မုဆိုးမဖြစ်ပြီးတလအကြာမှရတဲ့ကိုယ်ဝန်
နောင်တဆိုတာ အိမ်မြေပုံပေါ်မှာ မရှိတဲ့ လမ်းဆုံးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ရောက်သွားတဲ့အခါမှ ပြန်လှည့်ဖို့ လမ်းမရှိတော့တာကို သိလိုက်ရတာမျိုး။
အခန်း (တစ်) — အတိတ်၏ အငွေ့အသက်နှင့် အေးစက်နေသော အိပ်ရာ
ကျွန်မ အိပ်ရာနိုးလာတော့ ဘေးနားမှာ လွတ်နေတဲ့ နေရာလပ်ကြီးကို အရင်ဆုံး စမ်းမိတယ်။ ကိုကို မရှိတော့တာ တစ်လ တိတိ ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်ဟာ အရင်လို နွေးထွေးမနေဘဲ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို အပ်နဲ့ ထိုးသလို စူးရှနေတယ်။ တစ်အိမ်လုံးမှာ ကိုကို့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက နေရာအနှံ့။ သူ သောက်လေ့ရှိတဲ့ ကော်ဖီခွက် အမည်းလေး၊ သူ ဖတ်လက်စ စာအုပ်၊ သူ နောက်ဆုံး ချွတ်ထားခဲ့တဲ့ အင်္ကျီအနံ့လေးကအစ ကျွန်မကို အသက်ရှူရ ကျပ်စေတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက နောက်ဆုံးလတွေမှာ သိပ်ပြီး မသာယာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတက်ဖို့ပဲ စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ကိုကို့အပေါ် ဂရုစိုက်ဖို့ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။ ကိုကိုကတော့ အမြဲတမ်း ပြုံးပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးတွေကို သည်းခံခဲ့တဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲဒီသည်းခံမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့အပေါ် စိတ်ပျက်ကြောင်းတွေပဲ ပြခဲ့မိတယ်။
"နှင်း... ကိုကို ဒီနေ့ ညစာ အပြင်မှာ သွားစားရအောင်လား" လို့ သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးခဲ့တုန်းက ကျွန်မ ဘာပြန်ပြောခဲ့သလဲဆိုတာ အခုထိ နားထဲမှာ ကြားနေတုန်းပဲ။
"အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား ကိုကိုရာ၊ အပိုတွေ လာမလုပ်စမ်းပါနဲ့" ဆိုပြီး ကျွန်မ သူ့ကို အော်ထုတ်လိုက်တာ။ အဲဒီတုန်းက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ကျွန်မ သတိထားမိပေမဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနနဲ့ အတ္တတွေက ကျွန်မကို မျက်စိကွယ်စေခဲ့တာပေါ့။ အခုတော့ အဲဒီ အပြင်မှာ သွားစားချင်ခဲ့တဲ့ ညစာဟာ ကျွန်မအတွက် တစ်သက်လုံးစာ နောင်တ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (နှစ်) — သံသယရဲ့ အဆိပ်အတောက်
ကိုကို မဆုံးခင် နောက်ဆုံးလမှာ ကျွန်မတို့ကြားမှာ နံရံကြီးတစ်ခု ခြားနေသလိုပဲ။ ကိုကိုက အလုပ်ကနေ နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်တယ်။ ဖုန်းကိုလည်း ကျွန်မ မမြင်အောင် ဝှက်ထားတတ်သလို၊ တစ်ခါတစ်လေ တစ်ယောက်တည်း ပြုံးနေတာမျိုးတွေ ရှိလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တကြီးတဲ့ စိတ်က ကိုကို့မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေပြီလို့ပဲ အလိုလို ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။
"ကိုကို... ဘယ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ"
"အော်... သူငယ်ချင်းပါ နှင်းရဲ့" လို့ သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေပေမဲ့ ကျွန်မ မယုံခဲ့ဘူး။
သူ့ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ခိုးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက Password ပြောင်းထားခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုများလာတယ်။ သူ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း "ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မ တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။
ကိုကို့ကို ကျွန်မ ရွဲ့ပြီး အလုပ်ကိုပဲ ပိုဖိလုပ်တယ်။ သူ့ကို အိမ်မှာ ရှိမနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်အချိန် ပြန်လာလဲ၊ ဘာတွေ စားလဲ၊ နေကောင်းရဲ့လားဆိုတာ ကျွန်မ မမေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "သူ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတာ" ဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခုကပဲ နေရာယူထားခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အဲဒီသံသယဟာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ခဲ့တဲ့ အဆိပ်ခွက်ဆိုတာ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (သုံး) — ပြိုလဲသွားတဲ့ ကမ္ဘာနှင့် မပြီးဆုံးနိုင်သော အမုန်း
အဲဒီနေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ရုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကိုကို ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်လို့ ဆေးရုံကို အမြန်လာဖို့။ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကိုကို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အေးစက်နေပြီ။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ငိုတောင် မငိုနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒေါသက ဝမ်းနည်းမှုထက် ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တုန်းပဲ။
"သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီ၊ သူ သစ္စာဖောက်ပြီးမှ အခုလို ထွက်သွားတာ" လို့ပဲ ကျွန်မ တွေးနေမိတယ်။
ဈာပနမှာလည်း ကျွန်မဟာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ။ လူတွေက ကျွန်မကို သနားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အမုန်းတွေပဲ ပြည့်နေခဲ့တာ။ "ကိုကို... ကိုကိုက သိပ်ရက်စက်တာပဲ၊ ကိုကို့မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေတာကို ဖုံးကွယ်ပြီး အခုလို အဆုံးသတ်သွားတာလား" လို့ စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေခဲ့တယ်။
ကိုကို မဆုံးခင်က သူ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ကွယ်ရာမှာ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ သိမှ ကျွန်မ ရင်ထဲက အမုန်းတွေက ပြေပျောက်မယ် ထင်လို့။ သူ့ရဲ့ အဝတ်ဗီရိုထဲက သော့ခတ်ထားတဲ့ သေတ္တာလေးကို ကျွန်မ အတင်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာတွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (လေး) — နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရား
သေတ္တာထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတာက ကိုကို့မှာ တခြားမိန်းကလေး ရှိနေတဲ့ အထောက်အထားတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ။
ကိုကို့မှာ နှလုံးရောဂါ အပြင်းအထန် ရှိနေခဲ့တာပါ။ သူ ကျွန်မကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ သူ အလုပ်ကနေ နောက်ကျမှ ပြန်လာတာဟာ အချိန်ပို အလုပ်တွေ လုပ်နေလို့ပါ။ ကျွန်မ အမြဲတမ်း မက်မောခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မ ဖွင့်ချင်ခဲ့တဲ့ အလှပြင်ဆိုင်လေးအတွက် သူ ပိုက်ဆံတွေ စုနေခဲ့တာ။
ဘဏ်စာအုပ်ထဲမှာ သူ နေ့တိုင်း စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေနဲ့အတူ စာတိုလေး တစ်စောင် ပါလာတယ်။
"နှင်း... ကိုကို့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ နှင်း လိုချင်တဲ့ အိပ်မက်ကို ကိုကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တယ်။ နှင်း အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေတာ မြင်ရတာ ကိုကို ရင်နာလို့ပါ။ နှင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တဲ့ အချိန်တွေအတွက် ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ ကိုကို နှင်းကို သိပ်ချစ်တယ်"
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်လာတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ သူ ဝှက်ထားတဲ့ Password က ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ ရက်စွဲလေး။ ဖုန်းထဲမှာ သူ လိုက်ရှာထားတဲ့ အလှပြင်ဆိုင် နေရာကောင်းတွေ၊ ဆိုင်ဒီဇိုင်းတွေ... အားလုံးဟာ ကျွန်မအတွက်ချည်းပဲ။ သူ ဖုန်းကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့တာဟာ ကျွန်မ ပျော်သွားမယ့် ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်ပြီး ပြုံးနေခဲ့တာ။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး အော်ငိုမိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တာတွေ၊ သူ့အပေါ် ရက်စက်ခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ သူ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း တွန်းထုတ်ခဲ့တာတွေ... အားလုံးဟာ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး သတ်နေသလိုပဲ။ ကိုကို့ကို ကျွန်မ သတ်လိုက်တာ။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တနဲ့ သံသယတွေက ကိုကို့ကို သေတွင်းထဲ မတွန်းပို့ခင်မှာတင် ကျွန်မ သူ့နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခဲ့မိပြီ။ အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။
အခန်း (ငါး) — မုဆိုးမဖြစ်ပြီး တစ်လအကြာမှ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်
ကိုကို မရှိတော့တဲ့ တစ်လပြည့်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံဖို့အထိ စဉ်းစားမိတယ်။ ကိုကို့မရှိတဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ ကျွန်မရဲ့ နောင်တတွေနဲ့ ဘယ်လို ဆက်ရှင်သန်ရမလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ မူးဝေပြီး လဲကျသွားခဲ့တယ်။
ဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာဝန်က ပြောတဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ နားကိုတောင် မယုံနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
"ဝမ်းသာပါတယ် မမနှင်း... ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ တစ်လကျော်နေပြီရှင့်"
ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာမှုထက် နာကျင်မှုက ပိုကြီးစိုးသွားတယ်။ ကိုကို့ရဲ့ သွေးသားလေး... ကိုကို အလိုချင်ဆုံး လက်ဆောင်လေး။ ကိုကိုက ကလေး အရမ်းချစ်တာ။ ကျွန်မကတော့ "ကလေးယူရင် အလုပ်ပျက်တယ်" ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ငြင်းခဲ့တဲ့သူ။ အခုတော့ ကိုကို မရှိတော့တဲ့ အချိန်မှ ဒီကလေးလေးက ရောက်လာခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ရင်း ကိုကို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ "ကိုကို... ကိုကို့ကလေးလေး ရောက်လာပြီ သိလား။ ကိုကို စောင့်နေခဲ့တဲ့ ကလေးလေးလေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုကတော့ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နာကျင်အောင် လုပ်သွားရတာလဲ"
ဒီကိုယ်ဝန်ဟာ ကျွန်မအတွက် မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သလို၊ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် နောင်တရဲ့ သင်္ကေတလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မ ကိုကို့ကို ချစ်ခဲ့ပေမဲ့ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ တန်ဖိုးထားရမယ့် အချိန်တွေမှာ မာနတွေကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့တယ်။ ကိုကို ပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာတွေကို ကျွန်မက အဆိပ်အဖြစ် ပြန်တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ကိုကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေနဲ့၊ ဒီရင်သွေးလေးနဲ့ပဲ နောင်တတွေကို ဖက်တွယ်ပြီး ရှင်သန်ရတော့မယ်။ လမ်းဆုံးရောက်မှ လမ်းမှားခဲ့မှန်း သိလိုက်ရတဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက်လို၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ နေဝင်ချိန်မှာမှ အလင်းရောင်ကို တွေ့လိုက်ရသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလင်းရောင်ဟာ ကျွန်မကို နွေးထွေးစေဖို့ထက် ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေကို ပိုပြီး ထင်ထင်ရှားရှား မြင်စေဖို့သာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာ။ ။ "ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကို နားလည်ပေးဖို့နဲ့ တန်ဖိုးထားဖို့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းတီးပါနဲ့။ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်ပြီး အဲဒီအချိန်မှာ ပြန်ပြင်ဖို့ ခလုတ်ဆိုတာ မရှိတော့ပါဘူး။"