မုဆိုးမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကဘယ်သူဟာလဲ
မုဆိုးမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကဘယ်သူဟာလဲ
ခြံဝင်းထဲက ခရေပင်အိုကြီးအောက်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ မသိတော့ပါ။ ညနေခင်းရဲ့ လေအေးအေးက ကျွန်မရဲ့ ဖျော့တော့တော့ ပါးပြင်တွေကို လာတိုက်ခတ်သွားပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အေးစိမ့်ခြင်းထက် ပူလောင်ခြင်းတွေကသာ ကြီးစိုးနေပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုတိုးကို သေမင်းက အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တာပါ။ ကိုတိုး ဆုံးသွားတဲ့နေ့က ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ပြီး "မပူနဲ့ ပန်းအိ... ငါရှိတယ်၊ ငါ မင်းကို အမြဲစောင့်ရှောက်သွားမှာပါ" လို့ ကတိပေးခဲ့တဲ့သူက အောင်သူပါ။ အောင်သူဟာ ကိုတိုးရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း၊ ညီအစ်ကိုလို ခင်ခဲ့ရသူ။ ကိုတိုး မရှိတဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်အာဝါသဟာ သူပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
သူက ကျွန်မ အိမ်ကို နေ့တိုင်းလာတတ်တယ်။ ဈေးဝယ်ပေးတယ်၊ အိမ်အမိုးလေး ပြင်ပေးတယ်၊ ညနေစောင်းရင် ကျွန်မအတွက် မုန့်လေးတွေ ဝယ်လာပေးတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် မျက်မှန်းချင်း ဆုံမိတဲ့အခါ အောင်သူ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေထက် ပိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေကို မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်မ ဥပေက္ခာပြုခဲ့ပါတယ်။ ကိုတိုးကို သစ္စာဖောက်ရမှာ ကျွန်မ ကြောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ ဒဏ်ကို ကြာရှည် မခံနိုင်ကြဘူး ထင်ပါရဲ့။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ အထီးကျန်မှုတွေနဲ့ အောင်သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အကြင်နာတွေ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီညက အမှားတစ်ခုလို့ ကျွန်မ မသတ်မှတ်ခဲ့ပါဘူး။ အောင်သူ့ကို ကျွန်မ တကယ် ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဆီးစစ်တံလေးက အစင်းနှစ်ကြောင်း ပြနေပါတယ်။ ကျွန်မ ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေမိတယ်။ ဝမ်းသာရမလို၊ ဝမ်းနည်းရမလို။ ကျွန်မက မုဆိုးမ။ ကိုတိုး ဆုံးတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ အခု ဒီဗိုက်ထဲက ကိုယ်ဝန်က အောင်သူ့ဆီက ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွာထဲက လူတွေကော... သူတို့က ဘာပြောကြမလဲ။ "မုဆိုးမရဲ့ ကိုယ်ဝန်က ဘယ်သူဟာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက မကြာခင်မှာ ရွာလုံးကျွတ် ပဲ့တင်ထပ်တော့မှာ ကျွန်မ ကြိုမြင်နေမိတယ်။ အောင်သူ့ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ လက်တုန်တုန်နဲ့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ ဖုန်းမကိုင်ပါဘူး။ "မအားသေးလို့ နေမှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု လွဲချော်နေပြီဆိုတာ အသိစိတ်က သတိပေးနေသလိုပါပဲ။
တစ်ပတ်သာ ကြာသွားတယ်၊ အောင်သူ ကျွန်မဆီ ရောက်မလာတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်၊ စာပို့ရင်လည်း "" ပြပြီး ပြန်စာ မလာဘူး။ ကျွန်မ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလွန်းလို့ အိပ်မရ၊ စားမရ ဖြစ်လာတယ်။ မနက်ခင်းဆိုရင် ပျို့အန်တာတွေကလည်း ပိုဆိုးလာတယ်။ အိမ်နီးနားချင်း မအေးက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲလာပြီ။ "ပန်းအိ... မင်း နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း ဖျော့တော့ပြီး ဗိုက်ကလည်း နည်းနည်း စူလာသလိုပဲ" လို့ သူ မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "အာ... မဟုတ်ပါဘူး မအေးရဲ့၊ အစာမကြေလို့ပါ" လို့ လိမ်ပြောခဲ့ရတာဟာ ကိုယ့်လျှာကိုယ် ပြန်လှီးနေရသလို နာကျင်ရပါတယ်။
အောင်သူ့ကို တွေ့ဖို့ သူ အလုပ်လုပ်တဲ့ ဂိုဒေါင်ကို ကျွန်မ သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ မျှော်လင့်ချက်လေးတွေ ပြန်လည် ရှင်သန်လာမလားလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို လူသူမနီးတဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားပြီး "မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ လူတွေ မြင်ကုန်မယ်" လို့ ခပ်စောင့်စောင့် ပြောတယ်။ ကျွန်မ ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပြီး "အောင်သူ... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ အဲဒါ... အောင်သူ့ကလေးပဲ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ပျက်မသွားတဲ့အပြင် မဲ့ပြုံးတစ်ခုကိုတောင် ဆင်မြန်းလိုက်ပါသေးတယ်။
"ငါ့ကလေးဆိုတာ မင်းမှာ ဘာသက်သေရှိလဲ၊ မင်းက မုဆိုးမပဲ... တခြားဘယ်သူတွေနဲ့ ပတ်သက်နေလဲ ငါမှမသိတာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ရှော့ခ်ရသွားပြီး စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို အမြဲ နွေးထွေးစွာ ဖက်ထားခဲ့တဲ့ လက်တွေ၊ "ပန်းအိကို ငါ အသက်ထက် ချစ်တယ်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဆီက ဒီလို စကားလုံးတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတုန်း သူက ဆက်ပြောတယ်... "ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့၊ ငါ့နာမည် ပါလာရင် မင်း ပိုဆိုးသွားမယ်။ မင်းဘာသာ မင်း ရှင်းလိုက်" တဲ့။ သူ ကျွန်မကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ရွာထဲမှာ သတင်းက တောမီးလို ပြန့်သွားပါပြီ။ "ကိုတိုး ဆုံးတာ ကြာပြီပဲ၊ ပန်းအိမှာ ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်ဝန်ရှိလာတာလဲ"၊ "ဘယ်သူနဲ့ ခိုးစားနေတာလဲ" ဆိုတဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေက ကျွန်မ သွားလေရာ နောက်ကနေ အရိပ်လို လိုက်နေတော့တယ်။ ဈေးသွားရင်လည်း လူတွေက ကွင်းရှောင်ကြတယ်၊ ကွယ်ရာမှာ လက်ညှိုးထိုးကြတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေမိတယ်။ ဖုန်းထဲမှာလည်း စိမ်းကားတဲ့ စာတွေ၊ မေးခွန်းထုတ်တဲ့ စာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ အောင်သူကတော့ လုံးဝ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားပြီ။ သူ ရွာကနေ ခဏ ရှောင်သွားတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အတုံးလိုက် အတစ်လိုက်။
ညဖက်တွေဆိုရင် ကိုတိုးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ဖက်ပြီး ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ "ကိုတိုးရယ်... ကျွန်မ မှားသွားပြီ၊ ရှင် မရှိတဲ့နောက်မှာ အားကိုးရာ ရှာမိတာ ကျွန်မ အမှားပဲ" လို့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်မိတယ်။ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သက်ရှိလေးကတော့ ဒီလောကကြီးရဲ့ အပုပ်နံ့တွေကို မသိရှာဘဲ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာနေတယ်။ ဒီကလေးကို ဖျက်ချဖို့ ကျွန်မ စဉ်းစားမိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်မတင်လေးမှာတင် ကလေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အမိရင်သွေးကို သတ်ဖို့ လက်မရဲခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ မိန်းမပျက် တစ်ယောက်လို့ အသမုတ်ခံရပါစေ၊ ဒီကလေးကိုတော့ လူလားမြောက်အောင် မွေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ပျက်စရာ အကောင်းဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပါပဲ။ မြို့က အစ်ကိုဖြစ်သူက ဖုန်းဆက်ပြီး "နင့်ကြောင့် ငါတို့ မျက်နှာပုပ်ရပြီ၊ အိမ်ကိုလည်း ပြန်မလာနဲ့တော့၊ နင့်ဘာသာ နင် ဖြေရှင်း" လို့ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားခဲ့တယ်။ လောကကြီးမှာ ကျွန်မ တကယ်ကို တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ အောင်သူ့ဆီက ဖုန်းတစ်ချက်၊ စာတစ်စောင်ကို မျှော်လင့်နေမိသေးတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အရမ်း မုန်းတီးမိတယ်။ သူဟာ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ဖျက်ဆီးခဲ့တာပါ။ သူ စွန့်ပစ်သွားတာက ကျွန်မကိုတင် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးသားကိုပါ စွန့်ပစ်သွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း သိသာလာတဲ့ အချိန်မှာ ရွာက လူကြီးတွေက ကျွန်မကို ခေါ်ယူ စစ်ဆေးကြပါတယ်။ ရွာလယ်က ဇရပ်ပေါ်မှာ လူတွေ အများကြီးရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုင်နေရတယ်။ "ပန်းအိ... ညည်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ အမှန်ပဲလား၊ ဘယ်သူ့ကိုယ်ဝန်လဲဆိုတာ မှန်မှန်ပြောစမ်း၊ ငါတို့ ရွာရဲ့ သိက္ခာကို ငဲ့ရတယ်" လို့ သူကြီးက မေးတယ်။ ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်နေမိတယ်။ အောင်သူ့နာမည်ကို ပြောလိုက်ရင် အားလုံး ပြီးသွားနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုက တားဆီးနေတယ်။ အောင်သူ့ကို ချစ်နေသေးလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့လို လူယုတ်မာကို ကလေးရဲ့ အဖေအဖြစ် လူတကာ သိသွားမှာကို ရွံရှာလို့ပါ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အောင်သူ ဇရပ်ပေါ်ကို တက်လာတယ်။ ကျွန်မ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်မိပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တအရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိဘူး။ သူက လူအများရှေ့မှာပဲ "ကျွန်တော် ပြောစရာရှိလို့ပါ သူကြီး၊ ပန်းအိက ကျွန်တော့်ကို အဓမ္မ စွပ်စွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ သူ ကိုတိုး ဆုံးပြီးကတည်းက တခြားမြို့က လူတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာ ကျွန်တော် သိတယ်၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ညီမလေးတစ်ယောက်လို သနားလို့ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာကို အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို အဖေအဖြစ် တင်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်" လို့ အာပေါင်အာရင်းသန်သန်နဲ့ ပြောချလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မ နားထဲမှာ လျှပ်စီးလက်သွားသလိုပဲ။ အောင်သူ... သူက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မကို ရွှံ့နွံထဲ အပြီးတိုင် နစ်အောင်ပါ တွန်းပို့လိုက်တာပဲ။
"ရှင်... ရှင် လူမဟုတ်ဘူး အောင်သူ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်ပေမဲ့ လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သံတွေအောက်မှာ ကျွန်မ အသံက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို ခဲနဲ့ မပေါက်ရုံတမယ် ကြည့်နေကြပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ အောင်သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲကနေ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို သူကြီးကို ပြတယ်။ ကျွန်မနဲ့ အောင်သူ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေတဲ့ ပုံတွေ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒါကို ကျွန်မက သူ့ကို မြှူဆွယ်နေသယောင် ပုံဖော်ထားတာပါ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ ဒီလောက်ထိ ယုတ်မာမယ့်သူလို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။ သူ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ စဉ်းစားလို့ မရခင်မှာတင် သူကြီးက "ပန်းအိ... ညည်း ဒီရွာမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး၊ ငါတို့ရွာက သိက္ခာရှိတဲ့ ရွာ၊ ညည်းလို မိန်းမမျိုးကို လက်မခံနိုင်ဘူး" လို့ အမိန့်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အထုပ်အပိုးတွေကို သိမ်းနေတုန်းမှာ အောင်သူ ကျွန်မ အိမ်ထဲကို ရောက်လာတယ်။ "မင်း ငါ့ကို မုန်းနေမှာပဲနော်" တဲ့။ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောနေတယ်။ "မင်းရဲ့ ကိုတိုး ဆုံးသွားတာက မတော်တဆ မဟုတ်ဘူး ပန်းအိ၊ ငါနဲ့ သူ ရန်ဖြစ်ရင်း ငါ တွန်းလိုက်လို့ ခေါင်းနဲ့ ကျောက်ခဲ ရိုက်မိပြီး ဆုံးသွားတာ။ အဲဒီ အမှန်တရားကို မင်း သိသွားမှာစိုးလို့ ငါ မင်းကို စောင့်ရှောက်ချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တာ။ အခု မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတော့ ငါ့အတွက် အန္တရာယ် ဖြစ်လာပြီ၊ အဲဒါကြောင့် မင်းကို ဒီရွာကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ ငါ အကွက်ဆင်လိုက်တာပဲ" တဲ့။ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေကြောင့် ခြေလက်တွေ အေးစက်ပြီး လဲကျသွားမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့ ခင်ပွန်းကို သတ်ခဲ့သူဟာ ကျွန်မကို ခုတုံးလုပ်ပြီး အသုံးချခဲ့တာလား။ ဒါဟာ သစ္စာဖောက်မှုတွေထဲမှာ အဆိုးဝါးဆုံးပါပဲ။
ကျွန်မ ရွာကနေ ထွက်လာခဲ့တာ အခုဆိုရင် လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပါပြီ။ မြို့စွန်က ဘုန်းကြီးကျောင်း နားမှာ အိမ်လေးတစ်လုံး ငှားပြီး ဈေးရောင်းရင်း အသက်မွေးနေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကတော့ အခုဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ရောက်လာပါပြီ။ သားလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်တိုင်း ကိုတိုးကို သတိရသလို၊ အောင်သူ့ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကိုလည်း မေ့လို့မရဘူး။ အောင်သူကတော့ ရွာမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ဆက်နေနေဆဲလို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လက်စားမချေချင်တော့ပါဘူး။ သူ ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး မာကျောစေခဲ့ပြီ။
တစ်ခါတလေ ညဖက်တွေမှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ "ငါ ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် အယုံလွယ်ခဲ့တာလဲ" လို့။ အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ လူဆိုတာ နာကျင်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကမ်းပေးတဲ့ လက်တစ်ဖက်ဟာ ဘယ်သူ့လက်လဲ ဆိုတာထက် နွေးထွေးဖို့ကိုပဲ အဓိကထားတတ်ကြလို့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုက ကျွန်မရဲ့ မျက်စိကို ကန်းစေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ သားလေး ရှိတယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှားတစ်ခုကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ရလဒ် ဖြစ်ပေမဲ့ သူဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်ခြင်း အကြောင်းပြချက်ပါ။
ကျွန်မ ရွာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားတော့ဘူး။ အောင်သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ သူ ခံစားရမှာပါ။ လောကကြီးမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံးက မြွေမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ် အယုံကြည်ရဆုံးလူရဲ့ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုတွေသာ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ အချစ်ဆိုတာထက် အသိတရားက ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။ အခုတော့ ကျွန်မ သားလေးရဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနာဂတ်ကို ဆက်လျှောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်။ ကျွန်မဟာ မုဆိုးမ တစ်ယောက်၊ တစ်ခုလပ် တစ်ယောက်ထက် ပိုတဲ့... ဘဝကို ရုန်းကန်နေတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်တည်သွားမှာပါ။
နိဂုံးချုပ် သင်ခန်းစာ - "ယုံကြည်ခြင်းဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါကွဲသွားရင် ဘယ်လောက်ပြန်ဆက်ဆက် အက်ကြောင်းတွေကတော့ ကျန်နေရစ်မှာပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြွင်းမဲ့ မယုံကြည်လိုက်ပါနဲ့။"