မယားပါသမီးနှင့် မှားမိသော အမှား
ဦးမြတ်မင်းသည် ဘဝကို ရိုးရိုးသားသားဖြင့် ရုန်းကန်တည်ဆောက်ခဲ့သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ပထမဇနီး ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တည်း နှစ်အတော်ကြာ ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဒေါ်နွယ်နီဆိုသော အမျိုးသမီးနှင့် ဖူးစာဆုံခဲ့သည်။
ဒေါ်နွယ်နီ့တွင် ရှစ်နှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေး 'နှင်းနု' ပါလာခဲ့သည်။ ဦးမြတ်မင်းသည် နှင်းနုလေးကို သမိအရင်းကဲ့သို့ပင် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ နှင်းနုလေးကလည်း ဦးမြတ်မင်းကို "ဖေဖေ" ဟု ခေါ်ကာ အားကိုးတကြီး တွယ်ကပ်ခဲ့သည်။ အချိန်တွေက မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ နှင်းနုလေးမှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝ၊ နောက်ဆုံးတွင် နုပျိုလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
နှင်းနု အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ်တွင် ကံကြမ္မာ အလှည့်ပြောင်းတစ်ခုစတင်ခဲ့ သည်။ ဒေါ်နွယ်နီသည် ရုတ်တရက် လေဖြတ်ကာ အိပ်ရာထဲလဲသွားခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်တစ်ခုလုံး၏ တာဝန်သည် ဦးမြတ်မင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာခဲ့သလို၊ လူမမာမိခင်ကို ပြုစုရသည့်တာဝန်မှာ နှင်းနု၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။
ထိုကာလများအတွင်း ဦးမြတ်မင်းနှင့် နှင်းနုတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အားပေးရင်း၊ ဒုက္ခတွေကို အတူတူရင်ဆိုင်ရင်း ပိုမိုနီးစပ်လာခဲ့ကြသည်။ ဦးမြတ်မင်းအတွက် နှင်းနုသည် ကလေးမဟုတ်တော့ဘဲ အိမ်ထောင်မှုကို ထိန်းကျောင်းနိုင်သော၊ အားကိုးထိုက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်နေမှန်း သတိထားမိလာသည်။ နှင်းနုအတွက်လည်း ဦးမြတ်မင်းသည် တစ်ဦးတည်းသော
အားကိုး ရာ ခိုင်မာသော မဟာတံတိုင်းကြီး တစ်ခုပင်ဖြစ်သည် ။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညဖြစ်သည်။ ဒေါ်နွယ်နီမှာ ဆေးရုံတွင် လူနာစောင့်နှင့် ထားခဲ့ရပြီး၊ ဦးမြတ်မင်းနှင့် နှင်းနုတို့ အိမ်တွင် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြသည်။ ထိုညက စီးပွားရေးအဆင်မပြေမှု၊ လူမမာဒုက္ခနှင့် စိတ်ဖိစီးမှုများကြောင့် ဦးမြတ်မင်းသည် အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်မိသွားသည်။
အမှောင်ရိပ်နှင့် မိုးသံများကြားတွင် သတိလက်လွတ်ဖြစ်မှုက ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ နှင်းနု၏ နုပျိုမှုနှင့် ဦးမြတ်မင်း၏ စိတ်အာရုံချို့ယွင်းမှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ... မဖြစ်သင့်သည့် အမှားတစ်ခုမှာ သွေးသားဆန္ဒ၏ နောက်သို့ ပါသွားခဲ့ရသည်။ နှင်းနုသည်လည်း သူမ၏ အားကိုးရာ၊ လေးစားရာ ဖခင်တစ်ဦးသဖွယ် လူအပေါ်တွင် သံယောဇဉ်နှင့် ဝေခွဲမရသော စိတ်ခံစားချက်တို့ကြောင့် ငြင်းဆန်ရန် အားအင်ကင်းမဲ့ခဲ့ရသည်။
နံနက်လင်း၍ အသိဝင်လာသောအခါ ဦးမြတ်မင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေချင်လောက်အောင် နောင်တရခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကား နှောင်းသွားခဲ့ပြီ။
လအနည်းငယ်အကြာတွင် နှင်းနု၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်လာသည်။ နှင်းနု ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသတင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
"သမီး... ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့" ဟု ဦးမြတ်မင်းက မျက်ရည်များဖြင့် ဝန်ခံတောင်းပန်ခဲ့သည်။ သို့သော် နှင်းနုက တည်ငြိမ်စွာပင် ဖြေခဲ့သည်။ "ဒါဟာ ဖေဖေတစ်ယောက်တည်း အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ သမီးတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ..."
ဒေါ်နွယ်နီသည်လည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှု၊ ဒေါသနှင့် သနားဂရုဏာတို့ ရော ထွေးနေသော်လည်း စကားမပြောနိုင်ရှာပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေါ်နွယ်နီသည် အဲ့စိတ်ကြောင့်ဖြင့်ပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဦးမြတ်မင်းနှင့် နှင်းနုတို့သည် မြို့နှင့်ဝေးရာ အရပ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လင်မယားအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ အပြစ်ရှိသူနှစ်ဦးအဖြစ် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင့်ရှောက်ရင်း ရှင်သန်ခဲ့ကြသည်။
ကလေးငယ်လေး မွေးဖွားလာသောအခါ ထိုကလေးသည် ဦးမြတ်မင်းအတွက် မြေးလည်းဖြစ်သလို သားလည်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ နှင်းနုအတွက်မူ မောင်လည်းဖြစ်သလို သားလည်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ဘဝ၏ ထာဝရဖျောက်ဖျက်၍မရသော အမာရွတ်ပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတူနေထိုင်ကြသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် ပျော်ရွှင်မှုဟူသည်ထက် "တာဝန်" နှင့် "နောင်တ" ကသာ ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ လောကတွင် အမှားဟူသည် ပြင်ဆင်၍ရနိုင်သော်လည်း၊ အချို့သောအမှားများသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို မီးလောင်တိုက်သွင်းတတ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး နားလည်သွားကြတော့သည်။
နိဂုံးချုပ် စဉ်းစားစရာ - အချစ်နှင့် သံယောဇဉ်သည် စည်းမကျော်သင့်သော မျဉ်းတစ်ကြောင်း ရှိနေတတ်ပါသည်။ ထိုမျဉ်းကို ကျော်မိသွားသောအခါ ရရှိလာသော ရလဒ်သည် ဆိုးကျိုးသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။