ခေတ်၏သားကောင်များ
ခေတ်၏သားကောင်များ
မိုးနံ့တွေက လေထဲမှာ စူးရှနေသည်။ ရန်ကုန်၏ မိုးရာသီသည် အမြဲတမ်းလိုလို ပုံမကျပန်းမကျနိုင်လှဘဲ စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းလွန်းလှသည်။ ကျွန်တော့်တွင် အကျင့်တစ်ခုရှိသည်။ မိုးရွာနေလျှင်ပင် ထီးတစ်လက်ကို အားကိုးကာ လမ်းလျှောက်တတ်သည့် အကျင့်ပင်။ သို့သော် ယခုတလောတွင် ထိုအကျင့်ကို အနည်းငယ် ပြင်ရတော့မည် ထင်သည်။ လမ်းလျှောက်ရမည့် နေရာကို အတော်လေး ရွေးချယ်နေရသည်။ လမ်းက ချော်၍ လဲမည်ကို ကြောက်သည်ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာများက ယခုခေတ်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အုပ်စိုးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လုယက်မှုများက နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာပင် မြို့ပြ၏ အရိပ်အောက်၌ အသားကျနေပြီ။ ဖုန်းတစ်လုံး သို့မဟုတ် ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးအတွက် လူ့အသက်တစ်ချောင်းကို အစုတ်ပလုတ်တစ်ခုလို သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်မလေးကြတော့သည့် အသိတရားမဲ့သူများက လမ်းကြားတိုင်းမှာ ရှိနေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် လမ်းလျှောက်ရန်အတွက် လူစည်ကားသော၊ လုံခြုံသည်ဟု ထင်ရသော လမ်းများကိုသာ ရွေးချယ်ရသည်။ ကျွန်တော်နှစ်သက်သည့် လမ်းလျှောက်ကောင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရန်အတွက် ဘတ်စ်ကားခ သုံးရာကျပ်ကို အကုန်ခံကာ သွားရသည်။ ထိုနေရာက လူနှင့်ကား မပြတ်သဖြင့် စိတ်ချရသည်ဟု ကျွန်တော် တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်ထားမိသည်။
မနေ့က ဖြစ်ရပ်ကတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အခုထိ တနုံ့နုံ့နှင့် ခံစားနေရဆဲ။ မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်တော် ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုင်ခုံတစ်ခုံ အလွတ်ရသော်လည်း ကျွန်တော် မထိုင်ဖြစ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ကလေးငယ်များကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သူတို့မှာ တစ်နေ့ကုန် အလုပ်ခွင်မှာ ပင်ပန်းလာကြသူများဖြစ်သည်။ ညပိုင်းတွင်လည်း ထပ်မံရုန်းကန်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ သူတို့လေးများ အိပ်ငိုက်ရင်း သွားနိုင်ရန်အတွက် ကျွန်တော်က ဦးစားပေးကာ မတ်တတ်ရပ်စီးလိုက်သည်။ ငါးမိုင်ခန့် ခရီးအကွာအဝေးကို မတ်တတ်ရပ်ရခြင်းသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထူးဆန်းသည့် ပင်ပန်းမှုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါ။
ကားဆရာကတော့ လမ်းတွင် လူပြတ်နေသဖြင့် မှတ်တိုင်မဟုတ်သည့် နေရာမှာပင် တားသမျှ လူတိုင်းကို ရပ်တင်ပေးနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိမည့် လူငယ်တစ်ယောက် ပြေးတက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဂဏှာမငြိမ်မှုများ၊ ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ဒေါသများ ရောယှက်နေသလိုပင်။
"မောင်း... မောင်း..."
သူက ကားဆရာကို အလောတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ ကားက စထွက်ရုံရှိသေးသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်သဖြင့် ပြန်ရပ်လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အသက် ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိမည့် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက် ကားပေါ်ကို အမောတကော ပြေးတက်လာသည်။ ကျွန်တော် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက နီမြန်းနေပြီး အမေဖြစ်သူဟု ထင်ရသည့် ထိုအမျိုးသမီးကြီးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ အစိမ်းလိုက် ဝါးစားမတတ် ခက်ထန်နေသည်။
"နင့်ကို လိုက်မလာပါနဲ့လို့ ပြောတယ်မဟုတ်လား... ဆင်း... ခုပြန်ဆင်း"
လူငယ်၏ အော်သံက ကားတစ်စီးလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်မျှ တုန်သွားမိသည်။ အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်က မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ အသက်ကြီးသည့်၊ မိခင်အရွယ်ရှိသည့် အမျိုးသမီးကို "နင်" ဟု သုံးနှုန်းကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ အော်ဟစ်နေခြင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် မအံဩဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း ဝိုင်းကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်မပြောဝံ့ကြ။
"သားလေးရယ် မသွားပါနဲ့... အမေတောင်းပန်ပါတယ်။ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါနော်"
အမျိုးသမီးကြီး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေရှာသည်။ သူမ၏ လက်အစုံက သားဖြစ်သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်ကတော့ နည်းနည်းလေးမျှ စာနာစိတ် မရှိသလိုပင်။
"နင်မဆင်းဘူးလား... နင်မဆင်းရင် ငါဆင်းမယ်"
သူက ထပ်မံအော်ဟစ်ပြန်သည်။ ထို့နောက် ကားအပေါက်ဝသို့ ပြေးသွားကာ ဆင်းရန် ပြင်သည်။ အမျိုးသမီးကြီးက ရှေ့က ကာထားသဖြင့် သူက ပို၍ ဒေါသထွက်လာပုံရသည်။
"နင်ဖယ်မလား... မဖယ်ဘူးလား... ကန်ချလိုက်မယ်"
ထိုစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသည်။ မိဘကို ကန်ချမည်ဟူသော စကားမျိုးသည် ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အနိမ့်ဆုံး ပျက်စီးခြင်း နိမိတ်ပုံပင်လော။ ကားဆရာကလည်း အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ကားကို ဆက်မထွက်သေးဘဲ ရပ်ထားသည်။ လူတွေကြားထဲမှ "ဟာ... မိုက်ရိုင်းလှချည်လား" ဟူသော ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်သည် ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နေကျ လမ်းကြားထဲက အိမ်တစ်အိမ်တွင် နေထိုင်သည့် 'မင်းသူ' ဆိုသည့် ကောင်လေး မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ငယ်စဉ်က အတော်လေး လိမ္မာခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ခေတ်ပျက်ကြီးထဲတွင် လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်ဟု ကြားသိခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတို့အနားသို့ တိုးသွားမိသည်။
"မင်းသူ... မင်းအမေကို ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့ကွာ... ဘာတွေဖြစ်နေလို့လဲ"
ကျွန်တော်က ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားသော်လည်း မင်းသူက ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တစ်ချက်မျှ ရယ်လိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သလို၊ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သော လူတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် မာန်မာနလည်း ဖြစ်နေသည်။
အမျိုးသမီးကြီးက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အားကိုးတကြီး ကြည့်ရှာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ခေတ်ကြီး၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ၊ ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ မင်းသူကတော့ ကျွန်တော့်စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကားပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ အမေဖြစ်သူမှာလည်း ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့် နောက်က လိုက်ဆင်းသွားရရှာသည်။
ကျွန်တော်သည် ကားပေါ်တွင် ဆက်မလိုက်နိုင်တော့ဘဲ နောက်မှတ်တိုင်မှာပင် ဆင်းလိုက်မိသည်။ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ မင်းသူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည့် အမုန်းတရားနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများက ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေသည်။ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ရင်း သူတို့သားအမိနောက်သို့ ခပ်လှမ်းလှမ်းက လိုက်သွားမိသည်။
မိုးက ပို၍ သည်းလာသည်။ လမ်းမီးတိုင်များက မှိန်ဖျော့ဖျော့သာ လင်းတော့သည်။ မင်းသူသည် လမ်းဘေးက မှောင်ရိပ်ကျသည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ့အမေကတော့ သူ့နားတွင် ကပ်ကာ တစ်ခုခုကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေဆဲပင်။ ကျွန်တော် အနားသို့ တိုးသွားရန် ပြင်စဉ်မှာပင် လူငယ်အုပ်စုတစ်စု ဆိုင်ကယ်များဖြင့် ရောက်လာကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် မင်းသူနှင့် ရွယ်တူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် တုတ်များ၊ ဓားများ ပါလာကြသည်ကို မှောင်ရိပ်ထဲမှာပင် မြင်နေရသည်။ ကျွန်တော့် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ မင်းသူက အမေဖြစ်သူကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ထိုလူငယ်များအနားသို့ တိုးသွားသည်။
"ဘယ်မှာလဲ... ငါပြောတဲ့ ပစ္စည်း"
မင်းသူက မေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ လူငယ်တစ်ယောက်က အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ မင်းသူသည် ထိုအထုပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်သည့် အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ အမေဖြစ်သူ အမျိုးသမီးကြီးကတော့ အဝေးကနေ ငိုယိုကာ ကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ရှာပါ။
ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။ မင်းသူသည် ခေတ်၏ ဆိုးမွေတစ်ခုဖြစ်သော မူးယစ်ဆေးဝါး သို့မဟုတ် ဒုစရိုက်လောကထဲသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့အမေက သူ့ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူကတော့ ထိုရွံ့နွံထဲမှာ ပျော်မွေ့နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်သည် သူတို့အနားသို့ သွားရန် ခြေလှမ်းပြင်စဉ်မှာပင် မင်းသူက ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားသည်။
"ဦးလေး... ဒီမှာ မနေနဲ့... ပြန်တော့... ဒါ ဦးလေးတို့နဲ့ ဆိုင်တဲ့ လောကမဟုတ်ဘူး"
သူ့အသံက အေးစက်နေသည်။ သို့သော် ထိုအေးစက်မှုနောက်ကွယ်တွင် ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ် မဖြစ်စေချင်သည့် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုတော့ ကျန်ရှိနေသေးသလိုပင်။ ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာနှင့်အတူ နာကျင်မှုများက တိုးဝင်လာသည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...။
မိုးကတော့ ရွာမြဲတိုင်း ရွာနေဆဲပင်။ ကျွန်တော်သည် ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်ကို မေ့ပျောက်ရန် ကြိုးစားရင်း အမြဲတမ်း သွားနေကျ လမ်းလျှောက်သည့် နေရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ မင်းသူနှင့် သူ့အမေကို တွေ့လိုတွေ့ငြား မျှော်လင့်နေမိသည်။ လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရဲကားတစ်စီးနှင့် လူနာတင်ကားတစ်စီးက လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြိုတင် သိနေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်ကြည့်လိုက်သောအခါ... ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားခဲ့သည်။
သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်မှာ မင်းသူ မဟုတ်ပါ။ သူ၏ အမေဖြစ်သူ အမျိုးသမီးကြီး ဖြစ်နေသည်။ ဘေးနားတွင်တော့ မင်းသူသည် လက်ထိပ်ခတ်ခံထားရပြီး ရဲများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ မရှိတော့ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် နောင်တများသာ နေရာယူထားသည်။
ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည့် အမှန်တရားကတော့ ခါးသီးလွန်းလှသည်။ မင်းသူသည် ထိုညက သူ့သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ လုယက်ရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့အမေက သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ရင်း တားဆီးနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းသူနှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများ၏ လုယက်မှုတစ်ခုအတွင်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကြရာမှ... မှားယွင်းကာ သူ့အမေကိုပင် ဓားဖြင့် ထိုးမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဘေးကလူများ ပြောနေကြသည်။
ဒါသည် ယုံကြည်မှု၏ ဖောက်ပြန်ခြင်းပင်လော။ သားတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိသည့် အမေ၏ အတိုင်းအဆမရှိသော မေတ္တာကို ခေတ်၏ အမိုက်တရားက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ မင်းသူသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်သောအခါ ငိုယိုလျက် အော်ပြောသည်။
"ဦးလေး... ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ပါဘူး... ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ပါဘူး... အမေ... အမေ..."
သူ၏ အော်ဟစ်သံက မိုးသံများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျွန်တော်သည် သွေးအိုင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးကြီးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေမိသည်။ သူမသည် သေဆုံးသွားချိန်အထိ သားဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီစကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက မှိတ်မသွားဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းတနေသလိုမျိုး။
လောကကြီးက ရက်စက်လွန်းလှသည်။ ကျွန်တော်သည် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်နားလိုက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် မင်းသူ၏ အမေကို ကန်ချမည်ဟု အော်ခဲ့သည့် စကားသံက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူ ကန်ချလိုက်သည်မှာ သူ့အမေကိုတင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လူ့တန်ဖိုးနှင့် ဘဝတစ်ခုလုံးကိုပါ ကန်ချလိုက်ခြင်းပင်။
ယခုဆိုလျှင် ထိုလမ်းကလေးမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီ။ သို့သော် မြို့ပြ၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် မင်းသူကဲ့သို့သော "ခေတ်၏ သားကောင်များ" ကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ တိုးပွားလာနေသည်။ အသိတရားမဲ့မှု၊ ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် လမ်းမှားရောက်မှုများက လူငယ်များကို ဝါးမြိုနေကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သားကောင်ဖြစ်နေမှန်း မသိကြဘဲ အနီးဆုံး လူများကိုပါ သားကောင်အဖြစ် ပြန်လည် ပြုလုပ်နေကြသည်။
ကျွန်တော် ကားပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ထိုမြင်ကွင်းသည် ရိုးရှင်းသော မိသားစု ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ၎င်းသည် ခေတ်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို ပြသနေသည့် ပြယုဂ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အမေကို "နင်" ဟု ခေါ်ကာ ကန်ချမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော လျှာသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမေ၏ သွေးများဖြင့် စိုစွတ်သွားခဲ့ရပြီ။
ကျွန်တော်သည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အပြင်က မိုးရွာနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ထီးဆောင်းကာ သွားလာနေသူများကို မြင်ရသည်။ သူတို့ထဲတွင် မည်သူက သားကောင်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သူက မုဆိုးဖြစ်နေသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံးသည်လည်း တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းဖြင့် ဤခေတ်ဆိုးကြီး၏ သားကောင်များသာ ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။
နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှ ရတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ အချို့သော နောင်တများသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အရေး မပေးတတ်ကြပါ။ မင်းသူ့အတွက်တော့ ထိုနောင်တသည် ထောင်တံခါးနောက်ကွယ်မှာသာ အဖော်ပြုနေရတော့မည်။ သေဆုံးသွားသော အမေကတော့ သူမ ချစ်သော သားလေး လမ်းမှားက ပြန်လာမည့်ရက်ကို တမလွန်မှာပင် စောင့်မျှော်နေဦးမည်လား မသိနိုင်တော့ပါ။
လမ်းတွေကတော့ ချော်နေမြဲပင်။ ခေတ်ကြီးကတော့ ဆိုးနေမြဲပင်။ ကျွန်တော်တို့မှာတော့ ကိုယ့်အသိတရားလေးကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ ဒီခေတ်ဆိုးကြီးထဲမှာ သားကောင်မဖြစ်အောင် ရုန်းကန်နေကြရုံမှအပ အခြားမရှိတော့ပေ။
"ခေတ်က လူကို ဖျက်ဆီးတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေကသာ ခေတ်ကို အကြောင်းပြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးနေကြတာ။"