သံသရာကြွေး

သံသရာကြွေး

မနက်ခင်း၏ မြူနှင်းစအချို့က လေထဲမှာ ဝေ့ဝဲနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အမြဲတမ်းလိုလို မနက် နာရီထိုးသည်နှင့် ဆိုင်တံခါးများကို တစ်ချပ်ချင်း ဆွဲဖွင့်လေ့ရှိသည်။ ဆိုင်ရှေ့က လမ်းမမကြီးပေါ်မှာ လူသူကတော့ သိပ်မရှိသေး။ လမ်းဘေးက ကုက္ကိုပင်ကြီးပေါ်က ငှက်သံအချို့နှင့် ကျောင်းကန်ဘက်က လာသည့် ခေါင်းလောင်းသံသဲ့သဲ့ကိုသာ ကြားနေရသည်။ ကျွန်တော် ဆိုင်တံခါးကို အားစိုက်ပြီး ဖွင့်အပြီးတွင်တော့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကျွန်တော့်ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားများက ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း သပ်ရပ်လှသည်။ မျက်နှာကတော့ အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အသွင်ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေကတော့ တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်က သူမကို ကြည့်ပြီး “ငါ့နှမ ဘာများ အလိုရှိလို့လဲကွယ်” ဟု ရင်းရင်းနှီးနှီး မေးလိုက်မိသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ “မနေ့က ဦးလေးဆိုင်မှာ ကျွန်မသားလေးကို ဆန်တစ်ပြည် ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော်လည်း မှတ်မှတ်ရရမရှိလှသဖြင့် “ဟုတ်လား... ဘာများဖြစ်လို့လဲကွယ်” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

သူမက “ဆန်တစ်ပြည် ကျပ် မဟုတ်ပါလားရှင်” ဟု ထပ်မေးပြန်သည်။ ကျွန်တော်ကလည်း “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကောက်သွယ်ထဲကဆိုရင် ကျပ်ပါပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ဆိုတော့ သူမက လက်ထဲက ငါးကျပ်တန်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးရင်း “ကျွန်မက သားကို တန်တစ်ရွက် ပေးလိုက်ပါတယ်ရှင်။ ဆန်တစ်ပြည် ကျပ်ဆိုတော့ ဦးလေးက ကျပ်ပဲ ပြန်အမ်းရမယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးက သားကို ကျပ်မအမ်းဘဲ ငါးကျပ်တန်တစ်ရွက် မှားအမ်းလိုက်လို့ပါ။ သားကလည်း ကစားချင်ဇောနဲ့ ဒီအတိုင်း ယူလာပါတယ်။ အိမ်ရောက်တော့မှ ကျွန်မ သိရတာပါ။ ကျပ် ပိုသွားတာ ညကတည်းက လာပေးမလို့ပါပဲ၊ မိုးချုပ်သွားလို့ အခုမှ လာပေးရတာပါ။ ဒီမှာ ကျပ်တန်ပါ၊ ကျွန်မကို ကျပ်ပဲ ပြန်အမ်းပါ” ဟု ပြောရှာသည်။

ကျွန်တော် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် မိမိလက်ထဲ ရောက်ပြီးသားငွေကို ပိုနေ၍ဆိုကာ ပြန်လာပေးသည့်သူမျိုး ကျွန်တော် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်က သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်မိရင်း “ငါ့နှမ ဘယ်ကတောင် လာရသလဲကွယ်” ဟု မေးမိတော့ သူမက “ရွှေသာလျောင်းကပါရှင်” ဟု ဖြေသည်။ ဟာ... ဝေးလှချည်လား။ မြင်းလှည်းနဲ့လာရင်တောင် အသွားအပြန် ကျပ်လောက် ကုန်မှာပဲ။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲ မကောင်းဖြစ်သွားပြီး “ယူသွားပါတော့ကွယ်၊ ခရီးစရိတ်နဲ့တင် ကုန်မှာပဲ” ဟု ပြောသော်လည်း သူမက ခေါင်းခါပြသည်။

“ကျွန်မ သူများပစ္စည်းကို မတရား မယူချင်ပါဘူးရှင်။ ညက သားလေး ပိုပြီးယူလာလို့ တစ်ညလုံး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတာ။ လူဆိုတာ သေမျိုးရှင့်။ ခုချက်ချင်း သေချင်သေနိုင်တာ။ သေသွားရင် ဦးလေးရဲ့အကြွေး ကျွန်မဆီ အပါမခံနိုင်ဘူးရှင့်။ တော်ကြာ နောင်ဘဝ ဦးလေးဆီမှာ ဒီ ကျပ်လေးနဲ့ ကျွန်လာခံနေရမှာ ကြောက်လို့ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်မျှ ဆိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်ထံသို့ ရွှေတွေငွေတွေ ဝတ်ဆင်လာသည့် ချမ်းသာသူအချို့ပင်လျှင် ပစ္စည်းယူပြီး ငွေမပေးရသေးသည်ကို ပေးပြီးပြီဟု ငြင်းတတ်ကြသည့်လောကတွင် ဤအမျိုးသမီး၏ စိတ်ဓာတ်က ကျွန်တော့်ကို အရိုက်အနှက် ခံလိုက်ရသလို ခံစားရစေသည်။

“ကျွန်မတို့ မချမ်းသာပါဘူးဦးလေး... ဒါပေမဲ့ သံသရာကြွေး အတင်မခံဘူး” ဟု သူမက နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကို ပြောကာ ကျပ်ကို ယူပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စကားလုံးတစ်လုံးဖြစ်သည့် “သံသရာကြွေး” ဆိုသည့် စကားလုံးက ကျွန်တော့် နားထဲမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲမှာ ထိုင်ရမလို ထရမလို ဖြစ်နေသည်။ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို လေးလံစွာ ခံစားနေရသည်။ ကျွန်တော် တွေးနေမိသည်မှာ ဦးထောင်ကြီး၏ ပွဲရုံကို ကျွန်တော် အကြွေးပေးစရာ ရှိနေသည့်ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ထိုအကြွေးက နှစ်သောင်းကျော်သည်။ ကျွန်တော် ပေးနိုင်သည့် အခြေအနေ ရှိပါသော်လည်း “စီးပွားရေးလုပ်တာပဲ၊ ငွေကို လှည့်သုံးရဦးမယ်” ဆိုသည့် အတ္တဖြင့် နေ့ရွှေ့ ညရွှေ့ လုပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဦးထောင်ကြီးကလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် လူလူချင်း ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က မိဘမဲ့တစ်ဦးဘဝဖြင့် စားစရာမရှိ သောက်စရာမရှိ ဖြစ်နေစဉ်က ဦးထောင်ကြီးကသာ ကျွန်တော့်ကို ဆိုင်မှာ အလုပ်ပေးပြီး စောင်မခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အခုလို ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်လေးနှင့် အခြေတကျ ဖြစ်လာအောင် သူကပဲ အရင်းအနှီး ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ ကျေးဇူးရှင်အပေါ်မှာပင် အကြွေးကို အမြန်မဆပ်ဘဲ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အချိန်ဆွဲနေခဲ့သည်။

“ငါသေရင် သံသရာကြွေး ပါသွားတော့မှာပါလား”

ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ပြန်မေးမိရင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။ စောစောက အမျိုးသမီးက ကျပ်လေးကိုပင် နောင်ဘဝ ကျွန်ခံရမည် စိုးရိမ်သဖြင့် ဝေးလံသည့်ခရီးကို လာပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ နှစ်သောင်းဆိုသည့် ငွေပမာဏက ထိုအမျိုးသမီးအတွက်ဆိုလျှင် တစ်သက်လုံး ရှာ၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်သော ပမာဏ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအကြွေးကို ကျွန်တော်က ဘာမဟုတ်သည့် ဆင်ခြေများဖြင့် ဆွဲထားခဲ့သည်။ ဦးထောင်ကြီးက ကျွန်တော့်ထံ လာတောင်းတိုင်းလည်း “ဒီလထဲ ရောင်းအား မကောင်းလို့ပါ ဦးလေးရာ၊ နောက်လကျရင်တော့ သေချာပေါက် အကျေဆပ်ပါ့မယ်” ဟု လိမ်ညာခဲ့သည်။ အမှန်တော့ ထိုငွေများက ကျွန်တော့်သေတ္တာထဲမှာ အစီအရီ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်သည် ငွေကို ချစ်သည်။ ငွေကို ဖက်တွယ်ထားချင်သည်။ သို့သော် ယနေ့မနက်တွင်မူ ထိုငွေများသည် ကျွန်တော့်အတွက် ပူလောင်သည့် မီးခဲများလို ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ ဦးထောင်ကြီးဆီ သွားပြီး အကြွေးအားလုံးကို အကျေဆပ်ရမည်။ သူ့ကိုလည်း ကျွန်တော် တောင်းပန်ရမည်။ ကျေးဇူးရှင်အပေါ်မှာ ဒီလို စိတ်မျိုး ထားခဲ့မိသည့်အတွက် ကျွန်တော် တကယ်ကို ရှက်မိသည်။

ကျွန်တော် သေတ္တာထဲက ငွေထုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ငွေနှစ်သောင်းကျော်... ထိုငွေထုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျွန်တော့် လက်များ တုန်ယင်နေသည်။ ဤငွေများသည် ကျွန်တော့်ကို ငရဲမီးထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားမည့် အရာများလား။ သို့မဟုတ် ကျွန်တော့်၏ သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးနေသည့် အရာများလား။ ကျွန်တော် ဆိုင်ကို ခဏပိတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဦးထောင်ကြီး နေကောင်းပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် သုံးလခန့်က ဦးထောင်ကြီး လူလွှတ်ပြီး ငွေလာတောင်းစဉ်က သူ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ဟု ကြားခဲ့ရသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ အရေးမလုပ်ဘဲ လွှတ်ထားခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျွန်တော် မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ငှားပြီး ဦးထောင်ကြီးတို့ နေထိုင်သည့် မြို့စွန်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ မအေးချမ်းနိုင်။ မြင်းလှည်းဆရာက စကားတွေ တတွတ်တွတ် ပြောနေသော်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ “သံသရာကြွေး” ဆိုသည့် စကားလုံးကသာ စိုးမိုးထားသည်။

ဦးထောင်ကြီး၏ ပွဲရုံရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားရသည်။ အရင်က စည်ကားခဲ့သည့် ပွဲရုံကြီးမှာ ယခုတော့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးမှာလည်း ဟောင်းနွမ်းနေပြီး တခြမ်း စောင်းကျနေသည်။ ပွဲရုံရှေ့မှာ ကလေးငယ်အချို့ ဆော့ကစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်တော် မြင်းလှည်းပေါ်က ဆင်းပြီး ပွဲရုံထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရပါ။

“ဦးထောင်ကြီး... ဦးထောင်ကြီး ရှိပါသလား”

ကျွန်တော် အသံကုန်ဟစ်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ပွဲရုံအနောက်ဘက်က 

“ဪ... ကိုထွန်းဝပါလား။ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”

ကိုအောင်၏ အသံက အေးစက်စက်နိုင်လှသည်။ ကျွန်တော်က ပြာပြာသလဲဖြင့် “ဦးထောင်ကြီးဆီ အကြွေးလာဆပ်တာပါ ကိုအောင်ရာ၊ ဦးလေးကြီးရော... နေကောင်းရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။ ကိုအောင်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား နောက်ကျသွားပြီ ကိုထွန်းဝ။ ဦးလေးကြီး ဆုံးတာ သုံးလရှိပြီ”

ကျွန်တော့် ခေါင်းကို တူဖြင့် အထုခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ဘာ... ဦးလေးကြီး ဆုံးပြီဟုတ်လား။ ကျွန်တော် မယုံနိုင်စွာဖြင့် “ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ ကိုအောင်ရာ၊ ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကပဲ သူလူလွှတ်တာ ကြုံလိုက်သေးတယ်” ဟု ပြောမိသည်။

ကိုအောင်က ကျွန်တော့်ကို မကျေမနပ်ကြည့်ရင်း “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက ဦးလေးကြီးက နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ။ ခွဲစိတ်ဖို့အတွက် ငွေအမြန်လိုနေလို့ ခင်ဗျားဆီ လူလွှတ်တာ။ ခင်ဗျားဆီက ငွေရရင် သူ ခွဲစိတ်ခွင့်ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက မရှိသေးဘူးလို့ ပြောလွှတ်လိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ဦးလေးကြီးမှာ ခင်ဗျားဆီက ရစရာရှိတာလေးနဲ့ပဲ မျှော်လင့်ချက် ထားနေခဲ့တာ။ နောက်ဆုံး ငွေမလောက်လို့ ခွဲစိတ်ခွင့် မရဘဲ ဆုံးသွားရှာတာပေါ့” ဟု ခါးခါးသီးသီး ပြောချလိုက်သည်။

ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်ကြောင့်လား... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကြောင့် ကျေးဇူးရှင် တစ်ယောက် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာလား။ ကျွန်တော် လက်ထဲက ငွေထုပ်ကို ကြည့်မိရင်း ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။ ထိုငွေနှစ်သောင်းသည် အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်နိုင်ခဲ့မည့် ငွေများ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ကျွန်တော်ကတော့ သိမ်းဆည်းထားခဲ့မိသည်။ သံသရာကြွေးဆိုသည်မှာ ငွေတင်မကတော့ဘဲ အသက်ကြွေးပါ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော် ကိုအောင်ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး ဦးထောင်ကြီး၏ သမီးဖြစ်သူ ဘယ်မှာလဲဟု မေးလိုက်သည်။ ဦးထောင်ကြီးတွင် တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေး ရှိသည်ကို ကျွန်တော် သိသည်။ ကိုအောင်က ကျွန်တော့်ကို ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးမှ “သူ့သမီးက အခု ရွှေသာလျောင်းဘက်မှာ သွားနေတယ်၊ အိမ်တွေ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လုံး အကြွေးဆပ်ရင်း ပါသွားပြီ။ သူကတော့ ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ ရုန်းကန်နေရရှာတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ရွှေသာလျောင်း...။ နေပါဦး။ ဒီမနက်က ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို လာပြီး ကျပ် ပြန်ပေးသွားတဲ့ အမျိုးသမီးကလည်း ရွှေသာလျောင်းကပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်ထဲမှာ ကြောက်စိတ် တစ်ခုက ဝင်ရောက်လာသည်။ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကိုအောင်ကို သူမ၏ နာမည်ကို မေးလိုက်မိသည်။

“မခင်နှင်းဝေ လို့ ခေါ်တယ်”

ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲမှာ ဒီမနက်က အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာက ထင်ဟပ်လာသည်။ သူမ၏ နာမည်ကို ကျွန်တော် မမေးခဲ့မိသော်လည်း သူမ၏ ရိုးသားမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုက ဦးထောင်ကြီး၏ သွေးသားဆိုသည်မှာ သေချာနေပြီ။ ကျွန်တော် ကိုအောင်ကို ခေါ်ပြီး သူမရှိရာဆီသို့ အမြန်လိုက်ပို့ရန် ပြောမိသည်။ ကျွန်တော် ငိုနေမိသည်။ ကျွန်တော့်၏ အပြစ်များသည် တောင်တစ်လုံးလို ကြီးမားနေပြီ။

ကျွန်တော်တို့ ရွှေသာလျောင်းဘက်က တဲကုတ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ထိုတဲရှေ့မှာ ဒီမနက်က အမျိုးသမီးသည် ထင်းခွေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် မြင်းလှည်းပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း သူမ၏ ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်ကျလိုက်မိသည်။

“ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ပါတော့ဗျာ... ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ်”

မခင်နှင်းဝေက ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိပုံရသော်လည်း အနားက ကိုအောင်ကို မြင်တော့ အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာသည်။ ကျွန်တော်က လက်ထဲက ငွေနှစ်သောင်းကို သူမရှေ့မှာ ချထားလိုက်ရင်း “ဒါ... ဦးလေးကြီးကို ပေးရမယ့် အကြွေးတွေပါ။ ကျွန်တော် နေ့ရွှေ့ညရွှေ့ လုပ်ခဲ့လို့ ဦးလေးကြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့ဗျာ” ဟု ငိုယိုကာ ပြောမိသည်။

သူမက ငွေထုပ်ကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဦးလေး... ဒီငွေတွေက ကျွန်မ အဖေ အသက်ရှင်နေတုန်းက လိုခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ဒီငွေတွေက ကျွန်မအတွက် စက္ကူတွေပါပဲ။ အဖေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ဒီငွေတွေက ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး” ဟု အေးစက်စက် ပြောရှာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးလောင်နေသလို ခံစားရသည်။ “အဖေ မသေခင်က ဦးလေးအကြောင်းကို ပြောသွားရှာတယ်၊ ‘ထွန်းဝက အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့နေမှာပါ၊ သူ အဆင်ပြေရင် လာပေးမှာပါ’ တဲ့။ အဖေက ဦးလေးအပေါ် ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်ခဲ့တာ”

သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို 

ကျွန်တော် အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာခဲ့သည်မသိ။ လက်ထဲမှာတော့ ငွေနှစ်သောင်းနှင့် အမျိုးသမီး ပြန်ပေးလိုက်သည့် ကျပ်တန်လေးကို ကိုင်ထားမိသည်။ ထို ကျပ်တန်လေးသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးထက် ပို၍ လေးလံနေသည်။ ကျွန်တော် ဆိုင်ကို ပြန်မဖွင့်နိုင်တော့ပါ။ ဆိုင်ထဲမှာ မှောင်မည်းနေသည့် ကြားတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။

မခင်နှင်းဝေ၏ စကားက ကျွန်တော့်ကို သေမိန့်ပေးလိုက်သလိုပင်။ “သံသရာအထိ သယ်သွားပါတော့” တဲ့။ အကြွေးဆိုသည်မှာ ဆပ်ခွင့်ရှိတုန်း ဆပ်ခဲ့လျှင် ကျေနိုင်သော်လည်း ဆပ်ခွင့်မရှိတော့သည့် အချိန်တွင်မူ ထိုအကြွေးသည် ဝဋ်ကြွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ကျွန်တော်သည် ငွေကို မက်မောခဲ့သဖြင့် ကျေးဇူးရှင်၏ အသက်ကိုပါ အကြွေးတင်ခဲ့ရပြီ။ ဤအကြွေးကို မည်သည့် ငွေကြေးနှင့်မျှ ဆပ်၍ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။

ကျွန်တော်သည် ထိုနေ့မှစ၍ စိတ်မမှန်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်မှာရှိသမျှ ပစ္စည်းများကို လိုအပ်သူများကို လှူဒါန်းလိုက်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အပူမီးကတော့ မငြိမ်းနိုင်ခဲ့ပါ။ ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲတွင် ဦးထောင်ကြီး၏ မျက်နှာကို မြင်နေရသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသော်လည်း ထိုအပြုံးက ကျွန်တော့်ကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။

လူဆိုသည်မှာ မသေခင်မှာ အကြွေးကင်းရမည်ဟု လူတိုင်း ပြောလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ထိုအကြွေးသည် ငွေကြေးထက် စာလျှင် စိတ်ဓာတ်နှင့် ကတိကဝတ်များ၊ ကျေးဇူးတရားများ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ငွေနှစ်သောင်းကို ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းကန်တွေမှာ လှူခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ကတော့ သံသရာကြွေးကို ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရွှေသာလျောင်းဘက်သို့ သွားပြီး မခင်နှင်းဝေကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမကတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင်လျှင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ရှောင်ဖယ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုသည် ကျွန်တော့်အတွက် အကြီးမားဆုံး အပြစ်ပေးမှု ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ပြီး တွေးမိသည်မှာ— ရိုးသားမှုဆိုသည်မှာ ဆင်းရဲချမ်းသာနှင့် မဆိုင်ဘဲ စိတ်ဓာတ်နှင့်သာ ဆိုင်ကြောင်းပင်။

အခုတော့ ကျွန်တော်သည် အသက်ရှင်နေသော်လည်း လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ရှိနေတာကတော့ သေတ္တာထဲက ငွေတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ပူလောင်နေမည့် “သံသရာကြွေး” တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - ငွေကြေးအကြွေးကို ပြန်ဆပ်လို့ရသော်လည်း၊ ယုံကြည်မှုနှင့် အချိန်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့် အကြွေးသည် သံသရာအဆက်ဆက် ပေးဆပ်၍ မကုန်နိုင်သော ဝဋ်ကြွေးဖြစ်သွားတတ်သည်။