မင်္ဂလာဦးညမှာရတဲ့နောင်တ
မင်္ဂလာဦးညမှာရတဲ့နောင်တ ခြူးပန်းခြူးနွယ်တို့ ယှက်သန်းနေသည့် မင်္ဂလာခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် ငွေရောင်လျှပ်စစ်မီးဆိုင်းများအောက်တွင် တောက်ပလွန်းလှသည်။ ပန်းအမွှေးနံ့သာတို့၏ လတ်ဆတ်သောရနံ့နှင့် ဧည့်သည်တော်တို့၏ သာဓုခေါ်သံ၊ ချီးကျူးသံတို့သည် သီရိ၏ နားထဲတွင်တော့ လေပူတိုးသံများကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆင်မြန်းထားသော စိန်စီထားသည့် မြန်မာဝတ်စုံကြီးသည် တန်ဖိုးကြီးသလောက် လေးလံလွန်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအလေးချိန်ထက် ပို၍ လေးလံနေသည်မှာ သီရိ၏ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးအခဲကြီးပင် ဖြစ်၏။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မင်းသန့်၏ လက်ကို ချိတ်ကာ ဧည့်သည်များကို ပြုံးပြနေရသော်လည်း သီရိ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင်တော့ မျက်ရည်တို့က ဝေ့သီနေခဲ့သည်။ ဤမင်္ဂလာပွဲသည် အချစ်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နန်းတော်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ မိသားစုအကျိုးစီးပွားအတွက် ခင်းကျင်းထားသည့် ကစားကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ သိရှိနေခဲ့သည်။ ခန်းမတစ်ခုလုံး၏ မီးရောင်များအောက်တွင် မင်းသန့်သည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော သတို့သားတစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားနေသည်။ လူအများက သူတို့နှစ်ဦးကို လိုက်ဖက်ညီသော နတ်ဖက်သည့်စုံတွဲဟု တညီတညွတ်တည်း ချီးမွမ်းကြသော်လည်း မင်းသန့်၏ လက်ဖဝါးမှ အေးစက်စက...