မုဆိုးမ
မုဆိုးမ
တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အော်ဟစ်သံထက်ပင် ကျယ်လောင်တတ်သည်။ မနှင်းတစ်ယောက် ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ထိုင်နေရင်း အိမ်ရှေ့က ဝါးကပ်တံခါးလေး လေတိုးသံကို နားစွင့်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်က ဤအိမ်လေးထဲတွင် လူသံသူသံများ ဆူညံခဲ့ဖူးသည်။ ငိုသံ၊ ရယ်သံ၊ သာဓုခေါ်သံများနှင့် ဖုံတထောင်းထောင်း ထနေခဲ့သည်။ ယခုမူ အားလုံးက ပုံရိပ်ဟောင်းများကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီ။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေဟာနယ်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူမ၏ အသက် အရွယ် လူပျိုဖော်ဝင်စ ကာလများက မည်မျှပင် လှပခဲ့ပါစေဦးတော့၊ ယခုတော့ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် "မုဆိုးမ" ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်က လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလို ဖိစီးထားသည်။
ကိုသက် ရှိစဉ်က ဤအိမ်လေးသည် နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ သောက်လေ့ရှိသော လက်ဖက်ရည်ခါးခါးနံ့၊ သူ ဝတ်လေ့ရှိသော ပုဆိုးနံ့၊ သူ၏ ဟောက်သံတိုးတိုးလေးများက အိမ်၏ အစိတ်
အိမ်ပြင်တွင် နေဝင်ရီတရော အချိန်မို့ ကျီးကန်းအုပ်များ အော်ဟစ်ကာ အိပ်တန်းတက်နေကြသည်။ ထိုအသံများသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ကံဆိုးခြင်း၏ နိမိတ်များကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။ "မုဆိုးမ" ဟူသော စကားလုံးသည် ရွာထဲတွင် အတောင်ပံပါသော သတင်းတစ်ခုလို ပျံ့နှံ့နေမည်ကို သူမ သိသည်။ ကရုဏာသက်သယောင်နှင့် ကွယ်ရာတွင် အတင်းပြောမည့် မျက်လုံးများ၊ အထင်သေးချင်သော အကြည့်များ၊ သို့မဟုတ် မသမာသော စိတ်ဖြင့် ကြည့်မည့် ယောက်ျားသားတို့၏ အကြည့်များကို သူမ ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ အေးစက်နေသလို ခံစားရသည်။ မနှင်းသည် အိပ်ရာမှ နိုးနိုးချင်း ဘေးနားကို စမ်းမိသော်လည်း လွတ်လပ်နေသော ဖျာကြမ်းပြင်ကိုသာ ထိတွေ့လိုက်ရသည်။ နှလုံးသားက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ထမင်းအိုးတည်ရန် ပြင်သည်။ အလေ့အကျင့်အရ ဆန်ကို နှစ်ယောက်စာ တိုင်းမိပြီးမှ သတိဝင်လာကာ ဆန်အနည်းငယ်ကို အိုးထဲမှ ပြန်နှိုက်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျလာသော မျက်ရည်တစ်ပေါက်သည် ဆန်အိုးထဲသို့ တည့်တည့်ကျသွားသည်။
"ကိုသက်ရယ်... ကျမကို ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာလဲ"
တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံသည် မီးဖိုချောင်၏ မှိုင်းအိုးနံရံများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အိမ်ရှေ့မှ ဒေါ်မြိုင်၏ အသံထွက်လာသည်။ ဒေါ်မြိုင်သည် ရွာထဲတွင် သတင်းဖြန့်ရာ၌ နာမည်ကြီးသူဖြစ်သည်။ "ဟေ့... နှင်းရောင်၊ ရှိလားအေ" ဟု အော်သံနှင့်အတူ ခြေသံပြင်းပြင်းများက အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ မနှင်းသည် မျက်ရည်ကို သုတ်ကာ အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ရသည်။ ဒေါ်မြိုင်၏ မျက်လုံးများက အိမ်ထဲသို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်နေသည်။ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသလို၊ သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို ကဲ့ရဲ့ရန် အကွက်ချောင်းနေသလိုပင်။
"နေနိုင်ရက်တယ်နော်၊ ကိုသက် ဆုံးတာ ခုနစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ နင့်ကြည့်ရတာ အားအင်လေး ဘာလေး ရှိပုံရသားပဲ" ဟု ဒေါ်မြိုင်က ပြောလိုက်သောအခါ မနှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်သွားသလို ခံစားရသည်။ "ကျမကတော့ အသက်ရှင်နေရဦးမှာပဲလေ ဒေါ်လေးမြိုင်ရယ်" ဟု ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအေးစက်မှုအောက်တွင် ပေါက်ကွဲလုမတတ် နာကျင်မှုများ ခိုအောင်းနေသည်ကို သူမသာ သိသည်။
ဈေးသို့ သွားသောလမ်းတွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်က မနှင်းအပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။ အချို့က သနားကြင်နာဟန်ပြသော်လည်း၊ အချို့ကမူ သူမကို ကူးစက်ရောဂါရှင်တစ်ယောက်လို ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။ မိန်းမပျိုလေးများက သူမကို မြင်လျှင် တိုးတိုးတိုးတိုးနှင့် တစ်ခုခုကို ပြောကာ ရယ်မောကြသည်။ မုဆိုးမတစ်ယောက်၏ ဘဝသည် ခြောက်ကပ်နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် တူသည်ဟု သူတို့ ထင်နေကြသလား။
ဈေးထဲတွင် ငါးရောင်းနေသော ကိုကျော်က သူမကို မြင်လျှင် "ဟော... မနှင်းပါလား၊ ဘာလိုလဲ၊ ဒီနေ့တော့ အစ်ကိုက လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုကာ မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် ကရုဏာထက် ရမ္မက်အငွေ့အသက်အချို့ ရောယှက်နေသည်ကို မနှင်း သတိထားမိသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အမြန်ဆုံး ဝယ်စရာရှိသည်ကို ဝယ်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော လူကြီးအချို့၏ "နှမြောစရာလေးပါပဲ" ဟူသော တိုးတိုးသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများက ပို၍ မြန်လာသည်။
သူမသည် လူကြားထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ကမ္ဘာကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသလို ခံစားရသည်။ လူတိုင်းက သူမကို လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်ထက် "လင်သေထားသော မိန်းမ" ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင်သာ မြင်နေကြသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားများ၊ သူမ၏ အိပ်မက်များ၊ သူမ၏ နာကျင်မှုများသည် ထိုခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီ။
ညရောက်လျှင် မနှင်းသည်
"နှင်း... ကိုယ် မရှိရင် မင်း ဘယ်လို လုပ်မလဲ" ဟု သူ နောက်ပြောင်တတ်သည်ကို သတိရမိတော့ ရင်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားသည်။ "ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နေမှာပေါ့" ဟု သူမက ပြန်ဖြေခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခု တကယ်တမ်း ဖြစ်လာသောအခါ ထိုစကားသည် မည်မျှ ခါးသီးကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
သူတို့၏ အချစ်သည် ရိုးရှင်းခဲ့သည်။ တောရွာလေးတစ်ခု၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကြားတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သော အိမ်မက်လေးများဖြစ်သည်။ သို့သော် သေခြင်းတရားသည် ထိုအိမ်မက်များကို ကြမ်းတမ်းစွာ နင်းခြေသွားခဲ့သည်။ မနှင်းသည် ကိုသက်၏ အင်္ကျီဟောင်းလေးကို ယူကာ မျက်နှာတွင် အုပ်ထားမိသည်။ ထိုအင်္ကျီမှ ရရှိသော သူ့ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးက သူမကို အတိတ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် မုဆိုးမ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ချစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံနေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ချင်ခဲ့မိသည်။
ကိုသက် ဆုံးပြီး တစ်လအကြာတွင် မနှင်းသည် သူ၏ သေတ္တာဟောင်းကို ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သေတ္တာထဲတွင် အဝတ်အစားများအပြင်၊ စာရွက်စာတမ်း အချို့လည်း ရှိနေသည်။ ထိုအထဲမှ အပြာရောင် စာအိတ်လေး တစ်ခုကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ စာအိတ်ပေါ်တွင် မည်သူ့နာမည်မှ ရေးမထားသော်လည်း၊ အတွင်းတွင် ရှိနေသော စာသားများက မနှင်း၏ ကမ္ဘာကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။
စာထဲတွင် ကိုသက်သည် တစ်စုံတစ်ဦးထံမှ ငွေအမြောက်အမြား ချေးယူထားကြောင်းနှင့် ထိုငွေကို မဆပ်နိုင်ပါက အိမ်ကို သိမ်းမည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးထားသည်။ မနှင်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကိုသက်သည် ဘာကြောင့် ငွေတွေ အများကြီး လိုခဲ့တာလဲ။ သူမကို တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ပါလား။
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ မနှင်းသည် ရင်တုန်တုန်နှင့် ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ရွာက ငွေတိုးပေးစားသူ ဦးဘိုမြနှင့် လူမိုက်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မနှင်း... ကိုသက် ချေးသွားတဲ့ ငွေတွေ ဘယ်တော့ ဆပ်မှာလဲ၊ မင်းယောက်ျားကတော့ သေပြီး လွတ်သွားပြီ၊ မင်းကတော့ ကျန်ခဲ့တယ်နော်"
ဦးဘိုမြ၏ အသံသည် ဟိန်းထွက်နေသည်။ မနှင်းသည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားသည်။ သူမတွင် ဆပ်စရာ ငွေတစ်ပြားမှ မရှိ။ ကိုသက်သည် သူမကို အကာအကွယ်ပေးမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ ကြွေးမြီတောင်ပုံရာပုံနှင့်အတူ ပစ်ထားခဲ့လေပြီ။
ဦးဘိုမြ ထွက်သွားပြီးနောက် မနှင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေယိုင်ကျသွားသည်။ သူမ၏ ဘဝသည် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသလိုပင်။ မုဆိုးမဖြစ်ရသည့် နာကျင်မှုအပြင်၊ ယခုမူ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ရတော့မည့် အခြေအနေက သူမကို ဖိစီးလာသည်။
ထိုညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ မိုးပေါက်များက အိမ်ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်သံသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသလိုပင်။ ထိုစဉ် တံခါးကို ခပ်တိုးတိုး ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ မနှင်းသည် ကြောက်စိတ်နှင့်အတူ တံခါးကို အသာဟကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူမှာ ကိုသက်၏ သူငယ်ချင်း ရဲမင်း ဖြစ်သည်။
"မနှင်း... ကျနော် အားလုံး သိပြီးပြီ၊ ဦးဘိုမြတို့ လာသွားတာ ကြားတယ်" ဟု ရဲမင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
ရဲမင်းသည် ကိုသက်နှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်သော်လည်း၊ မနှင်းအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အကြည့်များက တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်ကို သူမ အရင်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့နေချိန်တွင် သူ ရောက်လာခြင်းသည် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်လား၊ သို့မဟုတ် နောက်ထပ် ထောင်ချောက်တစ်ခုလား ဆိုသည်ကို သူမ မဝေခွဲနိုင်ပါ။
"ရှင်... ဘာလာလုပ်တာလဲ" မနှင်းက အသံတုန်တုန်နှင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျနော် ကူညီပါရစေ၊ ကိုသက်အတွက် မဟုတ်ဘဲ... မနှင်းအတွက်ပါ" ဟု ရဲမင်းက ဆိုကာ သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ထိလိုက်သည်။ မနှင်းသည် လက်ကို ရုန်းဖယ်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသော ကရုဏာရိပ်ကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။
ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ရဲမင်းသည် မနှင်း၏ အိမ်သို့ မကြာခဏ လာရောက်ကာ လိုအပ်သည်များကို ကူညီပေးသည်။ ဦးဘိုမြထံသို့ သွားကာ ငွေဆပ်ရန် အချိန်ဆွဲပေးသည်။ ရွာထဲတွင်မူ သတင်းများက ပို၍ ဆိုးဝါးလာသည်။ "မုဆိုးမက လင်သေတာ မကြာသေးဘူး၊ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ရှုပ်နေပြီ" ဟူသော ကောလာဟလများက တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့နေသည်။
ဒေါ်မြိုင်ကလည်း အိမ်ကို လာကာ "ဟဲ့... နှင်းရောင်၊ နင် လုပ်တာလည်း ကြည့်ဦးလေ၊ ရွာမျက်နှာလည်း ထောက်ဦး၊ ကိုသက် ဝိညာဉ်လည်း ငဲ့ဦး" ဟု လာရောက် ဆူပူသည်။ မနှင်းသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပါ။ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိသလို ခံစားရသည်။ တစ်ဖက်တွင် အိမ်ကို သိမ်းတော့မည့် ကြွေးမြီ၊ တစ်ဖက်တွင် လူတကာ၏ ကဲ့ရဲ့သံ။
ရဲမင်းကမူ သူမကို လက်ထပ်ရန် ကမ်းလှမ်းလာသည်။ "မနှင်း... ကျနော့်ကို လက်ထပ်လိုက်ပါ၊ ဒါဆို ကြွေးတွေလည်း ကျနော် ဆပ်ပေးမယ်၊ ဘယ်သူမှလည်း မနှင်းကို ဘာမှ မပြောရဲတော့ဘူး" ဟု သူက ဆိုသည်။
မနှင်း၏ ရင်ထဲတွင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ကိုသက်ကို ချစ်သေးသလား၊ သို့မဟုတ် ကိုသက် ချန်ထားခဲ့သော ဒုက္ခများကြောင့် သူ့ကို မုန်းနေပြီလား။ ရဲမင်းကိုရော အားကိုးချင်တာလား၊ သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်ချင်ရုံသက်သက်လား။
တစ်ညတွင် မနှင်းသည် ကိုသက်၏ စာရွက်ဟောင်းများကို ပြန်လည် စစ်ဆေးရင်း လိပ်စာကတ်ပြားလေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလိပ်စာသည် မြို့ပေါ်က ဆေးရုံတစ်ခု၏ လိပ်စာဖြစ်သည်။ သူမသည် သံသယဖြင့် ထိုဆေးရုံသို့ သွားရောက် စုံစမ်းခဲ့သည်။
စုံစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ သိလိုက်ရသော အမှန်တရားသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို
"ကျမကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ ကိုသက်ရယ်..."
မနှင်းသည် ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းတွင် ထိုင်ကာ ငိုကြွေးမိသည်။ သူမသည် သူ့ကို အပြစ်တင်ခဲ့မိသည်၊ သူ့ကို မုန်းတီးခဲ့မိသည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူမကို သောက မပေးချင်ခဲ့ဘဲ တစ်ယောက်တည်း အားလုံးကို ရင်ဆိုင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ "မုဆိုးမ" ဘဝသည် ယခုမူ ပို၍ အဓိပ္ပာယ် လေးနက်သွားခဲ့ပြီ။
ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မနှင်းသည် အရင်က မနှင်း မဟုတ်တော့ပါ။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုများ ရှိနေသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် စောင့်နေသော ဦးဘိုမြနှင့် ရဲမင်းကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။
"မနှင်း... ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ့ကို အိမ်အပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီကောင်နဲ့ လိုက်သွားမလား" ဦးဘိုမြက လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးသည်။
ရဲမင်းကလည်း "မနှင်း... ကျနော့်ကို ယုံပါ၊ ကျနော် အားလုံး ဖြေရှင်းပေးမယ်" ဟု ဆိုကာ လက်လှမ်းလာသည်။
မနှင်းသည် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီအိမ်က ထွက်သွားကြပါ" ဟု သူမက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ... နင်က ဘာနဲ့ ဆပ်မှာလဲ" ဦးဘိုမြက အံသြစွာ မေးသည်။
"ကျမမှာ ရှိတာတွေ အကုန်ရောင်းပြီး ဆပ်မယ်၊ ဒီအိမ်ကိုလည်း ရောင်းမယ်၊ ရှင်တို့ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ အကူအညီတွေကို ကျမ မလိုဘူး၊ ကိုသက်က ကျမကို ချစ်လို့ ဒါတွေ လုပ်ခဲ့တာ၊ ကျမကလည်း သူ့သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းရမယ်"
မနှင်း၏ စကားသံသည် ရွာလမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ စုရုံးကြည့်နေသော ရွာသားများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူမသည် မုဆိုးမတစ်ယောက်၏ အားနည်းချက်ကို စွန့်ပစ်ကာ၊ လူသားတစ်ယောက်၏ မာန်မာနကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ရက်များတွင် မနှင်းသည် သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရောင်းချသည်။ သူမ၏ လက်ဝတ်ရတနာလေးများ၊ လယ်ကွက်အချို့နှင့် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ကိုပါ ရောင်းလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကြွေးမြီအားလုံးကို ပြေလည်အောင် ဆပ်ခဲ့သည်။
ရွာသားများက သူမကို "အရူးမ" ဟု ခေါ်ကြသည်။ အိမ်ကို ရောင်းပြီး ဘယ်မှာ နေမလဲဟု ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ သို့သော် မနှင်းသည် ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လွတ်လပ်မှုအသစ်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အသုံးချခံ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မိမိဘဝကို မိမိဘာသာ တည်ဆောက်နေသူ ဖြစ်လာသည်။
သူမသည် မြို့စွန်က အိမ်လေးတစ်လုံးကို ငှားကာ အပ်ချုပ်လုပ်ငန်း စတင်ခဲ့သည်။ ကိုသက်ရှိစဉ်က သင်ပေးခဲ့သော အတတ်ပညာလေးက ယခုမူ သူမ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဖြစ်လာသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အပ်ချုပ်စက်သံ တဂျိဂျိနှင့်အတူ သူမ၏ ဘဝသစ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာခဲ့သည်။
တစ်နှစ်ခန့် ကြာသောအခါ မနှင်း၏ အပ်ချုပ်ဆိုင်လေးသည် နာမည်ရလာသည်။ သူမသည် မုဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကလို မှိုင်တွေမှုများ မရှိတော့ပါ။ သူမ၏ အလှသည် ရင့်ကျက်မှုနှင့်အတူ ပို၍ တောက်ပလာသည်။
ရွာက လူအချို့ မြို့သို့ လာရင်း သူမကို တွေ့သောအခါ အံ့အားသင့်ကြသည်။ ဒေါ်မြိုင်ပင်လျှင် သူမကို မြင်သောအခါ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေခဲ့ရသည်။ မနှင်းသည် သူမကို ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ မရှိတော့ပါ။ နာကျင်မှုများသည် အားမာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
တစ်ညတွင် သူမသည် ကိုသက်၏ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။
"ကိုသက်... ကျမ အဆင်ပြေနေပါပြီ၊ ရှင်ပေးခဲ့တဲ့ ဒုက္ခတွေက ကျမကို ပိုပြီး သန်မာစေခဲ့တယ်၊ ကျမ အခု မုဆိုးမဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ ပုန်းမနေတော့ဘူး၊ ကျမက မနှင်းဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ"
နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်တွင် မနှင်းသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ လေပြေအေးလေးများက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ တိုးဝှေ့သွားသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်သည် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေသည်။
သူမသည် ဝတ်ထားသော အနက်ရောင် အင်္ကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရောင်သည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ သင်္ကေတ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ခိုင်မာခြင်း၏ အရောင် ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် မြစ်ရေထဲသို့ ပန်းပွင့်လေးများကို ချွေချလိုက်သည်။ ထိုပန်းပွင့်လေးများသည် အတိတ်၏ အကြွင်းအကျန်များကဲ့သို့ ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါသွားကြသည်။
မနှင်းသည် ခေါင်းကို မော့ကာ အနာဂတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် လမ်းအသစ်များစွာ ရှိနေသည်။ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သော်လည်း အထီးကျန်မနေပါ။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုဟူသော မီးအိမ်လေး ထွန်းညှိထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဇာတ်လမ်း၏ အစတွင် သူမသည် "မုဆိုးမ" အဖြစ် လူသေတစ်ယောက်နှင့်အတူ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုမူ သူမသည် ပြာပုံထဲမှ ရုန်းထွက်လာသော ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့လေပြီ။ ဤသည်မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၏ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘဲ၊ လွတ်လပ်သော မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ ဘဝခရီးစတင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။