ အားရှိမှဖြစ်မယ်" လို့ ရေရွတ်ရင်း တုန်ရီနေတဲ့ လက်အစုံနဲ့ အိုးကို မတင်လိုက်ပါတယ်။ အခန်း ( ၂ ) ဖိုးလပြည့်ရဲ့ ကျောင်းစိမ်းအင်္ကျီဟာ ဖြူလွန်းနေတာမဟုတ်ဘဲ ဆပ်ပြာဆီနည်းနည်းနဲ့ အထပ်ထပ်လျှော်ထားလို့ နည်းနည်းတော့ ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဂုဏ်ယူတယ်။ ရပ်ကွက်ထ...

** တစ္ဆေတွေနေတဲ့ အဆောင် **(စ/ဆုံး) ————————————– စာရေးသူ = ညီလေးငယ် အအေးဓါတ်တွေအလုံးအရင်းနှင့်ဝင်ရောက်လာမှ ကျွန်တော် ငိုက်မြည်းနေရာက နိုးလာခဲ့တယ်။ ကားတံခါးခန်းစည်းလေးကို လှပ်လို့ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ စိမ်းစိုစိုသစ်ပင်ကြီးတွေကိုကျော်ဖြတ်ပြီး ကားက အရှိန်ပြင်းစွာတောင်ပေါ်သို့တက်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်သတိထားမိခဲ့တယ်။ “သြော်……တောင်ကြီးမြို့အတက်တောင်ရောက်နေပြီပဲ…………။’’ လက်ကနာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော်မျက်လုံးတွေအတော်လေးကျယ်သွားတယ်………။ “ဘုရားဘုရား……….။ ၆ နာရီတောင်ထိုးတော့မှာပါလား..။ဒီနေ့တော့ ဒုက္ခပါပဲ……။’’ ကျွန်တော်စိတ်ညစ်စွာနုတ်ကတီးတိုးရေရွတ်မိလိုက်သည်။ပတ်ဝန်းကျင်ကိုဝှေ့ကြည့်လိုက်တော့ ညနေစောင်းရဲ့သဏ္ဍာန်က အပီအပြင်ပုံ ဖော်လို့နေလေပြီ။ တောင်အောက်က အေးသာယာမြို့သစ်လေးကို လှမ်းကြည့်စဉ် ညနေခင်း၏မြူမှုံများနှင့်အတူ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေ သောအိမ်သွပ်အမိုးလေးတွေကို မပီပြင်ဝိုးတဝါးမြင်တွေ့လိုက်ရပြန်ပါသည်။ တောင်ကြီးမြို့၏ထုံးစုံအတိုင်း အောက်တိုဘာလသာရှိသေးသော်လည်း အအေးဓါတ်က လွန်ကဲလို့နေလေသည်။ ကျွန်တော် အသင့်၀တ်ထား သောအနွေးထည်ကို ဇစ်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ကိုယ်အနေအထားကို ပြန်ပြင်ထိုင်လို့ ရှေ့ဆက်သွားရမယ့်အစီအစဉ်...