အလောင်းအစားမက်တဲ့ အမေ
အလောင်းအစားမက်တဲ့ အမေ
ဟိုတယ်ခန်းမထဲက မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေပါတယ်။ အရက်ခွက်တွေ အချင်းချင်း ထိခိုက်သံ၊ ဟာသတွေ ပြောပြီး ဟားတိုက်လိုက်ကြတဲ့ အသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ကတော့ အပြင်လူတစ်ယောက်လို ငြိမ်သက်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတာက အအေးပုလင်းတစ်လုံးပါ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို "ဖုန်းကြီး" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက သက်သတ်လွတ်စား၊ တရားထိုင်၊ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်လို့ လူကြီးတွေက ဘုန်းကြီးဝင်စားတယ်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာ။ အခု အသက် ကျော်တဲ့အထိ ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်တည်းပါပဲ။
"ဟေ့ ဖုန်းကြီး... တိတ်လှချည်လားကွ။ မင်း ခုထိ မိန်းမမယူသေးတာ ဘာလဲ... မတွေ့သေးလို့လား"
ကျော်ဦးရဲ့ နောက်ပြောင်သံက ဝိုင်းထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ သူတို့တွေက ကျွန်တော့်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လွန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်၊ လောကီအာရုံတွေကို စွန့်ခွာထားတဲ့ သူတော်စင်တစ်ယောက်လို မြင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စင်ကြယ်ခြင်းဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ပုပ်စပ်ညှိဟောင်နေတဲ့ အမှောင်ထုတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ အက်ကြောင်းတွေ ထပ်နေတာ ကြာပါပြီ။ အဲဒီအက်ကြောင်းတွေရဲ့ အစက ကျွန်တော့်အမေဆီက လာတာပါ။
"ငါက နောက်လကျရင် သေတော့မှာကွ"
ကျွန်တော် ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်မိတယ်။ ဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရတာ။ ဇွန်လ ရက်၊ ည နာရီ။ အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် သေမိန့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နက္ခတ်ဗေဒင်အရ သိတာမဟုတ်ဘူး၊ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးလိုက်တဲ့ အကြွေးစာရင်းတစ်ခုရဲ့ သက်တမ်းကုန်ဆုံးရက်ပဲ။
ကျွန်တော် ဝိုင်းကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိရှာဘူး။ ဟိုတယ်အပြင်က လေအေးအေးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လာထိတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ငယ်ဘဝဆီကို ပြန်ရောက်သွားမိတယ်။ အမေဟာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလှအပတွေက ဖဲထုပ်တွေကြားမှာ၊ အံစာတုံးတွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးကုန်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ကျောင်းကပြန်လာတိုင်း အိမ်မှာ လူစိမ်းတွေနဲ့ ဖဲရိုက်နေတဲ့ အမေ့ကိုပဲ မြင်ခဲ့ရတယ်။ ထမင်းအိုးထဲမှာ ဆန်မရှိတဲ့ ရက်တွေတောင် အမေ့လက်ထဲမှာတော့ ဖဲချပ်တွေ ရှိနေတတ်တယ်။
ကျွန်တော် ဘာကြောင့် မိန်းမမယူတာလဲလို့ သူတို့ မေးကြတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က မိန်းမတွေကို မုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အသက် ဝန်းကျင်မှာ ချစ်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူမက နူးညံ့တယ်၊ သိတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ အမေက ကျွန်တော့်တစ်သက်စာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေကို ခိုးပြီး အလောင်းအစားလုပ်ရင်း အကုန်ရှုံးခဲ့တယ်။ အိမ်ကိုပါ ပေါင်လိုက်ရတယ်။
အဲဒီညက အမေ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုခဲ့တာ။ "သားလေး... အမေ့ကို ကယ်ပါဦး။ အမေ နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ဘူး" တဲ့။ အဲဒီ "နောက်တစ်ခါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝကို အကြိမ်ကြိမ် သတ်ခဲ့တဲ့ ဓားသွားပဲ။ ချစ်သူနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို အမေ့ရဲ့ အလောင်းအစား ဝါသနာအတွက် ယဇ်ပူဇော်ခဲ့ရတယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် စိတ်ကုန်သွားခဲ့တယ်။ လောကကြီးကို စိတ်နာပြီး ဘာသာရေးဘက်ကို လှည့်လိုက်တာ။ ဒါကို လူတွေက ကျွန်တော့်ကို "သူတော်ကောင်း" လို့ ထင်ကြတာ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က နာကျင်မှုတွေကနေ ထွက်ပြေးနေတဲ့ လူကြောက်တစ်ယောက်ပါပဲ။ အမေကတော့ မပြောင်းလဲဘူး။ အသက်ကြီးလာလေ ပိုဆိုးလာလေပဲ။ ကျွန်တော် ရှာသမျှငွေတွေကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ယူပြီး လောင်းကစားဝိုင်းထဲ ပစ်ထည့်နေတုန်းပဲ။
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတယ်။ အမေ့မျက်နှာက ပျက်နေတယ်။ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ရေခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ထူးဆန်းနေတယ်။
"သား... ပြန်လာပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့ အမေ... အမေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
အမေက ဘာမှမပြောဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ အဲဒီငိုသံကို ကျွန်တော် ရိုးနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ငိုသံက ပိုပြီး လေးလံနေသလိုပဲ။ အမေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။
"သားရယ်... အမေ... အမေ မှားပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ အမေတို့ အိမ်တင်မကဘူး၊ သားရဲ့ အသက်ပါ..."
အမေက မြေအောက်လောင်းကစားဝိုင်းတစ်ခုမှာ အကြွေးတွေ သန်းနဲ့ချီ တင်ခဲ့တာပါ။ အကြွေးရှင်က သာမန်လူမဟုတ်ဘူး။ နာမည်ကြီး လူမိုက်အုပ်စုက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်။ အမေက အကြွေးဆပ်ဖို့ ငွေမရှိတော့တဲ့အခါ၊ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော့်ကို အပေါင်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ထည့်သုံးခဲ့တယ်။ သူက အမေ့ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့တာက— "မင်းသားက လူပျိုကြီး၊ ဘာသာရေးလည်း လိုက်စားတယ်၊ ကျန်းမာရေးလည်း ကောင်းတယ်။ သူ့ရဲ့ အင်္ဂါအစိတ်
အမေက အဲဒီကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို သတ်ပြီး အစိတ်
"သူတို့က ဇွန်လ ရက်နေ့ ည နာရီမှာ သားကို လာခေါ်လိမ့်မယ်။ သားသာ သွားပေးရင် အမေ့အကြွေးတွေ အကုန်ကျေမယ်တဲ့။ မဟုတ်ရင် သူတို့ အမေ့ကို သတ်လိမ့်မယ် သားရယ်... အမေ ကြောက်လို့ပါ"
ကျွန်တော် အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မွေးပေးခဲ့တဲ့ အမေ၊ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့ရတဲ့ အမေက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖဲချပ်တစ်ခုလို လောင်းကြေးထပ်လိုက်တာလား။ ကျွန်တော် အသက် ကျော်တဲ့အထိ စောင့်ထိန်းလာခဲ့တဲ့ သီလတွေ၊ ကျင့်ကြံလာခဲ့တဲ့ တရားတွေက အမေ့ရဲ့ ဖဲဝိုင်းရှေ့မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးလား။
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ
ဇွန်လ ရက်နေ့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ တစ်နေကုန် ကျွန်တော် ဘုရားခန်းထဲမှာပဲ နေခဲ့တယ်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေက မြန်နေတယ်။ အမေကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကျွန်တော်ကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေ ချက်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တတွေ ရှိနေပေမဲ့၊ တစ်ဖက်မှာလည်း သူ အသက်ရှင်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အားကိုးရာတစ်ခုကို တွေ့သွားသလိုမျိုးပဲ။
ည နာရီခွဲ။ ကျွန်တော် ရေချိုး၊ အဝတ်အစား သန့်သန့်လေး လဲလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားသလိုမျိုးပေါ့။ ည နာရီ ထိုးဖို့ မိနစ်အလိုမှာ အိမ်ရှေ့မှာ ကားတစ်စီး ထိုးရပ်လိုက်တဲ့အသံ ကြားရတယ်။
ကျွန်တော် အပြင်ထွက်လာတော့ လူမည်းကြီး သုံးယောက် အိမ်ထဲ ဝင်လာတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"သွားရအောင်"
အမေက ဘေးမှာ ရပ်ရင်း တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်တယ်။ "သား... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ သား ပြန်လာမှာပါမို့လား" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် အမေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အမေ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် စိုးရိမ်စိတ်ထက်၊ သူမရဲ့ အကြွေးတွေ ပြေလည်သွားပြီဆိုတဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှုက ပိုကြီးစိုးနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
အဲဒါပါပဲ။ အဲဒီအမြင်က ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတ်လိုက်တာပဲ။ ကျွန်တော် ကားပေါ်တက်ခါနီးမှာ သူတို့ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော့်လက်ထဲကို စာအိတ်တစ်အိတ် ထည့်ပေးတယ်။
"ဒါ မင်းအမေအတွက် နောက်ဆုံးရမယ့် ပိုက်ဆံ။ မင်းကို ခေါ်သွားတဲ့အတွက် ပေးတဲ့ နစ်နာကြေးပေါ့"
ကျွန်တော် အဲဒီစာအိတ်ကို ယူပြီး အမေ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ အမေက စာအိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း မျက်ရည်တွေကြားက ပြုံးနေတယ်။ အဲဒီအပြုံးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်တော် သွားရမယ့် ခရီးက ပြန်လမ်းမရှိဘူးဆိုတာ။
ကားလေး ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ နောက်ကြည့်မှန်ကနေ မြင်လိုက်ရတာက... အမေဟာ ကျွန်တော် ထွက်သွားတာကို ကြည့်မနေဘဲ၊ လက်ထဲက စာအိတ်ကို အမြန်ဖွင့်ပြီး ပိုက်ဆံတွေကို ရေတွက်နေတာပါပဲ။
ကားပေါ်မှာ ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဇာတ်သိမ်းက ဒါပဲလား။ သူတော်စင်တစ်ယောက်လို နေထိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ လောင်းကစားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘဝက အဆုံးသတ်ရတာလား။
ကားက ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သင်္ဘောတစ်စီးပေါ် တင်လိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော့်ကို အချုပ်အနှောင် မလုပ်ကြဘူး။
အဲဒီမှာ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လာတဲ့ လူက ပြောတယ်။ "မင်းအမေက မင်းကို အင်္ဂါအစိတ်
ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေရဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ မြန်မာပြည်ကို ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော်က လူသေစာရင်းထဲ ရောက်သွားပြီ။ ကျွန်တော် သေပြီလို့ အားလုံးက ထင်နေကြလိမ့်မယ်။
တစ်နှစ်အကြာမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို သတင်းတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အမေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ရခဲ့တဲ့ နစ်နာကြေးတွေကိုလည်း လောင်းကစားဝိုင်းမှာပဲ တစ်ပတ်အတွင်း အကုန်ဖြုန်းပစ်ခဲ့တယ်တဲ့။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် လမ်းဘေးမှာပဲ အထီးကျန်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်လို့ သိရတယ်။
ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ဘဝ၊ ကျွန်တော် စတေးခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေက အမေ့အတွက် ဘာမှ ပြောင်းလဲမပေးနိုင်ခဲ့ပါလား။ အလောင်းအစားမက်တဲ့ စိတ်ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် ပိုပြင်းထန်သလို၊ သားသမီးရဲ့ ဘဝထက်လည်း ပိုအရေးကြီးနေခဲ့တာလား။
အခုတော့ ကျွန်တော် နိုင်ငံခြားက ဘုန်းကြီးကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းမှာ တကယ်ပဲ ဝတ်လဲတော် ဝတ်လိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ နာကျင်စရာ အတိတ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ မျှော်လင့်စရာ အနာဂတ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ရှိနေတာကတော့... ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ဘဝတစ်ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လောင်းကစားဆိုတာ ငွေကြေးကိုတင် ဖျက်ဆီးတာမဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော မေတ္တာတရားနဲ့ ဘဝကိုပါ ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ မီးတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။