book

 အမေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်အုပ်တွေကြားထဲကနေ လျှောကျပြီး မြေနီလမ်းကလေးပေါ်မှာ ရွှေရောင်အစက်အပြောက်တွေ ဖြန့်ခင်းထားတယ်။ မင်းသူ တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲရင်း ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ ခဏရပ်လိုက်မိတယ်။ ဟိုးဝေးဝေးက မြင်နေရတဲ့ ပျဉ်ထောင်အိမ်အိုကြီးဟာ သူစွန့်ခွာသွားခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။ လေထုထဲမှာ ကောက်ရိုးခြောက်နံ့နဲ့ ထင်းမီးခိုးနံ့တွေက ရောယှက်နေပြီး ငယ်ဘဝရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တဖျတ်ဖျတ် ပြန်လည်နိုးထစေတယ်။ မင်းသူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နွေးထွေးမှုထက် လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ထမ်းထားရသလို ခံစားနေရတယ်။ သူပြန်လာတာက အမေ့ကို လွမ်းလို့ဆိုတာထက် မြို့က သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အဆင်မပြေမှုကို ဖြေရှင်းဖို့ အမေ့ဆီက အမွေရထားတဲ့ ဒီအိမ်နဲ့ ခြံကို ရောင်းဖို့ ခွင့်တောင်းချင်လို့ပဲ ဖြစ်တယ်။  ခြံဝင်းထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့အခါ ခြံစည်းရိုးမှာ ပွင့်နေတဲ့ ပုစွန်စာပန်းလေးတွေက သူ့ကို ကြိုဆိုနေသယောင်ရှိတယ်။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ဆန်ကောထဲက ဆန်ကွဲတွေကို ရွေးနေတဲ့ အမေ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မင်းသူ့ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အမေ့ရဲ့ ဆံပင်တွေက ငွေရောင်သန်းနေပြီ...

 မိဘအမွေလုကြသူများ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသက်လေနှင်တို့က သစ်ပင်ကြီးများကို ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း၊ ပျဉ်းမနားမြို့စွန်ရှိ ခြံဝန်းကျယ်ကြီးအတွင်းမှ သစ်သားအိမ်ကြီးမှာမူ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် အေးချမ်းမှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှူရကျပ်လောက်သည့် ဖိအားတစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ ကျွန်းသားကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ဦးသောင်းရွှေသည် အမောတလှိုက် ရှူရှိုက်နေရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် မှေးမှိတ်နေသော်လည်း စိတ်အာရုံတို့ကမူ အိမ်အောက်ထပ်မှ သားသမီးသုံးယောက်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သိနေသယောင်ရှိသည်။ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်းရှိ ဆိုဖာများပေါ်တွင် သားကြီး အောင်မြတ်၊ သမီးလတ် ခင်သူဇာ နှင့် သားငယ် ကျော်စွာတို့ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့အကြားတွင် မည်သည့်စကားမျှ မရှိ။ သို့သော် လေထုထဲတွင်မူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် သံသယပွားမှုများ၊ မုန်းတီးမှုများနှင့် အတိတ်က အနာဟောင်းများက ပြည့်နှက်နေသည်။ အောင်မြတ်က နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ အကျပ်အတည်းဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမွေအနှစ်သည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။ "ဆရာဝန်ပြောတာတော့ ဒ...

 မုဆိုးမ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အော်ဟစ်သံထက်ပင် ကျယ်လောင်တတ်သည်။ မနှင်းတစ်ယောက် ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ထိုင်နေရင်း အိမ်ရှေ့က ဝါးကပ်တံခါးလေး လေတိုးသံကို နားစွင့်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်က ဤအိမ်လေးထဲတွင် လူသံသူသံများ ဆူညံခဲ့ဖူးသည်။ ငိုသံ၊ ရယ်သံ၊ သာဓုခေါ်သံများနှင့် ဖုံတထောင်းထောင်း ထနေခဲ့သည်။ ယခုမူ အားလုံးက ပုံရိပ်ဟောင်းများကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီ။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူမ၏ အသက် အရွယ် လူပျိုဖော်ဝင်စ ကာလများက မည်မျှပင် လှပခဲ့ပါစေဦးတော့၊ ယခုတော့ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် "မုဆိုးမ" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်က လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလို ဖိစီးထားသည်။  ကိုသက် ရှိစဉ်က ဤအိမ်လေးသည် နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ သောက်လေ့ရှိသော လက်ဖက်ရည်ခါးခါးနံ့၊ သူ ဝတ်လေ့ရှိသော ပုဆိုးနံ့၊ သူ၏ ဟောက်သံတိုးတိုးလေးများက အိမ်၏ အစိတ် အိမ်ပြင်တွင် နေဝင်ရီတရော အချိန်မို့ ကျီးကန်းအုပ်များ အော်ဟစ်ကာ အိပ်တန်းတက်နေကြသည်။ ထိုအသံများသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ကံဆိုးခြင်း၏ နိမိတ်များကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။ "မုဆိုးမ" ဟူသော စကားလုံးသည် ရွာထဲတွင် အတောင်ပံပါသော သတင်းတစ်ခုလို ပျ...

 နေရောင်ခြည်နုနုသည် သပြေပင်တန်းများကြားမှ တိုးဝင်လာကာ ဒေါ်သိန်းတင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ ရွှေလက်ကောက်အထပ်ထပ်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သည်။ ဝင်းခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော ထိုအလင်းပြန်မှုသည် ဒေါ်သိန်းတင်အတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို သနပ်ခါးအထပ်ထပ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ မာန်မာနကတော့ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားနေသည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် သူမကို ကြွားစိန်မ ဟု ကွယ်ရာတွင် ခေါ်ကြသည်ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် ထိုအမည်ကိုပင် သူမက ဂုဏ်ယူချင်နေသေးသည်။ မရှိလို့ ကြွားတာမဟုတ်ဘဲ ရှိလွန်းလို့ ကြွားရတာဟု သူမက အမြဲတစေ ဆင်ခြေပေးတတ်သည်။ ဈေးသို့ သွားမည့်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒေါ်သိန်းတင်သည် ခြေလှမ်းများကို တမင်တကာ နှေးကွေးစွာ လှမ်းနေသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုးပုဆိုးအနားသတ်များက လေထဲတွင် တလွင့်လွင့်နှင့်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ယပ်တောင်လေးကို ခတ်လိုက်တိုင်း လက်မှ စိန်လက်စွပ်အကြီးကြီးက နေရောင်အောက်တွင် ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲ လက်နေသည်။ လမ်းဆုံရှိ ဒေါ်ဖွားစိန်တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့ ရောက်လျှင်တော့...

 ညဉ့်ဦးယံ၏ မှောင်ရိပ်သည် ကျေးရွာလေး၏ အစွန်အဖျားရှိ ယိုင်နဲ့နဲ့ အိမ်ကလေးပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံထားသည်။ သွပ်မိုးဟောင်းများပေါ်သို့ တဖြဖြရွာသွန်းနေသော မိုးစက်သံများက ဆူညံနေသော်လည်း အိမ်ထဲရှိ လင်မယားနှစ်ဦး၏ တိတ်ဆိတ်မှုကိုမူ မဖြိုခွင်းနိုင်ပေ။ အောင်ကိုသည် အခန်းထောင့်တွင် ကျုံ့ကျုံ့ထိုင်ရင်း ဆေးလိပ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖွာရှိုက်နေသည်။ ဆေးလိပ်မီးရောင်ကြောင့် သူ၏ ခက်ထန်လှသော မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်ကလေးက ရုတ်တရက် ထင်ရှားလာသည်။ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်နေသော မြသီတာကတော့ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်နေရင်းမှ အောင်ကို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မာန်မာနနှင့် နာကျည်းမှုများ ရောပြွမ်းနေ၏။ သူတို့ကို တစ်ရွာလုံးက ဆိုးသွမ်းသူများဟု ကန်ထုတ်ထားကြသည်။ သူခိုးဟု ဆိုကြသည်၊ လူမိုက်ဟု သမုတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုဆိုးသွမ်းမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်မျှ နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းများ ရှိနေသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ကြပေ။ လောကကြီးက သူတို့ကို ကျောခိုင်းခဲ့စဉ်က သူတို့နှစ်ဦးသာ အချင်းချင်း လက်တွဲခဲ့ကြရသည်။ အောင်ကိုက ဆေးလိပ်ပြာကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခါချလိုက်ရင်း မြသီတာကို လှမ်းကြည့်သည်။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှ...

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်သို့ ဒေါသတကြီး ခုန်ဆင်းနေကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညမှောင်မှောင်တွင် လမ်းမီးတိုင်အချို့၏ ဝါကျင်ကျင်အလင်းရောင်သည် မိုးရေထဲတွင် ဝေဝါးနေသည်။ ကိုမျိုး၏ ဖိနပ်အစုတ်လေးသည် ရွှံ့ဗွက်အိုင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတိုင်း ခြေဖျားမှတစ်ဆင့် အေးစိမ့်မှုက နှလုံးသားအထိ တိုးဝင်လာသည်။ ဝမ်းခေါင်းအတွင်းမှ တစီစီမြည်သံသည် မိုးခြိမ်းသံထက်ပင် ပို၍ကျယ်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ ဆာလောင်မှု၏ အသံဖြစ်သည်။ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို အငတ်ဘေးက ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေသည့် အချိန်မျိုးတွင် လူတစ်ယောက်၏ အတွေးအာရုံတို့သည် ထမင်းနံ့သင်းသင်းလေးဆီသို့သာ ဦးတည်နေတတ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူသည် တိုက်ပုံအင်္ကျီနှင့် ဟိတ်ဟန်အပြည့်ရှိခဲ့သော ကုန်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မိုးရေထဲ၌ ခိုကိုးရာမဲ့နေသည့် အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။ လမ်းထောင့်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး၏ အမိုးစွန်းအောက်တွင် သူ ခဏတာ ခိုလှုံလိုက်သည်။ ထိုဆိုင်လေး၏ အတွင်းဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဟင်းနံ့များက သူ့နှာခေါင်းကို လာရောက်ကျီစယ်နေသည်။ ဆိုင်ရှင်အဖိုးအိုသည် မီးခိုးတိတ်တိတ်ထွက်နေသော ဒယ်အိုးကို မွှေနှောက်ရင်း မိုးရေထဲက လူရိပ်ကို လ...

 ညဉ့်ဦးယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွင်း၍ ဖုန်းမြည်သံက အခန်းငယ်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပတွင် မိုးစက်များက သွင်သွင်ရွာနေပြီး သစ်ရွက်ချင်း ပွတ်တိုက်သံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ငိုရှိုက်သံနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူနေသည်။ အိပ်မောကျနေရာမှ လန့်နိုးလာသောအခါ ရင်ဘတ်ထဲ၌ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခုက စိမ့်ဝင်သွားသည်။ လက်ကိုင်ဖုန်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင်လိုက်ရသော အမည်နာမက နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး စကားလုံးများက လေထဲ၌ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲနေသည်။ အဖေ ဆုံးပြီဟူသော စကားတစ်ခွန်းက လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။ နာရီလက်တံတို့၏ ရွေ့လျားသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသလို ရှိသော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် စီးကျလာပြီး အခန်းထောင့်ရှိ အမှောင်ထုက ဝါးမြိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ ဤညသည် မိမိဘဝ၏ အရှည်လျားဆုံးနှင့် အမှောင်မိုက်ဆုံးသော ညတစ်ည ဖြစ်လာတော့မည်ကို သိလိုက်ရသည်။ မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများကို နောက်၌ ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကျေးလက်တောရွာဆီသ...

 မိုးရေစက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ တွယ်ကပ်ရင်း အောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောကျနေကြသည်။ ဟင်္သာတိုက်ဟောင်းကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် လေရူးတို့က သစ်ကိုင်းများကို တဝုန်းဝုန်း ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း ထမင်းစားခန်းအတွင်း၌မူ လေထုက ခဲနေသည့်နှယ် လေးလံလွန်းလှသည်။ မင်းထက်သည် လက်ထဲမှ ငွေဇွန်းကို ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ ခပ်ဖြည်းဖြည်း ချလိုက်သည်။ ထိုအသံကပင် တိတ်ဆိတ်လွန်းသော အခန်းထဲ၌ သေနတ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်သွား၏။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော သီရိသည် ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းစေ့များကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ပုခုံးလေးများက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း သူမ မော့မကြည့်ဝံ့ခဲ့ပေ။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် သူတို့အိမ်ထောင်ရေး၏ နာကျင်ဖွယ်ရာ သံစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာခဲ့လေပြီ။ အတ္တဆိုသော အရာသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မြင်မရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုသဖွယ် ခြားနားထားသည်။ မင်းထက်က သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်ပြီးမှ ခိုင်မာလှသော အသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။ မင်း ဒီနေ့လည်း အပြင်ထွက်ခဲ့ပြန်ပြီလားဟု သူက မေးသည်။ သီရိ၏ လက်ချောင်းလေးများက ဇွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရသော်လည်း အပြင်ပန်...

 ဆည်းဆာရီဝေချိန်၏ မှောင်ရိပ်သန်းစပြုသော ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် မေသက်တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ကလေးပေါ်၌ ထိုင်ကာ ဝေးလံသော တောအုပ်ဆီသို့ ငေးမောနေမိသည်။ လေထုထဲတွင် မိုးနံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ ရွှံ့နံ့များ ရောယှက်နေပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲတို့၏ အော်မြည်သံက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမိုခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းစေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ဖော်မပြနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့က အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးစိုးနေ၏။ အိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖေဖြစ်သူ ဦးဘတင်၏ ချောင်းဟန့်သံသည် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်ကို အေးစိမ့်သွားစေသည်။ ထိုအသံသည် တစ်ချိန်က သူမကို ချော့မြှူခဲ့ဖူးသော ဖခင်တစ်ယောက်၏ အသံမဟုတ်တော့ဘဲ သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဦးဘတင်သည် အရက်ကြောင့် ဖောင်းအစ်နေသော မျက်နှာထားနှင့် အိမ်ပေါ်မှ တွဲလွဲဆင်းလာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ယိုင်ထိုးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ မေသက်အပေါ်တွင် တပ်မက်မှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့ ရောယှက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမ၏ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်မြသည် အိမ်ထောင့်ကလေးတွင် ကုပ်ကုပ်ကလေးထိုင်ရင်း မျက်ရည်စတို့ဖြင့် တုန်ရီနေရှာသည်။ မိသားစုဆိုသော အဓိပ္ပာယ်သည် ဤအိမ်ကလေးအတွင်း၌ ပျက်စီ...

 မိုးစက်များက ပြတင်းမှန်ကို တဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်အတိကျနေပြီး လေပြင်းများက သစ်ပင်ကြီးများကို အတင်းအဓမ္မ လှုပ်ခါနေကြသည်။ မိုးစက်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်ရင်း နာရီသံကို နားစွင့်နေမိသည်။ တစ်ချက် တစ်ချက် မြည်ဟည်းသွားသော မိုးကြိုးသံများက သူမ၏ ရင်ခုန်သံကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေသည်။ တံခါးဝမှ သော့သံကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ ကိုယ်လေး တုန်တက်သွားသည်။ သူ ပြန်လာပြီ။ ဦးခန့်ဇော်၏ ခြေသံက လေးလံလွန်းလှသည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် အရက်နံ့က လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ သူသည် ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး မိုးစက်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ ခါးသီးမှုနှင့် အနိုင်လိုမှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ မိုးစက်သည် ခေါင်းငုံ့ထားမိသော်လည်း သူမ၏ ပခုံးလေးများ တုန်ယင်နေသည်ကို သူက သဘောကျနေပုံရသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် မဲ့ပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယနေ့ညသည်လည်း သူမအတွက် ငရဲခန်းတစ်ခု ပြန်လည်စတင်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ ညစာစားပွဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက မွန်းကျပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ ဟင်းပန်းကန်ထဲမှ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသေ...

 ညနေခင်း၏ မှုံရီသော အလင်းရောင်သည် ရှေးဟောင်းသစ်သားအိမ်ကြီး၏ အမိုးစွန်းများတွင် တွယ်ကပ်လျက် ရှိနေသည်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးများက လေထဲတွင် ဝဲပျံနေရင်း မြေကြီးပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းနေကြသည်။ မင်းဟိန်သည် သံချေးတက်နေသော ခြံစည်းရိုးတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ကြာရှည်စွာ အသုံးမပြုဘဲ ထားခဲ့သော သံပတ္တာများ၏ အော်သံက ညနေခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။ ထိုအသံသည် သူ့နှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အိမ်ကြီးက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမကတော့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီဟူသော သတင်းကို ကြားရသည့်တိုင်အောင် သူသည် ဤမြေသို့ ချက်ချင်း ပြန်မလာနိုင်ခဲ့။ အလုပ်တာဝန်များ၊ မြို့ပြ၏ ရုန်းကန်မှုများနှင့် ကိုယ်ပိုင် အတ္တများက သူ့ကို ဤနေရာမှ ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်ထားခဲ့သည်။ ယခုမူ အဖေ့၏ အရိပ်အယောင်များသာ ကျန်ရှိတော့သည့် ဤအိမ်ဟောင်းကြီးသို့ သူပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်နံ့နှင့် သစ်သားဟောင်းနံ့တို့က သူ့ကို ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ချထားသော အဖေ့၏ လက်ရန်းပါ ကုလားထိုင်ဟောင်းကြီးမှာ အထီးကျန်စွာ ရှိနေဆဲပင်။ ထိုကုလားထ...