တဏှာရမ္မက်ရဲ့ သားကောင်
တဏှာရမ္မက်ရဲ့ သားကောင်
မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ တဖျောက်ဖျောက် အသံပေးလို့။
"ကိုကို... ဒီနေ့ အလုပ်က စောစောပြန်လာမယ် မဟုတ်လား။ မေ မုန့်တစ်ခုခု လုပ်ထားပေးမယ်လေ"
မေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်္ကျီကော်လာကို ပြုပြင်ပေးရင်း ချိုသာစွာ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဒီအပြုံးတွေ၊ ဒီနွေးထွေးမှုတွေကို ဘယ်သူကများ ဖျက်ဆီးရက်ပါ့မလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငွေစုနေတယ်၊ နောက်တစ်နှစ်ဆိုရင် မေနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ကြတော့မယ်။ ဘဝက ရိုးရှင်းပေမယ့် ပြည့်စုံနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ပန်းရဲ့
"ပန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီမလေး"
ကျွန်တော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်တော့ ပန်းက ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူမအနားကို သွားပြီး ပခုံးကို ကိုင်လိုက်တော့ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။
"ကိုကို... ညီမလေး... ညီမလေး မှားသွားပြီ။ သူ... သူက ဗီဒီယိုတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်"
ပန်းရဲ့ စကားသံက တိုးလွန်းပေမယ့် ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ "သူ" ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ပန်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးပဲ ရှိသေးတာ။ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့မှ မြို့ရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဦးမင်းခန့်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်။ သူက ငွေကြေးနဲ့ သြဇာကို အသုံးချပြီး မိန်းကလေးငယ်လေးတွေကို သူ့ရဲ့ တဏှာရမ္မက်သားကောင်အဖြစ် ဖန်တီးလေ့ရှိသူမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ပန်းက သူ့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို မသိနားမလည်ဘဲ ကျခဲ့ရတာ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေဟာ သွေးပျက်စရာ ကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဖြစ်လာခဲ့တော့တယ်။
ဦးမင်းခန့်ရဲ့ ရုံးခန်းက ခန့်ညားလွန်းပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုလို အေးစက်နေတယ်။ သူက သားနားတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရမ္မက်ဇောတွေက အရောင်တောက်နေတယ်။
"မင်းညီမလေးရဲ့ နာမည်ကို မပျက်စီးစေချင်ဘူးဆိုရင် ငါခိုင်းတာကို လုပ်ရမယ် ထက်မြတ်"
သူက စားပွဲပေါ်ကို ဖိုင်တွဲတစ်ခု ပစ်တင်ပေးလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ လေလံစာရွက်စာတမ်းတွေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ရှင် ဦးဘိုကြီးက ကျွန်တော့်အပေါ် သားတစ်ယောက်လို ယုံကြည်ပြီး လက်တွဲခေါ်ခဲ့တာ။ အခု ကျွန်တော့်ကို အဲဒီယုံကြည်မှုကို သစ္စာဖောက်ဖို့ သူက ခိုင်းနေတာ။
"ဒါ... ဒါက သစ္စာဖောက်တာပဲ။ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူး"
ကျွန်တော် အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်ပေမယ့် ဦးမင်းခန့်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူက သူ့ဖုန်းထဲက ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခုကို ဖွင့်ပြတယ်။ ပန်းရဲ့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်နေတဲ့ ပုံရိပ်တွေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားက ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့် ညီမလေးရဲ့ ဘဝ၊ သူမရဲ့ အနာဂတ်၊ သူမရဲ့ သိက္ခာ... အားလုံးက ဒီယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ။
"မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေကို ငါ့ဆီ ယူလာပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းညီမရဲ့ ဗီဒီယိုကို အင်တာနက်ပေါ်မှာ လူတိုင်းကြည့်အောင် တင်ပေးရမလား။ မင်းရဲ့ ချစ်သူ မေ ကရော ဒီသတင်းကို ကြားရင် ဘယ်လိုနေမလဲ"
မေ...။ မေ့နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် တုန်လှုပ်သွားတယ်။ မေက ပန်းကို အရမ်းချစ်တာ။ ဒီကိစ္စကို သိရင် မေ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းလိုက်မလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတယ်။ သစ္စာတရားနဲ့ မိသားစု၊ အချစ်နဲ့ သိက္ခာ။ ဘယ်ဘက်ကို ရွေးရွေး ကျွန်တော်ကတော့ နာကျင်ရတော့မှာ အသေအချာပဲ။ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပန်းရဲ့ ငိုရှိုက်နေတဲ့ မျက်နှာက ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ဒီနွံထဲကို ကျွန်တော်ပဲ ဆင်းမယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ နာကျင်ပါရစေတော့။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့သလိုပဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မေက ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြိုတတ်ပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ သူမဆီက လာတဲ့ ဖုန်းတွေကို မကိုင်မိဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက မေ့ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့မှန်း ကျွန်တော် သိတယ်။
"မောင်... ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မောင့်ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ။ မေ့ကို တစ်ခုခု စိတ်ဆိုးနေတာလား"
မေက ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်တယ်။ ကျွန်တော် လက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို သူမ မသိစေချင်ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူခိုးတစ်ယောက်၊ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာလေ။ သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်လို လူတစ်ယောက် မထိုက်တန်တော့ဘူး။
"မေ... ငါ့ကို လာမပတ်သက်ပါနဲ့တော့။ ငါ မင်းကို မချစ်တော့ဘူး"
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကိုယ့်နှလုံးသားကိုကိုယ် ပြန်သတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။ သူမက မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"မောင်... နောက်နေတာမလား။ ဘာလို့လဲ... အကြောင်းပြချက် ပေးပါဦး"
"အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။ ငါ မင်းထက် ပိုသာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေပြီ။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို ထပ်ပြီး ဖုန်းမဆက်နဲ့တော့"
ကျွန်တော်
ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီကနေ အရေးကြီး စာရွက်စာတမ်းတွေကို ခိုးယူခဲ့တယ်။ ဦးဘိုကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ခြေတော်တင်ပြီး ကျွန်တော်ဟာ သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီညမှာပဲ ဦးမင်းခန့်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျေနပ်နေတဲ့ အပြုံးနဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို စစ်ဆေးနေတယ်။
"ကောင်းပြီ... ထက်မြတ်။ မင်းက တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ။ ရော့... ဒါ မင်းညီမရဲ့ ဖိုင်တွေ"
သူက တစ်ခုကို ပစ်ပေးတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ရလိုက်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်းပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ
"မင်းကို ငါက လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းက သူခိုးပဲလေ။ မင်းကို ဖမ်းဖို့ ငါကိုယ်တိုင် ရဲတိုင်ထားတာ"
ကျွန်တော် ထောင်ချောက်ထဲကို ကျသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဦးမင်းခန့်က တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် လုပ်လိုက်တာပဲ။ သူလိုချင်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းလည်း ရပြီ၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အစဖျောက်ဖို့ ထောင်ထဲ ပို့လိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ပန်းအတွက် သက်သေတွေကို ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပြီ။
ရဲစခန်းမှာ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့တဲ့လူက မေ ဖြစ်နေမယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူမက မျက်လုံးတွေ နီမြန်းနေတယ်။ သူမ ဘေးမှာ ဦးမင်းခန့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလာတယ်။
"မောင်... မောင် ဘာလို့ ဒီလောက် အထိ မိုက်မဲရတာလဲ"
မေက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မေနဲ့ ပါလာတဲ့ မိန်းကလေးက ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။ သူမက ဦးမင်းခန့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို မခံရပ်နိုင်လို့ မေ့ကို အမှန်တရား လာပြောပြခဲ့တာ။ မေက အားလုံးကို သိသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ပန်းအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေ၊ ကျွန်တော် မေ့ကို မုန်းအောင် ပြောခဲ့တာတွေ... အားလုံးကိုပေါ့။
"မောင်... မောင် မေတ္တာမရှိတဲ့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်လို့ မေ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ မောင်က... မောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးပြီး အားလုံးကို ကာကွယ်ခဲ့တာပဲ"
မေက မှန်ခြားနေတဲ့ ကြားကနေ ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်တော် မျက်ရည်တွေ ကျလာမိတယ်။ ကျွန်တော် အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အချစ်ကတော့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ။ ကျွန်တော် ခိုးမှုနဲ့ ထောင်ကျတော့မယ်။
ထောင်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တာ ကာလဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မနောင်တရဘူး။ ပန်းက အခုဆိုရင် ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်ကောင်းကောင်း ရနေပြီ။ သူမရဲ့ ဘဝက အစွန်းအထင်း မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ထောင်က ထွက်လာတဲ့နေ့မှာ ပန်းက ကျွန်တော့်ကို လာကြိုတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။
"ကိုကို... ညီမလေးကြောင့် ကိုကို့ဘဝ ပျက်ခဲ့ရတာ"
"မဟုတ်ပါဘူး ပန်းရယ်။ ကိုကိုက ကိုကို့တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့တာပါ။ ပန်းလေး ပျော်နေရင် ကိုကို ကျေနပ်ပါပြီ"
ကျွန်တော် မေ့အကြောင်းကို မမေးမိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပန်းက ကျွန်တော့်ကို ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံ ပြတယ်။ မေ... သူမက သတို့သမီး ဝတ်စုံလေးနဲ့။ သူမရဲ့ ဘေးမှာတော့ သူမကို ဂရုစိုက်မယ့် အမျိုးသားတစ်ယောက်။ မေက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က သူမကို တွန်းထုတ်ခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော့်လို ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝထဲမှာ သူမကို ဆွဲမထည့်ချင်ခဲ့ဘူး။ သူမ ပျော်ရွှင်နေတာ မြင်ရတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်ပေမယ့် ဝမ်းသာမိပါတယ်။
ဦးမင်းခန့်ကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ တရားမဝင် လုပ်ငန်းတွေကြောင့် အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ တဏှာရမ္မက်နောက်ကို လိုက်ခဲ့တဲ့ သူဟာလည်း နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ သားကောင် ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့တာပါပဲ။
ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။ လောကကြီးမှာ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ သေချာနားလည်တော့တယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်ကိုပါ စတေးခဲ့ရတာဟာ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ချစ်ခြင်းတရားပါပဲ။
ကျွန်တော်ဟာ တဏှာရမ္မက်ရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ပန်းကို ကယ်တင်ရင်း၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကတော့ လောကကြီးရဲ့ မတရားမှုတွေနဲ့ ပေးဆပ်ခြင်းတွေရဲ့ သားကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမာရွတ်တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာ သက်သေတွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတရံတွင် အမှန်တရားကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်တိုင် အမှောင်ထုထဲသို့ ဆင်းသက်ရတတ်ပြီး၊ စစ်မှန်သော အချစ်သည် ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းထက် ပေးဆပ်ခြင်း၌သာ ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။