မယားကြီးကို အဆုံးစီရင်တဲ့ည
မယားကြီးကို အဆုံးစီရင်တဲ့ည
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေပြီး
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ဦး နေ့ရက်တွေက သိပ်ကို ရိုးရှင်းပြီး ချိုမြိန်ခဲ့ပါတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် မေက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီပြီး နောင်ရေးတွေကို စိတ်ကူးယဉ်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း မေ့ရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ပါဘူးလို့ ကတိတွေ အထပ်ထပ် ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးက သေးငယ်ပေမယ့် နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပေါ့။ မေဟာ အိမ်မှုကိစ္စတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုံးအလုပ်တွေကိုပါ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အဖော်မွန်ကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှု လှေကားထစ်တိုင်းမှာ မေ့ရဲ့ ချွေးစက်တွေ ပါဝင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ခဲ့မိတာ။
ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့အတူ လူက မာန်တက်လာခဲ့တယ်။ ငွေကြေးတွေ ပိုလျှံလာတဲ့အခါ၊ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေရာရလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အိမ်ထဲက မေ့ကို မမြင်တော့ဘဲ အပြင်က အရောင်အသွေးတွေကို ငေးမောမိလာတယ်။ မေ့ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အလှအပထက် တခြားအမျိုးသမီးတွေရဲ့ တောက်ပတဲ့ အလှအပတွေကို ပိုပြီး သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေ နည်းပါးလာပြီး အဆင်မပြေမှုတွေက တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မေ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အလုပ်တွေကို အကြောင်းပြပြီး အပြင်မှာပဲ အချိန်ဖြုန်းနေမိတော့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အေးစက်လာခဲ့တာ မေ မသိခဲ့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ မေဟာ သိလျက်နဲ့ ငြိမ်ခံနေခဲ့တာပါ။
စု ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို လှပတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လို ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမက ငယ်ရွယ်တယ်၊ လှပတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်ပေးတတ်တယ်။ မေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ထောက်ပြတတ်ပေမယ့် စုကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနတွေကို အစာကျွေးတတ်တယ်။ စုနဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ပြန်ချိန်တွေက ပိုပြီး နောက်ကျလာခဲ့တယ်။ မေ ပို့တဲ့ ဖုန်းကောလ်တွေကို မကိုင်တော့ဘူး။ "ကိုကြီး... ထမင်းစားပြီးပြီလား" ဆိုတဲ့ မေ့ရဲ့ စာတိုလေးတွေကို "" ပြရုံနဲ့ ကျွန်တော် ကျေနပ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ လုံးဝကို အကြောင်းမပြန်တော့တဲ့အထိ ကျွန်တော် ရက်စက်လာခဲ့တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေကို ကျွန်တော် တွေ့ရတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါတွေကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အိပ်ခန်းထဲကို တန်းဝင်သွားလေ့ရှိတယ်။ မေဟာ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းမှ မမေးဘူး။ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့နေလဲ၊ ဘာလို့ နောက်ကျလဲဆိုတာမျိုး တစ်ခါမှ မစစ်ဆေးခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်တိုစေခဲ့တယ်။ "မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် အေးစက်နေရတာလဲ" လို့ ကျွန်တော်ကပဲ ရန်ရှာမိတတ်တယ်။ မေကတော့ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး "ကိုကြီး ပင်ပန်းနေမှာစိုးလို့ပါ" လို့ပဲ တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကလည်း စုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ယိုင်နဲ့လာခဲ့တယ်။ စုရဲ့ အလိုလိုက်မှုတွေ၊ အသုံးအဖြုန်းတွေကြားမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေက ရေလို လွင့်စင်ကုန်တယ်။ ဒါကို မေ သိနေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာ မေက ကျွန်တော့်ရှေ့ကို လာထိုင်ပြီး "ကိုကြီး... အလုပ်တွေကို သေချာ ပြန်ကြည့်စေချင်တယ်၊ စုဆောင်းထားတာတွေ ကုန်နေပြီ" လို့ သတိပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က ဒေါသတကြီးနဲ့ "မင်း ဘာသိလို့လဲ၊ ငါ့အလုပ်ကို ငါ သိတယ်၊ မင်းက အိမ်မှာ ထမင်းချက်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ" လို့ အော်ဟစ်ခဲ့မိတယ်။ မေဟာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလျက်နဲ့
ဘဝရဲ့ ကျဆုံးမှုတွေက ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီက အကြွေးတွေ တင်လာတယ်၊ ဝန်ထမ်းတွေ ထွက်သွားကြတယ်။ ကျွန်တော် အားကိုးခဲ့တဲ့ စုကလည်း ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိတဲ့အခါ တခြားတစ်ယောက်နောက်ကို အလွယ်တကူပဲ ပါသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အရှက်ရခဲ့တယ်၊ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေတာက မေ တစ်ယောက်တည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနက မေ့ကို အားကိုးဖို့ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် မေ့ကို ပိုပြီး မုန်းတီးမိလာတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျရှုံးမှုတွေကို သိနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သက်သေဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
မေဟာ သူမရဲ့ အမွေရထားတဲ့ ခြံကွက်လေးကို ရောင်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတချို့ကို ဆပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါကို ကျွန်တော် သိတဲ့အခါမှာ ကျေးဇူးတင်မယ့်အစား "မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးလို့ လုပ်တာလား" လို့ ရန်တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်လို သောက်စားမူးယစ်ပြီး အိမ်ပြန်လာတတ်တယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို တွဲပြီး ကုတင်ပေါ် တင်ပေးတိုင်း ကျွန်တော်က သူမကို တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ "မင်းမျက်နှာကို မကြည့်ချင်ဘူး၊ ထွက်သွားစမ်း" လို့ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ မေကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ငိုနေခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးနေပြီ။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ သူငယ်ချင်းတွေလည်း မရှိ၊ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့်ဆီကို တရားရုံးက စာရောက်လာတယ်။ အကြွေးတွေအတွက် အိမ်ကို ချိပ်ပိတ်တော့မယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ရူးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ညက မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ မေက ဖယောင်းတိုင်လေးတစ်တိုင် ထွန်းပြီး ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတယ်။ အိမ်မှာ မီးပြတ်နေတာ ကြာပြီလေ။ မေ့ရဲ့ မျက်နှာက သိပ်ကို ဖြူဖျော့ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို သတိမထားမိဘဲ ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။
"ဒီမှာကြည့်... မင်းကြောင့် အိမ်ပါ အသိမ်းခံရတော့မယ်" လို့ ကျွန်တော်က စာရွက်ကို မေ့ရှေ့ ပစ်ချပြီး အော်လိုက်တယ်။ မေက စာရွက်ကို အသာအယာ ကောက်ယူကြည့်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ "ကိုကြီး... မေ ပြောစရာရှိတယ်" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ သူမရဲ့ အသံက သိပ်ကို တည်ငြိမ်နေတာကြောင့် ကျွန်တော် ခဏတာ ငြိမ်သွားမိတယ်။ "ဘာလဲ... မင်းပါ ငါ့ကို ထားသွားတော့မလို့လား၊ သွားလေ... အားလုံးလည်း သွားကုန်ကြပြီပဲ" လို့ ကျွန်တော်က ရဲ့ရဲ့ကြီး ရယ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
မေက ကျွန်တော့်လက်ကို အသာလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်တွေက အလွန်အေးစိမ့်နေတယ်။ "မေ မသွားပါဘူး ကိုကြီးရယ်၊ မေက ကိုကြီးဘေးမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကြီးကို မေ တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုချင်တယ်။ ဒီည... မေ့ကို အဆုံးစီရင်ပေးပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ "မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ မေ" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တော့ မေက အသာအယာ ပြုံးပြတယ်။ "ကိုကြီး မေ့ကို မချစ်တော့တာ မေ သိပါတယ်။ မေ ရှိနေတာက ကိုကြီးအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေတာလည်း မေ သိတယ်။ အခု အိမ်လည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့... မေ ရှေ့ဆက်ဖို့ အားမရှိတော့ဘူး။ ကိုကြီးရဲ့ လက်နဲ့ပဲ မေ့ကို အဆုံးသတ်ပေးပါ" တဲ့။
ကျွန်တော် မှင်တက်သွားမိတယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အသက်ရှင်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိတော့တာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ဘယ်လောက်တောင် နှိပ်စက်ခဲ့မိလဲဆိုတာ အဲဒီအချိန်ကျမှ သတိဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးတွေက ဝေဝါးနေတုန်းပဲ။ မေက ဗီရိုထဲကနေ ဆေးပုလင်းလေးတစ်လုံး ထုတ်လာတယ်။ "ဒါက အိပ်ဆေးတွေပါ ကိုကြီး၊ မေ ဒါတွေကို သောက်မယ်။ ကိုကြီးကတော့ မေ အိပ်ပျော်သွားအောင် ဘေးကနေ ကြည့်ပေးရုံပါပဲ။ ပြီးရင် ကိုကြီး လွတ်လပ်သွားပြီ" လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ကြည့်နေမိစဉ်မှာပဲ မေက ဆေးတွေကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး သောက်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မတားခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "အေးလေ... သူ မရှိရင် ငါလည်း လွတ်လပ်ပြီ၊ အသစ်က ပြန်စလို့ရပြီ" ဆိုတဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အတွေးက ဝင်ရောက်နေခဲ့တာ။ မေဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ အသာအယာ လှဲလျောင်းရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးတယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
နာရီအနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ မေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်ရင်း သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ထားမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မှန်တင်ခုံပေါ်က စာအိတ်လေးတစ်အိတ်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက မေ ကျွန်တော့်အတွက် ရေးခဲ့တဲ့ သေတမ်းစာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက ဆေးရုံက မှတ်တမ်းတွေပါ။
ကျွန်တော် စာရွက်တွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မေမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာ ခြောက်လလောက် ရှိပြီတဲ့။ သူမဟာ ဒီဝေဒနာကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် စုနဲ့ ပျော်ပါးနေချိန်၊ ကျွန်တော် အရက်သောက်ပြီး ရန်ရှာနေချိန်တွေမှာ မေဟာ နာကျင်မှုတွေကို အံကြိတ်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းချက်ပေးခဲ့တာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးခဲ့တာ။ သူမဟာ သူမရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် သုံးရမယ့် ငွေတွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ပုံအောပေးခဲ့တာပါ။ သူမ သိနေခဲ့တယ်... သူမ မကြာခင် သေတော့မယ်ဆိုတာ။ ဒါကြောင့်လည်း သူမက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မရှိစေချင်ဘဲ သူမဘာသာ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိပေမယ့် အသံတွေက အပြင်ကို ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် မေ့ကို သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို နေ့တိုင်း နှိပ်စက်ပြီး သတ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေက သူမကို အဆုံးစီရင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ စီးပွားရေးလည်း ပျက်ပြီ၊ အိမ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့တဲ့ ဇနီးသည်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အလောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတဲ့ မေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်ထားရင်း မိုးလင်းတဲ့အထိ ငိုနေမိတယ်။
လူဆိုတာ ရှိနေတုန်းမှာ တန်ဖိုးမထားတတ်ဘဲ ဆုံးရှုံးသွားမှ နောင်တရတတ်တဲ့ သတ္တဝါမျိုးပါ။ ကျွန်တော် မယားကြီးကို အဆုံးစီရင်ခဲ့တဲ့ ဒီညဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကိုလည်း ထာဝရ အဆုံးစီရင်လိုက်တဲ့ ညပါပဲ။ လေပြေလေးတွေ တိုက်ခတ်လာပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီလေဟာ အဆိပ်ငွေ့တွေလို ပူလောင်နေတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ဆိုကြပေမယ့် တစ်ဖက်သတ် ပေးဆပ်မှုတွေ များလာတဲ့အခါ အဲဒီအချစ်ဟာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကို မဆုံးရှုံးခင်မှာ ဂရုစိုက်ပါ။ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေတတ်လို့ပါ။