book

 ယုံကြည်မှုဆိုသည်မှာ  ------------------------ “ဆရာ တစ်ခုလောက်မေးချင်လို့” “မေးလေကွာ” ကျွန်တော့်အိမ်တွင် အလုပ်ပိတ်ရက် စာလာဖတ်နေသော မောင်ကျော်စွာက ကျွန်တော်ခေတ္တနားချိန်တွင် စကားစလာသည်။ “လူတစ်ယောက် ဘာလုပ်လုပ်၊ ဘာပြောပြော လက်မခံတဲ့ အနေအထားတစ်ခုကို ရောက်သွားတာ ဘာကြောင့်လဲ ဆရာ" “ယုံကြည်မှုကြောင့်ပေါ့ကွ” “ကောင်းလိုက်တာဆရာရယ် ... ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အဓိကအချက်က အဲဒါပဲ။ အစဖော်မရလို့” “ယုံကြည်မှု ပျက်သုဉ်းရင် အားလုံးပျက်သုဉ်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိပါတယ်ကွာ။ ယုံကြည်မှုမခံရတဲ့ လူတစ်ယေက်ဟာ ဘာလုပ်လုပ်၊ ဘာပြောပြော ဘယ်တော့မှ အကောင်းမြင်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးကွ။ ဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲ” “ကျွန်တော် အတွေးပေါ်လာမိလို့ပါဆရာ။ ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုယ် ငါ့အပေါ် ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးနေပါလား ဆိုပြီး အသိတရားတွေဝင်လာကြရင်ကောင်းမှာပဲနော်” “ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးဟာ ဘာမှသာမဟုတ်တယ် လင်နဲ့မယားကြား၊ အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်သမား ကြား၊ အဖေနဲ့ သားကြား၊ အစ်ကိုနဲ့ ညီမကြား၊ ရောင်းသူနဲ့ ဝယ်သူကြား အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ဆက်သွယ်မှု တစ်ခုပဲ။ အဲဒီ ချိတ်ဆက်လေး ပျောက်သွားရင် ဆက်ဆံရေးလည်း ပျက်တော့တာပဲ” “ယုံကြည်မှုအတွက် အရေးကြီးတာ ဘာလဲဆရာ။ ယုံကြည်မှု...

 အိုပယ် ---------- “ကိုဘခင် ... တော့ ... ကိုဘခင်” “ဟေ ... ဘာလဲကွာ ... ဒီမှာ စာဖတ်နေတယ်” အိမ်ရှေ့ ဝရန်တာတွင် ပက်လက် ကုလားထိုင်လေးတစ်လုံးချကာ အေးဆေးစွာ စာဖတ်နေသော အငြိမ်းစား ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးဘခင်က သူဇနီးဖြစ်သူကို ပြန်ဖြေလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ “ရှင့်မှာလည်း တစ်နေ့ တစ်နေ့ အလုပ်မရှိ စာတွေချည်း ဖတ်နေတော့တာကိုး” “အလိုကွယ် ... ငါက စာတွေချည်း ဖတ်မနေလို့ ဘာများလုပ်ရမှာလဲ ပြောစမ်းပါဦး” “ဒီမှာ အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့ ... ဒီနေ့ ဘယ်သူတွေလာမယ်ဆိုတာ ရှင်သိတယ်မဟုတ်လား” “သိတယ် ... သိတယ်” “ကိုယ့်သမီးလေးကို လာတောင်းကြမှာတော့ ... အဲဒီလာတောင်းမယ့် သူတွေကလည်း ဂုဏ်သရေရှိ ချမ်းသာတဲ့ လူကြီး လူကောင်းတွေ” “အလိုဗျာ ... သူတို့က လူကြီးလူကောင်းတွေဆိုတော့ ငါတို့က ဘာဖြစ်ကုန်ပြီလဲ” “ရှင်ဟာလေ အဲဒီလို လျှာရှည်တတ်လို့ စိတ်မချနိုင်တာ” “ပြောစရာရှိတာတော့ ပြောရမှာပဲကွယ်” ထိုစဉ် သမီးဖြစ်သူကက သူ့မိခင်ဘက်က စစ်ကူဝင်တော့သည်။ “အဖေ့ကို အဲဒါပြောချင်တာ။ အဖေက ဟိုဘက်က စကားလာမြန်းရင် မဆိုင်တာတွေ ဝင်ဝင်ပြီးထောက် တတ်တော့ တစ်ဖက်လူတွေမှာ စိတ်ညစ်စရာတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့” “ဟဲ့ ငါက မဆိုင်တာတွေ ဆိုင်တာတွေ လျှောက်ပြောနေရအောင် အရူးလား” “အဖေရယ် အဲဒီလို...

 တစ်ဖက်ရပ်အမိုး စက်ချုပ်ခြေနင်းပြားကို နင်းနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေက အိုဟောင်းနေတဲ့ စက်သံနဲ့အတူ စည်းချက်ညီညီ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အပ်သွားက ပိတ်စပေါ်ကို တဒေါက်ဒေါက်နဲ့ ကျဆင်းနေတဲ့ အသံဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ နေ့စဉ်ဂီတလို ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံတွေကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ အာရုံစိုက်နေတုန်းမှာပဲ ရင်းနှီးလှတဲ့ အသံတစ်ခုက ကျွန်မရဲ့ အာရုံကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ “အစ်မမိကြိုင်…နေကောင်းတယ်နော်´´ တစ်ဝမ်းကွဲမောင်ဖြစ်သူ အောင်ထွန်းရဲ့ နှုတ်ဆက်သံ။ ကျွန်မ စက်နင်းတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို အသာပင့်တင်လိုက်မိတယ်။ ဖုန်တွေ ဝဲနေတဲ့ အလင်းတန်းကြားမှာ အောင်ထွန်းက ပြုံးပြုံးကြီး ရပ်နေတာ။ သူ့မျက်နှာက မှော်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရလို့လားမသိဘူး၊ အရင်ကထက်စာရင် တော်တော်လေး ညိုညစ်နေပြီး ပါးချိုင့်တွေတောင် နည်းနည်း ချောင်ကျနေသလိုပဲ။ “လာဟေ့ အောင်ထွန်း ထိုင်။ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ” ကျွန်မက အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ခင်းထားတဲ့ သင်ဖြူးဖျာလေးဆီကို လက်ညှိုးညွှန်ရင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။ သူက ပုဆိုးကို အသာပြင်ဝတ်ပြီး တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ပါလာတဲ့ သတင်းစာစက္ကူနဲ့ ထုပ်ထားတဲ့ အထုပ်လေးကို ကျွန်မဆီ လှမ်းပေးတယ်။ “အမေက…. နင့...

နဖားကြိုး ---------- နွားပွဲဈေးတစ်ခုတွင်ဖြစ်သည်။ တစ်လမှတစ်ကြိမ် ကျင်းပသော နွားပွဲဈေးဖြစ်သဖြင့် လူလည်းစည်သည်။ နွားဈေးကိုအမှီပြုပြီး အခြား စားသောက်စရာများ၊ အဝတ်အထည်များ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းလေးများကိုလည်း လာရောင်းကြသဖြင့် ပွဲဈေးက ပိုပြီးစည်ကားနေသည်။ ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်လည်း ထိုနွားပွဲဈေးကို ရောက်လာသည်။  “ဆရာ ... မုန့်ဟင်းခါးလေးစားချင်လိုက်တာ” “စားပေါ့ကွယ် ... ဆရာလည်း ဆာနေတာ” သူတို့နှစ်ယောက် ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ မုန့်များကိုမှာပြီး စားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် နွားပွဲဈေးတွင် ရောင်းချမည့် နွားတွေကို ဆွဲလာကြသည်။ နွားဈေးကား အထွေအထူးမဟုတ်။ ခြံဝိုင်းကြီးတစ်ခုလို တိုင်တွေကိုစီကာ ထောင်ထားသည့် ကွင်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ မိမိရောင်းချင်သော နွားတွေကို တိုင်တစ်တိုင်တွင် ချည်ပြထား လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ နွားဝယ်ချင်သူတွေက လိုက်ကြည့်မည်။ ကြိုက်လျှင် ရောင်းသူနှင့် ဝယ်သူ ဈေးဆိုကြမည်။ ဈေးတည့်လျှင် ငွေချေကာ ဝယ်သူက နွားကို ဆွဲသွားရုံပင်။ စားသောက်ပြီး အမောပြေထိုင်နေကြသော ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်က လူတစ်ယောက် နွားဆွဲလာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ “ဆရာရယ် ချောလိုက်တဲ့နွားကြီး” “အေးကွ ... ခုပွဲဈေးမှာ တွေးသမျှထဲမှာတော့ အချောဆုံးပဲကွယ်။ ဒါနဲ့ ငါ့တပည့်...

 မိန်းမဆိုတာ “မောင်ကျော်စွာ … လာဟေ့။ မင်းပျောက်နေတာကြာပြီ” ဆရာ့အသံက ခြံဝင်းထဲက ခရေပင်တန်းအောက်မှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကျွန်တော် ခြံစည်းရိုးတံခါးကို ခပ်ဖွဖွတွန်းဖွင့်ရင်း ဆရာ့ဆီကို တရွေ့ရွေ့လှမ်းလာခဲ့မိသည်။ ဆရာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ ဇိမ်ကျနေဆဲ။ ဘေးနားက ရေနွေးကြမ်းအိုးထဲက အငွေ့တလူလူက ညနေခင်းရဲ့ အေးစိမ့်စိမ့်လေထုထဲမှာ ကခုန်နေကြသည်။ “ဆရာရယ် … မနက်ဆိုလည်း အလုပ်သွားရ၊ ညဆိုလည်း ဘယ်မှာ ခြောက်နာရီကျော်ရင် အိမ်ပြင်ထွက်ရဲလို့လဲ။ မှောင်တာနဲ့ တစ်ရွာလုံး မီးခိုးတိတ် ရွာပျက်ကြီးလိုဖြစ်နေတာ” ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဆရာက စာအုပ်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို ပင့်တင်သည်။ ဆရာ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို သနားဂရုဏာသက်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရသည်။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ထားရသလို၊ ကိုယ့်အိမ်တံခါးကိုယ် အမြန်ပိတ်ပြီး ကျောခင်းရတာကပင် အကြီးကျယ်ဆုံးသော လုံခြုံမှုဖြစ်နေသည်မဟုတ်လား။ “အေးကွာ … သိပါတယ်။ အလုပ်ပိတ်ရက်လေးလာပေါ့” “အလုပ်ပိတ်ရက်လည်း အချိန်ပိုဆင်းနေရတယ်ဆရာ” ကျွန်တော် သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေးချလိုက်မိသည်။ လူကသာ ဆရာ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတာ၊ စိတ်ကတေ...

 လွတ်သွားတဲ့ငါး “နွဲ့တင်နဲ့တော့ ခက်တာပါပဲအေ… ဟိုတစ်နေ့က ပန်းသတင်းက ဝယ်လာတဲ့ အထည် မကြိုက်တော့လို့တဲ့။ တကယ်ပဲ… ဘယ်သူကဘာပြောလိုက်လဲတော့ မသိဘူး။ အဲဒါကို.. ဟိုသူ့လိုက်ရောင်း သည်သူ့လိုက်ရောင်းနေတယ်ဆိုလို့ ငါပြန်ဝယ်လာလိုက်တယ်။ ဒီနွဲ့တင်ကတော့ စိတ္တဇပဲ။” အမေ့ရဲ့ ငြီးတွားသံနဲ့အတူ စားပွဲပေါ်ကို ပစ်တင်လိုက်တဲ့ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်သံက ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးရဲ့ ညနေခင်းတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပါတယ်။ အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ညီမအငယ်ဆုံး တီနွဲ့လေးရဲ့ ဇီဇာကြောင်လှတဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်နေတာပါ။ ကျွန်မကတော့ အမေ့အတွက် သောက်ရေတစ်ခွက် ခပ်ပေးရင်း စားပွဲပေါ်က အိတ်ထဲက ထွက်နေတဲ့ အစိမ်းနုရောင် အထည်စလေးကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ ဘေးနားမှာ စာဖက်နေတဲ့ ညီမလေး မိငယ်ကတော့ အိတ်ကို အငမ်းမရ ဖြည်ကြည့်နေလေရဲ့။ “ဟယ်… လှလိုက်တာ။ ထောပတ်စိမ်းရောင်လေး၊ လက်ကော်ချိတ်လေးတော့! ဒီလောက်လှတဲ့အဆင်လေးကို တီနွဲ့လေးဘာလို့ မကြိုက်ရတာလဲ” မိငယ့်စကားက မှန်ပါတယ်။ အိတ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အထည်လေးဟာ မြင်ရသူအပေါင်း စိတ်ချမ်းမြေ့စေမယ့် ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ လှနေတဲ့ အဆင်မျိုးပါ။ ထောပတ်စိမ်းအခံရောင်ထဲမှာ ခဲဖျော့ရောင် ချိတ်လိုင်းလေးတွေက အနုစိတ်လွန်းလှတယ်။ ကျ...

အောက်တန်းကျတဲ့စိတ် ---------------------------- ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ရန် လမ်းထိပ်ကိုထွက်အလာတွင် “ဆရာ ကျွန်တော် ဒီမှာ” ဟူ၍ အကြော်တဲထဲမှ မောင်ကျော်စွာကထွက်လာပြီး လက်ပြသည်။ “ဘယ်လဲကွ အစောကြီး” “ဆရာနဲ့လမ်းအတူတူလျှောက်မလို့လေ” “ဘာစိတ်ကူးပေါက်လို့လဲကွာ ခုမှ လမ်းလျှောက်လိုက်ရတာ” “အပြန်မှာ ဝက်သားလေးနည်းနည်း ဝယ်ခဲ့ချင်လို့ဆရာ။ ဆရာ ဈေးဘက်ကိုလျှောက်မှာ မဟုတ်လား” “ဈေးကတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ရောက်ပါတယ်ကွာ” မောင်ကျော်စွာက ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းကို အမီလိုက်ရင်း “ဆရာရေ … သခင်အားရ ကျွန်ပါးဝတွေကတော့ အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်ဓာတ်တွေကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ကို ထုတ်ပြနေတော့တာပဲနော်” “ဘာကိုဆိုလိုတာလဲမောင်ကျော်စွာ” “တွေ့နေရတဲ့မြင်ကွင်းတွေကိုပါဆရာ” “မင်းဘာတွေကိုတွေ့လို့ ဒီစကားပြောတာလဲတော့မသိဘူး။ ငါနဲ့ ဘာကိုဆွေးနွေးချင်တာလဲ။ အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို ရေရေရာရာပြောတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ် မောင်ကျော်စွာ” “ဆရာ အောက်တန်းကျတယ်ဆိုတာဘာလဲဆရာ။ အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်ဓာတ်ဆိုတာဘာလဲလို့ ဆရာ့ကို မေးချင်တာပါ” “အောက်တန်းကျတယ်ဆိုတာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းချမ်းသာမှု၊ ဆင်းရဲမှု၊ ပညာအရည်အချင်းမြင့်မားမှု စတာတွေနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်ဘူးကွ။ လူတစ်ယောက် အောက်တန်းကျတယ် မကျဘူးဆ...

 မေတ္တာရောင်ပြန်(တင်ညွန့်) ------------------ တစ်ည အောင်မင်္ဂလာ အဝေပြေးကားဂိတ်ကို ဧည့်သည်အားလိုက်ပို့ရသည်။ ကားက ည ၁၀ နာရီခွဲမှထွက်မည်။ အဝေးပြေးကားကြီး ထွက်ခါနီးတွင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ … ငါရန်ကုန်မှာ ဆေးခန်းလာပြတုန်း အစစအရာရာ ကူညီတဲ့အတွက်” “မင်းကွယ် ... ကျေးဇူးတင်စရာလား ... ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ ... မင်းကိုတောင်းပန်ရမှာက ငါမလိုက် ဖြစ်တာကိုပဲ ... နီးမှ အစည်းအဝေးကိစ္စပေါ်လာရတယ်လို့” “ရပါတယ်ကွာ ... ငါလည်း နေကောင်းနေပြီပဲ” ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ကားဂိတ်ထဲကို ဝင်လာသည် “လက်မှတ်တစ်စောင်လောက် ... အရေးကြီးလို့ပါ” “နောက်နေ့အတွက်ပဲရှိတော့တယ် ... ဒါနောက်ဆုံးကားပဲ ... လက်မှတ်မကျန်တော့ဘူး” “ကြားခုံလေးနဲ့ဖြစ်ဖြစ် လိုက်လို့မရဘူးလား ... အရေးကြီးလို့ပါ” “အထူးကားရှင့် ... ကြားခုံမရှိပါဘူး" “ဒုက်ခပါပဲ” ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည် “ဘာလဲကွ” “မင်းကို နှစ်ခုံတွဲ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ဝယ်ပေးလိုက်တာ ... အဲဒါ” “အဲဒါ ဘာဖြစ်သလဲကွ” “မင်း ငါ့ကိုကျေးဇူးတင်ရင် နောက်တစ်ယောက်ကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ ဟိုအမျိုးသမီးကို ခေါ်သွားပေးပါလား” “ဟာ ... ရတာပေါ့ ... ခေါ်လို...

 အမေနှင့်တွေ့ခဲ့သောည အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ သစ်ကိုင်းအချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သံများက ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းအောင် ခြံရံထားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် အမေသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။ အိမ်ထဲတွင် ထွန်းထားသော မီးအိမ်ဝါကျင်ကျင်လေးက အမေ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အရိပ်ကျနေစေသည်။ အမေ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းလှသည်။ သို့သော် ထိုငြိမ်းချမ်းမှုအောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော အတွေးများစွာ ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။ အမေက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လာသည်။ “လောကကြီးထဲ ရောက်လာတာ ယူဖို့သက်သက်လား။ ပေးဖို့သက်သက်လား။ အပေးအယူမျှဖို့လား” တဲ့။ ကျွန်တော် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားမိသည်။ စီးပွားရေးလောကထဲတွင် အောင်မြင်မှုများနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်နေရင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အနည်းငယ် မာကျောနေခဲ့ပြီလား။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခိုးချလိုက်ပြီး အမေ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကတော့ လောကကြီးထဲရောက်လာတာ ယူဖို့အတွက်ရော … ပေးဖို့အတွက်ရောထင်ပါတယ်။ ပေးရမယ့်တာဝန်ကို‌ ကျေပွန်မှ ယူပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ အခွင့်အရေးဟာ အဓိပ္ပာယ်ရှိမယ်လို့ ထင်ပါတယ် အမေ” အမေက သာယာစွာ ပြုံးလိုက်သ...

 နှောင်ကြိုး အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲကနေ တသည်းသည်းကို ပြောင်းလာပြီ။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေတာက ကျွန်မရဲ့ ရှေ့ရေးကို နိမိတ်ဖတ်နေသလိုပါပဲ။ အုတ်ဖိုကနေ အပြန် အုတ်ပို့ကားခေါင်းခန်းထဲမှာ ငိုက်မြည်းလာတဲ့ ကျွန်မကို မိစန်းတင်က လက်မောင်းကို ဖြန်းခနဲရိုက်ပြီး နှိုးလိုက်တော့မှ ကျွန်မ အိပ်မက်ထဲက နိုးလာခဲ့တယ်။ “မိစန်းတင် ရောက်ပြီဟဲ့ ထတော့” လို့ မဝင်းခင် နှိုးလိုက်တယ်။ “အသာလုပ်ပါ ကောင်မရယ် နာလိုက်တာ” ကျွန်မ ပါးစပ်ကသာ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်တာ၊ တကယ်တမ်း နာနေတာက ကျွန်မရဲ့ လက်မောင်းအရွတ်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းကတည်းက အုတ်ကားပေါ်က အုတ်တွေကို ဖမ်းရင်း လွဲသွားရာကနေ အရွတ်က ရောင်လိုက်၊ နာလိုက်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မနားနိုင်ဘူး။ ကျွန်မမှာ သမီးရှိတယ်၊ မြေးရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လုပ်အားခဟာ ဒီမိသားစုရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ အိမ်ကိုပဲ အမြန်ပြေးချင်တော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက မိုးပေါက်တွေကြားမှာ သွက်နေတယ်။ မိစန်းတင်က နောက်ကနေ အော်နေသေးတယ် “အိမ်က ထွက်မပြေးပါဘူး ဝင်းခင်ရယ်၊ ညည်းကြည့်လိုက်ရင် အမြဲလောနေတာပဲ” တဲ့။ သူကတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲ။ ကျွန်မ အိမ်ရောက်မှ မြေးလေးအတွက် ထမင်းချက်ရဦးမယ်။ သမီးနဲ့ သမက်က အိုတီဆ...

 အချစ်ကြီးသူ သုသာန်မြေနီနီပေါ်မှာ ဖိနပ်ရာတွေက ထပ်နေသည်။ မိုးတွင်းဦးမို့ မြေက စေးထိုင်ထိုင် ရှိလှသည်။ ဒေါ်အေးကြည် အသုဘချပြီးစဖြစ်၍ လူအုပ်က ကျဲကျဲပါးပါးသာ ကျန်တော့သည်။ ကျွန်တော်သည် အသက် နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော ဒေါ်အေးကြည်၏ ရုပ်အလောင်းကို မြေကျသည်အထိ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ ဒေါ်အေးကြည်သည် ကျွန်တော်တာဝန်ကျရာ ရွာလေးက ဆရာမလေး မအေးပုံ၏ မိခင်ဖြစ်သည်။ ရိုးသားအေးဆေးလှသော ထိုမိသားစုလေးကို တစ်ရွာလုံးက ချစ်ကြသလို၊ ကျွန်တော်လည်း မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ခင်မင်ခဲ့ရသည်။ ရွာအသုဘထုံးစံအရ အလောင်းကို သုသာန်မှာထားကာ ရက်ပြည့်မှ လူစုံတက်စုံလိုက်ပို့ကြသည်မှာ ထုံးစံ။ သုသာန်ဇရပ်ပေါ်မှာ သရဏဂုံတင်စဉ်ကတည်းက ဒေါ်အေးကြည်၏ ခင်ပွန်း ဦးလေးအောင်ကို ကျွန်တော် သတိထားကြည့်နေခဲ့မိသည်။ သူသည် ဇနီးသည်၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများက နာကျင်မှုထက် ပိုသော၊ ဖော်ပြရန်ခက်သည့် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသလိုပင်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရွာမှာတော့ စံပြဇနီးမောင်နှံဟု အမည်ကြီးသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလွန်အမင်း ချစ်ကြသည်ဟု လူပြောများသည်။  အသုဘချပြီးပြန်လာတော့ ညနေခင်းက မှိုင်းအုံ့နေသည်။ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ရွာကဆောက်ပေးထားသော တဲအိမ်လေ...