အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်
အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်
အပိုင်းတစ်
ရန်ကုန်မြို့ပြရဲ့ မွန်းကြပ်မှုတွေကြားထဲမှာ ကျော်စွာတစ်ယောက် အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ နပန်းလုံးနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဖိုင်တွဲတွေကို စစ်ဆေးနေတုန်း စားပွဲပေါ်မှာ တုန်ခါသွားတဲ့ ဖုန်းလေးက သူ့ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတယ်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ "ညီမလေး နီလာ" ဆိုတဲ့ အမည်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျော်စွာ့ရင်ထဲမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လေးလံသွားခဲ့တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ညနေမှ ဖုန်းဆက်လေ့ရှိတဲ့ ညီမဖြစ်သူက အခုလို နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဘာလို့ ဆက်တာလဲ။ ဖုန်းကို ဖြေလိုက်တာနဲ့ တစ်ဖက်က ကြားလိုက်ရတဲ့ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ကြောင့် ကျော်စွာ့လက်ထဲက ကလောင်တံလေး လွတ်ကျသွားခဲ့တယ်။ "ကိုကြီး... အမေ့ကို ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီ။ ဆရာဝန်တွေကတော့ အခြေအနေ မကောင်းဘူး ပြောတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျော်စွာ့နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အပြင်ဘက်မှာ နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေပေမဲ့ ကျော်စွာ့ကမ္ဘာကတော့ ရုတ်တရက် မှောင်အတိ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ချက်ချင်းပဲ အိတ်ကို ဆွဲယူပြီး ရုံးခန်းထဲက ပြေးထွက်ခဲ့မိတယ်။ ကားမောင်းနေရင်း လမ်းမပေါ်က ကားတန်းကြီးကို ကြည့်ပြီး သူ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘူး။ ငယ်ငယ်က အမေ သူ့ကို ချော့မြှူခဲ့ပုံတွေ၊ ကျောင်းသွားခါနီး ထမင်းချိုင့်လေး ထည့်ပေးခဲ့တဲ့ အမေ့ရဲ့ အသားမာတက်နေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို သူ မြင်ယောင်လာတယ်။ အလုပ်တွေ အကြောင်းပြပြီး နယ်က အမေ့ဆီ မပြန်ဖြစ်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ အမေ နေမကောင်းဘူးလို့ ပြောတုန်းကလည်း "သက်ကြီးရောဂါပါ အမေရယ်၊ အားဆေးသောက်လိုက်ရင် ကောင်းသွားမှာပါ" လို့ သူ ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့မိတာ။ အခုတော့ အဲဒီ ပေါ့လျော့မှုတွေက သူ့ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ မျက်ရည်တွေက အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးစေပေမဲ့ သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ အမေ့ဆီကို အမြန်ဆုံး ရောက်ဖို့ပဲ သူ ဆုတောင်းနေမိတယ်။
အပိုင်းနှစ်
မြို့ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တဲ့ လမ်းတလျှောက်မှာ စပါးခင်းစိမ်းစိမ်းတွေကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ရပေမဲ့ ကျော်စွာ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘာကိုမှ မမြင်တော့ဘူး။ သူ့စိတ်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာဆီကို လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။ အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက သူတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အမေက ရုန်းကန်ပြုစုခဲ့တာ။ ဈေးထဲမှာ မုန့်ရောင်းရင်း ရတဲ့ ငွေပြားလေးတွေကို စုပြီး သူ့ကို မြို့ပေါ်မှာ ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ။ အမေက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်တော့မှ အရေးမပေးခဲ့ဘူး။ အင်္ကျီအဟောင်းလေးတွေကို ဖာထေးဝတ်ရင်း "ငါက အိမ်မှာပဲ နေတာပဲ အသစ်မလိုပါဘူး" လို့ ပြောတတ်တဲ့ အမေ့အပြုံးက အခုတော့ သူ့ကို နာကျင်စေတယ်။ ဆေးရုံကို ရောက်တဲ့အခါ ဆေးနံ့တွေက နှာခေါင်းထဲကို စူးစူးရှရှ ဝင်လာတယ်။ လူနာစောင့်တန်းလျားမှာ မျက်လုံးတွေ နီမြန်းပြီး ထိုင်နေတဲ့ နီလာ့ကို တွေ့တော့ ကျော်စွာ့ ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ နီလာက သူ့ကို မြင်တာနဲ့ ပြေးဖက်ပြီး ငိုတော့တာပဲ။ "ကိုကြီး... အမေက ကိုကြီးကိုပဲ မျှော်နေတာ။ သတိရတုန်းကလည်း ကိုကြီး ပြန်လာပြီလားပဲ ခဏခဏ မေးနေတယ်" တဲ့။ ကျော်စွာ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ညီမလေးရဲ့ ပုခုံးကိုပဲ ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ "အမေရယ်... သား အပြစ်တွေ များလှပါပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိတယ်။ အထူးကြပ်မတ်ဆောင် တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေရင်း အထဲကို ဝင်ဖို့ သူ ကြောက်နေမိတယ်။ အမြဲတမ်း သန်မာဖျတ်လတ်နေခဲ့တဲ့ အမေ့ကို ပိုက်လိုင်းတွေကြားထဲမှာ လဲလျောင်းနေတာကို မြင်ရမှာ သူ မဝံ့ရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ သူ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အမှန်တရားဆိုတာ သူ သိနေတယ်။
အပိုင်းသုံး
အခန်းတံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ အသံက တဂုတ်ဂုတ်နဲ့ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ အဖြူရောင် ကုတင်ပေါ်မှာ သေးသေးလေး ဖြစ်နေတဲ့ အမေ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျော်စွာ့ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးတစ်ခု တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့နေပြီး ပါးပြင်တွေက ချိုင့်ဝင်နေတယ်။ အရင်က မြင်ဖူးနေကျ အမေ မဟုတ်တော့သလိုပဲ။ ကျော်စွာ အမေ့ကုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမေ့ရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အမေ့လက်ဖဝါးလေးတွေက အရင်လို မနွေးထွေးတော့ဘဲ အေးစက်နေတယ်။ "အမေ... သား ရောက်ပြီ။ သား ကျော်စွာ ရောက်ပြီ အမေ" လို့ ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ အမေက မျက်လုံးလေးတွေကို မှိတ်ထားဆဲပဲ။ အမေ့ရဲ့ လက်ဖမိုးပေါ်မှာ ဆေးသွင်းထားတဲ့ အပ်ရာလေးတွေကို မြင်ရတော့ ကျော်စွာ့ မျက်ရည်တွေက အမေ့လက်ပေါ်ကို တစိမ့်စိမ့် ကျလာတယ်။ အမေက သူ့ကို ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ။ အခု သူ အောင်မြင်နေပြီ၊ ပိုက်ဆံတွေလည်း ရှာနိုင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို ကျန်းမာအောင် လုပ်ပေးဖို့ကျတော့ သူ မတတ်နိုင်ဘူး။ လောကမှာ ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့မရတဲ့ အရာက မိဘရဲ့ သက်တမ်းပါလားလို့ သူ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ညဉ့်နက်လာတာနဲ့အမျှ ဆေးရုံကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်လာပေမဲ့ ကျော်စွာ့ရင်ထဲမှာတော့ ဆူညံနေတုန်းပဲ။ သူ အမေ့နားမှာ ထိုင်ရင်း အတိတ်က ပုံရိပ်တွေကို တစ်ခုချင်း ပြန်ဖော်ထုတ်နေမိတယ်။
အပိုင်းလေး
ညဉ့်သန်းခေါင်ယံ အချိန်မှာ နီလာကတော့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ ကျော်စွာကတော့ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ အမေ့ကို ကြည့်နေမိတုန်း။ အမေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက ပြင်းရှရှနဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြစ်နေတာကို မြင်ရတာ သူ ရင်ကွဲမတတ်ပဲ။ ရုတ်တရက် အမေ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ လှုပ်ရှားလာတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။ "အမေ... အမေ သတိရပြီလား" လို့ သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တော့ အမေက မျက်လုံးလေးတွေကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်တယ်။ အမေ့မျက်လုံးတွေက ဝေဝါးနေပေမဲ့ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အားယူပြီး ပြုံးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ "သား... ပြန်လာပြီလား" တဲ့။ အမေ့အသံက တိုးလွန်းလို့ နားနားကပ်ပြီး နားထောင်မှ ကြားရတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ အမေ။ သား ပြန်လာပြီ။ သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ အမေရယ်။ သား အမေ့ကို ပစ်ထားမိတယ်" လို့ ပြောရင်း ကျော်စွာ အမေ့လက်ကို ပါးပြင်မှာ ကပ်ထားမိတယ်။ အမေက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြတယ်။ "သားက အလုပ်တွေ များနေတာပဲ... အမေ နားလည်ပါတယ်။ သားကို မြင်ရပြီဆိုတော့... အမေ စိတ်အေးရပြီ" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ကျော်စွာ့ကို ပိုပြီး နောင်တရစေတယ်။ မိဘဆိုတာ သားသမီး ဘယ်လောက်ပဲ အမှားလုပ်လုပ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပစ်ထားထား အမြဲတမ်း နားလည်ပေးနေတတ်သူတွေ မဟုတ်လား။ အမေက ခဏနားပြီးမှ "နီလာလေးကို... ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးပါနော်။ သူက စိတ်နုတယ်" လို့ မှာရှာတယ်။ ဒီအချိန်မှာတောင် အမေက သူ့အတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျန်ရစ်မယ့် သားသမီးတွေအတွက်ပဲ ပူပန်နေတုန်းပဲ။
အပိုင်းငါး
အမေက စကားပြောပြီးတာနဲ့ ပြန်ပြီး မိန်းမောသွားပြန်တယ်။ ဆရာဝန်က လာစစ်ဆေးပြီး "စိတ်ကို ပြင်ဆင်ထားပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့တာ ကျော်စွာ့နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ စရွာလာတယ်။ မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက် မှန်ချပ်ပေါ်မှာ စီးကျနေတာကို ကြည့်ရင်း ကျော်စွာ ငယ်ငယ်က မိုးရွာတဲ့ ညတစ်ညကို သတိရမိတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့ အိမ်ခေါင်မိုးက ယိုတော့ အမေက သူ့ကို မစိုအောင် စောင်တွေနဲ့ ပတ်ပေးပြီး အမေကတော့ တစ်ညလုံး မိုးရေခံပေးခဲ့တာ။ အမေ့ကျောပြင်ကြီး မိုးရေထဲမှာ စိုရွှဲနေတာကို သူ မှတ်မိနေတယ်။ အမေဟာ သူ့ဘဝအတွက် မိုးကာတစ်ခုလို၊ ထီးတစ်လက်လို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီ ထီးကြီးက ကျိုးပဲ့ ပျက်စီးတော့မယ်။ ကျော်စွာ ကုတင်ဘေးမှာ ပြန်ထိုင်ရင်း အမေ့ရဲ့ ဆံပင်ဖြူဖြူလေးတွေကို အသာအယာ သပ်ပေးနေမိတယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အရေးအကြောင်းတိုင်းဟာ သူတို့ မောင်နှမအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေပဲ။ အမေဟာ လှပတဲ့ မိန်းမပျိုဘဝကို သားသမီးတွေရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် စတေးခဲ့တာ။ "သား အမေ့ကို ကမ္ဘာပတ်ပြီး လိုက်ပို့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာတွေ... အခုတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့ အမေရယ်" လို့ သူ စိတ်ထဲကနေ ငိုရှိုက်ရင်း ပြောနေမိတယ်။
အပိုင်းခြောက်
မနက်လင်းအားကြီး အချိန်မှာ အမေ့ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး စိုးရိမ်လာရတယ်။ အသက်ရှူစက်က တရှူးရှူး မြည်သံက ပိုပြီး မြန်လာတယ်။ နီလာလည်း နိုးလာပြီး အမေ့နားမှာ လာထိုင်တယ်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး အမေ့လက်တစ်ဖက်စီကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့ကြားထဲက အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ အငြှိုးအတေးတွေ၊ စိတ်ကောက်မှုတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမေ့ကို ချစ်တဲ့ စိတ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ "ကိုကြီး... အမေ ကျွန်မတို့ကို ထားခဲ့တော့မှာလားဟင်" လို့ နီလာက ရှိုက်ကြီးတငင် မေးတယ်။ ကျော်စွာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ နီလာ့ပုခုံးကိုပဲ ဖက်ထားပေးလိုက်တယ်။ သူတို့ ငယ်ငယ်က အမေ ဈေးကအပြန်ကို မျှော်ခဲ့ကြသလိုမျိုး အခုလည်း အမေ ပြန်နိုးလာမှာကို မျှော်လင့်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ မျှော်လင့်ချက်ကတော့ သိပ်ကို အားနည်းလွန်းလှတယ်။ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နာရီသံက တစက္ကန့်ချင်းစီ သေခြင်းတရားကို နီးကပ်လာစေသလိုပဲ။ အမေ့ရဲ့ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည်နဲ့ အားယူနေရတာကို ကြည့်ရင်း သူတို့ မောင်နှမလည်း လိုက်ပြီး မောနေမိကြတယ်။
အပိုင်းခုနစ်
မနက် နေရောင်ခြည် နုနုလေးတွေ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ အမေက နောက်တစ်ကြိမ် သတိရလာပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အမေ့မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး ကြည်လင်နေသလိုပဲ။ "သား... သမီး..." လို့ အမေက ခေါ်တယ်။ ကျော်စွာနဲ့ နီလာ အမေ့နားကို ကပ်သွားကြတယ်။ "အမေ... ဘာစားချင်လဲဟင်။ သား ဘာဝယ်ပေးရမလဲ" လို့ ကျော်စွာက အတင်းမေးမိတယ်။ အမေက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါပြရင်း "ဘာမှ မစားချင်တော့ပါဘူး... အမေ ဗိုက်မဆာဘူး။ အမေ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ပါလား... အမေ အိမ်မှာပဲ နားချင်တယ်" တဲ့။ ဆရာဝန်တွေကတော့ အိမ်ပြန်ဖို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူးလို့ ပြောကြပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ကျော်စွာ မငြင်းရက်ဘူး။ အမေက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာထက် သူ ကျင်လည်ခဲ့တဲ့ အိမ်လေးထဲမှာပဲ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ကုန်ဆုံးချင်နေတာ။ ဒါဟာ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျော်စွာ တွေးမိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ တာဝန်ယူပြီး အမေ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ အမေ... သား အမေ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်။ အမေ စိတ်ချ" လို့ ပြောလိုက်တော့ အမေ့မျက်နှာမှာ အေးချမ်းတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
အပိုင်းရှစ်
အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အမေ့ကို သူ အမြဲတမ်း အိပ်နေကျ ညောင်စောင်းလေးပေါ်မှာ သိပ်ထားလိုက်တယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးဆီကနေ လေတိုးသံတွေ ကြားနေရပြီး အိမ်ထဲမှာလည်း အမေ အမြဲတမ်း ထွန်းထားတတ်တဲ့ အမွှေးတိုင်နံ့လေးတွေ သင်းနေတုန်းပဲ။ အမေက အိမ်ကို ရောက်တာနဲ့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလိုပဲ။ အသက်ရှူတာလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး မှန်လာသလို ထင်ရတယ်။ နီးစပ်ရာ ဆွေမျိုးတွေလည်း ရောက်လာကြပြီး အမေ့ကို လာကြည့်ကြတယ်။ လူကြီးသူမတွေကတော့ "အို... ဟောဒီမှာကြည့်စမ်း၊ သူ့သားသမီးတွေ စုံမှပဲ အမေက စိတ်အေးလက်အေး အိပ်တော့တာ" လို့ ပြောကြတယ်။ ကျော်စွာ အိမ်ထဲက အမေ့ရဲ့ သေတ္တာအဟောင်းလေးကို ဖွင့်ကြည့်မိတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်သွားတယ်။ သေတ္တာထဲမှာ သူ ငယ်ငယ်က ဝတ်ခဲ့တဲ့ အင်္ကျီလေးတွေ၊ သူ ပထမဆုံး ရခဲ့တဲ့ ဆုတံဆိပ်လေးတွေနဲ့ သူ ရန်ကုန်ကနေ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးတွေကို အမေက သေချာ ထုပ်ပိုးသိမ်းဆည်းထားတာ။ အမေက သူ ပေးသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို မသုံးဘဲ "ငါ့သား ခက်ခဲတဲ့အခါ ပြန်ပေးရမယ်" ဆိုပြီး စုထားခဲ့တာတဲ့။ ဒါကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျော်စွာ့မှာ အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး သေတ္တာကို ဖက်ကာ လူမသိအောင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။
အပိုင်းကိုး
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး ငှက်ကလေးတွေလည်း အသိုက်ကို ပြန်နေကြပြီ။ အမေကတော့ အိပ်ပျော်နေတာလား၊ သတိလစ်နေတာလား မသေချာတော့ဘူး။ ကျော်စွာ အမေ့နားမှာ ထိုင်ပြီး အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်းပဲ။ အမေ့ရဲ့ အသားအရေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အေးစက်လာတာကို သူ သိနေတယ်။ "အမေ... သားကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ သား အမေ့ကို သိပ်ချစ်တာပဲ" လို့ သူ အမေ့နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောနေမိတယ်။ အမေ့ဆီက တုံ့ပြန်မှု မရတော့ပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ မျက်တောင်လေးတွေ လှုပ်ခတ်သွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ အမေ ကြားနေတယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ လုပ်ပေးနိုင်တာက အမေ့ကို စိတ်အေးလက်အေး ထွက်ခွာနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ပဲ။ သူ အမေ့ကို ဘုရားဂုဏ်တော်တွေ ရွတ်ပြတယ်။ အမေ အမြဲတမ်း နှစ်သက်တဲ့ တရားတော်တွေကို ဖွင့်ပြတယ်။ နီလာကလည်း အမေ့ခြေထောက်လေးတွေကို နှိပ်ပေးရင်း ငိုနေတာကို အားတင်းပြီး ထိန်းထားရှာတယ်။ အိမ်တစ်အိမ်လုံးမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေတယ်။
အပိုင်းတစ်ဆယ်
ညဉ့်နက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အမေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျဲလာတယ်။ တစ်ချက်တစ်ချက်မှာ အသက်ကို အားယူပြီး ရှူနေရတာကို ကြည့်ရင်း ကျော်စွာ့ရင်ထဲမှာ ဗောက်ခနဲ ဗောက်ခနဲ ခံစားနေရတယ်။ အမေဟာ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကို တိုက်နေတာ။ အပြင်မှာတော့ ဖားသံ၊ ပုစဉ်းရင်ကွဲသံတွေက ဆူညံနေပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာတော့ အပ်ကျသံတောင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ကျော်စွာ အမေ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း အမေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်နေမိတယ်။ ဒီမျက်နှာ၊ ဒီအပြုံး၊ ဒီနွေးထွေးမှုတွေကို သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ "အမေ... စိတ်ကို ဘုရားမှာပဲ ထားပါနော်။ ဘာကိုမှ မပူပါနဲ့တော့။ သားနဲ့ နီလာ စောင့်ရှောက်ကြမှာပါ" လို့ သူ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေမိတယ်။ အမေက နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်လုံးလေးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်တယ်။ ကျော်စွာ့ကို တစ်ချက်၊ နီလာ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး အားလုံးကို နှုတ်ဆက်တဲ့အလား ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အမေက ပြင်းပြင်းရှရှ အသက်တစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး... အားလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။
အပိုင်းတစ်ဆယ့်တစ်
အမေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးလေးက ကျော်စွာ့လက်ထဲကနေ လျော့ကျသွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျော်စွာ့ ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ နီလာက "အမေ... အမေ...!!!" လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး အမေ့ရင်ဘတ်ပေါ် မှောက်ကျသွားတယ်။ ကျော်စွာကတော့ ဘာသံမှ မထွက်နိုင်ဘဲ အမေ့ကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်။ အမေ့မျက်နှာက အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ အေးချမ်းလွန်းလှတယ်။ အမေဟာ သူ့ရဲ့ ဝေဒနာတွေ၊ ပူပင်မှုတွေ အားလုံးကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ငြိမ်းချမ်းရာကို သွားပြီ။ ကျော်စွာ အမေ့ရဲ့ မျက်ခွံလေးတွေကို အသာအယာ ပိတ်ပေးလိုက်တယ်။ "ကောင်းကောင်း အနားယူပါတော့ အမေရယ်။ အမေ ပင်ပန်းလှပါပြီ" လို့ ပြောရင်း သူ့မျက်ရည်တွေက အမေ့ပါးပေါ်ကို စီးကျသွားတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ လေတိုက်လို့ သရက်ရွက်ခြောက်လေးတွေ ကြွေကျလာတဲ့အသံကို ကြားနေရတယ်။ သဘာဝတရားကလည်း အမေ့အတွက် ဝမ်းနည်းပေးနေသလိုပဲ။ ကျော်စွာ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက နေရာယူထားတော့တယ်။ အခုမှစပြီး သူဟာ မိခင်မဲ့တဲ့ သားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အပိုင်းတစ်ဆယ့်နှစ်
အမေ့ရဲ့ ဈာပနပြီးသွားတဲ့ နောက်ရက်မှာ ကျော်စွာ အိမ်ရှေ့က ကွပ်ပစ်လေးပေါ်မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ အမေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဟောဒီ ကွပ်ပစ်လေးပေါ်မှာ အမေ ထိုင်ပြီး မုန့်လုပ်ခဲ့တာ။ ဟို သရက်ပင်အောက်မှာ အမေ သူ့ကို ရေချိုးပေးခဲ့တာ။ အမေ မရှိတော့တဲ့ အခါမှသာ အမေဟာ သူ့ဘဝရဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီး ဖြစ်ခဲ့မှန်း သူ ပိုပြီး သိလာရတယ်။ သူ ရန်ကုန်ကို ပြန်ရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို အလုပ်ကိုပဲ ဦးစားပေးတဲ့ ကျော်စွာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အမေ သင်ပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာတရားတွေ၊ အမေ မှာခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သူ ရင်ထဲမှာ အမြဲ ဆောင်ထားတော့မယ်။ "အမေ... အမေ မရှိတော့ပေမဲ့ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက သားနဲ့အတူ အမြဲ ရှိနေမှာပါ" လို့ သူ ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ လေအဝှေ့မှာ အမေ့ရဲ့ အနံ့လေး ရလိုက်သလိုလို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အမေဟာ သူ့ကို တစ်နေရာရာကနေ ပြုံးပြီး ကြည့်နေမှာ သေချာပါတယ်။ လောကမှာ အမေဆိုတာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သားသမီးတွေကို ကောင်းကင်ဘုံကနေ စောင့်ရှောက်နေမယ့် ထာဝရ မေတ္တာရှင်ကြီးပါပဲ။ ကျော်စွာ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး အမေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပိုက်ထားလိုက်တယ်။ မျက်ရည်တွေ ကြားကနေ သူ ပြုံးမိတယ်။ ဒါဟာ အမေ့အတွက် သူ ပေးနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံး ဂုဏ်ပြုမှုပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။