စိတ်ချခဲ့မည်
စိတ်ချခဲ့မည် မန္တလေးမြို့ရဲ့ ညနေခင်း နေရောင်ခြည်က ရန်ကုန်နဲ့မတူဘဲ တစ်မျိုးလေး ပူစပ်စပ်နိုင်လှသည်။ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်နေရတဲ့ နန်းမြို့ရိုးဟောင်းနဲ့ ကျုံးရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အေးချမ်းမှုထက် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုကြီးစိုးနေမိသည်။ ဘေးမှာ ကားမောင်းနေတဲ့ မောင်မောင်သွင်ကတော့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင်။ သူက ကျွန်တော့်သမီးလေး မြတ်နိုးရဲ့ ချစ်သူ၊ မကြာခင်မှာ သမက်လောင်း ဖြစ်လာမယ့်သူပေါ့။ သမီးကတော့ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် လိုက်မလာနိုင်ဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို တစ်ယောက်တည်း ထည့်ပေးလိုက်တာ။ "ဖေဖေ သွားလိုက်ပါ၊ သူတို့က လူကောင်းတွေပါ" ဆိုတဲ့ သမီးရဲ့ စကားသံက နားထဲမှာ ဝဲနေတုန်း။ ကျွန်တော်ကတော့ သမီးလေးကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာ စိတ်မသန့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ သမီး မျက်နှာပွင့်ဖို့အတွက် ဒီခရီးကို ကျွန်တော် လိုက်လာခဲ့ရတာပါ။ မောင်မောင်သွင်တို့အိမ်ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော့်မှာ အံ့ဩလွန်းလို့ ပါးစပ်တောင် မပိတ်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ ခြံဝင်းကြီးက ကျယ်လိုက်တာ၊ အိမ်ကြီးကလည်း နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလို ခန့်ထည်လွန်းလှသည်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ မောင်မောင်သွင်ရဲ့ မိဘတွေက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ကြိုဆို...