ဆင်းရဲသားတိုရဲ့ဘဝ
အခန်း (၁)
နေမထွက်ခင် အချိန်ကတည်းက ဒေါ်ဖွားစိန်ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံဟာ ဝါးကပ်တဲအိုလေးထဲမှာ
ဟိန်းထွက်နေတတ်ပါတယ်။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက တစီစီမြည်သံဟာ
သူရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်ကျော်ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေပေါ့။ အမိုးက
ယိုကျနေတဲ့ နှင်းရည်စက်တွေက သူ့ရဲ့ အစုတ်စုတ်အပြတ်ပြတ် စောင်ဟောင်းလေးပေါ်ကို
တောက်ခနဲ ကျလာပါတယ်။ သူ ထရမယ်။ သူ့မြေးလေး "ဖိုးလပြည့်" အတွက် သူ ထရမယ်။
မီးဖိုထဲက ထင်းစိုတွေကို မီးတောက်အောင် ခက်ခက်ခဲခဲ မှုတ်နေရင်း မျက်ရည်တွေက
မီးခိုးကြောင့်လား၊ ဝမ်းနည်းလို့လားမသိဘဲ စီးကျလာပါတယ်။ မုန့်ဟင်းခါးအိုးထဲက အနံ့က
တခြားသူတွေအတွက်တော့ မွှေးကြိုင်ပေမယ့် ဒေါ်ဖွားစိန်အတွက်တော့ ဒါဟာ တစ်နေ့တာအတွက်
အသက်ဆက်ဖို့ ရုန်းကန်ရမယ့် စစ်မြေပြင်ရဲ့ အချက်ပေးသံပါပဲ။ "ငါ့မြေးလေး
ကျောင်းတက်ရဖို့ ငါ့မှာ အားရှိမှဖြစ်မယ်" လို့ ရေရွတ်ရင်း တုန်ရီနေတဲ့
လက်အစုံနဲ့ အိုးကို မတင်လိုက်ပါတယ်။
အခန်း (၂)
ဖိုးလပြည့်ရဲ့ ကျောင်းစိမ်းအင်္ကျီဟာ ဖြူလွန်းနေတာမဟုတ်ဘဲ ဆပ်ပြာဆီနည်းနည်းနဲ့
အထပ်ထပ်လျှော်ထားလို့ နည်းနည်းတော့ ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ
ဂုဏ်ယူတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲက လမ်းတွေက မိုးရွာထားလို့ ဗွက်အိုင်တွေနဲ့ ပြည့်နေပေမယ့်
သူကတော့ သူ့ရဲ့ တစ်ရံတည်းသော ဖိနပ်အစုတ်လေးကို လက်ကကိုင်၊ ခြေဗလာနဲ့ ဗွက်တွေကို
ရှောင်ပြီး လျှောက်ပါတယ်။ ကျောင်းရောက်မှ ခြေထောက်ဆေးပြီး ဖိနပ်စီးမယ်လေ။
ကျောင်းဝင်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ ကားကောင်းကောင်းနဲ့ လာပို့တဲ့
သူငယ်ချင်းတွေကို မြင်ရင် ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခု တစ်ဆို့နေတတ်ပါတယ်။
"ဘာလို့ ငါတို့ကျမှ ဆင်းရဲတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားထိ
ရောက်လာပေမယ့် အိမ်မှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေတဲ့ ဘွားဘွားကို မြင်ယောင်ပြီး
ပြန်မျိုချလိုက်ရပါတယ်။ သူ စာကြိုးစားရမယ်။ ဒီဗွက်ကျင်းတွေထဲကနေ ဘွားဘွားကို သူ
ဆွဲထုတ်ပေးရမယ်လို့ ကလေးပီပီ ကျိတ်ပြီး သစ္စာဆိုမိပါတယ်။
အခန်း (၃)
ညနေစောင်းလို့ ကျောင်းဆင်းချိန်မှာတော့ ဖိုးလပြည့် ဗိုက်ထဲက
တဂူးဂူးမြည်နေပါပြီ။ မနက်က ဘွားဘွားကျွေးလိုက်တဲ့ မုန့်ဟင်းခါးဖတ်လေး နည်းနည်းက
အခုတော့ အငွေ့ပျံသွားသလိုပါပဲ။ လမ်းဘေးက ကြက်ကြော်နံ့တွေ၊ မုန့်ဆိုင်က အနံ့တွေက
သူ့နှာခေါင်းကို လာပွတ်တိုက်နေပေမယ့် သူ မျက်နှာလွှဲခဲ့ပါတယ်။ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ
တစ်ပြားမှ မရှိသလို၊ အိမ်မှာလည်း ဘွားဘွားက မုန့်ရောင်းမကုန်ရင် ညစာအတွက်
အဲဒီမုန့်ဟင်းခါးကိုပဲ စောင့်နေရမှာလေ။
အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ရပ်ကွက်ထဲက လူကြီးတွေ ရန်ဖြစ်နေတာ၊ အရက်မူးပြီး
အော်ဟစ်နေတာတွေကို မြင်ရတာ သူ ရိုးအီနေပါပြီ။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်ဟာ သူ့အတွက်တော့
လှောင်အိမ်တစ်ခုလိုပဲ။ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ခါးလေးကိုင်းပြီး
အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဘွားဘွားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေက
ဝမ်းနည်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ "ဘွားဘွား... မြေး ပြန်ရောက်ပြီ"
လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံမှာ တုန်ရီမှုတွေ ပါသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
ဒီရပ်ကွက်မှာ မီးက အမြဲမလာဘူး။ လာပြန်ရင်လည်း ခဏလေးပဲ။ ညဘက် စာကျက်ဖို့အတွက်
ဒေါ်ဖွားစိန်က ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို အမြတ်တနိုး ထွန်းပေးတတ်ပါတယ်။
ဖယောင်းတိုင်မီးရဲ့ တုန်ခါနေတဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ ဖိုးလပြည့်ကတော့ စာအုပ်ထဲမှာ
အာရုံနစ်နေရှာတယ်။ ဒေါ်ဖွားစိန်ကတော့ မြေးဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချမိပါတယ်။
"မြေးလေး... ကြီးလာရင် ဘာလုပ်ချင်လဲ" လို့ မေးလိုက်တော့
ဖိုးလပြည့်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေပါတယ်။ "ကျွန်တော် ဆရာဝန်ကြီး လုပ်မှာ ဘွားဘွား၊
အဲဒီကျရင် ဘွားဘွားရဲ့ ချောင်းဆိုးရောဂါကို ကျွန်တော် ကုပေးမယ်။ ပြီးတော့
ဘွားဘွားကို တိုက်အိမ်ကြီးနဲ့ ထားမယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ဒေါ်ဖွားစိန်ရဲ့
နှလုံးသားကို ကြည်နူးစေခဲ့တယ် ။ သူ့မှာ ဆရာဝန်ဖြစ်အောင် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ အင်အားရှိပါ့မလား။
ဖယောင်းတိုင်မီးလေး ငြိမ်းသွားမှာကို သူ သိပ်ကြောက်တာပဲ။
အခန်း (၅)
တစ်ညမှာတော့ ကောင်းကင်ကြီးက မှောင်အတိကျပြီး မိုးသက်လေပြင်းတွေ ကျလာပါတယ်။
ဝါးကပ်တဲအိုလေးဟာ လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းထိုးနေပြီး အမိုးပေါ်က သွပ်ပြားတွေက တဖြဖြနဲ့
လွင့်ထွက်တော့မလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒေါ်ဖွားစိန်က မြေးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး
ဘုရားစာတွေ ရွတ်နေရပါတယ်။ မိုးရေတွေက အိမ်ထဲကို တဖွဲဖွဲကျလာပြီး အိပ်ရာလေးလည်း
စိုရွှဲကုန်ပါပြီ။
"ဘွားဘွား... သား ကြောက်တယ်" လို့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့
ဖိုးလပြည့်က ပြောပါတယ်။ ဒေါ်ဖွားစိန်က ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ရှာဘူး။ သူ့မျက်ရည်တွေက
မြေးလေးရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ကျနေပေမယ့် မိုးရေတွေနဲ့ ရောထွေးနေလို့ မြေးလေးကတော့
မသိရှာပါဘူး။ ဆင်းရဲသားတွေအတွက် မိုးရွာတာဟာ အေးချမ်းမှုမဟုတ်ဘဲ
အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲတစ်ခုဆိုတာ အဲဒီညက ပိုပြီး ထင်ရှားခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၆)
မိုးစဲသွားတဲ့ မနက်ခင်းမှာတော့ အိမ်လေးက ပျက်စီးယိုယွင်းနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့
ဒေါ်ဖွားစိန်ကတော့ နေရောင်ခြည် ခပ်ဖျော့ဖျော့အောက်မှာ စိုနေတဲ့ ထင်းတွေကို
ပြန်လှန်းနေပါတယ်။ သူ့မှာ အချိန်ပိုမရှိဘူး။ ဒီနေ့ မုန့်မရောင်းရရင် မြေးလေး
ကျောင်းမုန့်ဖိုး မရှိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာပေမယ့် သူ
မလဲနိုင်သေးဘူး။