လင်ယျောကာ်းရဲ့ နောက်ထပ်မိသားစု
လင်ယောကျ်ားရဲ့ နောက်ထပ်မိသားစု
မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက ပြတင်းမှန်ကို တဖျောက်ဖျောက်ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အသံဟာ တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ နရီစည်းချက်တစ်ခုလို ကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။ သီရိက ကုတင်စွန်းမှာ ငြိမ်သက်စွာထိုင်ရင်း လက်ထဲက ဖုန်းလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လင်းလက်နေတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင်က သူမရဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုနန်းတော်ကြီးကို တစ်ခဏချင်းမှာပဲ မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ "ဒီည သားလေး နေမကောင်းလို့ လာခဲ့ဦးမလား" တဲ့။ ပေးပို့သူအမည်က "ကိုကို" လို့ မှတ်သားထားတဲ့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်း ကိုနေမင်းဆီကို ရောက်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမက်ဆေ့ခ်ျက သူမဆီကို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သီရိရဲ့ အမျိုးသမီး အာရုံခံစိတ်က ကောင်းကောင်းကြီး သိနေခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်သက် တစ်ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ တစ်ခါမှ သံသယမဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်း၊ လူတကာက အားကျရတဲ့ စံပြဇနီးမောင်နှံဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေက အခုတော့ ဟာသတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်းပြင်ကနေ ရေချိုးခန်းတံခါးပွင့်သံနဲ့အတူ ကိုနေမင်း ထွက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အမြဲတမ်းလိုပဲ ကြင်နာမှုတွေ အပြည့်နဲ့။ သီရိကို ပြုံးပြရင်း "သီရိ... မအိပ်သေးဘူးလား၊ ကိုယ် ဒီည ကုမ္ပဏီက ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ ခဏအပြင်သွားရဦးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သီရိရဲ့ ရင်ထဲမှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်ပြီး နက်သွားရပြန်တယ်။ ကိုနေမင်းရဲ့ လေသံက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်လွန်းနေတာကပဲ သီရိကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ လူတစ်ယောက်က ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကို ဒီလောက်အေးအေးဆေးဆေး လိမ်ညာနိုင်ပါလားဆိုတဲ့ အတွေးက သူမကို အသက်ရှူရ ကျပ်စေခဲ့တယ်။ သီရိ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းပဲ ငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။ သူ အင်္ကျီလဲပြီး အပြင်ထွက်သွားတဲ့အထိ သီရိရဲ့ မျက်လုံးတွေက လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ တစ်နေရာတည်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
ခြံထဲက ကားအင်ဂျင်သံလေး ဝေးကွာသွားတာနဲ့ သီရိက တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အပေါ်ထပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကောက်စွပ်လိုက်တယ်။ သူမ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်တောင် သေချာမသိပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေကတော့ ကားဂိုဒေါင်ထဲက ကားလေးဆီကို ဦးတည်နေခဲ့ပြီ။ မိုးသည်းသည်းထဲမှာ ကိုနေမင်းရဲ့ ကားနောက်ကို ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လိုက်လာခဲ့တဲ့ သီရိရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက ကားဝိုင်ဘာသံတွေထက် ပိုပြီး မြန်နေခဲ့တယ်။ မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုထဲကို ကိုနေမင်းရဲ့ ကားလေး ချိုးဝင်သွားတဲ့အခါ သီရိရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက စတင်ပြီး ပြိုကျတော့မယ့် အငွေ့အသက်တွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခြံဝင်းလေးတစ်ခု ရှေ့မှာ ကားရပ်လိုက်ပြီး ကိုနေမင်း ဆင်းသွားတယ်။ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်က သူ့ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုလိုက်ပြီး ကလေးငယ်တစ်ယောက်က "ဖေဖေ" လို့ အော်ခေါ်ရင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ သီရိရဲ့ မျက်ဝန်းက မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရတော့ဘဲ စီးကျလာခဲ့တယ်။
အဲဒီညက သီရိ အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာခဲ့မှန်း သူမကိုယ်တိုင် မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ အိမ်ကြီးကို ကြည့်နေမိတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးကို သူမ ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ခဲ့ရသလဲ။ နံရံက ဆေးရောင်ကအစ၊ လိုက်ကာစတွေအထိ သူမရဲ့ မေတ္တာတွေ၊ စေတနာတွေ လောင်းထည့်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးက သူမအတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလိုပဲ။ ကိုနေမင်း ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သီရိက မအိပ်ဘဲ စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူက အံ့သြသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ "သီရိ... မအိပ်သေးဘူးလား" လို့ မေးလိုက်ပေမဲ့ သီရိရဲ့ တည်ငြိမ်လွန်းနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တဲ့အခါ သူတစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပုံရတယ်။ "ကိုယ်... အလုပ်တွေ များနေလို့ပါ" လို့ သူက ထပ်ပြီး လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားပြန်တယ်။
သီရိက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း "သားလေးက နေမကောင်းဘူးဆို... သက်သာရဲ့လား ကိုနေမင်း" လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ ကိုနေမင်းရဲ့ မျက်နှာက သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲမှာ လွှမ်းမိုးသွားတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှတယ်။ ကိုနေမင်းက ခေါင်းငုံ့ထားရင်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ သီရိက ဆက်ပြီး "ရှင် ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးခဲ့တာလား။ ဆယ်နှစ်တောင်ရှိပြီ ကိုနေမင်း... ကျွန်မ ရှင့်အပေါ်မှာ ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ" လို့ မေးလိုက်တဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ ပြတ်သားလွန်းနေတယ်။ ကိုနေမင်းက သီရိရဲ့ ခြေထောက်နားမှာ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး "ကိုယ် မှားသွားပါတယ် သီရိရယ်... ကိုယ် သူတို့သားအမိကို ပစ်မထားနိုင်ရုံတင်ပါ၊ သီရိကို ကိုယ် တကယ်ချစ်တာပါ" တဲ့။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သီရိအတွက်တော့ အခုချိန်မှာ အရောင်အဆင်းမရှိတဲ့ အမှိုက်တစ်ခုလိုပါပဲ။
နောက်ရက်တွေမှာ သီရိက စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ နေထိုင်ခဲ့တယ်။ အစားလည်းမစား၊ အိပ်လို့လည်းမရ။ ကိုနေမင်းကတော့ အိမ်မှာပဲနေပြီး သူမကို ချော့မော့ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သီရိရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးစက်သွားခဲ့ပြီ။ သူမ သိချင်တာက အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ ဘယ်သူလဲဆိုတာပဲ။ တစ်နေ့မှာ သီရိက ကိုနေမင်းမရှိခိုက် အဲဒီအိမ်လေးဆီကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ကစားနေတဲ့ ကလေးလေးကို မြင်တဲ့အခါ သီရိရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုနဲ့အတူ သနားစိတ်က ဒွန်တွဲပြီး ပေါ်လာတယ်။ ကလေးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်ထဲကနေ အမျိုးသမီးထွက်လာတယ်။ သူမက သီရိကို မြင်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်ဆိုတာ သိသွားပုံရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုထက် အားနာမှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေက ပိုပြီး ထင်ဟပ်နေခဲ့တယ်။
"ကျွန်မ နာမည် ခိုင် ပါ... အစ်မကြီးကို တွေ့ဖို့ ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်" လို့ သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောတယ်။ သီရိက သူမကို သေချာစိုက်ကြည့်မိတယ်။ ခိုင်က သီရိထက် အများကြီး ငယ်ပုံရပြီး ရိုးသားပုံလည်း ပေါ်ပါတယ်။ "သူက ကျွန်မကို လက်ထပ်ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာမှ သူက အစ်မကြီးအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့တာ။ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် အစ်မကြီးရယ်" လို့ ပြောရင်း ခိုင်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ သီရိက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူမ မုန်းရမှာက ဒီအမျိုးသမီး မဟုတ်ဘူး၊ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်လုံးကို လိမ်ညာပြီး ကစားခဲ့တဲ့ ကိုနေမင်းကိုပဲ မုန်းရမှာ။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သီရိက သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို စပြီး ထုပ်ပိုးတော့တယ်။ ကိုနေမင်းက တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သီရိက ပြတ်သားစွာပဲ "ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး ကိုနေမင်း။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ ရှင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ နောက်ထပ်မိသားစုဆီကိုပဲ သွားပါတော့။ ကျွန်မကို လာပြီး မနှောင်ဖွဲ့ပါနဲ့တော့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ကိုနေမင်းက ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေပေမဲ့ သီရိကတော့ နောက်ကြောင်းကို ပြန်မကြည့်တော့ဘူး။ သူမအတွက် ဒီအိမ်ထောင်ရေးက နိုးထလို့မရတဲ့ အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းမှာတော့ သီရိက ခရီးဆောင်အိတ်လေးကို ဆွဲပြီး အိမ်ကြီးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးက စဲသွားပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ လမ်းမတွေကတော့ ရေစိုနေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ လမ်းမကြီးက ဘယ်ကို ဦးတည်မလဲဆိုတာ သူမ မသိပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ သူမဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လိမ်ညာမှုအောက်မှာ ရှင်သန်ရတဲ့ အရုပ်မလေးအဖြစ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဆိုတာပါပဲ။ ကားလေးကို မောင်းထွက်လာရင်း နောက်ကြည့်မှန်ထဲကနေ ဝေးကွာကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သီရိရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်စလေးတစ်ခုက နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စီးကျသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမျက်ရည်ဟာ နာကျင်မှုအတွက် မဟုတ်ဘဲ အသစ်ပြန်စမယ့် ဘဝတစ်ခုအတွက် ဂုဏ်ပြုတဲ့ မျက်ရည်စလေးပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။