book

 ရောင်းစားခံရတဲ့ မိန်းမပျို အရောင်မှိန်ပျပျ လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းကို့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ နွေးထွေးလွန်းလို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မအတွက် အလုံခြုံဆုံးနေရာတစ်ခုလို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မက ရန်ကုန်မြို့ကြီးရဲ့ ဆူညံသံတွေကြားမှာ အဖော်မဲ့နေတဲ့ ရွာသူမလေးတစ်ယောက်ပါ။ မင်းကိုနဲ့ တွေ့တော့မှ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှုတွေဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို အရောင်စုံလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ဂရုစိုက်တတ်သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အလိုမကျမှုတွေကို သည်းခံပေးတတ်သူ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ဆွဲပေးခဲ့သူပေါ့။ "သန္တာ... ကိုယ်တို့ ရွာကို ပြန်ကြရအောင်။ ဒီမှာ မိန်းမတစ်ယောက်တည်း ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေတာ ကြည့်ပြီး ကိုယ် စိတ်မကောင်းဘူး။ ကိုယ်တို့ တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားကြမယ် မဟုတ်လား" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့။ သူ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်မှာ ဘယ်လို ထောင်ချောက်မျိုး ခင်းထားမလဲဆိုတာ ကျွန်မလို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ...

 ထမင်းတနပ်ကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝ မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ရန်ကုန်ရဲ့ ညနေခင်းဟာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်နိုင်လှပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပုဆိုးစုတ်ကလေးဟာ ရေငွေ့တွေကြောင့် ကိုယ်လုံးမှာ ကပ်နေပြီး လမ်းဘေးက ထမင်းဆိုင်က ထွက်လာတဲ့ ဟင်းနံ့တွေက ကျွန်တော့်ဗိုက်ကို ပိုပြီး ဆာလောင်လာအောင် နှိပ်စက်နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်နာမည် သုတ။ လောကမှာ အားကိုးစရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ "ဖြူ" ရှိတယ်။ ဖြူက ကျွန်တော့်လိုပဲ လမ်းဘေးမှာ ကြီးပြင်းလာရပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်ထားကတော့ အဖြူထည်လေးပါ။ "ကိုသု... ဗိုက်ဆာနေပြီလား"  ဖြူက ကျွန်တော့်လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက အရောင်မွဲနေပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေဟာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်မှာ ရှိတာဆိုလို့ လမ်းဘေးက ကတ်ထူပြားဟောင်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အမိုးအကာလေးတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှာပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့လို လမ်းဘေးကလူတွေကို အလုပ်မပေးချင်ကြဘူး။ အိတ်ထဲမှာ ရှိတာက ငါးရာတန် တစ်ရွက်တည်း။ အဲဒီငါးရာတန်လေးကို ကျွန်တော် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထာ...

 မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မာယာကျော့ကွင်း ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံးအချိန်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်တိုင်း မျက်လုံးထဲမှာ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်ယောင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ပုံရိပ်တွေကတော့ ကောလိပ်ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ ရင်ပြင်ထက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ‘’ တစ်ယောက်အဖြစ် ဝင့်ကြွားခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက မျိုးကျော်ထက်ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ လူတိုင်းရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ ရေပန်းစားခဲ့သလို၊ ရှေ့ဆက်မယ့် အနာဂတ်ဟာလည်း ပန်းခင်းလမ်းတစ်ခုလို သာယာဖြောင့်ဖြူးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝန်းကျင်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေရှိခဲ့တယ်။ စိုးသိမ်းတို့၊ သီဟတို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ညီအစ်ကိုတွေလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို အမြင့်ဆုံးကနေ အနိမ့်ဆုံးကို ဆွဲချဖို့အတွက် ‘အချစ်’ ဆိုတဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်နက်ကို အသုံးပြုတတ်တယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ သဲစုနဲ့ စုံစည်းခဲ့တဲ့နေ့ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝ ပျက်စီးခြင်းရဲ့ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။ သဲစုက လှပတယ်၊ သိမ်မွေ့တယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုပြုစုယုယရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတဲ့ မိန်းမမျိုး။ ကျွန်တော့်မိသားစုက သူမကို သဘောမတူခဲ့ကြဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမ...

 လောကငရဲ ဖုန်းဘေလ်ကတ်ရဲ့ ခဲသားအလွှာလေးကို လက်သည်းနဲ့ အသာအယာခြစ်လိုက်တဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တစီစီအသံက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံထက်တောင် ပိုကျယ်နေသလိုပါပဲ။ ဂဏန်းတွေကို မှားသွားမှာစိုးလို့ တစ်လုံးချင်းစီ သေချာကြည့်ပြီး ရိုက်ထည့်နေမိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဖုန်းဘေလ် မဖြည့်ချင်ပါဘူး။ ဒီဖုန်းကို မြင်ရုံနဲ့တင် ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုတွေက အတိုင်းအဆမရှိ တိုးပွားလာတတ်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မဆိုင်တော့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မီးစိမ်းလေးဆီကနေ "ဘာစာတွေများ ပို့ထားမလဲ" ဆိုတဲ့ မိုက်မဲလွန်းတဲ့ မျှော်လင့်ချက်က ကျွန်မကို လက်လျှော့ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ ဘေလ်ဖြည့်ပြီး ပက်ကေ့ချ်ဝယ်လိုက်တာနဲ့ လိုင်းကို ချက်ချင်းဖွင့်ချလိုက်တယ်။ ဖုန်းကို ပစ်ထားတာ လေးငါးရက်ရှိပြီဖြစ်လို့ လိုင်းက ချက်ချင်းမတက်လာဘူး။ စိတ်မရှည်လွန်းလို့ လေယာဉ်ပုံလေးကို ပိတ်လိုက် ဖွင့်လိုက် လုပ်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်နေတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ မက်ဆေ့ဘောက်စ်ဆီကနေ "တောင်... တောင်" ဆိုတဲ့ အသံတွေ အဆက်မပြတ် မြည်လာပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီအသံကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်လာပြီး မသိစိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ပြီး ဝမ်းသာနေမိတယ်။ "သူများ ဖြစ်မလား... သူ စာပို့ထာ...

 မိထွေးယုတ်မာခံရတဲ့ သမီး နွမ်းလျနေတဲ့ ညနေခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်ဟာ ကျွန်မတို့အိမ်ကြီးရဲ့ ပြတင်းပေါက်မှန်တွေပေါ်မှာ သွေးလိုရဲရဲနီလို့။ ဧည့်ခန်းထဲက နာရီအိုကြီးရဲ့ တစ်ချက်ချက် မြည်သံကလွဲလို့ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မတို့ သားအဖနှစ်ယောက် ရယ်မောသံတွေ ပြည့်နှက်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ယုံချင်စရာတောင် မကောင်းတော့ပါဘူး။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မေမေဆုံးသွားပြီးကတည်းက ဖေဖေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျွန်မ အားလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလက်တစ်စုံကပဲ ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းချလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က မြတ်နိုး။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ပဲ ဖေဖေက ကျွန်မကို အရမ်းမြတ်နိုးခဲ့တာပါ။ မေမေဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက အသက် နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မအတွက် အမေရော အဖေရော ဖြစ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မနက်ခင်းတွေဟာ ဖေဖေကိုယ်တိုင် ဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းနဲ့ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ညနေခင်းတွေမှာတော့ ခြံထဲက စံပယ်ရုံအောက်မှာ စာထိုင်ဖတ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ကြတာ။ "သမီးလေး... ဖေဖေ့မှာ သမီးပဲ ရှိတာ။ သမီး စိ...

 လမ်းကြားထဲကအပျက်မအိမ် နံရံဟောင်းတွေပေါ်က ထုံးသုတ်ဆေးတွေဟာ အဖတ်လိုက်ကွာကျနေပြီး မှိုနံ့စွဲကပ်နေတဲ့ ဒီလမ်းကြားလေးထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ဘဝကို အမြစ်တွယ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လမ်းထိပ်က ကွမ်းယာဆိုင်က လူတွေရဲ့ ရေရွတ်သံတွေ၊ အိမ်နီးနားချင်း မိန်းမကြီးတွေရဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့သံတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နေ့စဉ်နားထောင်နေရတဲ့ တေးသံစဉ်တွေလိုပါပဲ။ လူတွေက ဒီအိမ်ကို "အပျက်မအိမ်" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်ကို "အသက်ဆက်ရတဲ့ ငရဲခန်း" လို့ပဲ မှတ်ယူထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငရဲခန်းထဲကို နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည်တစ်ခု ဝင်းပစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုမင်းသန့်ပါ။ ကိုမင်းသန့်နဲ့ ကျွန်မ စတွေ့ခဲ့တာက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာပေါ့။ လမ်းကြားထဲက ရွှံ့ဗွက်တွေကို နင်းဖြတ်ပြီး ကျွန်မအိမ်ရှေ့မှာ သူ လာရပ်နေခဲ့တယ်။ တခြားလာနေကျ လူတွေလို ရမ္မက်ဇောနဲ့ ကြည့်တဲ့အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အားနာတုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ပေါ့။ "မိုးခဏခိုပါရစေ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကနေစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူက ကုမ္ပဏီစာရေးလေးတစ်ယောက်ပါ။ သိမ်မွေ့တယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မလို မိန်းမတစ်ယောက...