အဖြည့်ခံသုညလေးများ
အဖြည့်ခံသုညလေးများ “ညီလေးမောင်ဆုံးပြီ ဆရာ” စံဖေ၏ စကားတစ်ခွန်းက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အပူရှိန်အောက်မှာပင် ကျွန်တော့်ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားရသည်။ ညီလေးမောင်...။ အဖြူအထည်မသိသေးသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ အသက်သည် ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် ကြွေလွင့်သွားရသလား။ ကျွန်တော်က စံဖေကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ညီလေးမောင်ဆိုသည်ထက် ခင်လှ၏သားဟု ပြောလိုက်မှ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဟပ်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခင်လှ...။ ကျွန်တော့်တပည့်ဟောင်း။ ကျွန်တော်နှင့် ခင်လှကြားတွင် ဖျောက်ဖျက်မရနိုင်သော အတိတ်ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကြိမ်ချောင်းရွာသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုပုံရိပ်တို့က ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲ တရစပ် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သုံးမိုင်ခန့်ဝေးသော လမ်းကြမ်းကို ခြေကျင်လျှောက်ရင်း ရင်ထဲက တလှပ်လှပ်တုန်ယင်မှုကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အဖော်လိုက်လာသော ကလေးငယ်၏ ခြေသံထက် ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံက ပိုကျယ်နေသလိုပင်။ ခင်လှတို့အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတို့ တန့်သွားသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ငိုနေသော ခင်လှသည် ကမ္ဘာပျက်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့။ သူမ၏ ရှေ့တွင်တော့ သားဖြစ်...