အမေ့ရဲ့မေတ္တာကို စော်ကားတဲ့သား
အမေ့ရဲ့မေတ္တာကို စော်ကားတဲ့သား
အက်ကြောင်းတွေ ထပ်နေတဲ့ ဖုန်းမှန်ပြင်က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ မပြေလည်မှုတွေကို ပြက်ရယ်ပြုနေသလိုပါပဲ။ မြင်မကောင်းအောင် အက်ကွဲနေတဲ့ မကွဲမှန်ကို လဲဖို့ ဖုန်းပြင်ဆိုင်ထဲ ဝင်လာခဲ့မိတာက ဒီနေ့အတွက် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့ရဖို့ ဖန်လာတာလား မသိပါဘူး။ ဆိုင်ထဲမှာ လေအေးပေးစက်သံ ခပ်တိုးတိုးနဲ့ ဖုန်းတွေ ပြင်နေတဲ့ ဆူညံသံလေးတွေ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အာရုံကတော့ အခုလေးတင် ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်ဆီမှာပဲ ရောက်နေမိတယ်။
အဒေါ်ကြီးက အသက်ငါးဆယ်ကျော်လောက် ရှိပါပြီ။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက နေပူဒဏ်နဲ့ ဘဝရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေကြောင့် ညှိုးနွမ်းနေပြီး ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအနွမ်းလေးက သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကို သက်သေခံနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးက ကောင်လေးကတော့ တခြားစီပါပဲ။ ဆံပင်ကို နီကြောင်ကြောင် ဆိုးထားပြီး ဒူးတွေ ပေါင်တွေမှာ ပြဲအာနေတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ဂဏာမငြိမ်ဘူး။ ဆိုင်ထဲက ဖုန်းတွေကို ကြည့်နေတဲ့ သူ့အကြည့်တွေက အလိုလောဘတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသလိုပဲ။
“တူလေးရယ် … သိန်းပဲထားပါကွယ်။ သားလေးက အဲဒီဖုန်းကို ကြိုက်လွန်းလို့ပါတဲ့။ အဒေါ့်မှာလည်း ပိုက်ဆံက အဲဒါပဲ ပါလို့ပါကွယ်”
အဒေါ်ကြီးရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အပြည့်။ ဆိုင်ရှင်ကောင်လေးကတော့ ခေါင်းခါပြတယ်။
“မရဘူးအဒေါ် … ကျွန်တော်က သိန်း ရောင်းတာ။ အဒေါ့်ကို အားနာလို့ သိန်းလျှော့ပေးပြီး သိန်းနဲ့ ရောင်းပေးတာ”
ကျွန်တော် ဘေးကနေ ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတယ်။ အဒေါ်ကြီးက သူ့လည်ပင်းက ဆွဲကြိုးလေးကို ရောင်းပြီးမှ ဒီဖုန်းကို လာဝယ်တာတဲ့။ မြောက်ဒဂုံကနေ ဒီအထိ လာရတာဆိုတော့ လမ်းစရိတ်တောင် မကျန်တော့တဲ့အထိ အဒေါ်ကြီးက သူ့သားအတွက် ပေးဆပ်နေရှာတာ။ ကောင်လေးကတော့ ဘာမှမသိသလိုပဲ၊ ဖုန်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ အမေ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သူ မြင်ပုံမရဘူး။
“ကဲပါ အဒေါ်ရယ် သောင်းထပ်လျှော့ ပေးလိုက်မယ်။ ကျေနပ်တော့ ဟုတ်ပြီလား” လို့ ဆိုင်ရှင်က ပြောတော့မှ အဒေါ်ကြီး မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားတယ်။
အဒေါ်ကြီးက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ အိတ်အနွမ်းလေးထဲက ပိုက်ဆံတွေကို ထုတ်တယ်။ ငါးထောင်တန်၊ တစ်သောင်းတန်တွေက လိပ်နေပြီး အစုတ်အပြတ်လေးတွေတောင် ပါသေးတယ်။ သူ ပိုက်ဆံရေနေတုန်း ပန်ကာလေကြောင့် ပိုက်ဆံတွေ လွင့်ကုန်တော့ ကျွန်တော် ဝိုင်းကောက်ပေးမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဒေါ်ကြီးရဲ့ လက်တွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ လက်ချောင်းလေးတွေက ကြမ်းတမ်းပြီး လက်သည်းတွေကအစ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ထားမှန်း သိသာလှတယ်။ ဒီလက်တွေနဲ့ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူ့သားကတော့ တန်ဖိုးထားပုံမရဘဲ ဖုန်းအသစ်လေးကိုင်ပြီး ပြုံးစိစိ လုပ်နေတာ မြင်ရတော့ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ထဲ မအီမသာကြီး ဖြစ်မိတယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး အဲဒီသားအမိကို ကျွန်တော် မေ့မရခဲ့ဘူး။ တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ ကျွန်တော် နေတဲ့ ရပ်ကွက်နဲ့ မနီးမဝေးမှာပဲ သူတို့ နေတာကို သိလိုက်ရတယ်။ အဒေါ်ကြီး နာမည်က ဒေါ်မြင့်တဲ့။ မုဆိုးမဖြစ်ပြီး ရပ်ကွက်ထဲမှာ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းရင်း သားဖြစ်သူ အောင်ကိုကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ အောင်ကိုက ကျောင်းလည်း မတက်တော့ဘဲ လမ်းသရဲတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး အချိန်ကုန်နေတာတဲ့။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ ကျွန်တော် လမ်းထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတုန်း အောင်ကိုနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း သုံးလေးယောက် ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အောင်ကို့ လက်ထဲမှာ ဟိုနေ့က ဝယ်သွားတဲ့ သိန်း သိန်းတန် ဖုန်းကြီးက တလက်လက်နဲ့။ သူက သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို ဖုန်းပြပြီး ကြွားနေတာ။
“ဟေ့ကောင် အောင်ကို … မင်းအမေက ဒါကြီးကို ဘယ်လိုဝယ်ပေးတာလဲ။ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းတာ သိန်း နီးပါး ရလား” လို့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က လှောင်သလိုလိုနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
အောင်ကိုက ခပ်ထေ့ထေ့ ပြုံးပြီး “အမေ့မှာ အဘွားပေးခဲ့တဲ့ ဆွဲကြိုးရှိတယ်လေကွာ။ ငါကတော့ ကျောင်းတက်ဖို့ ဖုန်းလိုတယ်ဆိုပြီး ဂျင်းထည့်လိုက်တာပေါ့။ အခုတော့ ဂိမ်းဆော့လို့ အေးဆေးပဲ”
ကျွန်တော် နားနဲ့မဆံ့အောင် ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်တောင် တုန်သွားတယ်။ အမေဖြစ်သူက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအမွေအနှစ်ကို ရောင်းပြီး ဝယ်ပေးထားတာကို သူကတော့ "ဂျင်းထည့်တယ်" လို့ ပြောနေတာလား။ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသက ဝုန်းခနဲ ထွက်လာပေမဲ့ သူစိမ်းဖြစ်နေလို့ ထိန်းလိုက်ရတယ်။ အောင်ကို့မျက်နှာမှာ အမေ့ကို သနားရကောင်းမှန်း မသိတဲ့အပြင် ဂုဏ်ယူနေတဲ့ ပုံစံက ရင်နာစရာကြီး။
သူတို့စကားဝိုင်းက ဆက်သွားတယ်။ “ဒါနဲ့ မင်းအမေက သိလား၊ မင်း ဒီဖုန်းကို ပေါင်ထားတယ်ဆိုတာ”
ကျွန်တော် နားစွင့်လိုက်မိတယ်။ ဘာ … ပေါင်ထားတယ် ဟုတ်လား။
“ဘယ်သိမလဲကွာ။ ငါက ဆိုင်မှာ ခဏထားခဲ့တယ်၊ ဆော့ဖ်ဝဲလ်တင်နေတာလို့ ပြောထားတာ။ တကယ်တော့ ငါ အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ မနေ့ညက လောင်းကစားဝိုင်းထဲမှာ အကုန်ဖြုန်းလိုက်ပြီ။ ဒီဖုန်းက အခု ပြန်ရွေးထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါင်ဆိုင်ကနေ ခဏငှားလာတာ။ ငါ့မှာ အကြွေးတွေက ဝိုင်းနေပြီ”
အောင်ကို့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ အဒေါ်ကြီးခမျာ မြောက်ဒဂုံအထိ လမ်းစရိတ်မရှိလို့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ဖုန်းဟာ တစ်ပတ်တောင် မခံဘဲ လောင်းကစားဝိုင်းထဲ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။
မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော် အိမ်အပြန် လမ်းထဲက ဒေါ်မြင့်တို့ အိမ်ရှေ့က ဖြတ်လာမိတယ်။ အိမ်ထဲကနေ ငိုသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေ ကြားနေရတယ်။ စိတ်ပူသွားတာနဲ့ ခြံစည်းရိုးနားကို ကပ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
“သားရယ် … အမေ့ကို မလိမ်ပါနဲ့။ ဖုန်းက ဘယ်မှာလဲ။ ဆိုင်မှာ ထားခဲ့တာ တစ်ပတ်ရှိပြီလေ။ သား ကျောင်းစာတွေ လုပ်ရမယ်ဆိုလို့ အမေက ဆွဲကြိုးလေးကို နှမြောနှမြောနဲ့ ရောင်းပေးခဲ့တာလေ။ အခု သား သူငယ်ချင်းတွေက ပြောနေကြပြီ။ သား ဖုန်းကို ပေါင်လိုက်ပြီဆို”
ဒေါ်မြင့်ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတာ။ အောင်ကိုကတော့ အိမ်ရှေ့က ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ ခြေထောက်နှစ်ဖက် တင်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေတယ်။
“အမေကလည်း ဗျာ … နားညည်းလိုက်တာ။ ပေါင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်တော့်မှာ အကြွေးတွေ ရှိနေလို့ ဆပ်လိုက်တာပေါ့။ အမေ့မှာ ပိုက်ဆံရှိရင် ပြန်ရွေးပေးလိုက်လေ။ အခု ဖုန်းမရှိတော့ဘူး၊ ရောင်းလိုက်ပြီ”
“ဘာ … ရောင်းလိုက်ပြီ ဟုတ်လား။ သား … မင်း လူပဲလား။ အမေ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခဲ့လဲ မင်း သိရဲ့လား။ မုန့်ဟင်းခါးအိုးကို မနက် နာရီကတည်းက မီးမွှေးပြီး တစ်နေကုန် မတ်တတ်ရပ် ရောင်းခဲ့ရတာ။ မင်းအတွက် ဆိုပြီး အမေ့မှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းကို ပေးခဲ့တာကို မင်းက ဒီလို လုပ်ရက်တယ်လား”
ဒေါ်မြင့်က အောင်ကို့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုနေရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်ကိုက သူ့အမေကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဒေါ်မြင့် မြေကြီးပေါ်ကို လွင့်စင်သွားတာ မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ခြံထဲကို ပြေးဝင်သွားမိတယ်။
“ဟေ့ကောင် … မင်း ဘာလုပ်တာလဲ” ကျွန်တော် အော်လိုက်တော့ အောင်ကိုက ကျွန်တော့်ကို မကျေနပ်သလို ကြည့်တယ်။
“ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ ဒါ ကျွန်တော်တို့ သားအမိကိစ္စ” လို့ သူက ခပ်ရိုင်းရိုင်း ပြန်ပြောတယ်။
ဒေါ်မြင့်ကတော့ မြေကြီးပေါ်မှာ ပုံလျက်သား။ သူ့မျက်ရည်တွေက မိုးရေတွေနဲ့ ရောထွေးနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အောင်ကို့ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ သူက ဖုန်းကို ချက်ချင်းကိုင်ပြီး အသံကို ပြောင်းလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ မမ … ကျွန်တော် အခုလာခဲ့မယ်။ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်။ မမ လိုချင်တဲ့ လက်ဆောင်ကို ကျွန်တော် ဝယ်ခဲ့မယ်။ ဟုတ်ကဲ့ … အမေ့ဆီက ရထားတာ ရှိတယ်”
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ သူ အခုလေးတင် သူ့အမေကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့အမေ ပိုက်ဆံမရှိလို့ ငိုနေတာကို မြင်နေရပါလျက်နဲ့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်ဝယ်ပေးဖို့ ပိုက်ဆံရှိတယ်လို့ ပြောနေတာလား။
အဲဒီညက အောင်ကို အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒေါ်မြင့်ကတော့ အဖျားတွေတက်ပြီး အိပ်ရာထဲ လဲသွားရှာတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်မကောင်းလွန်းလို့ အိမ်နီးနားချင်းတွေကို အကူအညီတောင်းပြီး ဒေါ်မြင့်ကို ပြုစုပေးခဲ့ရတယ်။ အဒေါ်ကြီးက သတိရလိုက် မရလိုက်နဲ့ “သားလေး … ဖုန်းလေး ပြန်ရွေးပေးပါဦး” လို့ပဲ တဖွဖွ ပြောနေရှာတယ်။
နောက်ရက် အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ အမှန်တရားက ပိုပြီး ရင်နာစရာကောင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အောင်ကို ဖုန်းကို ရောင်းလိုက်တာက အကြွေးဆပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ လိုက်ပိုးပန်းနေတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက ခပ်လန်းလန်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရွှေနားကပ် ဝယ်ပေးဖို့ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက အောင်ကို့ကို လှည့်စားနေမှန်း လူတိုင်းသိပေမဲ့ အောင်ကိုကတော့ အမေ့ရဲ့ သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပုံပေးခဲ့တာ။
ဒီထက် ပိုဆိုးတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကတော့ အောင်ကိုဟာ အိမ်မှာရှိတဲ့ ဒေါ်မြင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးစုဆောင်းထားတဲ့ ဆန်ဖိုး ပိုက်ဆံအိတ်လေးကိုပါ ယူသွားခဲ့တာပါပဲ။
ကျွန်တော် အောင်ကို့ကို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ သူ့ကို လမ်းထိပ်က ဘိလိယက်ခုံမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ ရယ်မောပြီး ပျော်နေတာ။ ကျွန်တော် သူ့နားကို သွားပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
“မင်းအမေ နေမကောင်းဘူး အောင်ကို။ အိမ်ပြန်ပြီး ကြည့်ပါဦး။ မင်း ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းဖို့ မတည်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလေကွာ”
အောင်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ခပ်အေးအေးပဲ ကြည့်ပြီး “ခင်ဗျား အရမ်း အာရုံနောက်တာပဲ။ အဲဒီမိန်းကြီးက မသေပါဘူး။ သူက အမြဲတမ်း အဲလိုပဲ လုပ်နေကျ။ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံမပေးချင်လို့ ဟန်ဆောင်နေတာ”
သူ့စကားကြောင့် ဘေးက မိန်းကလေးက တခစ်ခစ်နဲ့ ရယ်တယ်။ “ကြည့်စမ်း … ကိုကို့အမေကလည်း တော်တော် ကပ်စေးနည်းတာပဲနော်” တဲ့။
အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကို စော်ကားရုံတင်မကဘဲ တခြားသူတွေက လှောင်ပြောင်တာကိုပါ ခွင့်ပြုနေတဲ့ ဒီသားကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမိတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ဒီလောက်အထိ အောက်တန်းကျနိုင်ပါလား။
ဇာတ်လမ်းကတော့ အဲဒီမှာတင် မပြီးသွားခဲ့ပါဘူး။ လောကမှာ ဝဋ်ဆိုတာ တကယ် ရှိပါတယ်။ တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ အောင်ကို ဝယ်ပေးထားတဲ့ နားကပ်ကို ယူပြီး ဟိုမိန်းကလေးက တခြား လူကောင်ချောချော ပိုက်ဆံရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ အောင်ကို့မှာ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့ဘဲ လမ်းဘေးမှာ ခွေးဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်။
ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူ ပေါင်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းဆိုင်ကလည်း သူ့ကို အမှုဖွင့်ဖို့ လုပ်နေပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ ဖုန်းကို ရောင်းလိုက်တဲ့ဆိုင်က တကယ်တော့ အခိုးခံရတဲ့ ဖုန်းတွေ ဝယ်တဲ့ဆိုင် ဖြစ်နေပြီး ပြဿနာတွေ တက်လာလို့ပါပဲ။ အောင်ကို ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိမ်ကို ပြေးပြန်လာခဲ့တယ်။
သူ အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေ ဝိုင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပုံရတယ်။
“အမေ … အမေ … ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ရဲတွေ လိုက်နေပြီ။ အမေ့မှာ ပိုက်ဆံ ရှိသေးလား။ ကျွန်တော့်ကို ပေးပါဦး”
သူ အော်ဟစ်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ မတားကြဘူး။ အိမ်အလယ်မှာတော့ ဒေါ်မြင့်က အေးစက်စက်နဲ့ လဲလျောင်းနေပြီ။ ဘဝကို ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ရင်း၊ သားဖြစ်သူရဲ့ ရက်စက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားက ဆက်မခုန်နိုင်တော့တာ ဖြစ်မယ်။
အောင်ကိုက သူ့အမေရဲ့ အလောင်းနားမှာ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ “အမေ … ထပါဦး။ ကျွန်တော် မှားသွားပြီ။ အမေ့ဖုန်းလေး ကျွန်တော် ပြန်ယူပေးမယ်လေ။ အမေ ကြိုက်တဲ့ ဆွဲကြိုးလေးလည်း ကျွန်တော် ပြန်ဝယ်ပေးမယ်။ အမေ … ထပါဦး”
သူ ဘယ်လောက်ပဲ အော်ငိုနေပါစေ၊ ဒေါ်မြင့်ကတော့ ပြန်မထလာတော့ဘူး။ အမေတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာကို ခြေတော်တင်ပြီး စော်ကားခဲ့တဲ့သားဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ နောင်တနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး အမှောင်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့မယ်။
ကျွန်တော် အဝေးကနေ ကြည့်နေရင်းနဲ့ ဟိုနေ့က ဖုန်းဆိုင်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။ အဒေါ်ကြီး ပိုက်ဆံတွေ ရေနေတုန်းက တုန်ရီနေတဲ့ လက်ကလေးတွေ၊ သူ့သားအတွက် ဖုန်းရတော့မယ့်အရေးကြောင့် ပင်ပန်းနေတဲ့ကြားက ပြုံးခဲ့တဲ့ အပြုံးလေးတွေ။ အဲဒီအပြုံးဟာ သူ့သားက သူ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းဖို့ ပြင်နေတာကို မသိရှာတဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အမေတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးပါပဲ။
ဘဝမှာ အစားထိုးလို့ မရတဲ့အရာကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရမှ တန်ဖိုးသိတတ်တာက အနိုက်နာဆုံး သင်ခန်းစာပါပဲ။
မိဘဆိုတာ သားသမီးအတွက် လှေကားတစ်စင်းလို အနင်းခံပေးရုံတင်မကဘဲ ကိုယ့်အသားကို ဖဲ့ကျွေးဖို့အထိ အဆင်သင့်ရှိနေသူတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမေတ္တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နင်းခြေခဲ့ရင်တော့ တစ်နေ့မှာ ကိုယ်တိုင်လည်း နင်းခြေခံရမယ့် ဝဋ်ကြွေးကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။