Posts

Showing posts from June, 2026

ညီမနှစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သော ယောကျာ်း

 ညီမနှစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သော ယောကျာ်း အမှားတစ်ခုရဲ့ အစက ဘယ်နေရာမှာလဲလို့ ကျွန်တော်ပြန်စဉ်းစားကြည့်တိုင်း အဖြေရှာမရခဲ့ဘူး။ ရေခဲသေတ္တာထဲက ရေအေးဘူးကို ထုတ်သောက်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ နွေးနွေးကို ကြည့်မိတဲ့ အချိန်ကစတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နွေးနွေးရဲ့ ညီမလေး ဟန်နီ ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို စပြောင်းလာတဲ့ နေ့ကစတာလား။ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်ဆိုတာ ပျားရည်ဆမ်းခရီးမဟုတ်တော့သလို၊ ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ စာအုပ်ဟောင်းတစ်အုပ်လို ဖြစ်နေချိန်မှာ ဟန်နီက ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို အရောင်အသစ်တွေ ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။ နွေးနွေးက မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အေးဆေးတယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ အိမ်မှုကိစ္စ အကုန်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် နိုင်လှတဲ့ စရိုက်က တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်။ ဟန်နီကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်။ သူက တက်ကြွတယ်၊ ရယ်သံလွင်တယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းမှုတွေကို စနောက်ရင်းနဲ့ ဖျောက်ဖျက်ပေးတတ်တယ်။ ပထမတော့ ခက်မကွဲ ညီမအရင်းလို ချစ်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိုးသည်းတဲ့ ညတစ်ညမှာ နွေးနွေး နယ်ကို ခဏသွားတုန်း ကျွန်တော်နဲ့ ဟန်နီ အမှားကျခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဖဲချပ်တွေလို ပြိုလဲဖို့ အစပြုခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ...

အိမ်မဟုတ်တဲ့ အိမ်

 အိမ်မဟုတ်တဲ့ အိမ် နံရံတွေက ဆေးရောင်သစ်လွင်နေတုန်းပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအိအိလေးနဲ့ လိုက်ကာအပြာနုရောင်တွေက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ငါးနှစ်ကျော်ကြာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီး စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ငွေတွေနဲ့ စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ ဒီအိမ်ကလေးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပန်းတိုင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအိမ်ထဲမှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ မွန်းကျပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဇနီးသည် မြတ်နိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအရင်းခေါက်ခေါက် မင်းသစ်တို့ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အပ်နဲ့ အထိုးခံရသလို နာကျင်နေရတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ကိုယ့်သွေးသားမို့လို့၊ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ဇနီးမို့လို့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အနွေးထွေးဆုံး ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ မြတ်နိုး အဖော်ရအောင်၊ ညီလေးလည်း ပညာရေး အဆင်ပြေအောင် ဒီအိမ်မှာ အတူတူနေဖို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ပေးခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ကျွန်တော် တယုတယ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ဟာ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ငရဲတွင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော် ပြန်လာတာ စောသွားခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် အမှန်တရားကို သိဖို့ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးပေးခဲ့တာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က...

သွေးမျက်ရည်

 သွေးမျက်ရည် အခန်းဦး - အမှောင်ထဲက အရိပ် ပြက္ခဒိန်ပေါ်က ရက်စွဲတွေကို ကျွန်တော် မကြည့်ဖြစ်တာ ကြာပြီ။ အခန်းထောင့်မှာ စုပုံနေတဲ့ ဆေးလိပ်တိုတွေနဲ့ လစ်လပ်နေတဲ့ အရက်ပုလင်းတွေကသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ရေတွက်ပေးနေကြတယ်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ မိုးစက်တွေက မှန်သားကို ရိုက်ခတ်သံဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို လက်သည်းနဲ့ ကုတ်ခြစ်နေသလိုပဲ။ အဲဒီအသံကြားတိုင်း ကျွန်တော် နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက တိုးထွက်လာတဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ ဘယ်အရာနဲ့မှ ဖုံးကွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပူနွေးလာတယ်။ ဒါဟာ မျက်ရည်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးသားက ယိုစီးကျလာတဲ့ သွေးတွေလား ကျွန်တော် မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး။ အခန်းနှစ် - နွေးထွေးခဲ့သော အတိတ် ကျွန်တော်နဲ့ နှင်းဝေဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသက်ထက်ပိုချစ်ခဲ့ကြတဲ့ သူတွေပါ။ ကျွန်တော်က ပန်းချီဆွဲပြီး အသက်မွေးတဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ အနုပညာသမားတစ်ယောက်။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စုတ်ချက်တိုင်းမှာ အသက်ဝင်စေတဲ့ နတ်ဘုရားမလေးပေါ့။ "ကိုကို့ပန်းချီကားတွေ တစ်နေ့မှာ ကမ္ဘာက သိလာမှာပါ" လို့ သူ အမြဲပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ င...

ဦးရာဇာ၏နိဂုံး

*ဦးရာဇာ၏နိဂုံး*📖📖📖(စ/ဆုံး) ********************************** ——————– ” အမေ့ အဖေကြီးနောက်မှာ အကောင်မဲမဲကြီးလိုက်လာတယ် ” “ဘယ်မှာလဲသားရဲ့” “ဟိုမှာလေ မတွေ့ဘူးလား သားကြောက်တယ်” “ဟူး… ပါလာပြန်ပြီ ကဲနောက်ကပါလာတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ရေ နေရပ်ကိုပြန်လိုက်ပါဗျာ” ” ကိုရင် ဒီလိုသာအမြဲဖြစ်နေရင် ကျုပ်သားအတွက်ဆိုးရိမ်တယ်တော် တစ်ခုခုလုပ်ပါဦး” “အေးပါ မိန်းမရာ ဒီနှစ်က စပါးစျေးလည်းမကောင်းဘူး၊ ဒီကောင်ကြီးကိုကျွေးတာနဲ့တင် စာဖို့ကနိုင်နိုင်ပဲ ” ” ဒီလိုလုပ်ပါလား ကိုမြခင် အခု့လယ်ကိုရောင်းပြီး တော့ရွာမှာပြောင်းနေကျရင်ရော အဆင်ပြေမလား…” ” အေးဟ… မိန်းမပြောတဲ့ အစီအစဥ်ကကောင်းပါတယ်၊ မနက်ဖြန် ကိုသာလှစီမှာအကြိုးအကြောင်းပြောပြီးရောင်းကြည့်မယ်” “ဟုတ်ပါပြီ ကျုပ်တို့လည်းအိပ်ရာဝင်ကြစို့ ” ” အေ..” မနက်မိုးလင်းတော့ ကိုမြခင်တစ်ယောက် လယ်ရောင်းရန်အတွက် ကိုသာလှအိမ်သို့လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကိုသာလှအိမ်ရောက်တော့ လယ်ရောင်းမည့်အကြောင်းပြောတော့ မဆုတ်မဆိုင်းချက်ချင်းငွေရှင်းပေးကာ ဝယ်လိုက်သည်။ ကိုမြခင်တစ်ယောက်အပျော်ကြီးပျော် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏မိန်းမဖြစ်သူနဲ့တိုင်ပင်ကာ မိမိရွာသို့ပြောင်းရွှေ့အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည်။ အချိန်တွေ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ...

ကိုယ်ပြုသောကံ(စ/ဆုံး)

 ကိုယ်ပြုသောကံ(စ/ဆုံး) ————————- မိတ္ထီလာမြိုနယ်အတွင်းရှိကျောက်ဖူးရွာထိပ်ဇရပ်ပျက်ကြီးတခုတွင် အသက်၃၅ဝန်းကျင်အရွယ်ကောင်မလေးဘယ်ကနေလေလွင့်လာသည်မသိ ရွားထိပ်ကဇရပ်ထဲမှာသူပါလာတဲ့ဝန်စည်စလွယ်တွေဘေးမှာချလို့ ဆံပင်တွေကနေလောင်ဒဏ်ကြောင့်နီကျင့်ကျင် ရှုတ်ပွနေသည်။ မျက်ဝန်းတွင် မျက်သားတွေကဝါဖန်ဖန့် ၊သွားတွေကလည်းညစ်ထေးထေး၊ အင်္ကျီတွေကလည်းဂျီးဗလပွ၊ အနံအသက်ကမကောင်းပါးစပ်မှလည်းတောင်စဥ်ရေမရသီချင်းတွေအော်ဆိုနေသည်။ကလေးများကသူကို အထူးအဆန်းဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ “ဟီဟိကလေးတွေငါကိုဘာလို့ကြည့်သိပြီသိပြီငါကလှလိုကြည်အဟိ” “ဟာအရူးမကြီးအရူးမကြီး” ကလေးတွေကပါးစပ်ကလည်းအော်လက်မှလည်းခဲတွေနဲ့ထုနေကြသည်။ သူကလက်နှစ်ဖက်နဲ့ကာရင်း “မလုပ်နဲ့နော် ငါကို နာတယ်နော်” ကလေးတွေက ပြောမရတော့ သူလက်ထဲမှရှိသောတုတ်ကိုရွယ်ရင်းပါးစပ်မှ အဆဲမျိုးစုံဆဲလေတော့သည်။ ထိုအခါမှခလေးများထွက်ပြေးကုန်ကြလေသည်။ ဂျစ်တူးကမိခင်ဖြစ်သူအား “အမေ လမ်းထိပ်ကဇရပ်ထဲမှာအရူးမကြီးတယောက်ဘယ်ကရောက်နေမှန်းမသိဘူး” “သားသူငယ်ချင်းတွေကသွားစကြခဲနဲ့ပေါက်ကျနဲ့ အရူးမကြီးသနားပါတယ်” “သူလည်းမခံနိုင်တဲ့အဆုံး မှာအော်ဆဲပြီးတုတ်နဲ့လိုက်ရိုက်မှထွက်ပြေးကုန်ကြတာအမေ” “ဟုတ်လားသား” “သားရောအဲဒီအထဲမှာ ပ...

တိတ်တိတ်ပုန်း ဇာတ်လမ်း

 တိတ်တိတ်ပုန်း ဇာတ်လမ်း အခန်း (တစ်) ကျွန်တော့်ဘဝက မှန်သားပြင်တစ်ခုလို ချောမွေ့တောက်ပခဲ့ဖူးပါတယ်။ အသက်လေးဆယ်အရွယ်မှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ၊ သဘောကောင်းလွန်းတဲ့ ဇနီးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်။ လူတကာအားကျရတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ တောက်ပလွန်းတဲ့အလင်းရောင်အောက်မှာ ကြာကြာနေရရင် အရိပ်အောက်ကို ခိုးဝင်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတစ်ခု ရှိတတ်ကြတာပဲလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျက်စီးခြင်းအစဟာ "နာဒီ" ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလေးနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီမှာ အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်လာတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ အပြစ်ကင်းစင်ပုံရတဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေနောက်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြာဖြစ်စေမယ့် မီးလျှံတွေ ရှိနေမှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အခန်း (နှစ်) အစကတော့ ရိုးရိုးသားသားပါပဲ။ အလုပ်ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးရင်း၊ ညဘက်တွေ အလုပ်အတူတူဆင်းရင်း ကျွန်တော်တို့ နီးစပ်လာခဲ့ကြတယ်။ ဇနီးဖြစ်သူဆီက ဖုန်းလာတိုင်း "အလုပ်များနေတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ဖုန်းချပစ်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး။ နာဒီက ကျွန်တော့်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံဘူး။ က...

ကျွန်မ တစ်ခုလပ်(စ/ဆုံး)

 ကျွန်မ တစ်ခုလပ်(စ/ဆုံး) ———————- မောင် ကျွန်မ ကို ဘာကြောင့် လက်ထပ် ခဲ့သလဲ ။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မ ထိုင်စဉ်းစားမိသည်။ မောင် ကျွန်မ ကို လက်ထပ်ခဲ့တာဟာ အချစ်ရော ပါသလား။ ကျွန်မ လို တစ်ခုလပ် တစ်ယောက်ကို မောင်တကယ်ရော ချစ်ခဲ့ပါ့မလား ။ ထိုအချိန်က မောင်က ချစ်တယ် ဟု ပြောခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့ပေမဲ့ အခု အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ အတွက် တွေးစရာ ၊သံသရ ဝင်စရာတွေ ရှိလာလေပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်က ကျွန်မနှင့် မောင် စတွေ့တော့ ကျွန်မက နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသူ ။ မောင်က ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသား ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်တုန်းက ထူထောင်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေးကို အဆုံးသ တ်လိုက်ပြီး ချိန်မှာ မောင်နှင့် စ တင်တွေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကို စတင်ပိုးပန်းခဲ့တာဟာလည်း မောင် ပဲ။ ကျွန်မက မောင့်ကို ကျွန်မဟာ အိမ်ထောင်ကွဲ တစ်ခုလပ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြပြီး အမြဲ ငြင်းဆန်လေ့ရှိသည်။ ထိုသို့ ငြင်းဆန်တိုင်း မောင့်မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ နှမျောတသသော အရိပ်အယောင်တွေ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေကို ကျွန်မ မြင်တွေ့ရသည်။ ဘယ်ယောက်ျားပျိုကများ အိမ်ထောင်ကွဲတစ်ခုလပ် မိန်းမကို လက်ထပ်ယူချင်လိမ့်မလဲ လို့ ကျွန်မ တွေးခဲ့သည်။ဒါကြောင့်လည်း မောင့်ကို အချ...

“သားဆိုးမိခင်”📖📖📖(စ/ဆုံး)

 “သားဆိုးမိခင်”📖📖📖(စ/ဆုံး) “သား အောင်မိုး မင်း အရက်တွေကိုလျှော့သောက်ပါလားသားရယ် သားကျန်းမာရေးထိခိုက်နေလိမ့်မယ်” ဒေါ်မိုးတင် တစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်ပက်လက်လှန်ပြီးလူမြင်မကောင်း အောင်မူးရူးနေသည့်သားဖြစ်သူအား မိခင်မေတ္တာဖြင့်ပြောလိုက်လေသည်။ “ဟာ ခင်ဗျားကိုယ့်နေရာကိုယ်နေစမ်းပါ ကျုပ်ဟာကျုပ် ကြိုက်လို့သောက်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ခင်ဗျားကြီးအသက်ကြီးပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေစမ်းပါ” ကိုအောင်မိုးကအာလေးလျာလေးအသံဖြင့် မအေကိုရိုင်းစိုင်းစွာပြောလိုက်လေသည်။ “သြော် သားရယ် အမေကသားအတွက် ပြောတာပါ ” “ဟာဗျာ တော်စမ်းပါ နားငြီးလွန်းလို့ ” ဒေါ်မိုးတင်လည်း သားဖြစ်သူဆီမှ တုံ့ပြန်လာသည့်စကားကြောင့် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။ “အေးပါ မင်းမကြိုက်ရင် အမေမပြောတော့ပါဘူး’ ဒေါ်မိုးတင်လည်း အိမ်ထဲမှထွက်လာပြီး အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်မှာထိုင်ကာ မနက်ဖြန်လှည့်လည် ရောင်းချရန်အတွက် ကန်စွန်းရွက်၊ချဉ်ပေါင်ရွက်၊ဆူးပုပ်စသည့်အရွက်များကို ချည်နေလိုက်လေသည်။ ဒေါ်မိုးတင် ဟင်းရွက်ကန်စွန်းများ ရောင်းဖို့ပြင်နေရင်း ကွယ်လွန်သွားသည့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးမျိုးမင်း၏ စကားများကို ပြန်လည်ကြားယောင်လာသည်။ “မမိုးတင် မင့် သားသမီးကို ချစ်တာလည်း ချစ်တာပေါ့ကွာ သိပ်ပြီးတော့အ...

မေတ္တာလည်ပြန်(စ/ဆုံး)

မေတ္တာလည်ပြန်(စ/ဆုံး) ——————— “အမေတို့ကတော့ လုပ်ပြီ။ ကျွန်တော်ပြန်လာရင်လုပ်ပေးပါမယ်ဆိုမှ…´´ ခြံတံခါးတွန်းဖွင့်ဝင်လာကာရှိသေး အိမ်ရှေ့ထောင့် ရေကန်နားမှာ ဆိတ်သားတုံးကို ဓါးနဲ့မြှောင်းနေတဲ့အမေ့ကိုတွေ့လိုက်ရတော့ နွယ်နီစိုးမျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိတယ်။ ပါးစပ်က လွှတ်ခနဲထွက်သွားတဲ့အသံက နည်းနည်းကျယ်သွားတာမို့ လည်ပြန်ငဲ့စောင်းကြည့်လာတဲ့အမေ့အကြည့်နဲ့ဆုံမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသားမြှောင်းနေတာကိုပဲ ပြန်ပြီးဆက်လုပ်သွားတာမို့ နွယ်နီစိုးစိတ်ထဲမှာတော့ အလိုမကျသလိုဖြစ်သွားတယ်။ကျူရှင်အိမ်ကပြန်ရင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို … “အမေတို့ကတော့လေ တကယ်လက်လန်တယ်။ကြီးတော်တို့နဲ့ပတ်သက်ရင် ပြောလို့ကိုမရဘူး။ အဲဒါတွေထားခဲ့ပါတော့။ ဒီမှာ အမေ့အတွက် မြီးရှည်ဝယ်လာတယ်။မနက်က ထမင်းစားမကောင်းဘူးဆို။ဒီမှာလာစားအုံး´´ လက်ထဲကိုင်လာတဲ့မြီးရှည်ထုပ်ကို မြှောက်ပြလိုက်တာတောင် အမေက အသားမြှောင်းတာကိုမရပ်ချင်သေးတဲ့ပုံစံနဲ့ အသားတုံးကိုင်လိုက် ဓါးကိုင်လိုက်လုပ်နေသေးတာ။နွယ်နီစိုး စိတ်မရှည်ချင်တော့။ “အဲဒါထားခဲ့တော့ အမေ။ကျုပ်လုပ်မယ်´´ ကျွန်တော်ဆိုတဲ့နာမ်စားနေရာ ကျုပ်ဆိုတဲ့အသုံးတောင်ဖြစ်သွားတယ်။နွယ်နီစိုး စိတ်မရှည်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာအမေက ရိပ်မိတယ်ထင်ပါတယ်။ “...

ချွေးမ မချက်သင့်သော ဟင်း(စ/ဆုံး)

 ချွေးမ မချက်သင့်သော ဟင်း(စ/ဆုံး) ————————————- “သား…မင်းမိန်းမ ပါးစပ်စည်းကမ်းမရှိဘူး” အမေက သည်သို့ပြောလာသော အခါ မိုးအောင် စဉ်းစားရပြီ။ အတွင်းစကားများ မိန်းမဖြစ်သူ အပြင်ထုတ်လေပြီလား။ သို့လော သို့လော တွေးရသည်။ ဝါဝါသည် အနေအထိုင်ကျစ်လျစ်သည်၊ မလိုအပ်ဘဲ စကားကို ပရမ်းပတာ ပြောလေ့မရှိ။ အမေက အဘယ်ကြောင့် ပါးစပ်စည်းကမ်း မရှိဟူ၍ ပြောရပါသနည်း။ ဘာမဟုတ်တာလေးနှင့် ယောက္ခမနှင့် ချွေးမ မတည့်ဆိုသည့် အဖြစ်မျိုး အဖြစ်မခံနိုင်။ ဝါဝါကမူ မျက်နှာပျက်နေခြင်း မရှိ။ ပုံမှန်အတိုင်း သွားလာဆက်ဆံနေသည်။ အမေများ ဝါဝါ့ကို တစ်ခုခု စိတ်တိုင်းမကျ၍ ပြောလေခြင်းလား စဉ်းစားမရ ဖြစ်ရသည်။ ညနေဘက်ရာက်သောအခါ ဝါဝါက စကားစချီလာပြန်သည်။ “ကို…ချစ်တို့ အိမ်ခွဲနေရအောင်ပါနော်၊ ညားခါစ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ နေချင်တယ်”။ သည်သို့ပြောလာပြန်ပြီ။ သမီး သမီး နှင့် အမေ အမေချင်း ထပ်နေခဲ့ကြသူ နှစ်ယောက် မည်သို့ဖြစ်ကြလေပြီနည်း။ နားမလည်နိုင်သည်ကား အမှန်ဖြစ်လေသည်။ “ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ဝါဝါရယ်၊ ကို့မှာလည်း ဒီအမေ ဒီအဖေပဲ ရှိတော့တာလေ၊ ဘယ်ကစပြောရမယ် မသိဘူး” “ချစ်က လွတ်လပ်ချင်လို့ပါ၊ ပြီးတော့ ကို, ယုံထားပေး၊ ကို, မသိအောင် ချစ့်အဖေနဲ့အမေကို ဘာမှ ခိုးမပို့ဘူး” စကားသံတွ...

မသာမြူးတဲ့ဆိုင်း

မသာမြူးတဲ့ဆိုင်း ခြံဝန်းတစ်ခုလုံး ဆိုင်းသံတွေနဲ့ ဆူညံနေတယ်။ မင်္ဂလာဆိုင်းလို့ လူတွေက ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်မနားထဲမှာတော့ ဒါဟာ အသုဘအိမ်က တီးလုံးတစ်ခုလိုပဲ အသည်းခိုက်အောင် ခြောက်ခြားဖို့ကောင်းနေခဲ့တယ်။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပြန်ကြည့်ရင်း ရွံရှာစိတ်တွေက တားမရဆီးမရ တက်လာတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ ရွှေရောင်ဝတ်စုံက လေးလံလွန်းလို့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ဟာ ကျိုးကျတော့မတတ်ပဲ။  နေလင်းနဲ့ စတွေ့ခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ သူက လူကြီးလူကောင်းဆန်တယ်၊ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မအပေါ် အရမ်းဂရုစိုက်တတ်သူတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေက နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မလည်ပင်းကို ရစ်ပတ်လာမယ့် ကြိုးတစ်စ ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။  "ဖုန်းဘာလို့ မကိုင်တာလဲ နွေး" သူ့ဆီက ဒီစကားတစ်ခွန်း ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခုခုနဲ့ အဖိခံထားရသလို ခံစားရတယ်။ ဖုန်းလေး ငါးမိနစ်လောက် နောက်ကျပြီး ကိုင်မိတာနဲ့ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ "န...

နောက်မီးလင်းတဲ့ ယောကျာ်း

 နောက်မီးလင်းတဲ့ ယောကျာ်း အခန်းတစ် - မီးစတင်တောက်ပခြင်း ကျွန်တော့်ဘဝက ပြည့်စုံလွန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်၊ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာရာထူး၊ ချောမောပြီး နားလည်မှုရှိတဲ့ ဇနီးသည် သီတာနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေး။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာက ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်ကို ခဲနဲ့ပေါက်ချင်တဲ့ စိတ်ရူးရှိတတ်ကြတာပဲ။ အဲဒီခဲကတော့ မေ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးပေါ့။  မေက ကျွန်တော့်ဆီကို အလုပ်သင်အဖြစ် ရောက်လာခဲ့တာ။ သူမရဲ့ တက်ကြွမှုတွေ၊ နုပျိုမှုတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တတ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ထောင်သည်ဘဝ ငြီးငွေ့မှုကို လောင်စာကျွေးခဲ့တယ်။ ပထမတော့ ရိုးရိုးသားသားပါပဲ။ နောက်တော့ ညစာအတူစားဖြစ်ကြတယ်၊ ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ဖြစ်ကြတယ်။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်လို့ သီတာက နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်ထက် "ငါဟာ ယောကျာ်းပဲ၊ ဒါမျိုးက ဖြစ်တတ်တာပဲ" ဆိုတဲ့ မာန်က ပိုကဲနေခဲ့တယ်။  အခန်းနှစ် - ဆက်နွယ်မှု၏ အဆိပ် ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ချ်တွေကို ဖျက်ရတာ၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို နာမည်လွှဲနဲ့ မှတ်ထားရတာတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ရင်ခုန်စရာ ကစားပွဲတစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ သီတာကတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ ကျွန်တ...