ကျော်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်
ကျော်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်
ပထမပိုင်း
ဆေးရုံနံရံက အဖြူရောင်တွေဟာ ညမှောင်မှောင်မှာ မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး မြင်ရသူအဖို့ အေးစက်စက် ခြောက်ခြားမှုကို ပေးစွမ်းနေပါတယ်။ အခန်းထောင့်က ကာဘော်လစ်နံ့က နှာခေါင်းထဲမှာ စွဲကပ်နေပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်တိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်ကျပ် ဝေဒနာက သူ့ကို သတိပေးနေသလိုပဲ။ တစ်ချိန်က ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ လျှောက်ခဲ့တဲ့ ကျော်ကြီး၊ လူမိုက်ဆိုတဲ့ နာမည်နောက်မှာ အရိပ်လိုလိုက်ခဲ့တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို အဖော်ပြုခဲ့တဲ့ ကျော်ကြီးဟာ အခုတော့ သံချေးတက်နေတဲ့ ကုတင်ဟောင်းလေးပေါ်မှာ အားကိုးရာမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေရပြီ။ နံရံက နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ ကျယ်လောင်လွန်းနေတယ်။ တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းဟာ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန်စက္ကန့်တွေကို နှုတ်ယူသွားနေသလိုပဲ။ အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်စီးကျလာတဲ့ မိုးရေစက်တွေဟာ သူတစ်ချိန်က စီးခဲ့ဖူးတဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ တူမယောင်ရှိနေတယ်။ ကျော်ကြီးဟာ လက်ကို မြှောက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အင်အားက မရှိတော့ဘူး။ သူ့လက်ချောင်းတွေဟာ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ သစ်ကိုင်းခြောက်တွေလို တုန်ရီနေတယ်။ "ငါ... ဒီလိုပဲ ပြီးသွားတော့မှာလား" လို့ သူကိုယ်တိုင် ပြန်မေးမိတယ်။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူရဲကောင်းလုပ်ခဲ့သမျှ၊ တစ်ဖက်သားကို အနိုင်ယူခဲ့သမျှတွေဟာ အခုချိန်မှာတော့ အငွေ့ပျံသွားတဲ့ မြူခိုးတွေလိုပဲ။ ဘယ်သူမှ ရှိမနေတဲ့ ဒီသီးသန့်ခန်းလေးထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း နာကျင်ခြင်းတွေကို ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ နှလုံးခုန်စက်ရဲ့ တီ... တီ... ဆိုတဲ့ အသံက သေမင်းရဲ့ ခြေသံလိုပဲ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသယောင်ရှိတယ်။
ဒုတိယပိုင်း
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်က ရန်ကုန်ညနေခင်းတစ်ခုကို ကျော်ကြီး ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူဟာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူပျိုပေါက်၊ ခန္ဓာကိုယ်က သံမဏိလို ကျစ်လျစ်ပြီး မျက်လုံးတွေက မီးပွင့်မတတ် တောက်ပခဲ့တာ။ "ကျော်ကြီး... မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်ပါ့မလား" လို့ မေးခဲ့တဲ့ သူ့ဆရာရဲ့ အသံက နားထဲမှာ ပြန်ကြားနေတယ်။ အဲဒီနေ့က သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ခဲ့တဲ့နေ့။ ဓားသွားပေါ်က သွေးနွေးနွေးတွေ သူ့လက်ပေါ် စီးကျလာတုန်းက သူ မကြောက်ခဲ့ဘူး။ မာန်မာနနဲ့ အာဏာမက်မောမှုက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီသွေးတွေဟာ သူ့ကို ပြန်လည်ခြောက်လှန့်နေသလိုပဲ။ ကုတင်ဘေးက ရေခွက်လေးကို လှမ်းယူဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လက်က အားမပါဘဲ ပြန်ကျသွားတယ်။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တော့ အဲဒီတုန်းက သူသတ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာက ပေါ်လာတယ်။ "ဘာလို့လဲ... ငါ့ကို ဘာလို့ သတ်တာလဲ" ဆိုတဲ့ အသံမဲ့မေးခွန်းက လေထုထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသလိုပဲ။ ကျော်ကြီးရဲ့ ရင်ထဲမှာ နောင်တဆိုတဲ့ အရာက အဆိပ်လို ပြန့်နှံ့လာတယ်။ အာဏာဆိုတာ ခဏတာပါလား၊ အင်အားဆိုတာ သဲထဲက ရေလိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ မရပါလားဆိုတာကို အခုမှ သူ နားလည်လာတယ်။ အသက်ရှူရတာ ပိုခက်လာပြီး လည်ချောင်းထဲမှာ သဲတစ်ဆုပ်စာလောက် တစ်နေသလို ခံစားရတယ်။
တတိယပိုင်း
ညသန်းခေါင်ယံကို ကျော်လွန်လာတဲ့အခါ ဆေးရုံတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျော်ကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတုန်းပဲ။ မထင်မှတ်ဘဲ အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး သူနာပြုဆရာမလေး တစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သူမရဲ့ ခြေသံက အေးစက်စက် ကြွေပြားပေါ်မှာ တချက်ချက်နဲ့ မြည်နေတယ်။ "ဦးလေး... သက်သာရဲ့လား" လို့ သူမက မေးတယ်။ ကျော်ကြီးက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါပြလိုက်တယ်။ စကားပြောဖို့ အားမရှိတော့ဘူး။ ဆရာမလေးက သူ့ရဲ့ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်ကို စစ်ဆေးပေးပြီး သူ့လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ပေးတယ်။ အဲဒီနွေးထွေးမှုလေးက ကျော်ကြီးကို ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားစေတယ်။ "ငါ့ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဒီလို နွေးထွေးမှုကို မရခဲ့တာ ကြာပြီ" လို့ သူတွေးမိတယ်။ သူဟာ အမြဲတမ်း ကြမ်းတမ်းပြမှ၊ ရက်စက်ပြမှ လူရာဝင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ လူတွေက သူ့ကို ကြောက်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို မချစ်ခဲ့ကြဘူး။ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေဆိုတာလည်း အကျိုးအမြတ်ရှိမှ ကပ်နေကြတာ။ အခု သူ သေအံ့ဆဲဆဲမှာ ဘယ်သူမှ ရှိမနေဘူး။ ဆရာမလေး ထွက်သွားတဲ့အခါ အခန်းထဲမှာ အထီးကျန်မှုက ပိုပြီး ကြီးစိုးလာတယ်။ မျက်နှာကျက်က ပန်ကာအိုကြီးက တကျီကျီနဲ့ လည်နေရင်း သူ့ဘဝရဲ့ နိဂုံးကို စောင့်မျှော်နေသလိုပဲ။
စတုတ္ထပိုင်း
မိုးရေသံကြားမှာ အတိတ်က ချစ်သူ မသုဇာရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာပြန်တယ်။ သုဇာဟာ သူ့ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ အဲဒီအလင်းကို ငြိမ်းသတ်ခဲ့တာ။ "ကိုကျော်... ဒီလမ်းကို မလျှောက်ပါနဲ့၊ သုဇာ ကြောက်တယ်" လို့ သူမ ငိုယိုပြီး တားခဲ့တာကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ အာဏာနဲ့ ငွေကြေးနောက်ကို လိုက်ရင်း သုဇာကို သူ စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သုဇာဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တာ အခုထိပဲ။ "သုဇာ... မင်းသာ အခု ငါ့နားမှာ ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ" လို့ သူ စိတ်ထဲကနေ တမ်းတမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ နောက်ကျလွန်းတဲ့ တမ်းတခြင်းပါ။ အမှားတွေကို ပြင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ လက်နက်တွေ၊ ငွေကြေးတွေမှာ မဟုတ်ဘဲ သူ ဘယ်လောက်အချစ်ခံရသလဲဆိုတာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျော်ကြီး အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေက ပိုမြန်လာသလိုလို၊ ပိုနှေးသွားသလိုလိုနဲ့ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်လာတယ်။ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ ပူနွေးတဲ့ အရည်တချို့ စီးကျလာတယ်။ ဒါဟာ သူ့ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံး မျက်ရည်တွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ပဉ္စမပိုင်း
အပြင်မှာ မိုးက ပိုသဲလာတယ်။ လျှပ်စီးတိမ်တောက်မှုတွေက ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အခန်းထဲကို ရုတ်တရက် အလင်းပေးလိုက်၊ ပြန်မှောင်သွားလိုက်နဲ့။ အဲဒီအလင်းထဲမှာ ကျော်ကြီးဟာ သူ့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ အမေကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ အမေက အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ကုတင်ခြေရင်းမှာ ရပ်နေသလိုပဲ။ "သား... လာတော့မလား" လို့ မေးနေသယောင်ယောင်။ ကျော်ကြီး စိတ်ထဲမှာ ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးချင်လာတယ်။ အမေ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ လမ်းမှားရောက်ခဲ့တဲ့ သားမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ ဝေဒနာက ရင်ဘတ်ကို ခွဲပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "အမေ... သား မှားခဲ့တယ်" လို့ အသံထွက်အောင် ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လေဖြတ်ထားသလိုပဲ ပါးစပ်က မလှုပ်တော့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အေးစက်လာပြီး အဖျားပိုင်းတွေက ထုံကျင်လာတယ်။ ဒါဟာ သေခြင်းတရားရဲ့ အစပျိုးခြင်းဆိုတာ သူသိလိုက်ပြီ။ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘုရားစာကို အသည်းအသန် ရွတ်ဖတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ "အရဟံ... အရဟံ..." ဒါပေမဲ့ စိတ်တွေက တည်ငြိမ်မရဘဲ ဟိုရောက်ဒီရောက် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ဘဝရဲ့ မကောင်းမှုတွေက ရုပ်ရှင်ပြကွက်တွေလို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးနေတယ်။
ဆဋ္ဌမပိုင်း
ရုတ်တရက် အခန်းတံခါးကို အပြေးအလွှား ဖွင့်ပြီး ဝင်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကြောင့် ကျော်ကြီး မျက်လုံးအသာပွင့်လာတယ်။ အဲဒါ သူ့ရဲ့ တပည့်ရင်း ဖိုးထောင်။ ဖိုးထောင်ဟာ အမောတကောနဲ့ သူ့ကုတင်ဘေးကို ရောက်လာတယ်။ "ဆရာ... ဆရာ... ကျွန်တော် ရောက်ပြီ" လို့ ပြောရင်း ဖိုးထောင်က ငိုနေတယ်။ ကျော်ကြီးက သူ့ကို ကြည့်ပြီး အသာအယာ ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို သတိရတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိသေးတာပဲ။ ဖိုးထောင်က ကျော်ကြီးရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး "ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ အမှားတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ကြတယ်နော်၊ ဆရာ မရှိရင် ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ" လို့ ပြောရှာတယ်။ ကျော်ကြီးက ဖိုးထောင်ရဲ့ လက်ကို အားယူပြီး အသာအယာ ညှစ်လိုက်တယ်။ "မင်း... လမ်းမှန်ကို ပြန်သွားပါ... ဖိုးထောင်" လို့ စိတ်ထဲကနေ မှာကြားနေမိတယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ လူမိုက်ဆိုတာ အဆုံးသတ်မလှဘူးဆိုတာကို ဖိုးထောင် သိစေချင်တယ်။ ဖိုးထောင်ရဲ့ မျက်ရည်တွေက ကျော်ကြီးရဲ့ လက်ပေါ်ကို ကျလာတယ်။ ဒါဟာ ကျော်ကြီးအတွက်တော့ နောက်ဆုံးရရှိတဲ့ လူသားဆန်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပါပဲ။
သတ္တမပိုင်း
နာရီက မနက် သုံးနာရီကို ထိုးတော့မယ်။ လေထုက ပိုပြီး အေးစက်လာတယ်။ ကျော်ကြီးရဲ့ အမြင်တွေက ဝေဝါးလာပြီး ရှေ့က ဖိုးထောင်ရဲ့ မျက်နှာတောင် ကောင်းကောင်း မမြင်ရတော့ဘူး။ အသံတွေကလည်း အဝေးကြီးက လာနေသလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက တဟီးဟီးနဲ့ အသံထွက်လာတယ်။ ဆရာဝန်တွေ၊ သူနာပြုတွေ ပြေးဝင်လာတာကို သူ သိနေပေမဲ့ ဘာမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ သူ့စိတ်က အခုဆိုရင် လေထဲမှာ လွင့်မျောနေသလိုပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အရမ်းလေးလံနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က အောက်ကို ဆွဲချနေသလို ခံစားရတယ်။ "ဒါဟာ နောက်ဆုံးပဲလား" လို့ သူ မေးမိတယ်။ တစ်ချိန်က သူ မောက်မာခဲ့သမျှ၊ သူ အနိုင်ယူခဲ့သမျှတွေဟာ အခုတော့ သုည ဖြစ်သွားပြီ။ အရာအားလုံးကို ထားခဲ့ရတော့မယ်။ သူ ဝတ်ထားတဲ့ ဆေးရုံဝတ်စုံကလွဲလို့ ဘာမှ ပါမသွားဘူး။ အာဏာလည်း မပါဘူး၊ ဓားလည်း မပါဘူး၊ ရန်ငြိုးတွေလည်း မပါဘူး။ လွတ်လပ်ခြင်းနဲ့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေတဲ့ ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။
အဋ္ဌမပိုင်း
ကျော်ကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငယ်စဉ်က မိသားစုနဲ့အတူ ထမင်းလက်ဆုံ စားခဲ့တဲ့ အချိန်လေးကို ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ အဖေက ဟင်းကောင်းလေးတွေကို သူ့ပန်းကန်ထဲ ခပ်ထည့်ပေးတာ၊ ညီမလေးက ရယ်မောနေတာ... အဲဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို သူ ဘာလို့ တန်ဖိုးမထားခဲ့မိတာလဲ။ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ရန်သူတွေကို နှိမ်နင်းတာမဟုတ်ဘဲ ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်တာပဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘဝစာမျက်နှာတွေဟာ တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် လန်ကျသွားနေတယ်။ အဆိုးတွေက များပေမဲ့ အကောင်းဆိုလို့လည်း အနည်းအကျဉ်း ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ တစ်ခါက လမ်းဘေးက ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကို သူ ထမင်းကျွေးခဲ့ဖူးတာ၊ ဆင်းရဲတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို ငွေပေးခဲ့ဖူးတာ... အဲဒီအသေးအဖွဲလေးတွေက အခုချိန်မှာ သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အားကိုးရာ ဖြစ်နေတယ်။ "ငါ... လူဆိုးကြီး ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ လူသားတစ်ယောက်တော့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်" လို့ သူ နှစ်သိမ့်မိတယ်။
နဝမပိုင်း
အသက်ရှူရတာ ပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို နာကျင်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာတယ်။ ကျော်ကြီးဟာ မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားရင်း အမှောင်ထုထဲမှာ အလင်းစက်လေးတစ်ခုကို ရှာနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့နားထဲမှာ တရားတော်ရွတ်သံလိုလို အသံသဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ်။ ဖိုးထောင်က ဖုန်းထဲကနေ တရားအေးအေးလေး ဖွင့်ပေးထားတာပါ။ အဲဒီအသံက ကျော်ကြီးရဲ့ ပူလောင်နေတဲ့ စိတ်ကို ရေအေးနဲ့ လောင်းလိုက်သလို ငြိမ်းအေးသွားစေတယ်။ "ဟုတ်တယ်... အားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပါတော့" လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောနေသလိုပဲ။ အာဃာတတွေ၊ မုန်းတီးမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို သူ တစ်ခုချင်းစီ လွှတ်ချလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာကနေ အသာအယာ ပြေလျော့သွားတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ကြည်လင်မှု တစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ့်ဝင်လာတယ်။ ဒါဟာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းရဲ့ အရသာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငြိမ်းချမ်းခြင်းရဲ့ အစလား သူ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။
ဒသမပိုင်း
ဆေးရုံခန်းရဲ့ မီးချောင်းက တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ငြိမ်းသွားတယ်။ အမှောင်ထုက အခန်းထဲကို အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်လာသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျော်ကြီးအတွက်တော့ မမှောင်တော့ဘူး။ သူ့ရှေ့မှာ တောက်ပတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီလမ်းမကြီးရဲ့ အဆုံးမှာ သူ့ကို စောင့်နေတဲ့သူတွေ ရှိနေသလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ့ပါးသွားပြီး ကုတင်ပေါ်က လဲလျောင်းနေတဲ့ ရုပ်အလောင်းကို သူ ပြန်ကြည့်နေမိသလို ခံစားရတယ်။ "နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်... လောကကြီး" လို့ သူ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ အေးချမ်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဖိုးထောင်က ကုတင်ဘေးမှာ ဝုန်းခနဲ လဲကျပြီး ငိုကြွေးနေတာကို သူ မြင်နေရပေမဲ့ သူ ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရတော့ဘူး။ အချိန်တန်ရင် အားလုံးဟာ ဒီလမ်းကိုပဲ လာကြရမှာပဲလေ။ သူဟာ အခုတော့ အကျဉ်းထောင်ထဲက လွတ်မြောက်သွားတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ။
ဧကာဒသမပိုင်း
နောက်ဆုံး ထွက်သက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားတယ်။ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မြည်သံက တောက်လျှောက် အသံရှည်ကြီး ထွက်လာတယ်။ ဆရာဝန်က နာရီကို ကြည့်ပြီး "အချိန်က မနက် နာရီ မိနစ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ အခန်းထဲမှာ ငိုသံတွေက ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ကျော်ကြီး ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ရာဇဝင်ထဲမှာ တစ်ခန်းတစ်ကဏ္ဍအနေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာမည်ဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူမိုက်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ နောင်တနဲ့ ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို ရှာဖွေသွားတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ မှတ်တမ်းတင်ရမှာပါ။ အပြင်မှာ မိုးက တိတ်သွားပြီ။ သစ်ရွက်တွေပေါ်က မိုးရေစက်တွေက လရောင်အောက်မှာ တလက်လက် တောက်နေတယ်။ လောကကြီးဟာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် စတင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသလိုပဲ။ ကျော်ကြီးအတွက်တော့ အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
ဒွါဒသမပိုင်း
နေရောင်ခြည် နုနုလေးက ဆေးရုံပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာတယ်။ ကျော်ကြီး လဲလျောင်းခဲ့တဲ့ ကုတင်လေးကတော့ အခုတော့ အေးစက်ပြီး အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ဖိုးထောင်ဟာ နီမြန်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆေးရုံအပြင်ကို ထွက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျော်ကြီး နောက်ဆုံး ပေးခဲ့တဲ့ အိတ်လေး တစ်လုံး ပါလာတယ်။ အထဲမှာ ဘာရှိသလဲ သူ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ စာရွက်လေး တစ်ရွက်ပဲ တွေ့တယ်။ အဲဒီစာရွက်မှာ ကျော်ကြီးရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာက "ဖိုးထောင်... ငါ့လို မဖြစ်ပါစေနဲ့၊ လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် အသက်ရှင်ပါ" တဲ့။ ဖိုးထောင်ဟာ အဲဒီစာလေးကို ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်ပြန်တယ်။ ကျော်ကြီးရဲ့ ဘဝဟာ သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အာဏာ၊ ငွေကြေးနဲ့ လူမိုက်လောကဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သေခြင်းတရားနဲ့ သက်သေပြသွားခဲ့တာပါ။ လမ်းမပေါ်က လူတွေကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း သွားလာလှုပ်ရှားနေကြတုန်း။ ကျော်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ဟာ လူအနည်းငယ်အတွက်တော့ ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားစေခဲ့တဲ့ အချိန်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။