အပျိုမစစ်သည့် ချွေးမ
အပျိုမစစ်သည့် ချွေးမ
ဧည့်ခန်းထဲမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ နာရီအိုကြီးရဲ့ တချက်တချက် မြည်သံကလွဲရင် အိမ်ကြီးတအိမ်လုံးက တိတ်ဆိတ်လို့နေပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း ခြံထဲက စံပယ်ရုံလေးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီစံပယ်ရုံလေးကို စိုက်ခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ ချွေးမလေး မေမြတ်နိုးပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကပေါ့။ သူမ ဒီအိမ်ကို စရောက်လာတဲ့နေ့က မျက်နှာလေးဟာ စံပယ်ပန်းလိုပဲ ဖြူစင်အေးမြနေခဲ့တာ ကျွန်မ ခုထိ မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား ကျော်စွာက သူမကို အိမ်ခေါ်လာပြီး "မေမေ... ဒါ ကျွန်တော် လက်ထပ်မယ့် မိန်းကလေးပါ" လို့ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲ တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ကြည်နူးခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မက ဂုဏ်အသရေကို အသက်ထက်တန်ဖိုးထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ ဒီရပ်ကွက် ဒီဝန်းကျင်မှာ အစဉ်အလာကောင်းခဲ့တဲ့ မျိုးရိုးဖြစ်တာကြောင့် သားဖြစ်သူရဲ့ ဇနီးလောင်းဟာလည်း အစွန်းအထင်းမရှိ အပြစ်ပြောစရာမရှိသူ ဖြစ်စေချင်ခဲ့တယ်။ မေမြတ်နိုးက ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ ပုံစံခွက်ထဲကို အတိအကျ ဝင်လာတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ ယဉ်ကျေးတယ်၊ အလုပ်အကျွေး ပြုစုတတ်တယ်၊ စကားပြောရင်လည်း အသံကို နှိမ့်ပြီးမှ ပြောတတ်တယ်။ အိမ်မှုကိစ္စ အဝဝကိုလည်း ကျွန်မ စိတ်တိုင်းကျ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့တာပါ။ သူမ ဒီအိမ်ကို ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ မနက်ခင်းတွေဟာ လန်းဆန်းခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ သောက်မယ့် ရေနွေးကြမ်းလေးကအစ၊ ဝတ်မယ့် အဝတ်အစားလေးတွေအထိ သူမက အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပေးတတ်တယ်။ "မေမေ... ဒီနေ့ ဟင်းက နည်းနည်း စပ်သွားလားဟင်" လို့ ပြုံးစစလေးနဲ့ မေးတတ်တဲ့ သူမရဲ့ အမူအရာလေးတွေကို ကျွန်မ သိပ်ချစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမဆိုတာထက် မိခင်နဲ့ သမီးအရင်းလို သံယောဇဉ်တွေ ခိုင်မြဲနေခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။
ကျော်စွာကလည်း သူ့ဇနီးကို သိပ်ချစ်တာပါ။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ကြင်နာမှုတွေ ဝေနေတတ်တာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး ကျေနပ်နေခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းကပေါ့... လောကကြီးမှာ ကျွန်မဟာ အပျော်ဆုံး မိခင်တစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ နွေဦးမှာ ပွင့်တဲ့ ပန်းလိုပဲ ခဏတာပဲ လှပခဲ့ပြီး ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြွေလွင့်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
သာယာနေတဲ့ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးထဲကို မုန်တိုင်းတိုက်ခတ်ဖို့ အစပျိုးခဲ့တာက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကနေ စတာပါ။ တစ်နေ့မှာ ကျော်စွာ အလုပ်သွားနေတုန်း အိမ်ကို အမည်မသိ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ဖက်က အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံက လှောင်ပြောင်သလိုမျိုး ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "ဒေါ်မြသီရဲ့ ချွေးမက အပျိုစစ်တယ်လို့များ ထင်နေသလား" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ သူတစ်ပါးကို ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပဲလို့ ကျွန်မ တွေးခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ အသိတစ်ယောက်ဆီကနေ မေမြတ်နိုးရဲ့ အတိတ်အကြောင်း တီးတိုးစကားတွေ ကြားလာရတယ်။ သူမဟာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှာ နေတုန်းက လူပျိုတစ်ယောက်နဲ့ ခိုးရာလိုက်ဖူးတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ကဲ့ရဲ့လို့ ဒီမြို့ကို ပြောင်းလာတာဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲကို အဆိပ်ရည်တွေလို စီးဝင်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ စတင်ပြီး သံသယဝင်လာတယ်။ မေမြတ်နိုးရဲ့ ဖြူစင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ မျက်နှာလေးနောက်မှာ ဘယ်လို အောက်တန်းကျတဲ့ အတိတ်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မက ဂုဏ်ကို တန်ဖိုးထားသူမို့လို့ ကျွန်မရဲ့ ချွေးမဟာ အပျိုမစစ်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ သူမရဲ့
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မေမြတ်နိုးဟာ နဂိုကလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေး မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေမယ့် မိန်းမတစ်ယောက်လို့ မြင်လာမိတယ်။ သူမ ပြုစုသမျှကိုလည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာတယ်။ သူမ ခင်းပေးတဲ့ ထမင်းဝိုင်းကိုလည်း မစားချင်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်ရင် "ဟန်ဆောင်နေတာ" လို့ပဲ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်က အော်ဟစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားတာကို မေမြတ်နိုး သိပါတယ်။ သူမကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ပိုပြီးတော့တောင် ကျွန်မကို သည်းခံ ပြုစုရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သည်းခံမှုကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။ "နင်က ငါ့ကို အယုံသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။
အိမ်တွင်းရေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အေးစက်လာတယ်။ ကျော်စွာ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်မက မေမြတ်နိုးကို စောင်းချိတ်ပြီး ပြောတဲ့ စကားတွေကြောင့် သားဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်လာခဲ့တယ်။ "မေမေ... မြတ်နိုးကို ဘာလို့ အဲဒီလို ဆက်ဆံနေတာလဲ" လို့ ကျော်စွာက မေးတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မက "မင်း မိန်းမကို မင်းပဲ မေးကြည့်ပါလား" လို့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြန်ပြောတတ်တယ်။ မေမြတ်နိုးကတော့ ကျော်စွာကို ဘာမှ ပြန်မတိုင်ပင်ဘူး။ သူမကတော့ အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး မှေးမှိန်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်မကတော့ သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုတွေ ပိုပြီး လုပ်လာခဲ့တယ်။ သူမ ချက်ပေးတဲ့ ဟင်းတွေကို "ညှော်နံ့နံတယ်၊ မသန့်ဘူး" ဆိုပြီး သွန်ပစ်တာမျိုး၊ သူမ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်ဘဲ နေတာမျိုး၊ သူမ စကားပြောလာရင် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတာမျိုးတွေပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ "နင်ဟာ ငါ့သားနဲ့ မတန်တဲ့ မိန်းမ၊ ငါ့အိမ်မှာ နေဖို့ မထိုက်တန်တဲ့ မိန်းမ" ဆိုတဲ့ အသိက ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ မေမြတ်နိုးဟာ ညညဆိုရင် တစ်ယောက်တည်း တရှုံ့ရှုံ့ ငိုတတ်တာကို ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်ခဲလို မာကျောနေခဲ့ပြီ။
တစ်နေ့မှာတော့ မေမြတ်နိုးက ကျွန်မဆီကို လာပြီး ဒူးထောက်ခါ "မေမေ... သမီးမှာ ဘာအမှားရှိလို့လဲဟင်၊ သမီးကို တစ်ခါလောက် ရှင်းပြခွင့်ပေးပါ" လို့ ငိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူမကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး "ရှင်းပြစရာ မလိုဘူး၊ နင်ဟာ အပျိုမစစ်တဲ့ မိန်းမ၊ ငါ့သားကို လိမ်ပြီး ယူခဲ့တဲ့ မိန်းမဆိုတာ ငါ သိပြီးပြီ၊ နင် ဒီအိမ်က ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" လို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြောချလိုက်တယ်။ မေမြတ်နိုးရဲ့ မျက်နှာဟာ သွေးဆုတ်သွားသလို ဖြူလျော့သွားပြီး ဘာစကားမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်မိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ "ငါ နိုင်ပြီ" ဆိုတဲ့ အောင်နိုင်သူစိတ်ပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။
အဲဒီနောက် တစ်ပတ်လောက်အကြာမှာတော့ မေမြတ်နိုး ဒီအိမ်ကနေ တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူမ ဘယ်ကိုသွားလဲ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ကျော်စွာကတော့ ရူးမတတ် လိုက်ရှာနေခဲ့တယ်။ သားဖြစ်သူရဲ့ ပိန်ချောင်သွားတဲ့ ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပေမယ့် "နောက်ပိုင်းကျရင် သူ မေ့သွားမှာပါ၊ အညစ်အကြေးတွေ ဖယ်ရှားလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဖြစ်မှန်က ကျွန်မ ထင်ထားတာနဲ့ လုံးဝ တခြားစီ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ မေမြတ်နိုး ထွက်သွားပြီး သုံးလလောက်အကြာမှာ ကျော်စွာက ကျွန်မဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် ယူလာပေးတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ဆေးရုံမှတ်တမ်းအချို့နဲ့ မေမြတ်နိုးရဲ့ ဒိုင်ယာရီဟောင်းလေး တစ်အုပ် ပါလာခဲ့တယ်။ ကျော်စွာက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေဟာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ "မေမေ... မေမေ သိချင်နေတဲ့ အမှန်တရားက ဒါပဲ" လို့ ပြောပြီး သူက
ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မေမြတ်နိုးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က သူမရဲ့ ညီမလေးကို အဓမ္မကျင့်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လူတစ်ယောက်လက်ကနေ ကယ်တင်ရင်းနဲ့ ကိုယ်တိုင် စော်ကားခံခဲ့ရတာပါ။ သူမမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ သူမဟာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ညီမလေးအတွက် စတေးခဲ့တာ။ ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသားဆိုတာကလည်း သူမကို အဲဒီအချိန်မှာ ကူညီပေးခဲ့တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကင်ဆာရောဂါနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူမဟာ သူမရဲ့ နာကျင်စရာ အတိတ်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ မြိုသိပ်ထားခဲ့တာက သူမကို ချစ်တဲ့သူတွေ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ။ ကျော်စွာကတော့ အစကတည်းက အားလုံးကို သိထားပြီးသားဖြစ်လို့ သူမကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထား ချစ်ခင်ခဲ့တာပါ။
ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ သူမ ငိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တဲ့ အသံတွေ ပြန်ကြားလာတယ်။ "မေမေ... သမီးကို တစ်ခါလောက် ရှင်းပြခွင့်ပေးပါ" တဲ့။ ကျွန်မကတော့ သူမရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားမထောင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ သူမရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကို ဆားနဲ့ ပက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတဲ့ မာန်မာနက ဖြူစင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ ကျော်စွာက "မေမေ... မြတ်နိုး ဆုံးသွားပြီ၊ သူ ဒီအိမ်က ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတယ်" လို့ လာပြောတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အသံထွက်အောင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့တယ်။
အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။ ကျော်စွာကတော့ ကျွန်မကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားခဲ့တာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ သူ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ခြံထဲက စံပယ်ရုံလေးကတော့ အရင်လိုပဲ ပွင့်နေတုန်းပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစံပယ်နံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။
ကျွန်မ နေ့တိုင်း မေမြတ်နိုးရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ပြီး တောင်းပန်နေမိတယ်။ "သမီးလေး... မေမေ မှားခဲ့ပါတယ်၊ မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ပြောနေမိပေမယ့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေကလွဲလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ အခုတော့ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ပြာပုံတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ အပျိုစင်မှုမှာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်နှလုံးရဲ့ ဖြူစင်မှုမှာ ရှိတာကို ကျွန်မ နားလည်တဲ့အချိန်မှာတော့ အားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး လေးလံလာတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးထဲက အထီးကျန်မှုတွေက ကျွန်မကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေတယ်။ မေမြတ်နိုးရဲ့
တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်မ အိပ်မက်မက်တတ်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ မေမြတ်နိုးက စံပယ်ပန်းလေးတွေ ကိုင်ပြီး ကျွန်မဆီ လာတယ်။ "မေမေ... ရေနွေးကြမ်း သောက်ပါဦး" လို့ အရင်လိုပဲ ပြုံးပြီး ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူမကို ဖက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့အခါတိုင်း သူမက လေထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ နိုးလာတဲ့အခါ မျက်ရည်တွေနဲ့ ခေါင်းအုံးက စိုရွှဲနေတတ်တယ်။ လောကမှာ အကြီးမားဆုံးသော ဒဏ်ချက်ကတော့ "နောက်ကျမှ နားလည်ခြင်း" ဆိုတဲ့ နောင်တပါပဲ။ ဒီနောင်တကို ကျွန်မ သေသည်အထိ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပိုက်ပြီး သွားရတော့မှာပါ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ပတ်ဝန်းကျင်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ မတိုင်းတာပါနဲ့။ တကယ့်တန်ဖိုးက အတိတ်မှာ မဟုတ်ဘဲ လက်ရှိထားရှိတဲ့ မေတ္တာနဲ့ စေတနာမှာသာ ရှိပါတယ်။ ဆုံးရှုံးသွားမှ နားလည်ခြင်းဟာ ဘဝရဲ့ အခါးဆုံး အဆိပ်ရည်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။