မင်္ဂလာဦးညမှာရတဲ့နောင်တ

 မင်္ဂလာဦးညမှာရတဲ့နောင်တ

ခြူးပန်းခြူးနွယ်တို့ ယှက်သန်းနေသည့် မင်္ဂလာခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် ငွေရောင်လျှပ်စစ်မီးဆိုင်းများအောက်တွင် တောက်ပလွန်းလှသည်။ ပန်းအမွှေးနံ့သာတို့၏ လတ်ဆတ်သောရနံ့နှင့် ဧည့်သည်တော်တို့၏ သာဓုခေါ်သံ၊ ချီးကျူးသံတို့သည် သီရိ၏ နားထဲတွင်တော့ လေပူတိုးသံများကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆင်မြန်းထားသော စိန်စီထားသည့် မြန်မာဝတ်စုံကြီးသည် တန်ဖိုးကြီးသလောက် လေးလံလွန်းလှသည်။ သို့သော် ထိုအလေးချိန်ထက် ပို၍ လေးလံနေသည်မှာ သီရိ၏ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးအခဲကြီးပင် ဖြစ်၏။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မင်းသန့်၏ လက်ကို ချိတ်ကာ ဧည့်သည်များကို ပြုံးပြနေရသော်လည်း သီရိ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင်တော့ မျက်ရည်တို့က ဝေ့သီနေခဲ့သည်။ ဤမင်္ဂလာပွဲသည် အချစ်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နန်းတော်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ မိသားစုအကျိုးစီးပွားအတွက် ခင်းကျင်းထားသည့် ကစားကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ သိရှိနေခဲ့သည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး၏ မီးရောင်များအောက်တွင် မင်းသန့်သည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော သတို့သားတစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားနေသည်။ လူအများက သူတို့နှစ်ဦးကို လိုက်ဖက်ညီသော နတ်ဖက်သည့်စုံတွဲဟု တညီတညွတ်တည်း ချီးမွမ်းကြသော်လည်း မင်းသန့်၏ လက်ဖဝါးမှ အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို သီရိ သိနေသည်။ သူသည် သူမကို တစ်ချက်မျှ ကြင်ကြင်နာနာ မကြည့်ခဲ့။ သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို စက်ဆုပ်ရွံရှာနေသည့် အရိပ်အယောင်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ခန်းမအဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူအုပ်ထဲတွင် မြင်လိုက်ရသည့် မျက်နှာတစ်ခုကြောင့် သီရိ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားရသည်။ ထိုသူမှာ သူမ၏ ချစ်သူဟောင်းဖြစ်သူ ကိုစစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုစစ်၏ မျက်ဝန်းထဲက နာကျင်မှုများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သီရိ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မင်္ဂလာဦးည၏ ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်သည် ဟိုတယ်၏ အဆင့်မြင့် သတို့သမီးခန်းဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် စတင်သည်။ အခန်းတံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မင်းသန့်သည် သူမ၏လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး ဝတ်စုံပေါ်က ခါးစည်းကို ဆောင့်ခနဲ ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ စောစောက ဧည့်သည်များရှေ့တွင် ပြုံးပြနေသည့် လူနှင့် လားလားမျှ မဆိုင်တော့ပေ။ ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ ယှက်သန်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သီရိကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံသည် သီရိ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသည်။ နောင်တဆိုသည့်အရာသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ အဆိပ်လူးမြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ စူးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

မင်းသန့်က အခန်းလယ်တွင် ရပ်နေရင်းမှ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် တည်ငြိမ်သယောင်ရှိသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းက ဒီပွဲကို အောင်မြင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား သီရိ ဟု သူက အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။ သီရိ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက မင်းသန့်ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေပုံရသည်။ သူက သူမအနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ညှိုးဖြင့် ဆတ်ခနဲ မော့စေလိုက်သည်။ မင်းတို့ မိသားစုက ငါ့ဆီကနေ ရယူချင်တာတွေကို ရသွားပြီဆိုတော့ အခု မင်းက ငါ့ရဲ့ အသုံးတော်ခံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ မမေ့နဲ့ ဟု သူက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးများသည် သီရိ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။

သီရိ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်များ တရိပ်ရိပ် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စီးပွားရေး ပျက်ကွက်မှု၊ မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူမ၏ ဆန္ဒကို စတေးခဲ့ရပုံများမှာ ယခုတော့ သူမကို သတ်နေသည့် ဓားသွားများ ဖြစ်နေသည်။ ကိုစစ်နှင့် ဝေးခဲ့ရခြင်း၊ မချစ်သောသူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရခြင်းတို့သည် သူမအတွက်တော့ ငရဲတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သလိုပင်။ သူမသည် မင်းသန့်ကို ကြည့်ရင်း အချစ်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် လေးစားမှုရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ ခင်ပွန်းတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ လက်စားချေလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ရန်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အခန်းတွင်းက တိတ်ဆိတ်မှုသည် ပို၍ လေးလံလာသည်။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပက လရောင်သည် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျနေသော်လည်း သီရိအတွက်တော့ မှောင်မိုက်နေဆဲပင်။ မင်းသန့်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော်လည်း သူ၏ ကျောပြင်က သူမကို ငြင်းပယ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သီရိသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်းမှ သူမ၏ လက်ထပ်လက်စွပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဤစိန်လက်စွပ်သည် သူမကို ချည်နှောင်ထားသည့် သံကြိုးတစ်ကွင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝကို သူမကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးမိခဲ့လေပြီလား။ နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှရခြင်းဟု ဆိုကြသော်လည်း သီရိအတွက်မူ ယခုပင် အချိန်နှောင်းနေခဲ့ပြီလားဆိုသည်ကို တွေးတောရင်း မျက်ရည်များ တိတ်တဆိတ် စီးကျလာခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် လေအေးပေးစက်သံမှလွဲ၍ ဘာအသံမှ မရှိ။ သို့သော် သီရိ၏ အတွေးထဲတွင်တော့ ဆူညံနေသည်။ သူမသည် ကိုစစ်ကို သတိရမိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ သတ္တိရှိရှိဖြင့် မိသားစုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့လျှင် ယခုလို ညမျိုးတွင် သူမ ပျော်ရွှင်နေရမည် မဟုတ်ပါလား။ ကိုစစ်၏ နွေးထွေးသော လက်များ၊ နူးညံ့သော စကားလုံးများကို သူမ တမ်းတမိသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည်မှာ ခါးသီးသော အမှန်တရားနှင့် မုန်းတီးမှုများသာ ဖြစ်သည်။ မင်းသန့်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မင်း ငိုနေတာလား ဟု ခနဲ့တဲ့တဲ့ မေးလိုက်သည်။ သီရိ မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရှိုက်သံကို ဖုံးကွယ်၍ မရခဲ့ပေ။

မင်းသန့်က ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သီရိအနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခဏတာမျှ သနားစိတ်များ ရိပ်ပြေးသွားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မာကျောသွားပြန်သည်။ မင်းအတွက် နောင်တရဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် သီရိ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တက မင်းကို ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး ဟု သူက ပြောကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။ တံခါးပိတ်သံသည် သီရိ၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခွဲလိုက်သလိုပင်။ သူမသည် အခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်း မင်္ဂလာဦးည၏ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို ခါးသီးစွာ ခံစားနေရတော့သည်။

မနက်ဖြန်တွင် သူမသည် မင်းသန့်၏ ဇနီးအဖြစ် လူအများရှေ့တွင် ပြုံးပြရဦးမည်။ သို့သော် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာဟောင်းများသည် ဘယ်တော့မှ ကျက်တော့မည်မဟုတ်။ သူမ ရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းသည် မှားယွင်းခဲ့လေပြီ။ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်ပကာသနတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဆူးညှောင့်ခလုတ်များကို သူမ မမြင်ခဲ့မိ။ ယခုတော့ ထိုဆူးများက သူမ၏ ဘဝကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာဦးည၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သီရိသည် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပင် မှေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင်တော့ သူမသည် ကိုစစ်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်သွားနေခဲ့သည်။

ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြန်ပြင်၍ မရသော အမှားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားတတ်သည်။ သီရိအတွက်မူ ထိုအမှားသည် သူမ၏ မင်္ဂလာဦးညမှာပင် အထင်အရှား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမ ရရှိလိုက်သော နောင်တသည် တသက်တာလုံး စွဲထင်နေမည့် အမာရွတ်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေတော့မည်။ အချစ်မပါသော အိမ်ထောင်ရေး၊ နားလည်မှုကင်းမဲ့သော အဖော်အဖက်၊ နှင့် မိသားစုအတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရသော မိမိကိုယ်တိုင်၏ လွတ်လပ်မှုတို့သည် သူမကို တဖြည်းဖြည်း ချေဖျက်နေတော့သည်။ မင်္ဂလာဦးညမှာ ရခဲ့သည့် ထိုနောင်တသည် သူမ၏ ဘဝသစ်အတွက် အဆိပ်သင့်သော အစပြုခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါတော့သည်။ အဆုံးသတ်တွင်တော့ လူတိုင်းသည် မိမိတို့ ရွေးချယ်ခဲ့သော ကံကြမ္မာ၏ သားကောင်များသာ ဖြစ်ကြပြီး သီရိသည်လည်း ထိုအထဲမှ လွတ်မြောက်ခွင့် မရခဲ့သည့် ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။