book

 မျက်နှာကိုပြပြီး မကောင်းတာလုပ်စားတဲ့ မိန်းမ မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်နှာပေါ်မှာ လိမ်းကျံထားတဲ့ မိတ်ကပ်တွေက ထူထဲလွန်းလို့ ကျွန်မရဲ့ တကယ့်အရေပြား ဘယ်လိုအရောင်ရှိလဲဆိုတာတောင် မေ့ချင်စမ်းချင်ရှိလှပြီ။ နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲကို ဆိုးလိုက်တဲ့အခါ မှန်ထဲက မိန်းမက ပိုပြီး တောက်ပလာသလိုလို၊ ပိုပြီး ရဲတင်းလာသလိုလို။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အသက်မဲ့နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နိုင်တယ်။  “လှတယ်... ဟန်နီ။ ဒီညလည်း မင်းက အားလုံးရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ဦးမှာပဲ။” မင်းခန့်ရဲ့ လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို အသာအယာ ကျရောက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့က နွေးထွေးသယောင်ရှိပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ရေခဲတုံးတစ်ခု ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျလာသလို ခံစားရတယ်။ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အရှင်သခင်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အမှောင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားတဲ့သူ။ ကျွန်မတို့ စတွေ့တုန်းက သူဟာ နူးညံ့တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ အလှအပကို သူက မြတ်နိုးတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီမြတ်နိုးမှုဆိုတာက စီးပွားရေးတစ်ခုရဲ့ အရင်းအနှီးဖြစ်လာခဲ့တယ်။ “ဒ...

 ရောင်းစားခံရတဲ့ မိန်းမပျို အရောင်မှိန်ပျပျ လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းကို့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ နွေးထွေးလွန်းလို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မအတွက် အလုံခြုံဆုံးနေရာတစ်ခုလို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မက ရန်ကုန်မြို့ကြီးရဲ့ ဆူညံသံတွေကြားမှာ အဖော်မဲ့နေတဲ့ ရွာသူမလေးတစ်ယောက်ပါ။ မင်းကိုနဲ့ တွေ့တော့မှ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှုတွေဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို အရောင်စုံလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ဂရုစိုက်တတ်သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အလိုမကျမှုတွေကို သည်းခံပေးတတ်သူ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ဆွဲပေးခဲ့သူပေါ့။ "သန္တာ... ကိုယ်တို့ ရွာကို ပြန်ကြရအောင်။ ဒီမှာ မိန်းမတစ်ယောက်တည်း ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေတာ ကြည့်ပြီး ကိုယ် စိတ်မကောင်းဘူး။ ကိုယ်တို့ တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားကြမယ် မဟုတ်လား" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့။ သူ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်မှာ ဘယ်လို ထောင်ချောက်မျိုး ခင်းထားမလဲဆိုတာ ကျွန်မလို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ...

 ထမင်းတနပ်ကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝ မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ရန်ကုန်ရဲ့ ညနေခင်းဟာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်နိုင်လှပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပုဆိုးစုတ်ကလေးဟာ ရေငွေ့တွေကြောင့် ကိုယ်လုံးမှာ ကပ်နေပြီး လမ်းဘေးက ထမင်းဆိုင်က ထွက်လာတဲ့ ဟင်းနံ့တွေက ကျွန်တော့်ဗိုက်ကို ပိုပြီး ဆာလောင်လာအောင် နှိပ်စက်နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်နာမည် သုတ။ လောကမှာ အားကိုးစရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ "ဖြူ" ရှိတယ်။ ဖြူက ကျွန်တော့်လိုပဲ လမ်းဘေးမှာ ကြီးပြင်းလာရပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်ထားကတော့ အဖြူထည်လေးပါ။ "ကိုသု... ဗိုက်ဆာနေပြီလား"  ဖြူက ကျွန်တော့်လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက အရောင်မွဲနေပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေဟာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်မှာ ရှိတာဆိုလို့ လမ်းဘေးက ကတ်ထူပြားဟောင်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အမိုးအကာလေးတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှာပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့လို လမ်းဘေးကလူတွေကို အလုပ်မပေးချင်ကြဘူး။ အိတ်ထဲမှာ ရှိတာက ငါးရာတန် တစ်ရွက်တည်း။ အဲဒီငါးရာတန်လေးကို ကျွန်တော် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထာ...

 မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မာယာကျော့ကွင်း ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံးအချိန်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်တိုင်း မျက်လုံးထဲမှာ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်ယောင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ပုံရိပ်တွေကတော့ ကောလိပ်ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ ရင်ပြင်ထက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ‘’ တစ်ယောက်အဖြစ် ဝင့်ကြွားခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက မျိုးကျော်ထက်ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ လူတိုင်းရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ ရေပန်းစားခဲ့သလို၊ ရှေ့ဆက်မယ့် အနာဂတ်ဟာလည်း ပန်းခင်းလမ်းတစ်ခုလို သာယာဖြောင့်ဖြူးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝန်းကျင်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေရှိခဲ့တယ်။ စိုးသိမ်းတို့၊ သီဟတို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ညီအစ်ကိုတွေလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို အမြင့်ဆုံးကနေ အနိမ့်ဆုံးကို ဆွဲချဖို့အတွက် ‘အချစ်’ ဆိုတဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်နက်ကို အသုံးပြုတတ်တယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ သဲစုနဲ့ စုံစည်းခဲ့တဲ့နေ့ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝ ပျက်စီးခြင်းရဲ့ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။ သဲစုက လှပတယ်၊ သိမ်မွေ့တယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုပြုစုယုယရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတဲ့ မိန်းမမျိုး။ ကျွန်တော့်မိသားစုက သူမကို သဘောမတူခဲ့ကြဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမ...

 လောကငရဲ ဖုန်းဘေလ်ကတ်ရဲ့ ခဲသားအလွှာလေးကို လက်သည်းနဲ့ အသာအယာခြစ်လိုက်တဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တစီစီအသံက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံထက်တောင် ပိုကျယ်နေသလိုပါပဲ။ ဂဏန်းတွေကို မှားသွားမှာစိုးလို့ တစ်လုံးချင်းစီ သေချာကြည့်ပြီး ရိုက်ထည့်နေမိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဖုန်းဘေလ် မဖြည့်ချင်ပါဘူး။ ဒီဖုန်းကို မြင်ရုံနဲ့တင် ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုတွေက အတိုင်းအဆမရှိ တိုးပွားလာတတ်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မဆိုင်တော့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မီးစိမ်းလေးဆီကနေ "ဘာစာတွေများ ပို့ထားမလဲ" ဆိုတဲ့ မိုက်မဲလွန်းတဲ့ မျှော်လင့်ချက်က ကျွန်မကို လက်လျှော့ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ ဘေလ်ဖြည့်ပြီး ပက်ကေ့ချ်ဝယ်လိုက်တာနဲ့ လိုင်းကို ချက်ချင်းဖွင့်ချလိုက်တယ်။ ဖုန်းကို ပစ်ထားတာ လေးငါးရက်ရှိပြီဖြစ်လို့ လိုင်းက ချက်ချင်းမတက်လာဘူး။ စိတ်မရှည်လွန်းလို့ လေယာဉ်ပုံလေးကို ပိတ်လိုက် ဖွင့်လိုက် လုပ်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်နေတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ မက်ဆေ့ဘောက်စ်ဆီကနေ "တောင်... တောင်" ဆိုတဲ့ အသံတွေ အဆက်မပြတ် မြည်လာပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီအသံကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်လာပြီး မသိစိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ပြီး ဝမ်းသာနေမိတယ်။ "သူများ ဖြစ်မလား... သူ စာပို့ထာ...

 မိထွေးယုတ်မာခံရတဲ့ သမီး နွမ်းလျနေတဲ့ ညနေခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်ဟာ ကျွန်မတို့အိမ်ကြီးရဲ့ ပြတင်းပေါက်မှန်တွေပေါ်မှာ သွေးလိုရဲရဲနီလို့။ ဧည့်ခန်းထဲက နာရီအိုကြီးရဲ့ တစ်ချက်ချက် မြည်သံကလွဲလို့ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မတို့ သားအဖနှစ်ယောက် ရယ်မောသံတွေ ပြည့်နှက်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ယုံချင်စရာတောင် မကောင်းတော့ပါဘူး။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မေမေဆုံးသွားပြီးကတည်းက ဖေဖေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျွန်မ အားလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလက်တစ်စုံကပဲ ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းချလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က မြတ်နိုး။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ပဲ ဖေဖေက ကျွန်မကို အရမ်းမြတ်နိုးခဲ့တာပါ။ မေမေဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက အသက် နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မအတွက် အမေရော အဖေရော ဖြစ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မနက်ခင်းတွေဟာ ဖေဖေကိုယ်တိုင် ဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းနဲ့ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ညနေခင်းတွေမှာတော့ ခြံထဲက စံပယ်ရုံအောက်မှာ စာထိုင်ဖတ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ကြတာ။ "သမီးလေး... ဖေဖေ့မှာ သမီးပဲ ရှိတာ။ သမီး စိ...

 လမ်းကြားထဲကအပျက်မအိမ် နံရံဟောင်းတွေပေါ်က ထုံးသုတ်ဆေးတွေဟာ အဖတ်လိုက်ကွာကျနေပြီး မှိုနံ့စွဲကပ်နေတဲ့ ဒီလမ်းကြားလေးထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ဘဝကို အမြစ်တွယ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လမ်းထိပ်က ကွမ်းယာဆိုင်က လူတွေရဲ့ ရေရွတ်သံတွေ၊ အိမ်နီးနားချင်း မိန်းမကြီးတွေရဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့သံတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နေ့စဉ်နားထောင်နေရတဲ့ တေးသံစဉ်တွေလိုပါပဲ။ လူတွေက ဒီအိမ်ကို "အပျက်မအိမ်" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်ကို "အသက်ဆက်ရတဲ့ ငရဲခန်း" လို့ပဲ မှတ်ယူထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငရဲခန်းထဲကို နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည်တစ်ခု ဝင်းပစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုမင်းသန့်ပါ။ ကိုမင်းသန့်နဲ့ ကျွန်မ စတွေ့ခဲ့တာက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာပေါ့။ လမ်းကြားထဲက ရွှံ့ဗွက်တွေကို နင်းဖြတ်ပြီး ကျွန်မအိမ်ရှေ့မှာ သူ လာရပ်နေခဲ့တယ်။ တခြားလာနေကျ လူတွေလို ရမ္မက်ဇောနဲ့ ကြည့်တဲ့အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အားနာတုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ပေါ့။ "မိုးခဏခိုပါရစေ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကနေစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူက ကုမ္ပဏီစာရေးလေးတစ်ယောက်ပါ။ သိမ်မွေ့တယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မလို မိန်းမတစ်ယောက...

 သူတို့လင်မယားရဲ့ ရင်နင့်စရာဖြစ်ရပ် ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အစွန်အဖျား၊ ဆူညံသံတွေနဲ့ ဝေးရာ ဒီရပ်ကွက်လေးထဲကို ကျွန်တော် ရောက်လာခဲ့တာ တစ်ပတ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အလုပ်ရှင်က စေတနာနဲ့ ပေးနေတဲ့ အိမ်လေးမို့ လခမပေးရပေမဲ့ အိမ်ရဲ့ အငွေ့အသက်က တစ်မျိုးတော့ ဆန်းနေခဲ့တယ်။ သစ်သားအိမ်အိုလေးရဲ့ ကြမ်းပြင်တွေက ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တကျွိကျွိ မြည်တမ်းနေတတ်ပြီး၊ နံရံတွေပေါ်က ပင့်ကူအိမ်တွေက အတိတ်ကာလရဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကို သိမ်းဆည်းထားသလိုပါပဲ။ သတင်းစာတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီအိမ်လေးဟာ ညဘက် ခေါင်းချနားခိုရာ သုသာန်တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်လွန်းပါတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း ညမိုးချုပ်မှ အလုပ်ကပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းထိပ်က ဆိုင်မှာ ဝယ်လာတဲ့ ထမင်းထုပ်ကို လက်ကကိုင်ရင်း ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ အမှောင်ရိပ်ထဲက လူရိပ်တစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော် လန့်သွားမိတယ်။ အသက် ခုနစ်ဆယ်နီးပါးရှိမယ့် အဘွားအိုတစ်ယောက်ပါ။ ဆံပင်ဖြူဖွေးဖွေးတွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထုံးထားပြီး အသားအရည်က ဖြူဝင်းနေပေမဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို တမ်းတနေသလို အေးစက်နေခဲ့တယ်။ “အဘွားတို့အိမ်မှာ ဒီနေ့ ဦးရှင်ကြီးတင်တယ်။ အဲဒါ မုန့်လာပို့တာ” သူ့အသံက တုန်ရီနေ...

 အိမ်ထောင်မကျခင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရသူ မိုးရေစက်တွေ ပြတင်းမှန်ပေါ်မှာ တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ စတင်ပြီး အရောင်ပြောင်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ နာမည်က သန္တာ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အကြီးတန်းစာရင်းကိုင်တစ်ယောက်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ရပ်တည်နေနိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မဘေးနားမှာတော့ ကျွန်မ အသက်ထက်မက ချစ်ရတဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်လို့ ယုံကြည်ထားတဲ့ မင်းထက် ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ မင်းထက်က ကျွန်မထက် အသက်နှစ်နှစ်ကြီးပြီး ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ကျော်ကာလအတွင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အစွမ်းကုန် နားလည်ပေးခဲ့ကြတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။ အဲဒီနေ့ညက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် မင်းထက်ရဲ့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ ရှိနေခဲ့ကြတယ်။ မိုးသံတွေကြားမှာ မင်းထက်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နားစည်ထဲမှာ တိုးတိုးညင်ညင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။ "သန္တာ... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူးနော်၊ မင်းက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အရာအားလုံးပဲ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်က သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအတွက် သစ္စာတရားတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်မ ကျိန်ဆိုရဲလောက်အောင်ကို ယုံကြည်ခဲ့မိတာပါ။ ကျွန်မရဲ...

 ဖောက်ပြန်တဲ့ အမျိုး ညနေစောင်းနေပြီမို့ ကွမ်းယာဝယ်သူ နည်းနည်းပါးသွားသည်။ ဆိုင်ရှေ့က လမ်းမကြီးပေါ်မှာတော့ မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ ဆူညံသံတွေက ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ကျွန်တော် ကွမ်းယာဗန်းထဲက ကွမ်းရွက်တွေကို ရေဖြန်းပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီလိုက်သည်။ လက်ထဲက ဖုန်းဆီက "ကလောင်" ဆိုတဲ့ အသံလေး ထွက်လာတာနဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်သွားတော့တာပဲ။  ဒီအသံက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အိုအေစစ်လေး။ လိုင်းဖွင့်လိုက်တာနဲ့ "မောင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စာလေးက မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ဝင်းပနေတယ်။ ကျွန်တော် ပြုံးမိသွားတယ်။ အိမ်မှာရှိတဲ့ ဇနီးသည်နဲ့ သမီးလေးကို ခဏမေ့ထားပြီး ဒီဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲက "မ" ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလေးနဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ခင်းနေရတာကိုက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်ထွက်ပေါက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။  "မောင်ကလည်း မ ကို အရမ်းချစ်တာပေါ့"  ကျွန်တော် စာရိုက်ပြီး ပို့လိုက်ချိန်မှာပဲ ဆိုင်ရှေ့ကို ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ထိုးရပ်လာတယ်။  "ကိုဟိန်းရေ... နိုင်တီတူးနဲ့ ငါးရာဖိုးလောက်ကွာ" အလုပ်က အရေးကြီးသေးတာမို့ ဖုန်းကို ဘေးချပြီး လက်အိတ်စွပ်လိုက်ရတယ်။ "အေးအေး... ခဏလေး" လို့ ပြန်ဖြေရင်း ကွမ်းရ...

 မိန်းမပျက်တွေရဲ့ စံအိမ် ဒီစံအိမ်ကြီးရဲ့ နံရံတွေမှာ နာကျင်မှုတွေကို အင်္ဂတေကိုင်ထားသလိုပဲ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ ရွှေရောင်ဝင်းပပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလွန်းတဲ့ ဒီနေရာကို လူတွေက 'မိန်းမပျက်တွေရဲ့ စံအိမ်' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ ငရဲခန်းထက် ပိုဆိုးတဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ ဒီစံအိမ်ရဲ့ အဆင့်အမြင့်ဆုံး၊ ဈေးအကြီးဆုံးနဲ့ ဩဇာအရှိဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ငွေစက္ကူတွေ ပြန့်ကျဲနေတတ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အပြုံးတိုင်းဟာ ယောက်ျားတွေကို ဒူးထောက်စေနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ ရှင်သန်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ရှိပြီ။ ဒီလောကထဲမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရားဆိုတာ အဆိပ်ပဲလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နင်းပြီးမှ အပေါ်ကို တက်လို့ရမယ့် လှေကားထစ်တွေမှာ ကျွန်မက အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေချင်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မေ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရောက်လာတယ်။ သူမက ကျွန်မထက် အများကြီး ငယ်သလို၊ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒီစံအိမ်နဲ့ မအပ်စပ်တဲ့ ကြည်လင်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ မေက ကျွန်မကို မြင်တိုင်း ပြုံးပြတတ...

 ကလေးသူခိုး လက်သည်မိန်းမ မိုးက သည်းလိုက်သည်မှ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အတိုင်း။ ဝါခေါင်လ၏ အရူးမိုးသည် ရွာလိုက်၊ တိတ်လိုက်နှင့် ကျွန်မ၏ စိတ်အစဉ်ကိုပါ လှုပ်ခတ်စေသည်။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဆပ်ပြာနံ့၊ ဆေးနံ့နှင့် သွေးနံ့အချို့ စွဲကျန်နေတတ်သည့် လက်သည်မိန်းမတစ်ယောက်၏ လက်များဖြစ်သည်။ ဒီရွာကလေးမှာ ကျွန်မ လက်သည်လုပ်လာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ လက်ပေါ်မှာပဲ အသက်ရှူသံ စတင်ခဲ့သည့် ကလေးပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သလို၊ ကျွန်မ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည့် ကလေးငယ်များလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နီလာ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲ တစစ်စစ် နာကျင်လှသည်။ နီလာသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လူနာတစ်ယောက်ထက် ပိုသည်။ မိဘမဲ့မလေးကို ကျွန်မကပဲ သမီးအရင်းလို စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသူ။ ခုတော့ သူမက ဗိုက်ကြီးဆွဲနှင့်။ သူမ၏ ယောက်ျား ကိုထွန်းကတော့ ရွာထဲက ဖဲဝိုင်းမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတတ်သည်။ မိုးရေထဲ တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ကျွန်မဆီ ရောက်လာတတ်သည့် နီလာ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချခဲ့ဖူးသည်။ “အန်တီသန့်... ကျွန်မ ကြောက်တယ်၊ ဒီကလေးလေး လူ့လောကထဲ ရောက်လာရင် ကိုထွန်းက ရောင်းစားပစ်မှာလားမသိဘူး” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြေ...