book

 အပျိုမစစ်သည့် ချွေးမ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ နာရီအိုကြီးရဲ့ တချက်တချက် မြည်သံကလွဲရင် အိမ်ကြီးတအိမ်လုံးက တိတ်ဆိတ်လို့နေပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း ခြံထဲက စံပယ်ရုံလေးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီစံပယ်ရုံလေးကို စိုက်ခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ ချွေးမလေး မေမြတ်နိုးပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကပေါ့။ သူမ ဒီအိမ်ကို စရောက်လာတဲ့နေ့က မျက်နှာလေးဟာ စံပယ်ပန်းလိုပဲ ဖြူစင်အေးမြနေခဲ့တာ ကျွန်မ ခုထိ မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား ကျော်စွာက သူမကို အိမ်ခေါ်လာပြီး "မေမေ... ဒါ ကျွန်တော် လက်ထပ်မယ့် မိန်းကလေးပါ" လို့ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲ တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ကြည်နူးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မက ဂုဏ်အသရေကို အသက်ထက်တန်ဖိုးထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ ဒီရပ်ကွက် ဒီဝန်းကျင်မှာ အစဉ်အလာကောင်းခဲ့တဲ့ မျိုးရိုးဖြစ်တာကြောင့် သားဖြစ်သူရဲ့ ဇနီးလောင်းဟာလည်း အစွန်းအထင်းမရှိ အပြစ်ပြောစရာမရှိသူ ဖြစ်စေချင်ခဲ့တယ်။ မေမြတ်နိုးက ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ ပုံစံခွက်ထဲကို အတိအကျ ဝင်လာတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ယဉ်ကျေးတယ်၊ အလုပ်အကျွေး ပြုစုတတ်တယ်၊ စကားပြောရင်လည်း အသံကို နှိမ့်ပြီးမှ ပြောတတ်တယ်။ အိမ်မှုကိစ္...

 တဏှာရမ္မက်ရဲ့ သားကောင် မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ တဖျောက်ဖျောက် အသံပေးလို့။  "ကိုကို... ဒီနေ့ အလုပ်က စောစောပြန်လာမယ် မဟုတ်လား။ မေ မုန့်တစ်ခုခု လုပ်ထားပေးမယ်လေ" မေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်္ကျီကော်လာကို ပြုပြင်ပေးရင်း ချိုသာစွာ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဒီအပြုံးတွေ၊ ဒီနွေးထွေးမှုတွေကို ဘယ်သူကများ ဖျက်ဆီးရက်ပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငွေစုနေတယ်၊ နောက်တစ်နှစ်ဆိုရင် မေနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ကြတော့မယ်။ ဘဝက ရိုးရှင်းပေမယ့် ပြည့်စုံနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ပန်းရဲ့  "ပန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီမလေး" ကျွန်တော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်တော့ ပန်းက ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူမအနားကို သွားပြီး ပခုံးကို ကိုင်လိုက်တော့ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။ "ကိုကို... ညီမလေး... ညီမလေး မှားသွားပြီ။ သူ... သူက ဗီဒီယိုတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်" ပန်းရဲ့ စကားသံက တိုးလွန်းပေမယ့် ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ "သူ" ဆိုတာ ဘယ...

သံသရာကြွေး မနက်ခင်း၏ မြူနှင်းစအချို့က လေထဲမှာ ဝေ့ဝဲနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အမြဲတမ်းလိုလို မနက် နာရီထိုးသည်နှင့် ဆိုင်တံခါးများကို တစ်ချပ်ချင်း ဆွဲဖွင့်လေ့ရှိသည်။ ဆိုင်ရှေ့က လမ်းမမကြီးပေါ်မှာ လူသူကတော့ သိပ်မရှိသေး။ လမ်းဘေးက ကုက္ကိုပင်ကြီးပေါ်က ငှက်သံအချို့နှင့် ကျောင်းကန်ဘက်က လာသည့် ခေါင်းလောင်းသံသဲ့သဲ့ကိုသာ ကြားနေရသည်။ ကျွန်တော် ဆိုင်တံခါးကို အားစိုက်ပြီး ဖွင့်အပြီးတွင်တော့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကျွန်တော့်ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများက ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း သပ်ရပ်လှသည်။ မျက်နှာကတော့ အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အသွင်ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေကတော့ တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်က သူမကို ကြည့်ပြီး “ငါ့နှမ ဘာများ အလိုရှိလို့လဲကွယ်” ဟု ရင်းရင်းနှီးနှီး မေးလိုက်မိသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ “မနေ့က ဦးလေးဆိုင်မှာ ကျွန်မသားလေးကို ဆန်တစ်ပြည် ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော်လည်း မှတ်မှတ်ရရမရှိလှသဖြင့် “ဟုတ်လား... ဘာများဖြစ်လို့လဲကွယ်” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။ သူမက “ဆန်တစ်ပြည် ကျပ် မဟုတ်ပါလားရှင်” ဟု ထပ်မေးပြန...

 နောင်တဆိုတာ အိမ်မြေပုံပေါ်မှာ မရှိတဲ့ လမ်းဆုံးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ရောက်သွားတဲ့အခါမှ ပြန်လှည့်ဖို့ လမ်းမရှိတော့တာကို သိလိုက်ရတာမျိုး။ အခန်း (တစ်) — အတိတ်၏ အငွေ့အသက်နှင့် အေးစက်နေသော အိပ်ရာ ကျွန်မ အိပ်ရာနိုးလာတော့ ဘေးနားမှာ လွတ်နေတဲ့ နေရာလပ်ကြီးကို အရင်ဆုံး စမ်းမိတယ်။ ကိုကို မရှိတော့တာ တစ်လ တိတိ ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်ဟာ အရင်လို နွေးထွေးမနေဘဲ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို အပ်နဲ့ ထိုးသလို စူးရှနေတယ်။ တစ်အိမ်လုံးမှာ ကိုကို့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက နေရာအနှံ့။ သူ သောက်လေ့ရှိတဲ့ ကော်ဖီခွက် အမည်းလေး၊ သူ ဖတ်လက်စ စာအုပ်၊ သူ နောက်ဆုံး ချွတ်ထားခဲ့တဲ့ အင်္ကျီအနံ့လေးကအစ ကျွန်မကို အသက်ရှူရ ကျပ်စေတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက နောက်ဆုံးလတွေမှာ သိပ်ပြီး မသာယာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတက်ဖို့ပဲ စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ကိုကို့အပေါ် ဂရုစိုက်ဖို့ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။ ကိုကိုကတော့ အမြဲတမ်း ပြုံးပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးတွေကို သည်းခံခဲ့တဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲဒီသည်းခံမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့အပေါ် စိတ်ပျက်ကြောင်းတွေပဲ ပြခဲ့မိတယ်။ "နှင်း... ကိုကို ဒီနေ့ ညစာ အပြင်မှာ သွား...

 အမေ့ရဲ့မေတ္တာကို စော်ကားတဲ့သား အက်ကြောင်းတွေ ထပ်နေတဲ့ ဖုန်းမှန်ပြင်က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ မပြေလည်မှုတွေကို ပြက်ရယ်ပြုနေသလိုပါပဲ။ မြင်မကောင်းအောင် အက်ကွဲနေတဲ့ မကွဲမှန်ကို လဲဖို့ ဖုန်းပြင်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာခဲ့မိတာက ဒီနေ့အတွက် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့ရဖို့ ဖန်လာတာလား မသိပါဘူး။ ဆိုင်ထဲမှာ လေအေးပေးစက်သံ ခပ်တိုးတိုးနဲ့ ဖုန်းတွေ ပြင်နေတဲ့ ဆူညံသံလေးတွေ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အာရုံကတော့ အခုလေးတင် ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်ဆီမှာပဲ ရောက်နေမိတယ်။ အဒေါ်ကြီးက အသက်ငါးဆယ်ကျော်လောက် ရှိပါပြီ။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက နေပူဒဏ်နဲ့ ဘဝရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေကြောင့် ညှိုးနွမ်းနေပြီး ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအနွမ်းလေးက သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကို သက်သေခံနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးက ကောင်လေးကတော့ တခြားစီပါပဲ။ ဆံပင်ကို နီကြောင်ကြောင် ဆိုးထားပြီး ဒူးတွေ ပေါင်တွေမှာ ပြဲအာနေတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ဂဏာမငြိမ်ဘူး။ ဆိုင်ထဲက ဖုန်းတွေကို ကြည့်နေတဲ့ သူ့အကြည့်တွေက အလိုလောဘတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသလိုပဲ။ “တူလေးရယ် … သိန်းပဲထားပါကွယ်။ သားလေးက အဲဒီဖုန်းကို ကြိုက်လွန်းလို့ပါတဲ့။ အဒေါ့်မှာလည်း ပိုက်ဆံက အဲဒါပဲ ပါလို...

 မယားကြီးကို အဆုံးစီရင်တဲ့ည မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေပြီး  ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဦး နေ့ရက်တွေက သိပ်ကို ရိုးရှင်းပြီး ချိုမြိန်ခဲ့ပါတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် မေက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီပြီး နောင်ရေးတွေကို စိတ်ကူးယဉ်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း မေ့ရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ပါဘူးလို့ ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးက သေးငယ်ပေမယ့် နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပေါ့။ မေဟာ အိမ်မှုကိစ္စတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုံးအလုပ်တွေကိုပါ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အဖော်မွန်ကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှု လှေကားထစ်တိုင်းမှာ မေ့ရဲ့ ချွေးစက်တွေ ပါဝင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့အတူ လူက မာန်တက်လာခဲ့တယ်။ ငွေကြေးတွေ ပိုလျှံလာတဲ့အခါ၊ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေရာရလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အိမ်ထဲက မေ့ကို မမြင်တော့ဘဲ အပြင်က အရောင်အသွေးတွေကို ငေးမောမိလာတယ်။ မေ့ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အလှအပထက် တခြားအမျိုးသမီးတွေရဲ့ တောက်ပတဲ့ အလှအပတွေကို ...

 သားမိုက် အိမ်အပြန်မျှော်နေတဲ့အမေ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညအလှက လျှပ်စစ်မီးရောင်စုံတွေနဲ့ ဝေေဝဆာဆာ ရှိလှပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခန်းအဆင့်မြင့်မြင့်မှာ အေးစက်နေတဲ့ လေအေးပေးစက်သံကလွဲလို့ ဘာသံမှ မရှိဘူး။ လက်ထဲက ဝိုင်ခွက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း မှန်ပြတင်းအပြင်ဘက်က ကားတန်းကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ စားပွဲပေါ်က ဖုန်းလေးက တုန်ခါလာတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ "အမေ" ဆိုတဲ့ စာသားကို မြင်လိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်ခုံးတွေ တွန့်ချိုးသွားမိတယ်။ "နောက်တစ်ခါ ပြန်ခေါ်နေပြန်ပြီ..." ကျွန်တော် ဖုန်းကို မကိုင်ဘဲ ဘေးကို ပစ်ထားလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ပတ်အတွင်း ဒါဟာ ဆယ်ကြိမ်မြောက် ရှိပြီ။ အမေ ဘာပြောမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတာပဲ။ "သား... အိမ်ပြန်မလာဘူးလား"၊ "နေကောင်းရဲ့လား"၊ "အမေ ချက်ထားတဲ့ ငါးပိရည်လေး စားချင်တယ်ဆိုလို့" ... အဲဒီလို ရိုးအီနေတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နားငြီးစရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော်က အခု ရန်ကုန်မှာ နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်။ ကားရှိတယ်၊ တိုက်ခန်းရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံရှိတယ်။ ရွာက အနံ့အသက်တွေ၊ ...

 အမုန်းတရားဆိုတာ မျက်စိမရှိတဲ့ မြှားတစ်စင်းလိုပါပဲ။ ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့သူဆီကိုပဲ တစ်နေ့မှာ အဆိပ်အတောက်တွေနဲ့အတူ ပြန်လည်စိုက်ဝင်လာတတ်တာကို ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ဂုဏ်ဒြပ်တွေနဲ့ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက တောက်ပြောင်နေပေမဲ့ စိတ်နှလုံးကတော့ အမုန်းတရားတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လေအေးပေးစက် တဝုန်းဝုန်းလည်နေတဲ့ အဆင့်မြင့်ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရုံးခန်းတံခါးကို အသာအယာခေါက်ပြီး သန့်ရှင်းရေးအမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သူမဟာ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်လောက်ရှိပြီ။ နွမ်းပါးတဲ့ အဝတ်အစား၊ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်အစုံနဲ့ တွန့်လိပ်နေတဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မြင်ရတာ အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပါ။ "အပြင်မှာ ခဏစောင့်နေပါလို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား" လို့ ကျွန်တော် ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောလိုက်မိတယ်။ သူမက တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်...

 ခေတ်၏သားကောင်များ မိုးနံ့တွေက လေထဲမှာ စူးရှနေသည်။ ရန်ကုန်၏ မိုးရာသီသည် အမြဲတမ်းလိုလို ပုံမကျပန်းမကျနိုင်လှဘဲ စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော့်တွင် အကျင့်တစ်ခုရှိသည်။ မိုးရွာနေလျှင်ပင် ထီးတစ်လက်ကို အားကိုးကာ လမ်းလျှောက်တတ်သည့် အကျင့်ပင်။ သို့သော် ယခုတလောတွင် ထိုအကျင့်ကို အနည်းငယ် ပြင်ရတော့မည် ထင်သည်။ လမ်းလျှောက်ရမည့် နေရာကို အတော်လေး ရွေးချယ်နေရသည်။ လမ်းက ချော်၍ လဲမည်ကို ကြောက်သည်ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာများက ယခုခေတ်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အုပ်စိုးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လုယက်မှုများက နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာပင် မြို့ပြ၏ အရိပ်အောက်၌ အသားကျနေပြီ။ ဖုန်းတစ်လုံး သို့မဟုတ် ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးအတွက် လူ့အသက်တစ်ချောင်းကို အစုတ်ပလုတ်တစ်ခုလို သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်မလေးကြတော့သည့် အသိတရားမဲ့သူများက လမ်းကြားတိုင်းမှာ ရှိနေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် လမ်းလျှောက်ရန်အတွက် လူစည်ကားသော၊ လုံခြုံသည်ဟု ထင်ရသော လမ်းများကိုသာ ရွေးချယ်ရသည်။ ကျွန်တော်နှစ်သက်သည့် လမ်းလျှောက်ကောင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရန်အတွက် ဘတ်စ်ကားခ သုံးရာကျပ်ကို အကုန်ခံကာ သွားရသည်။ ထိုနေရာက လူနှင့်ကား မပြတ်သဖြင့် စိတ်ချရသည်ဟု ကျွန်တော် တ...

 မုဆိုးမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကဘယ်သူဟာလဲ ခြံဝင်းထဲက ခရေပင်အိုကြီးအောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ မသိတော့ပါ။ ညနေခင်းရဲ့ လေအေးအေးက ကျွန်မရဲ့ ဖျော့တော့တော့ ပါးပြင်တွေကို လာတိုက်ခတ်သွားပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အေးစိမ့်ခြင်းထက် ပူလောင်ခြင်းတွေကသာ ကြီးစိုးနေပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုတိုးကို သေမင်းက အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တာပါ။ ကိုတိုး ဆုံးသွားတဲ့နေ့က ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ပြီး "မပူနဲ့ ပန်းအိ... ငါရှိတယ်၊ ငါ မင်းကို အမြဲစောင့်ရှောက်သွားမှာပါ" လို့ ကတိပေးခဲ့တဲ့သူက အောင်သူပါ။ အောင်သူဟာ ကိုတိုးရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း၊ ညီအစ်ကိုလို ခင်ခဲ့ရသူ။ ကိုတိုး မရှိတဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်အာဝါသဟာ သူပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်မ အိမ်ကို နေ့တိုင်းလာတတ်တယ်။ ဈေးဝယ်ပေးတယ်၊ အိမ်အမိုးလေး ပြင်ပေးတယ်၊ ညနေစောင်းရင် ကျွန်မအတွက် မုန့်လေးတွေ ဝယ်လာပေးတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် မျက်မှန်းချင်း ဆုံမိတဲ့အခါ အောင်သူ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအပေါ...

 စာမဖွဲ့လောက်သည့်အလှူ စက်တင်ဘာလ ရက်၊ ခုနှစ်။ ကျွန်တော့်အသက် တင်းတင်းပြည့်သည့်နေ့။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးက မရပ်မနား ရွာသွန်းနေဆဲ။ ဒီလိုနေ့မျိုးမှာ လူတွေက “ဟက်ပီးဘတ်ဒေး” လို့ ဆုတောင်းပေးလေ့ရှိကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီစကားလုံးဟာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အဝတ်စုတ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ပျော်စရာဆိုတာ ရှာဖွေရခက်လွန်းတဲ့ ရတနာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်လို အထီးကျန်နေတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်အတွက်ပေါ့။ တောက အိမ်လေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရင်း ဒီမွေးနေ့ကို ဖြတ်သန်းရမယ်ဆိုတာ ကြိုသိထားပြီးသားပါ။ အမှန်တော့ ခင်မင်ရတဲ့ မိတ်ဆွေအချို့ကို ဖိတ်ပြီး ထမင်းကျွေးဖို့ စိတ်ကူးခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးက တစ်ပတ်လုံး မနားတမ်းရွာလိုက်တာ လမ်းတွေက ဗွက်အိုင်တွေနဲ့ ပျက်စီးကုန်ပြီ။ သူတို့ကို လာခိုင်းဖို့ဆိုတာ အားနာစရာကြီး။ ဒါကြောင့်ပဲ အစီအစဉ်အားလုံးကို ဖျက်လိုက်ပြီး ဒီမွေးနေ့မှာ စာမဖွဲ့လောက်တဲ့ အလှူလေးတစ်ခုပဲ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အလှူတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဘုရားတည်၊ ကျောင်းဆောက်၊ ရေတွင်းတူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အလှူတွေမှာ “ကျွန်တော်” ဆိုတဲ့ အတ္တတွေ ...