Posts

ကျေးဇူးကန်းတဲ့သား

 ကျေးဇူးကန်းတဲ့သား ဦးဘတင်ဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာ နေထိုင်တဲ့ အသက် ကျော်အရွယ်ရှိတဲ့ ပင်စင်စားဝန်ထမ်းတစ်ဦးပါ။ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်မေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သူ အောင်ကိုနဲ့အတူ နေထိုင်ပါတယ်။ အောင်ကိုကတော့ ပုံဆွဲဝါသနာပါပြီး အလုပ်အကိုင်မတည်မြဲတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ ဦးဘတင်တစ်ယောက် ပင်စင်လစာလေးနဲ့ သားဖြစ်သူကို ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရရှာပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ဦးဘတင်တစ်ယောက် ရင်ဘတ်အောင့်လာတာကြောင့် ဆေးခန်းသွားပြရာမှာ နှလုံးရောဂါဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရပါတယ်။ ဆရာဝန်က စိတ်ဖိစီးမှုတွေ လျှော့ဖို့နဲ့ အနားယူဖို့ မှာကြားလိုက်ပါတယ်။ ဦးဘတင် နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို အောင်ကို သိသွားတဲ့အခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အလုပ်အကိုင်ကလည်း မတည်မြဲတာကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ဘယ်လိုကူညီရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားမရဖြစ်နေပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဇော်ဇော်က အောင်ကို့ကို ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုအကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ အောင်ကို့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ပြပွဲမှာပြသပြီး ရောင်းချခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ငွေရနိုင်မယ်လို့ ဇော်ဇော်က အကြံပေးပါတယ်။ အောင်ကိုလည်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပြပွဲအတွက် ပန်းချီကားတွေ စတင်ရေးဆွ...

အဖေ့မေတ္တာ

 အဖေ့မေတ္တာ ကိုထွန်းဟာ ရွာဦးကျောင်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ မျက်မမြင်အဖေ ဦးဘိုးနဲ့အတူ တဲအိမ်လေးထဲမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနေထိုင်ပါတယ်။ ကိုထွန်းက အသက် အရွယ် လယ်သမားငယ်လေးတစ်ယောက်ပါ။ မနက်စောစောထပြီး လယ်ထဲဆင်း၊ ညနေစောင်းမှ အိမ်ပြန်ရောက်တတ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းမှုတွေကို အဖေဦးဘိုးရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ ပျောက်ကင်းစေပါတယ်။ ဦးဘိုးဟာ မျက်မမြင်ပေမဲ့ သားဖြစ်သူကို အမြဲအားပေးစကားပြောတတ်သလို လိုအပ်တာမှန်သမျှကိုလည်း သားဖြစ်သူမသိအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုထွန်းဟာ ရွာရဲ့အလှဆုံးမိန်းကလေး မေရီနဲ့ ချစ်ကြိုက်သွားကြပါတယ်။ မေရီကလည်း ကိုထွန်းကို သဘောကျပေမဲ့ သူမရဲ့မိဘတွေက ဆင်းရဲတဲ့ ကိုထွန်းကို သဘောမတူပါဘူး။ မေရီရဲ့မိဘတွေက ကိုထွန်းကို မေရီနဲ့ဝေးဝေးနေဖို့ ပြောပါတယ်။ သူတို့က မေရီကို ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ မြို့ကလူတစ်ယောက်နဲ့ပဲ လက်ထပ်ပေးချင်ကြတာပါ။ ကိုထွန်းဟာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပါတယ်။ မေရီကိုလည်း မတွေ့ရဲတော့ပါဘူး။ အဖေဦးဘိုးက သားဖြစ်သူရဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို ရိပ်မိပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးပါတယ်။ ကိုထွန်းက အဖေ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောပြလိုက်ပါတယ်။ ဦးဘိုးက "သားရယ်၊ လူဆိုတာ အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာပဲ။ ဒါ...

မိဘတွေရဲ့ ဒုက္ခ

 မိဘတွေရဲ့ ဒုက္ခ မိုးလင်းစောစောစီးစီး ဒေါ်မြကြည်တစ်ယောက် ဈေးခြင်းတောင်းကိုဆွဲပြီး ဈေးထဲကို အပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ဒီနေ့မှ သူမအတွက် အရေးကြီးသည်။ သားဖြစ်သူ မောင်အောင်ကို ဆေးကျောင်းထားနိုင်ဖို့အတွက် ငွေရှာရဦးမည်။ လယ်ထဲဆင်းလိုက်၊ ပေါင်းလိုက်၊ ရသမျှစပါးကို ရောင်းချပြီးစုထားတဲ့ ငွေလေးက မလောက်ငှဘူး။ "ဟဲ့ ဒေါ်မြကြည်! ဘာတွေအရေးတကြီး လာနေတာလဲ" လို့ ဈေးသည်တစ်ယောက်က လှမ်းမေးတော့ "အမလေး မမရယ်၊ ကျမသားလေး ဆေးကျောင်းတက်ရတော့မှာဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ပါ" လို့ ပြန်ဖြေသည်။ ဈေးထဲရောက်တော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဈေးကောင်းရဖို့ သူမကြိုးစားရတော့သည်။ မျက်နှာမှာ အပြုံးရိပ်တွေအမြဲရှိနေပေမယ့် အတွင်းစိတ်မှာတော့ သူမပူပင်သောကတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ သားလေးအတွက်ဆို သူမ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်ပါသည်။ မောင်အောင် ဆေးကျောင်းတက်ခွင့်ရတဲ့စာကို ဖတ်ပြီး ဒေါ်မြကြည် မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ခင်ပွန်း ဦးဘိုကလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။ "ငါတို့သားလေး တကယ်တော်ပါ့ကွာ" လို့ ဦးဘိုက ဆိုသည်။ သူတို့ရဲ့ ရွာလေးကနေ ဆေးကျောင်းတက်ခွင့်ရတဲ့ ပထမဆုံးသူဆိုတော့ ရွာသားတွေကလည်း မောင်အောင်ကို ဂုဏ်ယူကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးကျောင်းစရိ...

မိဘကိုစွန့်ပစ်တဲ့ သားမိုက်

 မိဘကိုစွန့်ပစ်တဲ့ သားမိုက် မိုးလင်းတာနဲ့ ဦးဘိုးစိန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အိမ်ဦးခန်းထောင့်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ မင်္ဂလာဓာတ်ပုံဆီ အရောက်သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ကျော်က ဓာတ်ပုံထဲမှာ သူရယ်၊ မေရယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေး ကိုထက်တို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ အတိုင်းသား။ အခုတော့ အိမ်မှာ သူနဲ့ မေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကိုထက်က ရန်ကုန်မှာ အလုပ်သွားလုပ်တာကြာပြီ။ သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ကိုထက်ကို တွေးမိတိုင်း ဦးဘိုးစိန် ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်လာတယ်။ မေကတော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးစေတယ်။ "ကိုဘိုးစိန်ရယ်…သားလေးက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူးလား" လို့ မေးတိုင်း ဦးဘိုးစိန်မှာ ဘာအဖြေမှ မရှိဘူး။ ရှိသမျှ အားတင်းပြီး "ပြန်လာမှာပါ မရယ်…သားက အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့နေမှာပါ" လို့ပဲ ဖြေနိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ဦးဘိုးစိန်ကိုယ်တိုင်လည်း သားဖြစ်သူကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က အိမ်လေးထဲကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာချိန်မှာပဲ ဖုန်းသံက ဆူညံစွာ မြည်လာတယ်။ ဦးဘိုးစိန် အလန့်တကြား ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ ဖုန်းပြောနေတဲ့သူက ကိုထက်ရဲ့ သူဌေးလို့ ပြောတယ်။ ကိုထက်က ရာထူးတိုးလို့ မကြာခင် နိုင...

ညအိပ်ဖော်ဇနီး

 ညအိပ်ဖော်ဇနီး ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးရွာသွန်းတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ အသက် အရွယ် ကိုထက်ဟာ သူ့ရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ထိုင်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက မုန်တိုင်းထန်နေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်လိုပါပဲ။ ဇနီးဖြစ်သူ မေနဲ့ သူဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားမလည်နိုင်တော့ဘဲ အမြဲလိုလို စကားများနေကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ သူဟာ ရုံးကပြန်ချိန် နောက်ကျတတ်တယ်။ ဒီနေ့လည်း ထုံးစံအတိုင်း ရုံးကအပြန် လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ခဏဝင်ထိုင်ရင်း အတွေးတွေ နစ်မြောနေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ဘေးက စားပွဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ငိုနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက အသက် ဝန်းကျင်အရွယ် ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကိုထက်ဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး သူမကို ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "ညီမလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခု အကူအညီလိုရင် ပြောပါ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။ သူမက ခေါင်းကိုမော့ပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်တယ်။ "ကျွန်မ ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးစရာမရှိတော့ဘူး" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကိုထက်ဟာ သူမကို စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး သူမရဲ့နာကျင်မှုကို နားထောင်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမက သူ့ကို ...

သားကိုမျှော်နေတဲ့ အမေအို

သားကိုမျှော်နေတဲ့ အမေအို မိုးရွာစပြုနေပြီ။ တဲအိုလေးရဲ့ အမိုးက ယိုစိမ့်နေတာကြာပြီမို့ အမေအိုရဲ့ခေါင်းပေါ်ကို တစက်စက်ကျနေတယ်။ အမေအိုကတော့ ဂရုမစိုက်နိုင်။ မျက်စိတစ်ဆုံး လှမ်းမြင်နေရတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။ လယ်ကွင်းထဲမှာ စပါးပင်တွေက လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းနွဲ့နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေအိုရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ လှုပ်ရှားမှုမရှိ။ လွမ်းဆွတ်မှုတွေနဲ့သာ ပြည့်နှက်နေတယ်။ "သားလေး ရောက်တော့မလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက သူ့ခေါင်းထဲမှာ အမြဲနေရာယူထားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က မြို့ပေါ်တက်သွားတဲ့ သူ့သားလေး မောင်ထွန်းကို သူမျှော်နေတာ ဆယ်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ပိုက်ဆံတွေ ရှာပြီး ပြန်လာမယ်ဆိုတဲ့ သားအပြောကို သူယုံကြည်နေဆဲ။ ညနေစောင်းလာပြီ။ မိုးကလည်း ပိုသည်းလာတယ်။ အမေအိုက ထင်းမီးလေးကို မှုတ်ပြီး ထမင်းအိုးလေးကို တည်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့တော့ ဘာဟင်းမှ မချက်နိုင်။ ရှိတဲ့ငါးခြောက်လေးကိုပဲ မီးဖုတ်ပြီး စားရတော့မယ်။ "သားလေးသာရှိရင်..." ဆိုတဲ့ စကားက အမေအိုရဲ့ နှုတ်ဖျားက တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေကျ စကားပါ။ မနက်မိုးလင်းတော့ မိုးကတိတ်သွားပြီ။ နေရောင်ခြည်က လယ်ကွင်းထဲကို ထိုးကျလာတယ်။ အမေအိုက မျက်နှာသစ်ပြီး ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ဆီမီးထွန်းတယ်။ ...

မင်္ဂလာဦးည

မင်္ဂလာဦးည မိုးစက်တွေ တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ မင်္ဂလာဦးည။ ရွှေရောင်ပိုးသားဝတ်စုံလေးနဲ့ မို့မို့က မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ မျက်နှာမှာတော့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ရောထွေးနေတယ်။ ဒီနေ့ဟာ သူ့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံးနေ့ရက်ပဲ။ သူချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ ကိုလင်းနဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘာလို့ အားငယ်သလို ခံစားနေရတာလဲ။ အပြင်မှာ မိုးသံတွေ တဖြောက်ဖြောက်မြည်နေတယ်။ မို့မို့ရဲ့အတွေးတွေက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေဆီ ပြန်ရောက်သွားတယ်။ ကိုလင်းနဲ့ သူ ဘယ်လိုဆုံတွေ့ခဲ့လဲ။ ဘယ်လိုချစ်ကြိုက်ခဲ့လဲ။ အမှတ်တရတွေက သူ့ရင်ထဲမှာ လှိုင်းထနေတယ်။ တံခါးခေါက်သံကြားမှ မို့မို့ အတွေးစတွေ ပြတ်သွားတယ်။ "မို့မို့... ကိုယ်ဝင်လာလို့ရမလား" ဆိုတဲ့ ကိုလင်းရဲ့အသံ။ မို့မို့ မျက်နှာကို အမြန်ပြင်လိုက်ပြီး "ဝင်ခဲ့လေ ကိုလင်း" လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။ ကိုလင်း ဝင်လာတော့ မို့မို့ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မေတ္တာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ "မို့မို့... မိုးတွေကလည်း ရွာလိုက်တာနော်။ အအေးပတ်တော့မယ်" ဆိုပြီး သူ့လက်ထဲက ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို မို့မို့ကို ကမ်းပေးတယ်။ မို့မို့ ရေနွေးကြမ်းကို ယူပြီး ဖြည်းဖြည်း...