မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မာယာကျော့ကွင်း
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မာယာကျော့ကွင်း
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံးအချိန်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်တိုင်း မျက်လုံးထဲမှာ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်ယောင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ပုံရိပ်တွေကတော့ ကောလိပ်ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ ရင်ပြင်ထက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ‘’ တစ်ယောက်အဖြစ် ဝင့်ကြွားခဲ့တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက မျိုးကျော်ထက်ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ လူတိုင်းရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ ရေပန်းစားခဲ့သလို၊ ရှေ့ဆက်မယ့် အနာဂတ်ဟာလည်း ပန်းခင်းလမ်းတစ်ခုလို သာယာဖြောင့်ဖြူးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝန်းကျင်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေရှိခဲ့တယ်။ စိုးသိမ်းတို့၊ သီဟတို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ညီအစ်ကိုတွေလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို အမြင့်ဆုံးကနေ အနိမ့်ဆုံးကို ဆွဲချဖို့အတွက် ‘အချစ်’ ဆိုတဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်နက်ကို အသုံးပြုတတ်တယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ သဲစုနဲ့ စုံစည်းခဲ့တဲ့နေ့ဟာ ကျွန်တော့်ဘဝ ပျက်စီးခြင်းရဲ့ အစပျိုးခြင်းဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။ သဲစုက လှပတယ်၊ သိမ်မွေ့တယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုပြုစုယုယရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတဲ့ မိန်းမမျိုး။ ကျွန်တော့်မိသားစုက သူမကို သဘောမတူခဲ့ကြဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အတ္တတွေ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော့်အမေက ခဏခဏ သတိပေးခဲ့ပေမယ့် အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းနေတဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သဲစုကိုမှ မရရင် သေသွားနိုင်တယ်လို့အထိ ထင်ခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ မိသားစုရဲ့ ကန့်ကွက်မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်အတွင်းမှာ သမီးလေးတစ်ယောက်နဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ရခဲ့ပြီး အစစအရာရာ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုလေးဟာ လူတကာ အားကျစရာ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ သာယာမှုတွေဟာ မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ လေထုလိုမျိုးပဲဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်မှ သိလိုက်ရတယ်။
ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရိုးအဆစ်တွေ စတင်နာကျင်လာတဲ့နေ့က ကျွန်တော် သိပ်ပြီး သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့ပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပြသကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေမယ့် စကားလုံးတစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ဆိုတဲ့ ရှားပါးမွေးရာပါ အရိုးအားနည်းတဲ့ ရောဂါပဲ။ ဒီရောဂါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရိုးတွေကို တဖြည်းဖြည်း ဆွေးမြည့်စေပြီး ခါးကို ကုန်းလာစေတယ်၊ ခြေလက်တွေကို ဖောရောင်လာစေတယ်။ အရင်က ကျော့ကျော့မော့မော့နဲ့ လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေဟာ ဝီးချဲလ်ပေါ်ကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုနေချိန်မှာ ကျွန်တော် အားအကိုးဆုံးက သဲစုဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မှားသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဒုက္ခိတတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်မှာ သဲစုရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက ဂရုဏာရိပ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွံရှာမှုတွေ၊ ငြီးငွေ့မှုတွေက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဝီးချဲလ်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သူမကို ကြည့်နေရတဲ့ အချိန်တိုင်း သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို လူတစ်ယောက်လို မမြင်တော့ဘဲ အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့ အသုံးမဝင်တဲ့ ပရိဘောဂဟောင်းတစ်ခုလိုပဲ ဆက်ဆံလာခဲ့တယ်။ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်တော် နာကျင်လို့ ညည်းတွားတဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ထက် စိတ်ပျက်တဲ့ သက်ပြင်းတွေကိုသာ ပိုပြီး ပေးလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်နှလုံးသားဟာ ရောဂါထက် ပိုပြီး နာကျင်လာခဲ့ရတယ်။
ကျွန်တော် ရောဂါဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံစားနေရချိန်မှာ သဲစုကတော့ သူမရဲ့ ဘဝကို ပျော်ရွှင်အောင် နေထိုင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားသမျှ ပစ္စည်းတွေ၊ ငွေကြေးတွေကို သူမက လက်ဖွာစွာနဲ့ သုံးစွဲပစ်ခဲ့တယ်။ တစ်နေ့ကို ဆယ်ဂဏန်းလောက် ကုန်အောင် သုံးနိုင်တဲ့ သူမရဲ့ လက်ဖွာမှုကို ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ အဖိုးတန် အသုံးအဆောင်တွေကို သူမက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝယ်ယူနေချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေအတွက်တောင် သူမက တွန့်တိုလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဝီးချဲလ်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း သားလေးနဲ့ သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ “သဲ... ကိုယ့်ကို ဆေးရုံသွားဖို့ ကူညီပါဦး” လို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုတဲ့အခါတိုင်း သူမက “ရှင်ကလည်း အမြဲတမ်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ၊ ကျွန်မလည်း ပင်ပန်းနေပြီ” လို့ ခါးခါးသီးသီး ပြန်ပြောလေ့ရှိတယ်။ သူမရဲ့ မာယာတွေက ကျွန်တော့်ကို ချုပ်နှောင်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ကပဲ ကျွန်တော့်ကို ဒီကျော့ကွင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေစေတာလား ကျွန်တော် မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် အဆင်ပြေနေတဲ့ အချိန်တုန်းက သူမကို ဘုရင်မတစ်ပါးလို ထားခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော် အဆင်မပြေတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး အောက်ကျနောက်ကျ ဆက်ဆံလာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ကွာကျလာတာကို မြင်နေရပေမယ့် ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့တာက အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှုပါပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးတွေ တသည်းသည်း ရွာနေခဲ့တာ။ သဲစုက သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အထုပ်လိုက်အပိုးလိုက် ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဝီးချဲလ်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကြောင်စီစီနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။ “သဲ... ဘယ်သွားမလို့လဲ” လို့ မေးလိုက်တဲ့ ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ “ကျွန်မ ဒီဘဝကြီးကို ငြီးငွေ့လှပြီ မျိုးကျော်၊ ရှင့်လို ဒုက္ခိတတစ်ယောက်ကို ပြုစုရင်း ကျွန်မရဲ့ အလှအပတွေ၊ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးမခံနိုင်တော့ဘူး။ ကလေးတွေကိုတော့ ရှင့်ဘာသာရှင် ကြည့်ရှင်းလိုက်တော့” လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ဝကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို တောင်းပန်ခဲ့တယ်၊ ကလေးတွေအတွက် ငဲ့ပေးဖို့ ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့ပေမယ့် သူမကတော့ တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ကားပေါ်တက်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူမ ထွက်သွားတဲ့နောက်မှာ ကျန်ခဲ့တာက ဆိတ်သုဉ်းနေတဲ့ အိမ်ကြီးနဲ့ မိခင်မဲ့သွားတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံတွေပဲ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ကိုတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အရာအားလုံးကိုပါ ယူဆောင်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ မာယာကျော့ကွင်းထဲမှာ နစ်မွန်းပြီး အဆုံးထိအောင် အသုံးချခံလိုက်ရတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ သတင်းစကားတွေထဲမှာ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေမှာပဲ။ သီဟနဲ့ စိုးသိမ်းတို့ ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ပြောဖြစ်ကြမှာကို ကျွန်တော် သိနေတယ်။ သဲစုကတော့ မိုးကုတ်က ကျောက်သူဌေးတစ်ယောက်နဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နေတယ်လို့ ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်နှလုံးသားမှာ ဒေါသထက် ဝေဒနာကိုပဲ ပိုပြီး ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရောဂါကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး ကုန်းဝင်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ဆက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ သဲစု ထားခဲ့တဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် နောင်တရမိတာက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လှပတဲ့ မာယာတွေနောက်ကို အကန်းယုံ ယုံခဲ့မိတာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ ‘’ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မျိုးကျော်ထက်ဆိုတာ အခုတော့ အတိတ်ရဲ့ အမှိုက်ပုံထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ လူတွေက ပြောကြပေမယ့်၊ တချို့ပေးဆပ်ခြင်းတွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါပြီ။ လောကမှာ အလှပဆုံးသော ပန်းတစ်ပွင့်ဟာ အဆိပ်အပြင်းဆုံးသော ဆူးတွေ ရှိနေတတ်သလို၊ အချိုသာဆုံးသော မာယာတွေနောက်မှာလည်း အမှောင်မိုက်ဆုံးသော ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး သိလိုက်ရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပေါ်ယံအလှအပနဲ့ ချိုသာတဲ့စကားလုံးတွေထက် စိတ်ဓာတ်ရဲ့ ဖြူစင်မှုကို တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ လိုအပ်ပြီး၊ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းခြင်းက မိမိကိုယ်တိုင်သာမက မိမိချစ်ရသူတွေကိုပါ ပျက်စီးစေနိုင်ပါတယ်။