အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးည

 **အပျိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးည**

**အခန်း (၁) — Setup**

မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ပုံစံက အသက်မပါတော့တဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပါပဲ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ကျွန်မ သတို့သမီး ဖြစ်ရတော့မယ်။ အခန်းထောင့်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပိုးသားအဖြူရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ လှပတဲ့ အခေါင်းတလားတစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။ 

ကျွန်မက လူကြီးမိဘတွေ စကားကို တစ်ခွန်းမှ မလွန်ဆန်ရဲတဲ့၊ အားနာတတ်လွန်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ အဲ့ဒီ အားနည်းချက်ကပဲ ကျွန်မဘဝကို ဒီလိုချောက်ကမ်းပါးထဲ တွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မ လက်ထပ်ရမယ့်သူက 'ရဲရင့်'။ အစ်ကို့ရဲ့ စီးပွားရေးပါတနာ၊ ငွေကြေးပြည့်စုံပြီး လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှာ ဩဇာညောင်းတဲ့သူပေါ့။ မိဘတွေကတော့ သမီးလေး နေရာကောင်းရပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အေးစက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်က Blacklist ထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိတယ်။

---

**အခန်း (၂) — Connection**

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်...။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်တွေပေါ့။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တာ 'သီဟ' ပါ။ သူက ကားဝပ်ရှော့တစ်ခုက စက်ပြင်ဆရာလေး။ ဆီဂျီးတွေ ပေပွနေတတ်တဲ့ သူ့လက်ချောင်းကြမ်းကြမ်းတွေက ကျွန်မ ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးတဲ့အခါ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနူးညံ့ဆုံးပါပဲ။ 

သူနဲ့ပတ်သက်ရင် သေးငယ်တဲ့ အမှတ်တရလေးတွေကအစ ကျွန်မ မှတ်မိနေတယ်။ လမ်းဘေးဆိုင်လေးမှာ ခေါက်ဆွဲကြော် ထိုင်စားရင်း ကျွန်မပန်းကန်ထဲက ကြက်သွန်ဖြူတွေကို သူက အသံတိတ် ဖယ်ပေးတတ်တယ်။ မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ ထီးအပျက်လေး တစ်ချောင်းတည်းကို အတူဆောင်းရင်း၊ ကျွန်မ မပတ်သက်မိအောင် သူ့ဘက်ကို ထီးပိုမိုးပေးတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အနွေးဓာတ်...။ ကျွန်မလိုချင်တာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သီဟနဲ့ အတူရှိရမယ့် ရိုးရှင်းတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခုပဲ ကျွန်မ မက်မောခဲ့တာပါ။

"ကိုယ့်ဘဝက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးတွေ မပေးနိုင်ပေမယ့်၊ ကိုယ် အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ မင်းကို မျက်ရည်မကျစေရဘူး သဇင်" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။

---

**အခန်း (၃) — Turning Point**

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကတိက လေထဲမှာပဲ ပျောက်လွင့်သွားခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်၊ ကျွန်မတို့ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ တိုင်ပင်ထားတဲ့ ည...။ သီဟဆီကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့တယ်။ 

*"ငါ မင်းကို တကယ်မချစ်ခဲ့ပါဘူး။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ငါ ရွေးလိုက်ပြီ။ ငါ့ကို မရှာနဲ့တော့။"*

ဖုန်းဆက်တော့ စက်ပိတ်ထားတယ်။ သူ အလုပ်လုပ်တဲ့ ဝပ်ရှော့ကို ပြေးသွားတော့လည်း အလုပ်ထွက်သွားပြီတဲ့။ သူ နေတဲ့ အိမ်လေးကလည်း သော့ခတ်လျက်သား။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ မြေကြီးပေါ် အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျပြီး အန်ထွက်လာတဲ့အထိ ငိုခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကို နင်းခြေပြီး သူ ထွက်သွားခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီလို အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်တွေမှာ ရဲရင့် ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ မိသားစုကိုရော၊ ပျက်စီးနေတဲ့ ကျွန်မကိုပါ သူက နားလည်မှုအပြည့်နဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။ ရဲရင့်ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ မိဘတွေက သဘောတူဖို့ ဖိအားပေးလာတော့၊ သေဆုံးနေတဲ့ နှလုံးသားနဲ့ပဲ ကျွန်မ ခေါင်းညိတ်ခဲ့မိတယ်။ 

---

**အခန်း (၄) — Conflict Deepens**

ဒီနေ့က မင်္ဂလာမဆောင်ခင် နောက်ဆုံးည။ ရဲရင့်ရဲ့ ကွန်ဒိုကို ကျွန်မရဲ့ ကျန်နေတဲ့ ပစ္စည်းတချို့ သွားထားရင်း သူနဲ့ ခဏတွေ့ဖို့ သွားခဲ့တယ်။ ရဲရင့်က အပြင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ Bachelor Party လုပ်နေတယ်ဆိုလို့ အိမ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါ။ 

သူ့အခန်းထဲမှာ ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေ နေရာချရင်း၊ စာကြည့်စားပွဲအံဆွဲထဲကနေ ခပ်ဟဟ ဖြစ်နေတဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို မတော်တဆ တိုက်မိပြီး အောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျသွားတဲ့ စာရွက်တွေထဲမှာ... ရင်းနှီးနေတဲ့ လက်ရေးတစ်ခု။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါ... သီဟရဲ့ လက်ရေး။ သီဟရဲ့ မှတ်ပုံတင်မိတ္တူ။ 

ဘာလို့... ဘာလို့ သီဟရဲ့ အချက်အလက်တွေက ရဲရင့်ရဲ့ အံဆွဲထဲမှာ ရောက်နေရတာလဲ။ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲ့ဒီစာရွက်တွေကို ကျွန်မ ကောက်ယူလိုက်တယ်။

---

**အခန်း (၅) — Emotional Collapse**

စာရွက်တွေက ဆေးရုံကုသမှု မှတ်တမ်းတွေ။ သီဟရဲ့ အမေ ကျောက်ကပ် အရေးပေါ် အစားထိုးဖို့ လိုအပ်ခဲ့တဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ။ နောက်ပြီး... ဘဏ်ငွေလွှဲ ပြေစာတွေ။ ငွေလွှဲပေးသူက 'ရဲရင့်'။

အောက်ဆုံးမှာတော့ စာချုပ်တစ်ခုလို ရေးထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်။ 

*"ငွေကျပ် သိန်းသုံးရာကို သီဟ၏ မိခင် ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ရဲရင့်မှ ထောက်ပံ့သည်။ စည်းကမ်းချက်အနေဖြင့် သီဟသည် သဇင်နှင့် အပြီးတိုင် လမ်းခွဲရမည်။ မြို့မှ ထွက်သွားရမည်။"*

အဲ့ဒီစာရွက်ရဲ့ ဘေးမှာ ကျွန်မဆီ သီဟပို့ခဲ့တဲ့ မက်ဆေ့ချ် စခရင်ရှော့ကို print ထုတ်ထားပြီး၊ ရဲရင့်ရဲ့ လက်ရေးနဲ့ *"ဒီအတိုင်းပို့။ ပြီးရင် ထွက်သွား။"* လို့ ရေးထားတယ်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ သီဟဆီကနေ ရဲရင့်ဆီ ရေးခဲ့တဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်...

*"ကျွန်တော့်အမေ အသက်ကို ကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သဇင်က ကျွန်တော့်အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ သူ့ကို မျက်ရည်မကျအောင် ထားပေးပါ။"*

ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ခွေယိုင်ကျသွားတယ်။ ကြမ်းပြင်အေးအေးပေါ်မှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရ ကြပ်လာတယ်။ လေပြွန်တစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့သွားသလိုပဲ။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေပေမယ့် ကျွန်မ နားထဲမှာတော့ အသံတွေ ဆူညံပေါက်ကွဲနေတယ်။ ကျွန်မ အမုန်းဆုံးလူက ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးလူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဆိုသူက ကျွန်မဘဝကို ရက်ရက်စက်စက် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

---

**အခန်း (၆) — Breaking Point**

"ကလစ်..."

တံခါးပွင့်လာသံနဲ့အတူ အရက်နံ့ ခပ်သင်းသင်းရနေတဲ့ ရဲရင့် ဝင်လာတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျနေတဲ့ စာရွက်တွေနဲ့ ငိုယိုနေတဲ့ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ လန့်မသွားဘူး။ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက် တွန့်ရုံ ပြုံးလိုက်တယ်။

"နင်... မင်း တကယ်အဲ့လို လုပ်နိုင်တာလား ရဲရင့်..." ကျွန်မ အသံတွေက တုန်ခိုက် အက်ကွဲနေတယ်။

သူက ကျွန်မ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ကို လာကိုင်တယ်။ ကျွန်မ ရွံရှာစွာနဲ့ ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။ 

"အင်းလေ... မင်းက ကိုယ့်အတွက်ပဲ ဖန်ဆင်းထားတာ။ အဲ့ဒီ စက်ပြင်ဆရာကောင်နဲ့မှ မတန်တာ။"

"နင် လူယုတ်မာပဲ! နင် ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ငါ လက်မထပ်နိုင်ဘူး။ အခုပဲ မင်္ဂလာဆောင်ကို ဖျက်မယ်!" ကျွန်မ ထအော်လိုက်တယ်။

ရဲရင့်က အေးစက်စက် ရယ်တယ်။ 

"လုပ်လေ သဇင်။ မနက်ဖြန် ဟိုတယ်မှာ ဧည့်သည် တစ်ထောင်ကျော် ဖိတ်ထားတယ်။ မင်း မိဘတွေရဲ့ မျက်နှာကို ငဲ့ဦး။ နောက်ပြီး... မင်း အစ်ကိုရဲ့ ကုမ္ပဏီက ငါ့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေသာ ဆွဲထုတ်လိုက်ရင် ချက်ချင်း ဒေဝါလီခံရမှာနော်။ အားလုံး မင်းလက်ထဲမှာပဲ။"

ကျွန်မ သူ့ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ပစ်လိုက်ပေမယ့် သူက ကျွန်မ လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အပြုံးအောက်မှာ ကျွန်မဟာ လှောင်ချိုင့်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လို ရုန်းထွက်ခွင့် မရှိတော့မှန်း သေချာသွားခဲ့ပြီ။ သီဟ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာတွေက ကျွန်မ ဆက်ပြီး ပုန်ကန်ရင် အလကား ဖြစ်သွားတော့မယ်။

---

**အခန်း (၇) — Ending + Lesson**

မင်္ဂလာပွဲ မနက်ခင်း ရောက်လာတယ်။

မိတ်ကပ်ဆရာမက ကျွန်မရဲ့ ဖောင်းအစ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို အတတ်နိုင်สุด ဖုံးကွယ်ပေးထားတယ်။ အဖြူရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မှန်ထဲက မိန်းကလေးကို ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ သူ့မှာ ဝိညာဉ် မရှိတော့ဘူး။ 

ပန်းတွေ၊ မီးရောင်တွေ၊ ဂီတသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခန်းမကြီးထဲကို ကျွန်မ လျှောက်လှမ်းဝင်သွားတယ်။ လူတွေက ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးနေကြတယ်။ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရဲရင့်က အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးနဲ့ ကျွန်မကို စောင့်နေတယ်။ သူ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို လာကိုင်တဲ့အခါ ကင်မရာမီးရောင်တွေ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ တစ်စစီ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ 

**"ယုံကြည်မှုဆိုတာ မျက်ကန်းဖြစ်သွားတဲ့အခါ... ကိုယ့်ကို အချစ်ဆုံးလူက သစ္စာဖောက်ဖြစ်သွားပြီး၊ ကိုယ့်ကို တစ်သက်လုံး သတ်မယ့်လူက ကယ်တင်ရှင်ကြီးအဖြစ် နေရာယူသွားတတ်တယ်။"**