မိခင်အရင်းမှန်းမသိတဲ့သား
အမုန်းတရားဆိုတာ မျက်စိမရှိတဲ့ မြှားတစ်စင်းလိုပါပဲ။ ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့သူဆီကိုပဲ တစ်နေ့မှာ အဆိပ်အတောက်တွေနဲ့အတူ ပြန်လည်စိုက်ဝင်လာတတ်တာကို ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ဂုဏ်ဒြပ်တွေနဲ့ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက တောက်ပြောင်နေပေမဲ့ စိတ်နှလုံးကတော့ အမုန်းတရားတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လေအေးပေးစက် တဝုန်းဝုန်းလည်နေတဲ့ အဆင့်မြင့်ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ရုံးခန်းတံခါးကို အသာအယာခေါက်ပြီး သန့်ရှင်းရေးအမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သူမဟာ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်လောက်ရှိပြီ။ နွမ်းပါးတဲ့ အဝတ်အစား၊ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်အစုံနဲ့ တွန့်လိပ်နေတဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မြင်ရတာ အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပါ။ "အပြင်မှာ ခဏစောင့်နေပါလို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား" လို့ ကျွန်တော် ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောလိုက်မိတယ်။ သူမက တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စွန့်ပစ်သွားခဲ့တဲ့ "မိခင်" ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးအပေါ်ထားတဲ့ အမုန်းတွေက ဒီသန့်ရှင်းရေးအဒေါ်ကြီးအပေါ် ပုံကျသွားသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတစ်ခုရဲ့ မွေးစားသားအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး မိခင်အရင်းက ငွေမက်လို့ ကျွန်တော့်ကို ရောင်းစားခဲ့တယ်လို့ပဲ တစ်သက်လုံး ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဒီအမျိုးသမီးကြီးက ကျွန်တော့်ရုံးခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလာလုပ်တိုင်း ကျွန်တော့်စားပွဲပေါ်က ဓာတ်ပုံတွေကို ခိုးကြည့်တတ်တာ၊ ကျွန်တော် ဖိတ်စင်ခဲ့တဲ့ ကော်ဖီစက်တွေကို အသေအချာ ဂရုတစိုက်သုတ်ပေးတာတွေကို ကျွန်တော်က အောက်ခြေလူတန်းစားတွေရဲ့ ဖားယားမှုလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က သူမရဲ့လက်တွေ တုန်ရင်နေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိပေမဲ့ "မြန်မြန်လုပ်ပြီး ထွက်သွားစမ်းပါ" လို့ပဲ မောင်းထုတ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ကျောက်ခဲထက် ပိုမာကျောနေခဲ့တာ ထိုစဉ်က မသိခဲ့ဘူး။
ဒုတိယမြောက်နေ့မှာတော့ အဖြစ်အပျက်က ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အရေးကြီးတဲ့ စာချုပ်တစ်ခုကို လက်မှတ်ထိုးဖို့ ပြင်နေတုန်း အဲဒီအမျိုးသမီးကြီးက ကျွန်တော့်အနားကို ကပ်လာပြီး သူမရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ လက်ထဲက ပလတ်စတစ်အိတ်လေးတစ်ခုကို ကမ်းပေးတယ်။ "ဒါ... ဒါလေးက သားအတွက်..." လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အိတ်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တော့ အထဲက အိမ်မှာလုပ်ထားတဲ့ မုန့်ဆီကျော်လေးတွေ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲသွားတယ်။ "ဘယ်သူက ခင်ဗျားရဲ့ သားလဲ၊ နောက်ပြီး ဒီလိုညစ်ပတ်တဲ့ မုန့်တွေကို ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲ ယူမလာနဲ့လို့ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာတာကို မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်တော် အလျှော့မပေးခဲ့ဘူး။ သူမက ပြန့်ကျဲသွားတဲ့ မုန့်တွေကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ လိုက်ကောက်နေတုန်းမှာ အိတ်ကပ်ထဲက ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတစ်ပုံ ထွက်ကျလာတယ်။ ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပါ။ ပုံက ဟောင်းနွမ်းလွန်းလို့ ရုပ်ပုံက သဲသဲကွဲကွဲ မရှိတော့ပေမဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ အပြုံးကတော့ တစ်ခုခုကို ထိန်းချုပ်ထားရသလိုပဲ။ "ဒါ ဘာလဲ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စုံစမ်းနေတာလား" လို့ ကျွန်တော် စွပ်စွဲလိုက်တယ်။ သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဓာတ်ပုံကို ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ထားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနဲ့ ရုံးက လုံခြုံရေးတွေကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီအမျိုးသမီးကို နောက်ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ဖို့နဲ့ ရုံးဝင်းထဲ ပေးမဝင်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ငိုသံနဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်အိပ်မက်ထဲအထိ ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းက စတင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို မွေးစားခဲ့တဲ့ အမေက ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီး အခြေအနေက သိပ်မကောင်းတော့ဘူး။ အမေက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲပြီး တုန်ရီတဲ့ အသံနဲ့ ဝန်ခံချက်တစ်ခုကို ပြောပြခဲ့တယ်။ "သား... အမေ သားကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရတော့မယ်၊ သားရဲ့ မိခင်အရင်းက သားကို ငွေမက်လို့ ရောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး" တဲ့။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရတယ်။ အမေ ဆက်ပြောပြတာကတော့... ကျွန်တော့်မိခင်အရင်းဟာ အကြွေးတွေ နွံနစ်နေတဲ့ကြားက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်ဖို့အတွက်၊ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်လာစေဖို့အတွက် မျက်ရည်တွေနဲ့ လာအပ်ခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း၊ သူမဟာ တစ်သက်လုံး ကျွန်တော့်အနားမှာပဲ အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြောင်းတွေပါပဲ။ "အခု သားဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သန့်ရှင်းရေးအဒေါ်ကြီးက... အဲဒါ သားရဲ့ အမေအရင်းပဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ၊ ပုတ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ မုန့်ထုတ်လေး၊ နှင်ထုတ်ခဲ့တဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နေပြီ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ရုံးကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူမကို လိုက်ရှာခိုင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ အလုပ်က ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ လူမသိသူမသိ ဆေးရုံတစ်ခုမှာ တက်နေရတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ မာန်မာနတွေက သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ဘယ်လောက်အထိ ထိခိုက်စေခဲ့သလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော် သူမရှိရာ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ လူနာကုတင်ပေါ်မှာ ပိန်လှီပြီး အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တပ်ထားရတဲ့ သူမကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘူး။ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ ကျွန်တော် လွှင့်ပစ်လိုက်တဲ့ မုန့်ဆီကျော်လေးတွေက ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲမှာ ပြန်ထည့်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမဟာ အဲဒီမုန့်လေးတွေကိုတောင် မစွန့်ပစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး "အမေ... သား မှားသွားပြီ၊ သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်ထဲမှာ အမုန်းတရား တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ မေတ္တာတွေနဲ့ "သားလေး... အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ မေးနေသလိုပဲ။ ထူးဆန်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သူနာပြုက ပြောပြတယ်။ "ဒီအမျိုးသမီးကြီးက သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်ကို လှူဒါန်းခဲ့တာပါ၊ လူနာနာမည်ကိုတော့ လျှို့ဝှက်ထားခိုင်းတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ကျွန်တော် ကျောက်ကပ် အစားထိုးခဲ့ရတုန်းက အမည်မဖော်လိုသူ အလှူရှင်ဆိုတာ... အမေ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို အသက်ပေးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကိုပါ ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ အမေမှန်းမသိဘဲ အမေ့ကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ သားမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး ငိုကြွေးနေမိပေမဲ့ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အချိန်က ကျွန်တော့်ဘက်မှာ မရှိတော့ဘူး။ အမေဟာ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း ပြုံးပြရင်းနဲ့ပဲ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို အေးအေးလူလူ ရှူထုတ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် "အမေ" လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံကို သူမ ကြားသွားရဲ့လားဆိုတာ မသေချာတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံနဲ့ အေးစက်သွားတဲ့ အမေ့ရဲ့ လက်အစုံပါပဲ။ ကျွန်တော် အခုတော့ အောင်မြင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအောင်မြင်မှုတွေက အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကို မလဲနိုင်တော့ဘူး။ ရုံးခန်းထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်က အစအနလေးတွေကို ကြည့်ပြီး နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်တဲ့ စကားလုံးတွေက အမေ့ဆီကို ဘယ်တော့မှ ရောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမုန်းတရားနဲ့ ကန်းနေတဲ့ မျက်စိက အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ မေတ္တာကို မမြင်ခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရှုံးနိမ့်မှုပါပဲ။ လူတွေက ပြောကြတယ်၊ မိဘဆိုတာ အနားမှာ ရှိနေတုန်း တန်ဖိုးထားရမယ်တဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ တန်ဖိုးထားဖို့ နေနေသာသာ၊ အမေမှန်းတောင် မသိခဲ့ဘဲ နှလုံးသားကို ခြေမွှခဲ့မိတယ်။ ဒီနေ့ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတယ်၊ ကျွန်တော့် မျက်ဝန်းက မျက်ရည်တွေလိုပဲ အဆုံးအစမရှိ ရွာသွန်းနေတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ။ ။ "မေတ္တာတရားသည် တစ်ခါတစ်ရံ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မာန်မာနနှင့် ဒေါသသံများကြားတွင် နားမလည်မိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တတ်သည်၊ အချိန်မီ နားလည်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားပါ၊ သို့မဟုတ်ပါက နောင်တသည် သင်၏ တစ်သက်တာလုံးအတွက် အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်။"