အိမ်ထောင်ရေးသုခ
အိမ်ထောင်ရေးသုခ
ပထမပိုင်း
နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစောင်းကျရောက်နေသည်။ ထိုအလင်းဖျော့ဖျော့အောက်တွင် မြတ်နိုးတစ်ယောက် ဆိုဖာပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ရှေ့က စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ကော်ဖီခွက်ထဲမှ အငွေ့တို့သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်ဆိုသည့် အချိန်ကာလသည် တစ်ခါတလေတွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသလို ထင်ရသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လွန်းသော အခိုက်အတန့်မျိုးတွင်မူ ရာစုနှစ်တစ်ခုကဲ့သို့ လေးလံလွန်းလှသည်။
တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ သုရ ဝင်လာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လက်ထဲတွင် အမြဲကိုင်ဆောင်ထားတတ်သည့် ရုံးသုံးအိတ်ကြီးကလည်း သူ၏ ပခုံးကို နိမ့်ကျသွားစေသယောင် ရှိသည်။ သူသည် မြတ်နိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြုံးပြရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ရေး၏ အစောပိုင်းကာလများကဆိုလျှင် သူသည် အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းစဝင်သည်နှင့် မြတ်နိုးကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေတတ်ပြီး နဖူးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်တတ်သူ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ထိုအလေ့အထတို့သည် ဖုန်မှုန့်များအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီလားဟု မြတ်နိုး တွေးတောနေမိသည်။
"ပင်ပန်းလာပြီလား" ဟု မြတ်နိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သုရက အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ရင်း "အင်း... ဒီနေ့ အလုပ်တွေ နည်းနည်းများတယ်" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ အသံတွင် ငြီးငွေ့မှုနှင့် ပင်ပန်းမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားခဲ့သည်။ မြတ်နိုးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခိုး၍ ချလိုက်မိသည်။ တစ်ခါတလေတွင် သူမတို့နှစ်ဦးကြားရှိ တိတ်ဆိတ်မှုသည် စကားလုံးများထက် ပို၍ ကျယ်လောင်နေတတ်သည်။ ဤသည်မှာ အိမ်ထောင်ရေးသုခလော သို့မဟုတ် အသားကျသွားသည့် ဝတ္တရားတစ်ခုလော ဆိုသည်ကို သူမ ဝေခွဲမရနိုင်တော့ပေ။
ဒုတိယပိုင်း
ညစာစားပွဲတွင်လည်း လေသံတိုးတိုးမှအပ အခြားဘာသံမှ မရှိချေ။ ဟင်းခွက်ထဲက ဇွန်းနှင့် ပန်းကန် ထိခတ်သံသည်ပင် ထူးခြားသည့် ဂီတတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ မြတ်နိုးသည် သူမ ယနေ့ တစ်နေကုန် ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းလျာများကို သုရ မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားသည်ကို ကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း သုရကမူ ဖုန်းကိုကြည့်ရင်းသာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို စားသောက်နေသည်။
"သုရ... ဒီနေ့ ရုံးမှာ ဘာထူးခြားလဲ"
မြတ်နိုးက စကားစလိုက်သော်လည်း သုရက ဖုန်းမှ မျက်မှောင်မပျက်ဘဲ "ထွေထွေထူးထူး မရှိပါဘူး မြတ်နိုးရယ်... အရင်လိုပါပဲ" ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောသည်။
မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့တက်လာသည်။ သူမ ပြောပြချင်သည့် အကြောင်းအရာများစွာ ရှိနေသည်။ ယနေ့ သူမ စိုက်ထားသည့် နှင်းဆီပင်လေးတွင် အဖူးလေး စတင်ထွက်လာသည့်အကြောင်း၊ အိမ်နီးနားချင်းက ပေးသွားသည့် မုန့်အကြောင်း၊ ပြီးတော့ သူမ ခံစားနေရသည့် အထီးကျန်မှုအကြောင်း။ သို့သော် ထိုစကားလုံးများသည် သူမ၏ လည်ချောင်းဝတွင်ပင် တစ်နေခဲ့သည်။ သုရ၏ ပုံစံသည် သူမ၏ စကားများကို နားထောင်ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသယောင် ရှိနေသည်။
အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ အတူနေရုံဖြင့် မပြီးဘဲ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နေမှသာ ပြည့်စုံမည်ဟု မြတ်နိုး အမြဲ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမတို့သည် အိမ်တစ်လုံးထဲတွင် အတူနေထိုင်ကြသော်လည်း ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာနှစ်ခုတွင် ရှင်သန်နေကြသလိုပင်။
တတိယပိုင်း
ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် သုရသည် အိပ်ရာပေါ်၌ တစ်ဖက်သို့ စောင်း၍ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ မြတ်နိုးကမူ ပြတင်းပေါက်မှ မြင်နေရသည့် လမင်းကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူတို့၏ မင်္ဂလာဦးညကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်က သုရသည် သူမ၏ လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မထားဘူး" ဟု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကတိစကားများသည် ယခုအခါ ဘယ်ဆီသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီနည်း။
လူသားတစ်ယောက်၏ ပြောင်းလဲမှုသည် ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတတ်သည်မဟုတ်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်စိမ့်စိမ့် ပြောင်းလဲသွားတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလုပ်တာဝန်များ၊ ငွေကြေးကိစ္စများ၊ လူမှုရေး ဖိအားများအောက်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟူသော အရာသည် အလိုအလျောက် ရေလောင်းရန် မေ့လျော့ခံထားရသည့် ပန်းပင်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်းလာတတ်သည်။
မြတ်နိုးသည် သုရ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လက်ကလေးဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သို့သော် သူမ လက်တွန့်နေမိသည်။ အကယ်၍ သူ နိုးလာပြီး စိတ်တိုသွားလျှင် သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်သလို နေခဲ့လျှင် သူမ၏ နှလုံးသားသည် ယခုထက် ပို၍ နာကျင်ရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။
စတုတ္ထပိုင်း
မိုးလင်းတော့ သုရက ထုံးစံအတိုင်း ကမန်းကတန်း ပြင်ဆင်ပြီး ရုံးသွားရန် လုပ်နေသည်။ မြတ်နိုးက သူ၏ တိုက်ပုံအင်္ကျီကို သေချာ ပြင်ပေးနေစဉ် သုရက သူမကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
"မြတ်နိုး... နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာက မကြည်လင်သလိုပဲ"
ထိုစကားလေး တစ်ခွန်းကြောင့်ပင် မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲတွင် နွေးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ သတိထားမိသေးသည်ပဲ။
"အိပ်ရေးမဝလို့ ဖြစ်မှာပါ သုရ... ညက အိပ်မက်တွေ တအားမက်နေလို့"
"အင်း... အနားယူဦးပေါ့၊ ကိုယ် ပြန်လာရင် မုန့်ဝယ်ခဲ့မယ်"
သုရက ထိုသို့ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။ မြတ်နိုးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း သုရ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ ပေးခဲ့သည့် ဂရုစိုက်မှုလေးက သေးငယ်လွန်းသော်လည်း ခြောက်သွေ့နေသည့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးအတွက်မူ မိုးရေတစ်စက်ကဲ့သို့ အဖိုးတန်နေသည်။ သို့သော် ဤမျှဖြင့် သူမတို့ကြားက အေးစက်စက် အနေအထားက ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်သည်ကိုလည်း သူမ သိနေသည်။
ပဉ္စမပိုင်း
နေ့လယ်ခင်းတွင် မြတ်နိုး၏ သူငယ်ချင်း အိအိ ရောက်လာသည်။ အိအိသည် အမြဲတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိသူဖြစ်ပြီး မြတ်နိုး၏ မျက်နှာကို ကြည့်သည်နှင့် တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်ကို သိသွားသည်။
"မြတ်နိုး... နင်နဲ့ သုရ အဆင်ပြေရဲ့လား"
မြတ်နိုးက အားနာနာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး "ပြေပါတယ် အိအိရယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"နင့်မျက်လုံးတွေက အရင်လို မတောက်ပတော့ဘူး။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အပေးအယူပဲ မြတ်နိုး။ တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ့်ဘက်က အရင် စကားပြောဖို့ လိုသလို၊ တစ်ဖက်လူကိုလည်း ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်ကို သိအောင် ပြဖို့ လိုတယ်။ သူ သိမှာပဲဆိုပြီး မျိုသိပ်ထားရင် ကြာလာရင် ပေါက်ကွဲတတ်တယ်"
အိအိ၏ စကားများသည် မြတ်နိုး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးသစ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ သူမသည်လည်း သုရကို အပြစ်တင်နေရုံသာ သိခဲ့ပြီး သူမ၏ လိုအပ်ချက်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောခဲ့ဖူးချေ။
ဆဋ္ဌမပိုင်း
ထိုနေ့ ညနေတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လျှပ်စီးသံများနှင့်အတူ လေပြင်းများက ပြတင်းပေါက် မှန်ချပ်များကို ရိုက်ခတ်နေသည်။ သုရသည် ပုံမှန်ထက် နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသည်။
မြတ်နိုးသည် ကမန်းကတန်း ရေနွေးစပ်ပေးပြီး အဝတ်အစားများ ပြင်ဆင်ပေးသည်။ သုရသည် ရေချိုးပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် စောင်ခြုံကာ မှိုင်နေသည်။ မြတ်နိုးက ရေနွေးကြမ်းခွက်လေးကို ယူလာပေးရင်း သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"သုရ... ကျွန်မတို့ စကားခဏလောက် ပြောရအောင်"
သုရက သူမကို နားမလည်သလို ကြည့်လာသည်။
"ကျွန်မတို့ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်အထိ စိမ်းသက်သွားကြတာလဲဟင်။ တစ်အိမ်ထဲမှာ အတူနေပေမဲ့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် မသိတော့သလိုပဲ။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အရင်လို ပြန်ပြီး ရယ်မောချင်တယ်၊ အကြောင်းအရာတိုင်းကို ဝေမျှချင်တယ်"
မြတ်နိုး၏ အသံသည် တုန်ရီနေသော်လည်း ခိုင်မာမှု ရှိသည်။ သုရသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။
သတ္တမပိုင်း
"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ် မြတ်နိုး"
သုရ၏ အသံသည် အက်ရှရှဖြင့် ထွက်လာသည်။ သူသည် မြတ်နိုး၏ လက်ကလေးကို ဆွဲယူကာ သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြားတွင် အုပ်မိုးထားလိုက်သည်။
"ကိုယ် အလုပ်ထဲမှာပဲ စိတ်ရောက်နေပြီး မြတ်နိုးရဲ့ ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်မိခဲ့ဘူး။ ကိုယ်ကတော့ အလုပ်တွေ ကြိုးစားနေတာဟာ မြတ်နိုးကို ချမ်းသာအောင် ထားချင်လို့လို့ပဲ ရိုးရိုးလေး တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် ကြိုးစားနေတဲ့ကြားမှာ မြတ်နိုးကို ပစ်ထားမိခဲ့တယ်ဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်"
သုရ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နောင်တရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်။ သူသည် မြတ်နိုးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေခဲ့သော နွေးထွေးမှုသည် သူမတို့ကြားတွင် ပြန်လည် စီးဆင်းလာသည်။
အဋ္ဌမပိုင်း
ထိုညက သူမတို့ နှစ်ယောက် အကြာကြီး စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ ငယ်စဉ်က အကြောင်းများ၊ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကျေနပ်ခဲ့သည့် အချက်များအထိ အကုန်အစင် ဖွင့်ဟပြောဆိုဖြစ်ကြသည်။
"အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဆောက်ရသလိုပဲ မြတ်နိုး... အမြဲတမ်း ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းနေမှ ခိုင်ခံ့မှာ။ ကိုယ်တို့က အုတ်တံတိုင်းတွေပဲ မြင်ပြီး အတွင်းက အက်ကြောင်းတွေကို မမြင်ခဲ့ကြဘူး" ဟု သုရက ဆိုသည်။
မြတ်နိုးသည် သုရ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီရင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ စကားလုံးများသည် တစ်ခါတလေတွင် ဆေးဝါးများကဲ့သို့ပင် ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။
နဝမပိုင်း
နောက်ရက်များတွင် သုရသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာသည်။ သူသည် ရုံးမှ အချိန်မှန် ပြန်လာတတ်ပြီး မြတ်နိုးကို ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီပေးတတ်လာသည်။ ဖုန်းကိုလည်း အစွဲအလမ်းကြီးစွာ မကြည့်တော့ဘဲ မြတ်နိုး၏ စကားများကို အလေးအနက် နားထောင်တတ်လာသည်။
မြတ်နိုးသည်လည်း သူမ၏ ဝါသနာပါသော ပန်းချီဆွဲခြင်းကို ပြန်လည် စတင်ခဲ့သည်။ သုရက သူမအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ပေးကာ အားပေးကူညီသည်။ သူမတို့နှစ်ဦး၏ အိမ်လေးသည် ယခင်ကလို ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘဲ ရယ်မောသံများနှင့် သက်ဝင်နိုးထလာခဲ့ပြီ။
ဒသမပိုင်း
တစ်နေ့တွင် သုရက မြတ်နိုးကို မြို့ပြင်က တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။ ထိုနေရာသည် သူတို့ ချစ်သူဘဝက မကြာခဏ လာခဲ့ဖူးသော နေရာလေး ဖြစ်သည်။ လေပြေအေးလေးများက တိုက်ခတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။
"မြတ်နိုး... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သုရက မြတ်နိုး၏ ပခုံးကို ဖက်ရင်း ပြောသည်။ မြတ်နိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး "အမှားဆိုတာ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ရှိတာပါ သုရရယ်... အရေးကြီးတာက အမှားကို သိပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲ"
ဧကဒသမပိုင်း
အိမ်ထောင်ရေးသုခဆိုသည်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရာများတွင် ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ သေးငယ်သော ဂရုစိုက်မှုများ၊ နားလည်ပေးမှုများနှင့် အပြန်အလှန် လေးစားမှုများတွင်သာ တည်ရှိကြောင်း သူမတို့နှစ်ဦးလုံး သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြပြီ။ အခက်အခဲများ၊ စိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း လက်ချင်းမြဲမြဲ တွဲထားသရွေ့ မည်သည့်အရာကိုမဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိလာကြသည်။
ဒွါဒသမပိုင်း
ညနေခင်း၏ နေဝင်ဆည်းဆာသည် ယခင်အတိုင်းပင် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြတ်နိုးသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ သုရနှင့်အတူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်ရင်း ကော်ဖီသောက်နေကြသည်။ တိတ်ဆိတ်မှုသည်လည်း ယခင်ကလို လေးလံမနေတော့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"မြတ်နိုး... ကိုယ်တို့ နောက်လကျရင် ခရီးတစ်ခုလောက် ထွက်ကြမလား"
သုရက မေးလိုက်သောအခါ မြတ်နိုးက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများသည် သင်ခန်းစာများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူမတို့ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းခရီးသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။
စစ်မှန်သော အိမ်ထောင်ရေးသုခဆိုသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော လူသားနှစ်ယောက် ပေါင်းဖက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မပြည့်စုံမှုများကို အပြန်အလှန် ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း တစ်ယောက်၏ လက်ကို တစ်ယောက် မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။