စာမဖွဲ့လောက်သည့်အလှူ

 စာမဖွဲ့လောက်သည့်အလှူ

စက်တင်ဘာလ ရက်၊ ခုနှစ်။ ကျွန်တော့်အသက် တင်းတင်းပြည့်သည့်နေ့။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးက မရပ်မနား ရွာသွန်းနေဆဲ။ ဒီလိုနေ့မျိုးမှာ လူတွေက “ဟက်ပီးဘတ်ဒေး” လို့ ဆုတောင်းပေးလေ့ရှိကြပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီစကားလုံးဟာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အဝတ်စုတ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ပျော်စရာဆိုတာ ရှာဖွေရခက်လွန်းတဲ့ ရတနာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်လို အထီးကျန်နေတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်အတွက်ပေါ့။ တောက အိမ်လေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရင်း ဒီမွေးနေ့ကို ဖြတ်သန်းရမယ်ဆိုတာ ကြိုသိထားပြီးသားပါ။ အမှန်တော့ ခင်မင်ရတဲ့ မိတ်ဆွေအချို့ကို ဖိတ်ပြီး ထမင်းကျွေးဖို့ စိတ်ကူးခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးက တစ်ပတ်လုံး မနားတမ်းရွာလိုက်တာ လမ်းတွေက ဗွက်အိုင်တွေနဲ့ ပျက်စီးကုန်ပြီ။ သူတို့ကို လာခိုင်းဖို့ဆိုတာ အားနာစရာကြီး။ ဒါကြောင့်ပဲ အစီအစဉ်အားလုံးကို ဖျက်လိုက်ပြီး ဒီမွေးနေ့မှာ စာမဖွဲ့လောက်တဲ့ အလှူလေးတစ်ခုပဲ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အလှူတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဘုရားတည်၊ ကျောင်းဆောက်၊ ရေတွင်းတူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အလှူတွေမှာ “ကျွန်တော်” ဆိုတဲ့ အတ္တတွေ ပါခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဲဒီအတ္တတွေက မိုးရေထဲမှာ အရည်ပျော်သွားသလိုပါပဲ။ အိမ်ထဲမှာ အောင်းနေရင်း စိတ်က မွန်းကျပ်လာတာနဲ့ လမ်းထွက်လျှောက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှာ စာအိတ် အိတ် ထည့်ထားတယ်။ တစ်အိတ်ကို တစ်သောင်းတန် တစ်ရွက်စီ။ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါဟာ စာဖွဲ့နေဖို့တောင် မလိုတဲ့ ပမာဏလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိတ်ကလေးတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် မျှော်လင့်ချက်အချို့ ပါသွားလိမ့်မယ်လို့တော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေးက ကျွန်တော့်အနားမှာ မရှိတော့တာ နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီ။ သူမရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ဒီနေ့မှာတော့ အဲဒီကွက်လပ်ကို သူစိမ်းတွေရဲ့ အပြုံးနဲ့ ခဏလောက် ဖြစ်ဖြစ် ဖြည့်ဆည်းကြည့်ချင်မိတာပါ။

လမ်းထိပ်ကို ရောက်တော့ မိုးက ဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတုန်း။ အေးစိမ့်တဲ့ လေက အသားထဲအထိ တိုးဝင်နေတယ်။ လမ်းဘေးမှာ ကယ်ရီသမားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူဟာ မိုးကာအင်္ကျီအစုတ်လေးကို ခြုံပြီး ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ကုန်းကုန်းလေး ထိုင်နေရှာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရတယ်။ ဒီလို မိုးထဲလေထဲမှာ ဘယ်သူကများ ဆိုင်ကယ်စီးမှာလဲ။ ဈေးဦးတောင် ပေါက်ရဲ့လား မသိဘူး။ ကျွန်တော် သူ့အနားကို တိုးသွားလိုက်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လာပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဆိုင်ကယ်စီးမယ့်သူ မဟုတ်မှန်း သိသွားတဲ့အခါ မျက်လုံးတွေက ပြန်မှေးမှိန်သွားတယ်။ ကျွန်တော် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြီး သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

“မွေးနေ့အလှူပါ”

သူ့ကို ပြန်ကြည့်ဖို့တောင် အချိန်မပေးဘဲ ကျွန်တော် လျှောက်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ နောက်ကနေ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး” ဆိုတဲ့ အသံတုန်တုန်လေးကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအသံက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေတယ်။ ကျွန်တော့်သမီးလေးသာ ရှိရင် အခုဆို သူလည်း အသက် ကျော်ပြီ။ သူမ အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့လို့ ကျွန်တော်က သူမကို အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့မိတာ။ အဲဒီတုန်းက ဒေါသနဲ့ မာန်မာနက ရှေ့တန်းရောက်နေခဲ့တာလေ။ အခုတော့ အဲဒီမာန်မာနတွေက ဘယ်ရောက်ကုန်မှန်း မသိတော့ဘူး။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ စက်ရုံအလုပ်ဆင်းလာတဲ့ ကလေးမလေး နှစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်တိုင်း မြင်နေကျမို့ ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာလေးတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ ဖိနပ်တွေမှာ ရွှံ့ဗွက်တွေ ပေကျံနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ခေါ်လိုက်ပြီး စာအိတ် နှစ်အိတ် ပေးလိုက်တယ်။ “သမီးတို့... မွေးနေ့လက်ဆောင်” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းသွားကြတယ်။ အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားတဲ့ သူတို့ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်သမီးကို မပေးခဲ့ရတဲ့ မေတ္တာတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။

မိုးက ပိုသည်းလာသလိုပဲ။ ကျွန်တော် စားနေကျ ထမင်းကြော်ဆိုင်လေးထဲ ဝင်လိုက်တယ်။ ဆိုင်ထဲမှာ လူ သိပ်မရှိဘူး။ တစ်ဝိုင်းကျော်မှာ အဘွားအိုတစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်။ သူက ဘဲဥဟင်းတစ်ပန်းကန်နဲ့ ထမင်းကို တုန်တုန်ချိချိ လက်တွေနဲ့ စားနေတာ။ သူ့ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေက သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ခက်ခဲတဲ့ ဘဝကို သက်သေပြနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ထမင်းကြော်တစ်ပန်းကန် မှာလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကောင်လေးကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ “ဟိုအဘွားရဲ့ ထမင်းဘိုး ငါရှင်းမယ်။ ပြီးတော့ ဒီစာအိတ်လေး သူ့ကို သွားပေးလိုက်ပါ။ မွေးနေ့အလှူလို့ ပြောလိုက်” လို့ မှာလိုက်တယ်။ အဘွားအိုက စာအိတ်ကို ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “သာဓု... သာဓု... သာဓု” လို့ ခေါ်ရှာတယ်။ အဲဒီ သာဓုသံက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မချိုသာဘူး။ စူးနစ်နေတယ်။

ကျွန်တော့်သမီး အိမ်က ဆင်းသွားတဲ့နေ့က သူမဟာ ဒီလိုပဲ ဒုက္ခရောက်နေမလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့တာ။ သူမက ခိုးရာပါသွားခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော်က ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး သူမကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကမှ သူမ ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားခဲ့ရတာ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီကနေပါ။ သူမဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကြားမှာ ရုန်းကန်ရင်း ဖျားနာပြီး ဆုံးသွားခဲ့တာတဲ့။ အခု ကျွန်တော် လှူနေတဲ့ ငွေတွေဟာ အမှန်တော့ သူမအတွက် သုံးသင့်ခဲ့တဲ့ ငွေတွေ။ သူမ အသက်ရှင်စဉ်မှာ တစ်ခါမှ ကူညီခွင့် မရခဲ့တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကျနေတဲ့ နောင်တတွေ။ ကျွန်တော် ထမင်းကြော်ကို တစ်လုတ်မှ မဝင်ဘူး။ ရင်ထဲမှာ တစ်ဆို့နေတယ်။ ဒီစာအိတ်ကလေးတွေက ဘာများ ထူးခြားမှာလဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကိုလည်း ဆေးကြောပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဆိုင်ထဲက ထွက်လာတော့ ကျောင်းသွားနေတဲ့ ကလေးမလေး နှစ်ယောက်ကို တွေ့ပြန်တယ်။ သူတို့က မိုးကာအင်္ကျီ အစုတ်လေးတွေကို တစ်ယောက်တစ်ဖက် မျှခြုံထားကြတာ။ “ဘယ်နှစ်တန်း ရောက်ပြီလဲ” လို့ မေးလိုက်တော့ “ဂရိတ်နိုင်း” တဲ့။ အဲဒီအရွယ်ဟာ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိတဲ့အရွယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မျက်နှာလေးတွေမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက အရိပ်ထိုးနေတယ်။ “ထမင်းစားခဲ့ကြပြီးပြီလား” လို့ မေးတဲ့အခါ “ဟင့်အင်း” တဲ့။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲက အသည်းနှလုံးတွေ ကြွေကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အိတ်ထဲက နောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ စာအိတ် နှစ်အိတ်ကို သူတို့ကို ပေးလိုက်တယ်။ “ဦးလေး မွေးနေ့အတွက် လှူတာ” လို့ ပြောပြီး သူတို့ကို ကျောခိုင်းလိုက်တယ်။ သူတို့က စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး ခုန်ဆွခုန်ဆွနဲ့ ပျော်နေကြတာကို နောက်ကျောကနေ ခံစားသိရှိနေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ မရင်းနှီးတဲ့ နံပါတ်တစ်ခု။ ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ဖက်က အသံက တုန်ရီနေတယ်။ “အဘိုး... ကျွန်မ... အဘိုးရဲ့ မြေးမလေးပါ” တဲ့။ ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ သမီး ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ မြေးတစ်ယောက် ကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ “မေမေ မဆုံးခင်က အဘိုးရဲ့ လိပ်စာနဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးခဲ့လို့ပါ။ သမီး... သမီး အခု ရန်ကုန်ကို ရောက်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ လမ်းစရိတ် ကုန်သွားလို့ ဘူတာမှာ သောင်တင်နေတာ... အဘိုးဆီ လာဖို့ လမ်းစရိတ် မရှိတော့ဘူး...” တဲ့။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ နောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ ငွေ သောင်းကို ခုနကပဲ လှူပစ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်တော့် တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားသမျှ ငွေတွေကိုလည်း သမီးကို စိတ်နာနာနဲ့ ပရဟိတ အသင်းတွေကို လွှဲပေးခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကမှ။ အခု ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး။ မြေးမလေးကို လာဖို့ ပြောဖို့နေနေသာသာ၊ ကျွန်တော့်မှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာဆိုလို့ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။

မိုးရေထဲမှာ ကျွန်တော် ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ကို ပေးတဲ့ ဒဏ်ခတ်မှုလား။ သူစိမ်းတွေကို မွေးနေ့အလှူဆိုပြီး ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ့်သွေးသားရင်းကတော့ ဘူတာရုံမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ပြီး လမ်းစရိတ်မရှိလို့ သောင်တင်နေရတယ်။ ကျွန်တော် လှူခဲ့တဲ့ တစ်သောင်းတန် စာအိတ် အိတ်သာ ရှိရင် မြေးမလေး ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာနိုင်မှာ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အလှူရှင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်မြေးကိုတောင် မကယ်နိုင်တဲ့ ငမွဲကြီး ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်တော် ငိုချလိုက်မိတယ်။ မိုးရေတွေနဲ့အတူ မျက်ရည်တွေက ရောထွေးကုန်တယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သနားနေကြလိမ့်မယ်။

“စာမဖွဲ့လောက်တဲ့ အလှူ” တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ တကယ်ကို စာမဖွဲ့လောက်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအလှူက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်တဲ့ မြေးမလေးနဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ကိုပါ လှူလိုက်ရလို့ပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူတစ်ပါးကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုတော့ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့မိသူပါ။ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း ခုနက စာအိတ်ပေးခဲ့တဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် ပျော်ပျော်ပါးပါး ပြေးသွားတာကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ သူတို့ရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဆူးခက်တွေလိုပါပဲ။ အသက် ပြည့်မှာ ကျွန်တော် ရလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... “ကိုယ်ချင်းစာတရားဆိုတာ သူစိမ်းတွေထက် ကိုယ့်အနားက လူတွေအပေါ်မှာ အရင်ဆုံး ထားရှိရမယ်” ဆိုတာပါပဲ။ အခုတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ မြေးမလေးကို ချော့ဖို့ စကားလုံးလည်း မရှိ၊ ခေါ်ဖို့ ငွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီမိုးထဲမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေနဲ့အတူ တစ်ယောက်တည်း အိုမင်းရင့်ရော်သွားဖို့ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။

ဘဝဆိုတာ ကိုယ်ပေးလိုက်တဲ့အရာက ကိုယ့်ဆီ ပြန်မလာဘဲ ကိုယ်အလိုအပ်ဆုံးအချိန်မှာ ကိုယ့်ကို လှောင်ပြောင်တတ်တဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။