မင်္ဂလာဦးည

 မင်္ဂလာဦးည

ပထမဦးဆုံးသော မြင်ကွင်း

ဧည့်သည်တော်များ၏ ဆူညံသံများ၊ ဂုဏ်ပြုစကားများနှင့် ဂီတသံစဉ်များမှာ အခန်းတံခါးကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေပြီ။ အခန်းအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ လေးလံလှသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် ပန်ကာမှ လာသော လေအေးအေးလေးသာ ဖြစ်သည်။ နှင်းသည် အခန်းအလယ်ရှိ ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုးထဘီရွှေချည်ထိုးကြီးမှာ လေးလံလွန်းလှသလို၊ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံထုံးကြီးနှင့် ဆံထိုးများကလည်း သူမ၏ ပခုံးများကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤညသည် သူမဘဝ၏ အရေးကြီးဆုံးညဟု လူတိုင်းက ဆိုကြသော်လည်း နှင်းအတွက်မူ ထူးဆန်းသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရင်ခုန်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ အခန်းဝတွင် ရပ်နေသော သက်ဦးကို သူမ မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်မိသည်။ သက်ဦးသည်လည်း သူမနည်းတူပင် တူညီသော ခံစားချက်တို့ ရှိနေမည်လား။ သူသည် အင်္ကျီရင်စိ ကိုင်းပိတ်ကြီးကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် စကားလုံးတို့သည် ပျောက်ရှနေပြီး နာရီစက္ကန့်သံမှာသာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒုတိယမြောက် မြင်ကွင်း

နှင်းသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားကပ်များကို စတင်ဖြုတ်လိုက်သည်။ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော သူမ၏ ပုံရိပ်သည် မင်္ဂလာပွဲ၌ ပြုံးရွှင်နေသော အမျိုးသမီးနှင့် မတူဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်သာ တူနေသည်။ သက်ဦးက သူမ၏ အနောက်သို့ အသံမထွက်ဘဲ တိုးကပ်လာသည်။ သူ၏ လက်များက နှင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်လာသောအခါ နှင်း၏ ကိုယ်လေး တုန်ရင်သွားသည်။ မကြောက်ပါနဲ့ နှင်းရယ် ဟု သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးလေးတစ်ခွန်းက နှင်း၏ ရင်ထဲရှိ တင်းကျပ်နေမှုများကို အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားစေသည်။ သက်ဦးက သူမ၏ ဆံပင်များထဲတွင် မြုပ်နေသော ဆံထိုးများကို တစ်ခုချင်းစီ အသာအယာ ဖြုတ်ပေးနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ လည်ပင်းသားလေးကို ထိမိသွားတိုင်း နှင်း၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာရသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပထမဆုံးသော ထိတွေ့မှုမဟုတ်သော်လည်း လင်ယောက်ျားနှင့် ဇနီးမယားအဖြစ် ရရှိသော ထိတွေ့မှုကမူ လုံးဝ ခြားနားနေခဲ့သည်။

တတိယမြောက် မြင်ကွင်း

ဆံပင်များ ပြေလျော့သွားသောအခါ နှင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ လေးလံသော ရွှေထည်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ဆီသို့ အာရုံရောက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က နှင်းသည် သက်ဦးကို ဤမျှအထိ ချစ်လာမိလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ဖူးချေ။ သက်ဦးသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သူဖြစ်ပြီး စကားနည်းသည်။ သို့သော် သူ၏ ဂရုစိုက်မှုများက နှင်း၏ ခိုင်မာသော စိတ်တံတိုင်းများကို ဖြိုဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။ အခုတော့ သူတို့က တစ်အိမ်တည်း၊ တစ်ကုတင်တည်းမှာ အတူရှိနေကြပြီ။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးစက်အချို့က ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ရိုက်ခတ်သံ ကြားရသည်။ ရာသီဥတုက အေးမြလာသော်လည်း အခန်းအတွင်း၌မူ နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ သက်ဦးက နှင်း၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နှင်းရဲ့ လက်ကလေးတွေက အေးနေတာပဲ ဟု သူက ဆိုသည်။

စတုတ္ထမြောက် မြင်ကွင်း

နှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဟုတ်တယ်... နည်းနည်းတော့ ရင်ခုန်နေလို့ပါ ဟု သူမက ဝန်ခံလိုက်သည်။ သက်ဦးက သူမ၏ မေးစေ့လေးကို အသာအယာ မလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။ ကိုယ်လည်း ရင်ခုန်နေတာပါပဲ နှင်းရယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရင်ခုန်ခြင်းက ပျော်ရွှင်လို့ ဖြစ်တဲ့ ရင်ခုန်ခြင်းမျိုးပါ ဟု သူက ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းချင်း ဆုံမိသောအခါ စကားလုံးများ မလိုအပ်တော့ချေ။ သက်ဦး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြတ်နိုးမှု၊ တန်ဖိုးထားမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုတို့ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်ကို နှင်း မြင်နေရသည်။ သူသည် နှင်း၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထိုအနမ်းသည် ကာမဂုဏ်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော၊ ကတိသစ္စာ တစ်ခုကို ခိုင်မာစေသော အနမ်းမျိုး ဖြစ်သည်။ နှင်းသည် သက်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသာအယာ မှီတွယ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ နှင်းပွင့်များ နေရောင်အောက်တွင် အရည်ပျော်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ပဉ္စမမြောက် မြင်ကွင်း

အခန်းထောင့်ရှိ မီးအိမ်လေးမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝါကျင်ကျင် အလင်းရောင်သည် သူတို့နှစ်ယောက်အပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်နေသည်။ နှင်းသည် သက်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခွာလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ ရေဖန်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ခြောက်ကပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သက်ဦးက ပြုံးရင်း နှင်းကို ကြည့်နေသည်။ နှင်း... ကိုယ်တို့ ဒီညကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူးနော် ဟု သူက ဆိုသည်။ နှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဟုတ်ကဲ့... နှင်းအတွက်လည်း ဒီညက အမှတ်တရ အဖြစ်ဆုံးပါပဲ ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။ သက်ဦးက သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူ၏ အထိအတွေ့များသည် နူးညံ့လွန်းလှသဖြင့် နှင်းမှာ တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မင်္ဂလာဦးည၏ အငွေ့အသက်သည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပိုမို နီးကပ်စေပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် မြင်ကွင်း

မီးအိမ်အလင်းကို လျှော့ချလိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်သာ ကျန်ရစ်သည်။ နှင်းသည် သက်ဦး၏ အနီးတွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ အသက်ရှူသံကို နားထောင်နေမိသည်။ သက်ဦးက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို တစ်ခုချင်းစီ ဆော့ကစားနေသည်။ နှင်း... ကိုယ် နှင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ၊ နှင်းရဲ့ မျက်ရည်ကို ဘယ်တော့မှ မမြင်စေရဘူးလို့ ကိုယ် ကတိပေးတယ် ဟု သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ နှင်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်စများ ဝေ့သီလာသည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပီတိဖြစ်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သက်ဦး၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နှင်းလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ်ရော၊ ကိုယ့်ကိုရော အကောင်းဆုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်သွားမှာပါ ဟု သူမက ကတိစကား ပြန်လည် ပေးလိုက်သည်။ ထိုည၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ခွန်အားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သတ္တမမြောက် မြင်ကွင်း

အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးနေသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်အတွက်မူ ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သက်ဦးက နှင်း၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးရင်း သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက နှင်း၏ နှုတ်ခမ်းလွှာထက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ နှင်းသည် ရှက်သွေးဖြာကာ မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သက်ဦး၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်သို့ နူးညံ့စွာ ကျရောက်လာသောအခါ နှင်း၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဗြောင်းဆန်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် ချိုမြိန်သော၊ လေးနက်သော၊ တန်ဖိုးထားသော အနမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုအနမ်းထဲတွင် သူတို့၏ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်တို့ ပေါင်းစည်းသွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ နှင်းသည် သက်ဦး၏ ပခုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားမိပြီး သူမ၏ ရင်ထဲရှိ မေတ္တာတရားများကို အနမ်းများမှတစ်ဆင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်နေမိသည်။

အဋ္ဌမမြောက် မြင်ကွင်း

အဝတ်အစားများ၏ ပွတ်တိုက်သံနှင့် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းတို့သည် အခန်းအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ နှင်းသည် သက်ဦး၏ အနီးကပ် ဂရုစိုက်မှုများအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ ပုံအပ်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ရှိခဲ့သော ဟန့်တားမှုများ၊ ရှက်ရွံ့မှုများမှာ တစ်ခုချင်းစီ ကွာကျသွားခဲ့ပြီ။ သက်ဦးသည် နှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို တန်ဖိုးထားစွာဖြင့် နူးညံ့စွာ ထိတွေ့နေသည်။ သူ၏ အထိအတွေ့တိုင်းက နှင်းကို အသစ်အဆန်း ခံစားချက်များဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ နှင်းသည် သက်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဤအမျိုးသားသည် သူမ၏ ဘဝလက်တွဲဖော်၊ သူမ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးဖြစ်သည်ကို ပိုမို ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သွားမိသည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းခြင်းက ပိုမို အားကောင်းနေခဲ့သည်။

နဝမမြောက် မြင်ကွင်း

မိုးဖွဲလေးများက ရွာသွန်းမြဲ ရွာသွန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အခန်းအတွင်းရှိ အအေးဓာတ်ကို အန်တုရန် သူတို့နှစ်ယောက်သည် စောင်အောက်တွင် အတူတကွ ပူးကပ်စွာ လဲလျောင်းနေကြသည်။ သက်ဦးက နှင်းကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားပြီး သူမ၏ နားရွက်နားသို့ ကပ်ကာ ချစ်တယ်... နှင်း ဟု ပြောလိုက်သည်။ နှင်းကလည်း သက်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ နမ်းရင်း နှင်းလည်း ကိုယ့်ကို ချစ်တယ် ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးလေးများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း မင်္ဂလာဦးည၏ အနှစ်သာရကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်အကြောင်း၊ သူတို့ တည်ဆောက်မည့် အိမ်ကလေးအကြောင်း၊ သူတို့ ရရှိလာမည့် ရင်သွေးငယ်များအကြောင်းကို တိုးညှင်းစွာ ဆွေးနွေးနေမိကြသည်။ အိမ်မက်များကို အတူတကွ မက်နေကြသော ဤအချိန်သည် သူတို့ဘဝ၏ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်များအနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒသမမြောက် မြင်ကွင်း

ညဉ့်သည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီ။ နှင်းသည် အနည်းငယ် ငိုက်မြည်းလာသော်လည်း သက်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မခွာချင်သေးချေ။ သက်ဦးက သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း ချော့သိပ်နေသည်။ အိပ်တော့လေ နှင်း... မနက်ကျရင် ကိုယ်တို့ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ် ဟု သူက ဆိုသည်။ နှင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုမို ပူးကပ်လိုက်သည်။ သက်ဦး၏ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးက နှင်းကို လုံခြုံစိတ်ချမှု ပေးနေသည်။ ဤညတွင် သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်၌ အလုံခြုံဆုံးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဘဝခရီးလမ်းသည် ယခုမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမင်္ဂလာဦးည၏ အစပြုမှုက ခိုင်မာသော အုတ်မြစ်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဧကဒသမမြောက် မြင်ကွင်း

နှင်း အိပ်မောကျသွားချိန်တွင် သက်ဦးသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် နှင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်နေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကတိတစ်ခု ထပ်မံ ပေးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးကို သူ တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်အောင် ထားမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် နှင်း၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် အသာအယာ ဝင်လှဲလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံများမှာ ထပ်တူကျနေပြီး နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း စည်းချက်ညီစွာ မြည်ဟည်းနေသည်။ ဤည၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒွါဒသမမြောက် မြင်ကွင်း

နေရောင်ခြည်နုနုလေးက လိုက်ကာစများကြားမှ တိုးဝင်လာသောအခါ နှင်း နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် သက်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဇနီးချောလေး ဟု သူက နှုတ်ဆက်သည်။ နှင်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်မိပြီး မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ကိုယ် ဟု ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မင်္ဂလာဦးညသည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အချစ်ခရီးလမ်းမှာမူ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နှင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လတ်ဆတ်သော လေထုကို ရှူရှိုက်ရင်း သူမ၏ ဘဝသစ်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မင်္ဂလာဦးညသည် အဆုံးသတ်မဟုတ်ဘဲ ထာဝရလက်တွဲရမည့် ဘဝတစ်ခု၏ လှပသော အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်လေတော့သည်။