အမေ့အိမ်သို့ အိမ်ပြန်ခရီး

 အမေ့အိမ်သို့ အိမ်ပြန်ခရီး

ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မိုးသည်းထန်လှသော ညချမ်းတစ်ခုတွင် ရွှေရောင်ဝင်းပနေသည့် နာရီလက်တံတို့က တရွေ့ရွေ့ လည်ပတ်နေသော်လည်း ကိုလတ်၏ ရင်ထဲ၌မူ အချိန်တို့က ရပ်တန့်နေသယောင်ရှိသည်။ မှန်သားပြင်ရှည်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ကားမီးရောင်စုံတို့က ရွှံ့နွံထူထပ်သော လမ်းမပေါ်၌ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ပမာ တရွေ့ရွေ့ သွားလာနေကြသည်။ အဆင့်မြင့်ကွန်ဒို၏ သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရသော်လည်း သူ့စိတ်အစုံကတော့ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက စွန့်ခွာခဲ့သည့် အညာမြေမှ ရွာကလေးဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေမိသည်။ လက်ထဲမှ ဖုန်းလေးတုန်ခါသွားသည့်အခါ ရွာမှ ညီမဖြစ်သူ၏ ဖုန်းဖြစ်နေသည်။ အမေ နေမကောင်းဘူး ကိုကြီး၊ အမေက ကိုကြီးကို ခဏခဏ ယောင်ပြီး ခေါ်နေတယ် ဟူသော စကားသံက ကိုလတ်၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အောင်မြင်မှုဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ရုန်းကန်ရင်း အချိန်ဆိုသည့် အရာကို ငွေကြေးဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့မိသည်မှာ အမှားကြီးမှားခဲ့ပြီလားဟု သူကိုယ်သူ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်နေမိတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းမီမှာပင် ကိုလတ်သည် သူ၏ ဇိမ်ခံကားလေးကို မောင်းနှင်ကာ မြို့ပြ၏ မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ရုန်းထွက်ခဲ့သည်။ မြို့ပြနှင့် ဝေးကွာလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ မြင်ကွင်းတို့က ပြောင်းလဲလာသည်။ ကတ္တရာလမ်းမထက်တွင် မိုးရေစက်တို့က ကခုန်နေကြပြီး လေထုထဲ၌ မြေဆီလွှာ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များက စတင်စိမ့်ဝင်လာသည်။ ကားမှန်ကို အသာအယာချလိုက်သည့်အခါ တိုးဝင်လာသော လေအေးက သူ့ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းရှိုက်သွားသည်။ ဤလေ၊ ဤရနံ့တို့သည် သူ ငယ်စဉ်က အမေ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံရင်း ခံစားခဲ့ရသော ရနံ့များပင် ဖြစ်သည်။ စိတ်အစဉ်၌ ငယ်ဘဝပုံရိပ်တို့က ရုပ်ရှင်ကားချပ်တစ်ခုလို တဖျတ်ဖျတ် ပေါ်လာသည်။ အမေ ကျောင်းပို့ခဲ့သည့် လမ်းကလေး၊ အမေ ကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးသည့် ငါးပိရည်နှင့် တို့စရာများ၊ စုတ်ပြတ်နေသော ဖတ်စာအုပ်လေးကို အဖုံးပြန်ဖာပေးနေသည့် အမေ့၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းလေးများကို သူ မြင်ယောင်လာသည်။

လမ်းခရီးက ရှည်လျားသော်လည်း ကိုလတ်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ နှေးကွေးလွန်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေမိသည်။ ကားဘီးများက ရွှံ့ဗွက်ထူသော လမ်းဘေးဝဲယာမှ စပါးခင်းစိမ်းစိမ်းများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ခေတ္တရပ်နားစဉ် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းတို့က သူ့ကို ပို၍ လွမ်းမောစေသည်။ အဝတ်အစား နွမ်းပါးသော်လည်း မျက်နှာတွင် သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားနှင့် ပြုံးရွှင်နေသော ကလေးငယ်တစ်စုကို မြင်သည့်အခါ သူ၏ ငယ်ဘဝကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့တွင် ငွေကြေးမချမ်းသာသော်လည်း ပျော်ရွှင်မှုတို့က ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် ငွေကြေးချမ်းသာသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာသော်လည်း ထိုကလေးငယ်များ၏ အပြုံးမျိုးကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ အောင်မြင်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အရင်းအနှီးမှာ မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုနှင့် ရိုးသားသော ပျော်ရွှင်မှုများပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ရွာအဝင်ရှိ ညောင်ပင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကိုလတ်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုညောင်ပင်ကြီးသည် ရွာ၏ အစောင့်အရှောက်သဖွယ် တည်ရှိနေဆဲပင်။ လမ်းဘေးရှိ ရွာသားအချို့က ကားဆန်းဆန်းကြီးကို တအံ့တဩ ကြည့်နေကြသည်။ အချို့ကတော့ မမှတ်မိကြတော့ပေ။ ကားကို အမေ့အိမ်ရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်တွင် ရပ်လိုက်သည့်အခါ ဟောင်းနွမ်းနေသော ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးက သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ သက်ကယ်များက အချို့နေရာတွင် ပေါက်ပြဲနေပြီး အိမ်ရှေ့ရှိ ပန်းပင်လေးများမှာလည်း အိုမင်းရင့်ရော်နေရှာပြီ။ အိမ်ပေါ်သို့ တက်သည့် လှေကားထစ်လေးများက သူငယ်စဉ်ကထက် ပို၍ နိမ့်ဆင်းသွားသလို ခံစားရသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သစ်သားကြမ်းပြင်၏ မြည်သံက သူ့နှလုံးခုန်သံနှင့်အတူ ထပ်တူကျနေသည်။

အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးလှသော အမေ့ရနံ့ကို စတင်ရရှိသည်။ ထိုရနံ့သည် သနပ်ခါးရနံ့နှင့် ဆေးပေါ့လိပ်နံ့ ရောယှက်နေသည့် တမူထူးခြားသော အမေ့ကိုယ်သင်းရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။ အိပ်ခန်းထဲရှိ ခုတင်လေးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမေ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကိုလတ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ အမေ့၏ ဆံပင်များက ဖြူဖွေးနေပြီး ပါးပြင်ပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများက သူ မရှိသည့် နှစ်များအတွင်း အမေ မည်မျှ ပင်ပန်းခဲ့သည်ကို သက်သေပြနေသည်။ ကိုလတ်က အမေ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး အမေ့လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အမေ့လက်များက ယခင်ကထက် ပို၍ သေးသွယ်သွားပြီး အသားအရေတို့ကလည်း ခြောက်သွေ့နေရှာသည်။

အမေက မျက်လုံးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်သည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အမေ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်တစ်မျိုး လက်ခနဲ လင်းပဟွားသွားသည်။ ကိုကြီး လား ဟု တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည့်အခါ ကိုလတ်သည် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ အမေ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်ကာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ အမေက သူ့ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အမေ့သားကြီး ပြန်လာပြီပဲ၊ အမေ သိပါတယ်၊ ငါ့သားကြီး ပြန်လာမှာပါ ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကိုလတ်၏ စိတ်ထဲ၌ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရပြီး မြို့ပြ၏ ပူလောင်မှုများ၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုများအားလုံး အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့သည်။

ညနေစောင်းသည့်အခါ ညီမဖြစ်သူက အမေ စားချင်သည်ဆို၍ ချက်ထားသော ဟင်းများကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ အမေက အားမရှိသော်လည်း ကိုလတ်ကို ကိုယ်တိုင် ခွံကျွေးချင်သည်ဟု ဇွတ်ပြောနေသည်။ ဟောင်းနွမ်းသော စားပွဲဝိုင်းလေးဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အမေခွံကျွေးသည့် ထမင်းတစ်လုပ်ကို စားလိုက်ရသည့်အခါ ကိုလတ်၏ ရင်ထဲတွင် အရသာကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြည့်စုံသွားသလို ခံစားရသည်။ ထိုအရသာသည် မည်သည့် ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်မှ ဟင်းလျာများနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မေတ္တာအရသာပင် ဖြစ်သည်။ အမေက ပြုံးရင်း သားလေး ပိန်သွားတယ်၊ အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်နေတာလား ဟု မေးသည့်အခါ ကိုလတ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း အမေ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အမေ့အပြုံးက သူ့အတွက်တော့ လောကကြီး၏ အတောက်ပဆုံးသော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ညဉ့်နက်လာသည့်အခါ ရွာကလေးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အိမ်ပြင်မှ ပုစဉ်းရင်ကွဲသံများနှင့် ဖားအော်သံများက သဘာဝ၏ တေးသွားတစ်ခုလို ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကိုလတ်သည် အမေ့ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အမေ့ကို ယပ်တောင်လေး ခပ်ပေးနေမိသည်။ အမေက ငယ်စဉ်က ပုံပြင်များကို ပြန်ပြောပြနေသည်။ ထိုပုံပြင်များသည် သူ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ အသစ်အဆန်းလို နားထောင်လို့ မဝနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ အမေက သားရယ်၊ ငွေဆိုတာ ရှာရင် ရနိုင်ပေမယ့် အချိန်ဆိုတာကတော့ ပြန်ဝယ်လို့ မရဘူး၊ အမေက သားကို ချမ်းသာစေချင်တာထက် ပျော်ရွှင်စေချင်တာပါ ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ ကိုလတ်သည် သူ၏ ဘဝအမြင်များ တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

နောက်ရက်များတွင် ကိုလတ်သည် မြို့သို့ ပြန်ရန် စိတ်မကူးတော့ဘဲ အမေ့အနားတွင်သာ အချိန်ပြည့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ အိမ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်သည်။ အမေ့ကို ဆေးခန်းပြသည်။ ရွာထဲရှိ ငယ်သူငယ်ချင်းများနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံသည်။ သူသည် ယခင်ကလို ဝတ်ကောင်းစားလှများ မဝတ်တော့ဘဲ ရိုးရှင်းသော ပုဆိုးနှင့် စွပ်ကျယ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ကာ ရွာသားတစ်ယောက်လို နေထိုင်လာသည်။ ဤသို့ နေထိုင်ရခြင်းက သူ့ကို စိတ်အေးချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ကို သူ သိရှိလာသည်။ အမေ့၏ ကျန်းမာရေးကလည်း သားဖြစ်သူ၏ ပြုစုမှုကြောင့် သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အမေ့မျက်နှာတွင် အရင်ကထက် ပို၍ အသက်ဝင်လာပြီး သွေးရောင်ခြည်များ သန်းလာသည်။

တစ်ညတွင် လသာသာ၌ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် အမေနှင့်အတူ ထိုင်နေရင်း ကိုလတ်က အမေ့ကို ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ အမေ၊ ကျွန်တော် မြို့မှာ အလုပ်တွေကို လျှော့ပြီး အမေ့ဆီ ခဏခဏ ပြန်လာခဲ့မယ်၊ အမေ့ကို ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်မထားတော့ဘူး ဟု ပြောလိုက်သည်။ အမေက သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း သားရယ်၊ အမေက သားပြန်လာတာကို မြင်ရရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ၊ ဘယ်တော့မှ အမေ့ကို အဝေးကြီး မသွားပါနဲ့တော့ ဟု ပြောရှာသည်။ ထိုစကားသံထဲတွင် ပါဝင်သော တောင်းဆိုမှုနှင့် မေတ္တာတရားတို့က ကိုလတ်ကို မျက်ရည်ကျစေပြန်သည်။

ခရီးစဉ်၏ နောက်ဆုံးနေ့ မနက်ခင်းတွင် ကိုလတ်သည် အမေ့အိမ်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခေါက် ထွက်ခွာခြင်းသည် ယခင်ကလို အပြီးအပိုင် စွန့်ခွာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြန်လာရန်အတွက် ခဏတာ ခွဲခွာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကားပေါ်သို့ မတက်မီ အမေ့ကို ဦးချကန်တော့သည့်အခါ အမေက သူ့ခေါင်းပေါ်ကို လက်တင်ပြီး ဆုတောင်းပေးသည်။ သားကြီး ဘေးကင်းပါစေ၊ လိုအင်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝပါစေ ဟူသော အမေ့ဆုတောင်းသံက သူ့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးသော အကာအကွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကားလေး ရွာပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အမေက အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်း ပြနေဆဲပင်။

ကိုလတ်၏ ကားလေးသည် ရန်ကုန်မြို့သို့ ပြန်လည်ဦးတည်နေသော်လည်း သူ့နှလုံးသားကတော့ ထိုရွာကလေး၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အောင်မြင်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်အစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ။ အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ငွေကြေးနှင့် ရာထူးဂုဏ်ရှိန်များ မဟုတ်ဘဲ မိမိချစ်ခင်ရသူများနှင့် အတူရှိနေရခြင်း၊ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများကို မြင်တွေ့ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝခရီးတွင် သူသည် အမေ့အိမ်သို့ ပြန်ရမည့် လမ်းကို ဘယ်တော့မှ မေ့လျော့တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အိမ်ပြန်ခရီးသည် လမ်းခရီးတစ်ခုသာ မဟုတ်ဘဲ နှလုံးသား၏ နားခိုရာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေတော့သတည်း။