လောကငရဲ
လောကငရဲ
ဖုန်းဘေလ်ကတ်ရဲ့ ခဲသားအလွှာလေးကို လက်သည်းနဲ့ အသာအယာခြစ်လိုက်တဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တစီစီအသံက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံထက်တောင် ပိုကျယ်နေသလိုပါပဲ။ ဂဏန်းတွေကို မှားသွားမှာစိုးလို့ တစ်လုံးချင်းစီ သေချာကြည့်ပြီး ရိုက်ထည့်နေမိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဖုန်းဘေလ် မဖြည့်ချင်ပါဘူး။ ဒီဖုန်းကို မြင်ရုံနဲ့တင် ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုတွေက အတိုင်းအဆမရှိ တိုးပွားလာတတ်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မဆိုင်တော့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မီးစိမ်းလေးဆီကနေ "ဘာစာတွေများ ပို့ထားမလဲ" ဆိုတဲ့ မိုက်မဲလွန်းတဲ့ မျှော်လင့်ချက်က ကျွန်မကို လက်လျှော့ခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။
ဘေလ်ဖြည့်ပြီး ပက်ကေ့ချ်ဝယ်လိုက်တာနဲ့ လိုင်းကို ချက်ချင်းဖွင့်ချလိုက်တယ်။ ဖုန်းကို ပစ်ထားတာ လေးငါးရက်ရှိပြီဖြစ်လို့ လိုင်းက ချက်ချင်းမတက်လာဘူး။ စိတ်မရှည်လွန်းလို့ လေယာဉ်ပုံလေးကို ပိတ်လိုက် ဖွင့်လိုက် လုပ်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်နေတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ မက်ဆေ့ဘောက်စ်ဆီကနေ "တောင်... တောင်" ဆိုတဲ့ အသံတွေ အဆက်မပြတ် မြည်လာပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီအသံကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်လာပြီး မသိစိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ပြီး ဝမ်းသာနေမိတယ်။ "သူများ ဖြစ်မလား... သူ စာပို့ထားတာ ဖြစ်မလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို ရူးသွပ်စေတယ်။
ဒါပေမဲ့ မက်ဆေ့ဘောက်စ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတာက ခင်မင်ရတဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေဆီက စာတွေ၊ အဖွဲ့ဂရုတွေထဲက စာတွေပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ မျှော်လင့်နေတဲ့ သူဆီက စာတစ်လုံးတောင် ပါမလာခဲ့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခုနဲ့ ဖိထားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရတာ ကျပ်သွားတယ်။
"အတော်နေနိုင်တဲ့လူပါလား... အင်းပေါ့လေ၊ သူ့မှာ ချစ်သူအသစ်တွေ ရှိရင် ရှိနေမှာပေါ့"
တစ်ယောက်တည်း တွေးရင်း ဝမ်းနည်းစိတ်က လှိုက်တက်လာပြီး ပါးပြင်နုနုပေါ်ကို ပူနွေးတဲ့ မျက်ရည်တွေ လှိမ့်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ထဲကို ဝင်ကြည့်မိပြန်တယ်။ ဘာမှ အသစ်တင်မထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာပဲ သူ့အကောင့်က မီးစိမ်းလေး လင်းလာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူ လိုင်းပေါ်မှာ ရှိနေပြီ။ အရင်လိုဆိုရင် သူ လိုင်းတက်လာတာနဲ့ ကျွန်မဆီ စာအရင်ပို့နေကျ။ အခုတော့...။
ကျွန်မ စောင့်နေမိသေးတယ်။ တစ်မိနစ်... နှစ်မိနစ်... ဆယ်မိနစ်။ သူ ဘာစာမှ မပို့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ တခြားလူတွေရဲ့ ပုံအောက်မှာတော့ လောလောလတ်လတ် စာတွေ သွားမန့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ မဆိုင်တော့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မီးစိမ်းလေးကို ငေးကြည့်နေရတာဟာ အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျတာထက်တောင် ပိုပြီး ပူလောင်လွန်းလှပါတယ်။
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်တွေ မအေးစက်ခင်တုန်းက အချိန်တွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။ သူပြောခဲ့တဲ့ ချစ်စကားတွေကြားမှာ ကျွန်မ သာယာယစ်မူးခဲ့ဖူးတယ်။ သူပြောသမျှ အမှန်လို့ ထင်ခဲ့ပြီး အရာရာကို လိုက်လျောခဲ့တယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အညှာလွယ်မှုကို သူ အသုံးချခဲ့တာလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ယောကျာ်းလေးတွေရဲ့ အချစ်က တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းကနေ စပြီး သုညဆီကို ဆင်းသွားတတ်ပေမဲ့၊ မိန်းကလေးတွေရဲ့ အချစ်ကတော့ သုညကနေ တစ်ရာဆီကို တဖြည်းဖြည်း တက်သွားတတ်တာ ကျွန်မ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ ရာခိုင်နှုန်းပြည့်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက ကျွန်မကို စွန့်ခွာဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ဖုန်းထဲက အသံသွင်းထားတဲ့ ဖိုင်လေးတစ်ခုကို ကျွန်မ ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် မကြာခင် လက်ထပ်ကြတော့မယ်လို့ တိုင်ပင်နေခဲ့တဲ့ အသံဖိုင်လေးပါ။ ထိုစဉ်က ကျွန်မ မူးလဲမတတ် ရင်ခုန်ခဲ့ရဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူ့အပေါ်မှာ ပုံအပ်ထားခဲ့တာ။ နှစ်ဖက်မိဘတွေကိုလည်း အသိပေးပြီးသား၊ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းဖို့အထိ စီစဉ်ထားပြီးသား ကိစ္စတွေပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒီအသံဖိုင်က ကျွန်မကို သတ်နေတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အချစ်ရေးတင်မကဘဲ အလုပ်ခွင်မှာပါ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကြောင်းတွေ ထလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်မန်နေဂျာအဖြစ် တာဝန်ယူထားသူပါ။ အရင်ကဆိုရင် အလုပ်ကို အရမ်းစေ့စပ်သေချာတဲ့သူလို့ နာမည်ကြီးပေမဲ့၊ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ အာရုံတွေက ဖုန်းစခရင်ပေါ်က မီးစိမ်းလေးဆီမှာပဲ ရောက်နေတတ်တယ်။
"မဒေါင်... ဒီလ စာရင်းတွေမှာ လွဲနေတာတွေ အများကြီးပဲနော်။ အာရုံစိုက်ပါဦး"
အထက်လူကြီးရဲ့ သတိပေးသံက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဝေးလွင့်နေတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်နေမိပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာမလားဆိုတာကိုပဲ တွေးနေမိတယ်။ သူ အဆက်အသွယ် ဖြတ်သွားတာဟာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဖြစ်သွားတာပါ။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ ဆိုတာကို အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပေမဲ့ အဖြေမထွက်ခဲ့ဘူး။ စာတွေ ပို့တယ်၊ ဖုန်းတွေ ခေါ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေပါ။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း အမေက "မောင်မင်းသစ်ဆီက ဖုန်းလာသေးလား၊ မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စ ဘယ်လိုလုပ်ကြမှာလဲ၊ ဖိတ်စာတွေ မှာရတော့မယ်" လို့ မေးတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ သူနဲ့ အဆက်အသွယ်မရတော့တာကို အိမ်ကို အသိမပေးရဲသေးဘူး။ အရာရာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရတာဟာ လောကငရဲပါပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နေတုန်း သူ့ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ရင်တွေ တုန်သွားပြီး ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်၊ မင်းနဲ့ ငါနဲ့က ရှေ့ဆက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" တဲ့။ အဲ့ဒီစာတစ်ကြောင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုကျသွားစေတယ်။ ဘာကြောင့်လဲလို့ ပြန်မေးပေမဲ့ သူက ဘလော့ခ် သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ အလုပ်ထဲမှာတင် အော်ဟစ်ငိုချင်စိတ်ကို အံကြိတ်ထိန်းထားရတယ်။ လက်တွေ တုန်ယင်လွန်းလို့ ကွန်ပျူတာကီးဘုတ်ကိုတောင် မရိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ထိုနေ့က အလုပ်မှာ ကျွန်မ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းမှုတစ်ခု လုပ်မိခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အချက်အလက်တွေကို မှားယွင်းပေးပို့မိခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီအမှားက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကိုပါ ခြိမ်းခြောက်လာခဲ့တယ်။
ညရောက်တော့
သူ့ရဲ့ ဥပေက္ခာတရားက ကျွန်မကို အရေခွံနွှာနေသလိုပါပဲ။ ညစဉ်ညတိုင်း သူ့ဆီက ဖုန်းလေးတစ်ကောများ လာမလားဆိုပြီး အိပ်မရအောင် မျှော်နေမိတယ်။ တစ်ရေးနိုးတိုင်း ဖုန်းစခရင်ကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ သူ လိုင်းပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲလား။ သူ ဘယ်သူတွေနဲ့ စကားပြောနေမှာလဲ။ ဒီအတွေးတွေက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေတဲ့ ငရဲမီးတွေပါပဲ။
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်လွန်သွားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကတော့ မဟောင်းနွမ်းသွားခဲ့ဘူး။ အလုပ်မှာလည်း ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေက ဆိုးရွားလာတယ်။ အရင်က ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားကြောင့် ကုမ္ပဏီက နစ်နာမှုတွေ ရှိခဲ့ပြီး အခုတော့ ကျွန်မကို ရာထူးကနေ ခေတ္တရပ်စဲထားလိုက်ပြီ။ အချစ်ရေးကံမကောင်းတဲ့အပြင် အလုပ်ပါ ဆုံးရှုံးရတော့မယ့် အခြေအနေက ကျွန်မကို ဘဝပျက်မတတ် ခံစားရစေတယ်။
မိဘတွေကတော့ အခြေအနေမှန်ကို သိသွားကြပါပြီ။ အဖေက ဒေါသတကြီးနဲ့ "ဒါမျိုး လူစားကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဖက်တွယ်ထားရတာလဲ" လို့ ဆူတယ်။ အမေကတော့ ဘေးကနေ ငိုနေတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ အကြည့်တွေ၊ အတင်းအဖျင်းပြောသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဆူးတွေလို စိုက်ဝင်နေတယ်။ "ဟိုကောင်မလေး မင်္ဂလာဆောင် ပျက်သွားပြီတဲ့"၊ "ယောကျာ်းက ပစ်သွားတာတဲ့" ဆိုတဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်မကို အပြင်မထွက်ရဲအောင် လုပ်နေတယ်။
ကျွန်မ တစ်နေ့လုံး
ဒီကြားထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အီးမေးလ်တစ်ခု ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နေတာပါ။ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီကနေ ပေါက်ကြားသွားတဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အချက်အလက်တွေက ပြိုင်ဘက်ကုမ္ပဏီဆီကို ရောက်သွားခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အဲ့ဒီအချက်အလက်တွေကို ပို့ခဲ့တဲ့ အိုင်ပီအဒရက်စ် က ကျွန်မရဲ့ အိမ်က အင်တာနက်ဖြစ်နေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သက်သေတွေက ကျွန်မကို လက်ညှိုးထိုးနေတယ်။
ကျွန်မ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဘယ်သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ပ်တော့ကို သုံးသွားတာလဲ။ ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်တော့... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က မင်းသစ် ကျွန်မအိမ်ကို လာခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ ကျွန်မရဲ့ လက်ပ်တော့ကို ခဏသုံးမယ်ဆိုပြီး
"မဟုတ်နိုင်ဘူး... သူ အဲ့ဒီလောက်အထိတော့ ယုတ်မာမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဖြေသိမ့်နေမိပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ သံသယတွေက ကြီးထွားလာတယ်။ သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့တာဟာ အချစ်မရှိတော့လို့တင် မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မကို အသုံးချသွားတာလား။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးသွားတာလား။ ဒီအတွေးက ကျွန်မကို အသက်ရှူရပ်မတတ် နာကျင်စေတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေမလား။
ပြဿနာတွေက အဆုံးမရှိ တက်လာတယ်။ ကုမ္ပဏီက ကျွန်မကို တရားစွဲဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။ ကျွန်မမှာ သက်သေပြစရာ ဘာမှမရှိဘူး။ အဖေကတော့ ကျွန်မအတွက် ရှေ့နေလိုက်ပေးဖို့ စီစဉ်နေပေမဲ့ စိတ်ပျက်နေတဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေသလိုပါပဲ။ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ် အားလုံးဟာ ဖုန်မှုန့်လို ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘဲ မင်းသစ်ဆီကို ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဖုန်းကိုင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသံက ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံမဟုတ်တော့ဘူး။ အေးစက်ပြီး ရက်စက်လွန်းတဲ့ အသံဖြစ်နေတယ်။
"ငါ့ကို ဖုန်းဆက်မနေနဲ့တော့ ဒွဲလေး၊ ငါ ပြောစရာမရှိဘူး"
"မင်းသစ်... နင်... နင် ငါ့လက်ပ်တော့ကို သုံးပြီး ကုမ္ပဏီက စာရင်းတွေ ခိုးခဲ့တာလား။ ပြောစမ်းပါ... နင် ဘာလို့ ဒီလောက်ယုတ်မာရတာလဲ" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်ပြီး အော်ဟစ်မေးမိတယ်။
တစ်ဖက်က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "မင်းက အရမ်းအသည်းနုတာပဲ ဒွဲလေး။ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်က ငါ့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ငါ့ဦးလေး ကုမ္ပဏီအတွက် မင်းတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ အချက်အလက်တွေက အရမ်းအရေးကြီးတာ။ မင်းက ငါ့ကို အယုံလွယ်တော့လည်း ငါက အသုံးချရုံပေါ့။ အချစ်ဆိုတာကို မင်းက တကယ်ထင်နေတာလား"
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို နျူကလီးယားဗုံးတစ်လုံး ကျရောက်သွားသလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှု၊ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ အားလုံးဟာ သူ့အတွက်တော့ လှောင်ပြောင်စရာတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချခဲ့တာ။
"နင်... နင် လူမဟုတ်ဘူး မင်းသစ်။ နင် ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ"
"ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ ဒွဲလေးရာ။ မင်းက ငတုံးမဖြစ်နေတာကိုး။ ကဲ... နောက်ကို ငါ့ဆီ ဖုန်းမဆက်နဲ့တော့၊ အလုပ်မရှုပ်ချင်ဘူး"
ဖုန်းက ကျသွားတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်းလေး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားသလို ကျွန်မရဲ့ ဘဝကြီးလည်း
ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူဟာ လူသတ်သမားထက်တောင် ပိုယုတ်မာတဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကိုတင် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ လူမှုဘဝတစ်ခုလုံးကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက သူ့အတွက်တော့ အမှိုက်တောင်းထဲက အရာတစ်ခုလိုပဲ။ ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာခံရတာတောင် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သူ့ကို လွမ်းနေမိသေးတာဟာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမုန်းဆုံးအချက်ပါပဲ။
လအနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အမှုကတော့ အခုထိ ရင်ဆိုင်နေရတုန်းပဲ။ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ
ဒီနေ့လည်း ထုံးစံအတိုင်း ဖုန်းဘေလ်ကတ်လေးကို ခြစ်နေမိပြန်တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပါတယ်။ ဒါဟာ ရူးသွပ်မှုတစ်ခုဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ မီးစိမ်းလေးကို ကြည့်နေရမှ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေသလို ခံစားရတာ။ ကျွန်မဟာ နာကျင်မှုကို စွဲလမ်းနေတဲ့ လူမိုက်မလေးတစ်ယောက်ပေါ့။
လိုင်းပေါ်တက်လိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံအသစ်တက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူတို့ လက်ထပ်တော့မယ့်အကြောင်း ရေးထားတာ။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ပြိုင်ဘက်ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့ သမီးဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ အားလုံးကို နားလည်သွားပြီ။ သူဟာ အောင်မြင်မှုအတွက် ကျွန်မကို လှေကားထစ်တစ်ခုလို နင်းဖြတ်သွားခဲ့တာ။
ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ ခမ်းခြောက်နေပြီ။ ငိုရလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် မထွက်တော့ဘူး။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်က သူ့ရဲ့ မီးစိမ်းလေးက " " လို့ ပြနေတယ်။ သူ လိုင်းပေါ်က ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်မကတော့ ဒီမီးစိမ်းလေးကို စောင့်ရင်းနဲ့ပဲ တစ်နေ့တာကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြန်တယ်။
အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ပြောခဲ့ကြပေမဲ့၊ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့ရတာက ဘဝတစ်ခုလုံးပါ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ မီးစိမ်းလေးကို ထိုင်ကြည့်ရင်း ဘေလ်ဖြည့်နေရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျနေတာထက် ဘာမှ မထူးပါဘူး။ မတူညီတဲ့ အချစ်တွေရဲ့ လမ်းခရီးဟာ မဖြောင့်ဖြူးနိုင်မှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ သူ့ကို မုန်းသလားလို့ မေးရင် မုန်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မေ့လို့ရသလားလို့ မေးရင်တော့ မရသေးဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးဆုံး ပြစ်ဒဏ်ပါပဲ။ သူကတော့ ပျော်ရွှင်တဲ့ ကမ္ဘာသစ်မှာ ရှင်သန်နေချိန်မှာ၊ ကျွန်မကတော့ သူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လောကငရဲထဲမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။
ချစ်တတ်ခဲ့ပြီးမှ နေရစ်ခဲ့တတ်အောင် ကျွန်မ သင်ယူရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီသင်ခန်းစာက အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းလှပါတယ်။ ဘဝမှာ အယုံမလွယ်ဖို့၊ အချစ်နောက်ကို မျက်စိမှိတ်မလိုက်ဖို့ ဆိုတာတွေကို ကျွန်မရဲ့ ကျိုးပျက်သွားတဲ့ ဘဝနဲ့ လဲလှယ်ပြီးမှ သိခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ဖုန်းစခရင်ကို ပွတ်သပ်နေတုန်းပဲ။ နောက်ထပ် မီးစိမ်းလေး တစ်ခါလင်းလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ရင်း... နောက်ထပ် ငရဲမီးတွေကြားမှာ လောင်မြိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်းပေါ့။
"အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ နိဗ္ဗာန်တစ်ခုလို လှပတတ်ပေမဲ့၊ အဆုံးသတ်မှာတော့ ကိုယ်တိုင်တူးခဲ့တဲ့ ငရဲတွင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်"။