သားမိုက် အိမ်အပြန်မျှော်နေတဲ့အမေ
သားမိုက် အိမ်အပြန်မျှော်နေတဲ့အမေ
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညအလှက လျှပ်စစ်မီးရောင်စုံတွေနဲ့ ဝေေဝဆာဆာ ရှိလှပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခန်းအဆင့်မြင့်မြင့်မှာ အေးစက်နေတဲ့ လေအေးပေးစက်သံကလွဲလို့ ဘာသံမှ မရှိဘူး။ လက်ထဲက ဝိုင်ခွက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း မှန်ပြတင်းအပြင်ဘက်က ကားတန်းကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ စားပွဲပေါ်က ဖုန်းလေးက တုန်ခါလာတယ်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ "အမေ" ဆိုတဲ့ စာသားကို မြင်လိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်ခုံးတွေ တွန့်ချိုးသွားမိတယ်။
"နောက်တစ်ခါ ပြန်ခေါ်နေပြန်ပြီ..."
ကျွန်တော် ဖုန်းကို မကိုင်ဘဲ ဘေးကို ပစ်ထားလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ပတ်အတွင်း ဒါဟာ ဆယ်ကြိမ်မြောက် ရှိပြီ။ အမေ ဘာပြောမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတာပဲ။ "သား... အိမ်ပြန်မလာဘူးလား"၊ "နေကောင်းရဲ့လား"၊ "အမေ ချက်ထားတဲ့ ငါးပိရည်လေး စားချင်တယ်ဆိုလို့" ... အဲဒီလို ရိုးအီနေတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နားငြီးစရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော်က အခု ရန်ကုန်မှာ နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်။ ကားရှိတယ်၊ တိုက်ခန်းရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံရှိတယ်။ ရွာက အနံ့အသက်တွေ၊ ဖုန်ထူတဲ့ လမ်းတွေနဲ့ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ အမေ့ကို မြင်ရတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တောက်ပြောင်တဲ့ လောကကြီးနဲ့ မအပ်စပ်ဘူးလို့ ခံစားနေမိတာ။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အမေ့ကို ပိုက်ဆံပို့ပေးနေတာပဲ တာဝန်ကျေပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ လစဉ်လတိုင်း ပုံမှန်ပို့နေတဲ့ နှစ်သိန်း၊ သုံးသိန်းက အမေ့အတွက် လုံလောက်တာထက်ကို ပိုနေမှာပါ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖုန်းတွေ တကောက်ကောက် ခေါ်နေရတာလဲ။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဖုန်းကို '' လုပ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ မှီချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ဘဝကို ပြန်တွေးမိရင် ဆင်းရဲခြင်းရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက အခုထိ နှာခေါင်းထဲမှာ စွဲနေတုန်းပဲ။ အမေက သူများအိမ်မှာ အဝတ်လျှော်၊ ထင်းခွေပြီး ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ အမေ့ကို ချစ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အောင်မြင်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအတိတ်တွေကို ဖျောက်ဖျက်ချင်စိတ်က ပိုကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။
အမေ့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို လျစ်လျူရှုတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နေ့စဉ်အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ "သားရယ်... အမေ့ဆီ တစ်ခေါက်လောက် ပြန်လာခဲ့ပါ" ဆိုတဲ့ အသံချွဲချွဲကြီးကို နားမထောင်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာတွေ၊ သွားစရာ ပွဲလမ်းသဘင်တွေနဲ့ အချိန်မအားဘူး။ အမေကတော့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ဆွဲထားချင်တဲ့ သံခြေကျဉ်းတစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ထံကနေ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးအောင် ပြေးထွက်ခဲ့တာ အခုဆို သုံးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတုန်း ထူးထူးခြားခြား ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ အမေ့ဆီက မဟုတ်ဘဲ ရွာက ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်ဆီက။ ကျွန်တော် အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ကိုင်လိုက်တော့ တစ်ဖက်က အသံက တုန်ရီနေတယ်။
"မင်းသူ... မင်း အမြန်ပြန်လာမှ ဖြစ်မယ်။ မင်းအမေ... မင်းအမေ ဆေးရုံမှာ။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ တကယ် မလွယ်တော့ဘူးထင်တယ်"
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ တုန်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ "ဒါကလည်း အမြဲတမ်း သုံးနေကျ နည်းလမ်းပဲနေမှာပါ" လို့ တွေးမိပြန်တယ်။ အမေဟာ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်လာအောင် အမြဲတမ်း ဖျားချင်ယောင်ဆောင်တာတို့၊ ဗိုက်အောင့်တာတို့ လုပ်လေ့ရှိတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ဦးလေးကြီးရဲ့ အသံက တကယ် စိုးရိမ်နေပုံရတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်မပါ့တပါနဲ့ပဲ ကားမောင်းပြီး ရွာကို ပြန်ခဲ့တယ်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေက တငြိမ့်ငြိမ့် ထွက်နေတုန်းပဲ။ "အလုပ်တွေ ပစ်ထားခဲ့ရတာ၊ အစည်းအဝေးတွေ ဖျက်ခဲ့ရတာ" ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက အမေ့အခြေအနေထက် ပိုအရေးကြီးနေသလိုပဲ။ ရွာကို ရောက်တော့ လမ်းတွေက အရင်အတိုင်း ဖုန်ထူနေတုန်း၊ အိမ်လေးကလည်း အရင်အတိုင်း ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ အမေ့ကို မတွေ့ရဘူး။ ရွာက ဆေးပေးခန်းလေးထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်ဆိုလို့ အဲဒီကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။
ဆေးပေးခန်းရဲ့ ကုတင်လေးပေါ်မှာ ပိန်လှီပြီး အသားအရောင်တွေ ဖြူဖျော့နေတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့် အမေပေါ့။ အမေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှေးစင်းနေပြီး ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ်နဲ့ ဘာတွေ ပြောနေမှန်းမသိဘူး။ ကျွန်တော် ကုတင်နားကို လျှောက်သွားတော့ အမေက မျက်လုံးကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်တယ်။
"သား... သားလေးလား... အမေ့သားလေး ပြန်လာပြီလား"
အမေ့ရဲ့ လက်တွေက လေထဲမှာ စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ မထိမိဘူး။ ကျွန်တော် အမေ့လက်ကို မကိုင်မိဘဲ ဘေးမှာပဲ ရပ်နေလိုက်တယ်။ အမေ့အသံက အရင်ကထက် အများကြီး အက်ကွဲနေတယ်။ "အမေ... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် ဖုန်းတွေ ခေါ်နေရတာလဲ။ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့" လို့ ကျွန်တော် ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ အမေက ပြုံးတယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် အမေ့ကို ပြုစုဖို့ထက် ဖုန်းပဲ ကြည့်နေမိတယ်။ အမေကတော့ အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာလေးမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အမေဟာ ကျွန်တော့်ကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ဘဲ နည်းနည်း ဘေးစောင်းကြီး ကြည့်နေသလိုပဲ။ ပြီးတော့ အိမ်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရင်လည်း နံရံတွေကို စမ်းစမ်းပြီး သွားနေရတယ်။
"အမေ... မျက်စိက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါ မေးမိတယ်။ အမေက ပျာပျာသလဲနဲ့ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သားရယ်၊ အသက်ကြီးလို့ ဝေဝါးနေတာပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဆက်မမေးတော့ဘူး။ အမေ့အတွက် ပိုက်ဆံပို့ပေးတာပဲ ဝတ္တရားကျေပြီလို့ ယူဆထားတုန်းပဲ။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ ဗီရိုဟောင်းကြီးကို ရှင်းရင်းနဲ့ စာအိတ်အထပ်လိုက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါတွေက ကျွန်တော် လစဉ် ပို့ပေးနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ။ စာအိတ်တွေက တစ်ခါမှ မဖောက်ရသေးဘဲ အစီအရီ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသက ဝုန်းကနဲ ထတောက်သွားတယ်။
"အမေ! ဒါတွေက ဘာလဲ!"
ကျွန်တော် စာအိတ်တွေကို အမေ့ရှေ့မှာ ပစ်ချလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာပြီး ပို့ပေးနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အမေက မသုံးဘဲ ဘာလို့ ဒီတိုင်း ထားတာလဲ။ အမေ့ကို ဆင်းရဲအောင် ထားတယ်လို့ လူတွေ ပြောတာ ခံရအောင် လုပ်နေတာလား!"
အမေက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ စာအိတ်တွေကို လိုက်စမ်းတယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်... အမေက... အမေက ဒီပိုက်ဆံတွေကို သားအတွက် သိမ်းထားပေးတာပါ။ သား တစ်နေ့ ဒုက္ခရောက်ရင် သုံးရအောင်လို့ပါ"
"မလိုဘူး! ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အမေ ဒါတွေကို သုံးပြီး ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းနေလို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ အခုတော့ အမေက လူတောမတိုးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အိုးမဲသုတ်နေတာပဲ"
ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနဲ့ အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ ငိုသံသဲ့သဲ့ကို နောက်မှာ ထားရစ်ခဲ့ပြီး။ အမေ ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေရတာလဲ။ အမေ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို နားမလည်ပေးနိုင်ရတာလဲ။ အဲဒီညက ကျွန်တော် အိမ်ကို မပြန်ဘဲ မြို့ပေါ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အိမ်မှာ သွားအိပ်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေ ဝိုင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ပြီး အိမ်ထဲဝင်လိုက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ အေးစက်စက် လဲလျောင်းနေတဲ့ အမေ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အမေ ဆုံးသွားပြီ။
ဘေးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရွာက ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ "မင်းသူ... မင်း ပြန်လာတာ နောက်ကျသွားပြီ။ မင်းအမေက မင်းကို နောက်ဆုံးအချိန်ထိ စောင့်နေခဲ့တာ"
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ကြောင်ရပ်နေမိတယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်လက်ထဲကို စာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်အုပ်နဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းအချို့ ကမ်းပေးတယ်။ "ဒါက မင်းအမေ မင်းကို မသိစေချင်တဲ့ အရာတွေပေါ့။ သူက မင်းကို စိတ်မညစ်စေချင်ဘူးဆိုပြီး အမြဲတမ်း တားနေခဲ့တာ"
ကျွန်တော် ဆေးမှတ်တမ်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အမေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက မျက်စိကွယ်နိုင်တဲ့ ရောဂါတစ်ခု ခံစားနေရတာ။ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက အမေဟာ တစ်ဖက်သော မျက်စိကို အလှူရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ထုတ်ပေးခဲ့တာတဲ့။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဆက်ဖတ်ကြည့်တော့မှ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကုမ္ပဏီမှာ အလွဲသုံးစားမှု တစ်ခုနဲ့ ငြိစွန်းပြီး ထောင်ကျမယ့် ဘေးကနေ လွတ်ခဲ့တာကို မှတ်မိလား။ အဲဒီတုန်းက လျော်ကြေးငွေ သိန်းရာချီကို ဘယ်သူပေးလိုက်မှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အမေက သူပိုင်တဲ့ လယ်လေးကို ရောင်းရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုပါ အပေါင်ဆုံးပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးခဲ့တာ။
"သားလေး အောင်မြင်ရင် ပြီးတာပါပဲ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကို စာအုပ်ကြားထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
အမေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက လုံးဝ မျက်စိကွယ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ ကွယ်နေတာကို ကျွန်တော် မသိအောင် အိမ်ရဲ့ အနေအထားတွေကို အလွတ်ကျက်ပြီး စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူ မသုံးခဲ့တာကလည်း သူ မျက်စိမမြင်ရတော့လို့ ဘယ်လိုသွားသုံးရမှန်း မသိသလို၊ ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ ပြန်ပေးချင်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ကို "မျက်စိက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လို့ မေးခဲ့ပြီး အဖြေကိုတောင် အသေအချာ မနားထောင်ခဲ့ဘူး။
"သားရယ်... အမေ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ" လို့ သူ ဖုန်းခေါ်ခဲ့တာဟာ သူ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မျက်စိနဲ့ မမြင်ရတော့ခင်မှာ လက်လေးနဲ့ စမ်းပြီး ခံစားချင်လို့ပဲ ဖြစ်မှာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ရဲ့ ဖုန်းတွေကို အမှိုက်လို သဘောထားခဲ့တယ်။
အမေ့ရဲ့ ဈာပနက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်အိုလေးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ အမေ ထိုင်နေကျ ဝရန်တာက ကုလားထိုင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း အမေ့ရဲ့ အနံ့တွေကို လိုက်ရှာနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အေးစက်နေတဲ့ လေထုပဲ ရှိတော့တယ်။
ကျွန်တော် ပို့ပေးခဲ့တဲ့ စာအိတ်တွေကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်မိတော့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာတယ်။ စာအိတ်တိုင်းမှာ အမေက ကျွန်တော့်အတွက် ဆုတောင်းစာလေးတွေ ရေးထားပေးတယ်။ စာလုံးတွေက မျက်စိမမြင်တဲ့သူ ရေးထားတာမို့ စောင်းရီပြီး တစ်လုံးနဲ့တစ်လုံး ထပ်နေပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ရှင်းနေတယ်။ "သားလေး ကျန်းမာပါစေ"၊ "သားလေး အလုပ်တွေ အဆင်ပြေပါစေ"။
ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အညံ့ဖျင်းဆုံး၊ အမိုက်မဲဆုံး သားတစ်ယောက်ပဲ။ အမေ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အလင်းရောင်တွေနဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကြွားဝါတဲ့ လောကကြီးမှာ ပျော်မွေ့နေခဲ့တယ်။ အမေ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ မီးရောင်စုံအောက်မှာ ဝိုင်သောက်နေခဲ့တယ်။ အမေ ကျွန်တော့်အသံကို တမ်းတနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ ဖုန်းကို '' လုပ်ထားခဲ့တယ်။
အခု ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိတယ်၊ ရာထူးတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို ပြန်ဝယ်လို့ မရတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ "သားလေး" ဆိုတဲ့ ခေါ်သံကို ဘယ်တော့မှ ကြားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်အပြင်ဘက်ကို ထွက်ကြည့်လိုက်တော့ နေဝင်ရီတရော အချိန်။ အရင်ကဆိုရင် အမေဟာ ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းဝိုင်းလေး ပြင်ပြီး အိမ်ရှေ့ကနေ မျှော်နေတတ်တာ။ အခုတော့ လမ်းကလေးက ဗလာကျင်းလို့။
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျပြီး မြေကြီးကို လက်နဲ့ ထိုးကြိတ်မိတယ်။ "အမေ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ အော်ဟစ်နေမိပေမဲ့ လေထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အမေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ စက္ကူစတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာကို ခြေဖဝါးနဲ့ နင်းခြေခဲ့တဲ့ သားမိုက်တစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ သမိုင်းတွင်ကျန်ရစ်တော့မယ်။
မိဘဆိုတာ အိမ်ပြန်ရောက်မှ ရှိနေရမယ့် ပရိဘောဂတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေဟာ ငါတို့အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ငါတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ သူတို့အတွက်တော့ တစ်လောကလုံး ဖြစ်နေတတ်တာကို ကျွန်တော် သိခဲ့ရချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - မိဘတို့၏ မေတ္တာသည် တိတ်ဆိတ်သော်လည်း နက်ရှိုင်း၏။ သင် အောင်မြင်မှုနောက်သို့ လိုက်နေစဉ်အတွင်း သင့်ကို အောင်မြင်စေရန် မိမိကိုယ်ကို စတေးခဲ့ရသော ထိုသူတို့၏ မျက်ရည်ကို မေ့လျော့မထားပါနှင့်။ နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှရခြင်းဖြစ်သော်လည်း အချို့သော နောင်တများသည် ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိသည့် ဘဝတစ်သက်တာ အမည်းစက်များ ဖြစ်သွားတတ်ပါသည်။