ကလေးသူခိုး လက်သည်မိန်းမ

 ကလေးသူခိုး လက်သည်မိန်းမ

မိုးက သည်းလိုက်သည်မှ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အတိုင်း။ ဝါခေါင်လ၏ အရူးမိုးသည် ရွာလိုက်၊ တိတ်လိုက်နှင့် ကျွန်မ၏ စိတ်အစဉ်ကိုပါ လှုပ်ခတ်စေသည်။ ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဆပ်ပြာနံ့၊ ဆေးနံ့နှင့် သွေးနံ့အချို့ စွဲကျန်နေတတ်သည့် လက်သည်မိန်းမတစ်ယောက်၏ လက်များဖြစ်သည်။ ဒီရွာကလေးမှာ ကျွန်မ လက်သည်လုပ်လာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ လက်ပေါ်မှာပဲ အသက်ရှူသံ စတင်ခဲ့သည့် ကလေးပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သလို၊ ကျွန်မ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည့် ကလေးငယ်များလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နီလာ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲ တစစ်စစ် နာကျင်လှသည်။

နီလာသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လူနာတစ်ယောက်ထက် ပိုသည်။ မိဘမဲ့မလေးကို ကျွန်မကပဲ သမီးအရင်းလို စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသူ။ ခုတော့ သူမက ဗိုက်ကြီးဆွဲနှင့်။ သူမ၏ ယောက်ျား ကိုထွန်းကတော့ ရွာထဲက ဖဲဝိုင်းမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတတ်သည်။ မိုးရေထဲ တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ကျွန်မဆီ ရောက်လာတတ်သည့် နီလာ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချခဲ့ဖူးသည်။ “အန်တီသန့်... ကျွန်မ ကြောက်တယ်၊ ဒီကလေးလေး လူ့လောကထဲ ရောက်လာရင် ကိုထွန်းက ရောင်းစားပစ်မှာလားမသိဘူး” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မမှာ သူမကို ဖက်ထားရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ခဲ့။

ကျွန်မ၏ မီးနေခန်းလေးထဲမှာ မီးအိမ်မှိန်မှိန်လေးက တုန်ရီနေသည်။ နီလာ့၏ ညည်းတွားသံက မိုးသံကို ဖောက်ထွက်ပြီး ကျွန်မ၏ နားထဲ စူးဝင်နေသည်။ “အန်တီသန့်... နာတယ်... အရမ်းနာတယ်...” ဟု သူမက ကျွန်မ၏ လက်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ အေးစက်နေသော်လည်း ချွေးစေးများက ပျစ်ချွဲနေသည်။ ကျွန်မ သူမ၏ နဖူးကို အဝတ်စိုလေးနှင့် သုတ်ပေးရင်း ရင်ထဲမှာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ဒီကလေးလေး ဘေးကင်းပါစေ၊ ဒီမိခင်လေး ဘေးကင်းပါစေ။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် မူးရူးပြီး အော်ဟစ်နေသည့် ကိုထွန်း၏ အသံကို ကြားရသည့်အခါ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူက ကလေးကို ငွေနှင့်လဲရန် အသင့်စောင့်နေသည့် မုဆိုးတစ်ယောက်လိုပင်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ ဤကလေး၏ အနာဂတ်သည် ဤမိစ္ဆာလက်ထဲမှာ မရှိစေရဟု ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်မိသည်။

ညသန်းခေါင်ကျော်မှာတော့ ကလေးငယ်၏ ငိုသံလေးက မီးနေခန်းထဲမှာ စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုငိုသံသည် ပျော်ရွှင်စရာ မဟုတ်ဘဲ နိမိတ်ဆိုးတစ်ခုလို ကျွန်မ ခံစားနေရသည်။ နီလာသည် ကလေးကို တစ်ချက်လေးမျှ ကြည့်ပြီးနောက် သွေးလွန်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ တတ်သမျှ မှတ်သမျှ ပညာများဖြင့် ဆွဲတင်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက အသက်အရိပ်အယောင် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ပြီ။ “နီလာ... နီလာ... မသွားပါနဲ့ဦးအေ” ဟု ကျွန်မ အသံတိတ် အော်ဟစ်နေမိသော်လည်း သူမကတော့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။

အပြင်ဘက်မှာ မိုးက ပိုသည်းလာသည်။ ကိုထွန်းက တံခါးကို ဒုန်းဒုန်းထုကာ “ဟေ့... မိန်းမ... ကလေးမွေးပြီလား၊ ဘာလေးလဲ၊ ငါ့ကို မြန်မြန်ပြစမ်း” ဟု အော်ဟစ်နေသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာ ဒေါသနှင့် ကြောက်စိတ်တို့ ဒွန်တွဲနေသည်။ နီလာ သေဆုံးသွားသည်ကို သိလျှင် သူသည် ကလေးကို ချက်ချင်း ရောင်းစားတော့မည်။ သူ၏ လောင်းကစားကြွေးများအတွက် ဒီကလေးငယ်သည် အသုံးချခံ ဖြစ်သွားတော့မည်။ ကျွန်မ ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နီရဲနေသည့် ပါးပြင်လေးနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သည့် မျက်နှာလေး။ ဤကလေးကို ငရဲတွင်းထဲ မပစ်ချနိုင်ပါ။

ကျွန်မ တုန်ရီနေသည့် လက်များဖြင့် နီလာ့၏ ရုပ်အလောင်းကို စောင်နှင့် သေသေချာချာ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလေးငယ်ကို အဝတ်စအထပ်ထပ်နှင့် ထုပ်ပိုးကာ ကျွန်မ၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ထားလိုက်သည်။ မီးနေခန်း၏ နောက်ဖေးတံခါးလေးမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အသံမထွက်ဘဲ ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ “ငါဟာ ကလေးသူခိုး ဖြစ်တော့မှာလား” ဆိုသည့် အတွေးက ခြောက်လှန့်နေသည်။ သို့သော် ကျွန်မ နောက်မဆုတ်နိုင်တော့။ ဤသည်မှာ နီလာ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒဖြစ်မည်ဟု ကျွန်မ ယုံကြည်သည်။ ကျွန်မ မိုးထဲလေထဲသို့ ခြေသံကို ဖျောက်ကာ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အနောက်မှာတော့ ကိုထွန်း၏ ဆဲဆိုသံနှင့် တံခါးချိုးသံများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကျွန်မ လမ်းကို မမြင်ရပါ။ မိုးရေများက မျက်လုံးထဲ စီးဝင်နေပြီး ခြေထောက်များက ရွှံ့နွံထဲမှာ နစ်ဝင်နေသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ခွင်ထဲက ကလေးငယ်သည်လည်း အေးစက်လှသည့် ရာသီဥတုကြောင့် ငိုသံလေးပင် မထွက်နိုင်တော့။ ကျွန်မ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကလေးကို မိမိ၏ ကိုယ်ငွေ့နှင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ကာကွယ်ထားမိသည်။ “မသေပါနဲ့ဦး ကလေးရယ်... ခဏလေးပဲ အောင့်ထားပါ” ဟု ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ ရွာပြင်က မြို့တက်သည့် ကားလမ်းမကြီးဆီကိုပဲ အာရုံရောက်နေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အနောက်ကနေ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အရောင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ “ဟိုမှာ... အန်တီသန့် ပြေးနေပြီ၊ ကလေးကို ချီပြီး ပြေးနေပြီ” ဆိုသည့် အော်ဟစ်သံများက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ရွာသားများ နိုးလာကြပြီ။ ကိုထွန်းက ကျွန်မကို ကလေးသူခိုးဟု စွပ်စွဲပြီး လူစုလာခြင်း ဖြစ်မည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးခုန်သံက စည်းချက်မမှန်တော့။ ကျွန်မသည် ရိုသေလေးစားရသည့် လက်သည်မိန်းမ ဘဝမှ တစ်ညအတွင်းမှာတင် နာမည်ပျက်ဖြင့် ထွက်ပြေးနေရသူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မ၏ ဘဝ၊ ကျွန်မ၏ အနာဂတ်အားလုံးကို ဒီကလေးအတွက် ရင်းလိုက်ရပြီ။

ကျွန်မ ကားလမ်းမပေါ် ရောက်သည့်အခါ မြို့တက်မည့် ကုန်တင်ကားတစ်စီးကို အတင်းတားလိုက်သည်။ ကားဆရာက ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ရပ်ပေးသည်။ ကျွန်မ ကားပေါ်တက်ပြီး မြို့ထဲက ကျွန်မ သိသည့် ကလေးမရနိုင်သော ချမ်းသာသည့် ဇနီးမောင်နှံအိမ်ဆီသို့ သွားရန် ပြောလိုက်သည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံသည် ကလေးကို အသက်ထက်မက ချစ်ကြမည့်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ သိသည်။ ကျွန်မ၏ ဖုန်းထဲမှာ သူတို့ဆီက လာထားသည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများစွာ ရှိသော်လည်း ကျွန်မ မဖြေခဲ့ဖူးပါ။ ခုတော့ ကျွန်မ သူတို့ဆီကိုပဲ အားကိုးရာ ရှာရတော့မည်။ ကျွန်မ၏ နောက်ကွယ်မှာတော့ ရွာသားများ၏ အော်ဟစ်သံများက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာတော့ အပူမီးများ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြို့ကို ရောက်သည့်အခါ မိုးက စဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မ၏ ဘဝမှာတော့ မုန်တိုင်းက ခုမှ စတင်မည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ကလေးငယ်ကို ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ အိမ်ရှေ့မှာ ချထားခဲ့ရန် စဉ်းစားသော်လည်း မရက်စက်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အိမ်တံခါးကို ခေါက်ကာ ကလေးကို အပ်နှံခဲ့သည်။ “ဒီကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ၊ သူ့အမေက ဆုံးသွားပြီ၊ သူ့အဖေက လူယုတ်မာမို့လို့... ကျွန်မကို ကူညီပါ” ဟု ကျွန်မ ဒူးထောက်တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူတို့က နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေကြသော်လည်း ကလေးကိုတော့ မေတ္တာဖြင့် ပွေ့ပိုက်ယူခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီ။

သို့သော် ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ရဲများနှင့် ရွာသားများက ကျွန်မကို စောင့်နေကြသည်။ ကိုထွန်းက ကျွန်မ၏ မျက်နှာကို အားပြင်းပြင်းနှင့် ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။ “ဟေ့ မိန်းမကြီး... ငါ့မိန်းမကို သတ်ပြီး ငါ့ကလေးကို ဘယ်မှာ ရောင်းစားလိုက်ပြီလဲ၊ ပြောစမ်း” ဟု သူက ဟိန်းဟောက်သည်။ ကျွန်မ ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။ ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောလျှင် သူတို့ ကလေးကို သွားပြန်ခေါ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ကလေး၏ ဘဝသည် ငရဲခန်းသို့ ပြန်ရောက်သွားပေတော့မည်။ ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းသည်သာ ကလေးအတွက် အကောင်းဆုံး ကာကွယ်မှုဖြစ်သည်။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ ကလေးကို မြစ်ထဲ ပစ်ချလိုက်ပြီ” ဟု ကျွန်မ၏ နှုတ်ခမ်းများက မယုံနိုင်စရာ စကားလုံးများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရွာသားများအားလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ကျွန်မကို ဆဲဆိုကြသည်၊ ရိုက်နှက်ကြသည်၊ တံတွေးနှင့် ထွေးကြသည်။ ကျွန်မကို “ကလေးသူခိုး လက်သည်မိန်းမ”၊ “လူသတ်သမား” ဟု အမျိုးမျိုး ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရသည်မှာပင် ခက်ခဲနေသည်။ သို့သော် ကျွန်မ မငိုခဲ့ပါ။ ကလေးလေး ဘေးကင်းသွားပြီဆိုသည့် အသိက ကျွန်မကို ခွန်အားပေးနေသည်။ ကျွန်မကို လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ခေါ်သွားချိန်မှာတော့ ကျွန်မ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နီလာ့အလောင်းရှိရာ အိမ်ကလေးကို လှည့်ကြည့်မိသည်။ “နီလာ... အန်တီသန့် ဂတိတည်ခဲ့တယ်နော်” ဟု စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိသည်။

ထောင်နံရံများကြားမှာ ဆယ်နှစ်ကျော် အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဆံပင်များ ဖြူကုန်ပြီ၊ မျက်နှာမှာလည်း အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ။ ကျွန်မ လွတ်ရက်စေ့၍ ထွက်လာသည့်အခါ ကျွန်မကို ကြိုမည့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါ။ ရွာကိုလည်း ပြန်၍ မရတော့။ ကျွန်မသည် တစ်လောကလုံး၏ ရွံရှာဖွယ်ရာ “ကလေးသူခိုး” ဖြစ်နေဆဲပင်။ ကျွန်မ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အမှိုက်ကောက်ရင်း၊ သူများအိမ်မှာ အစေခံလုပ်ရင်း အသက်မွေးခဲ့ရသည်။

တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေစဉ် ကျောင်းကားတစ်စီး ရပ်လိုက်သည်။ ထိုကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် ဆယ်နှစ်အရွယ် ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ၊ သူ၏ နှာတံလေးမှာ နီလာနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ သူ့ဘေးမှာတော့ ထိုစဉ်က ကျွန်မ ကလေးအပ်ခဲ့သည့် ဇနီးမောင်နှံက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြိုဆိုနေကြသည်။ ကလေးလေးမှာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ပညာတတ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် ကျွန်မကို မြင်သော်လည်း မမှတ်မိပါ။ ကျွန်မသည် သူ၏ အသက်သခင်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ မိခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သူ မည်သည့်အခါမျှ သိလိမ့်မည် မဟုတ်။

ကျွန်မ၏ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တသွင်သွင် စီးကျလာသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်မ၏ ဆုလာဘ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝကို စတေးပြီး သူ၏ ဘဝကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့ရသည့်အတွက် ကျွန်မ နောင်တမရပါ။ လူတွေက ကျွန်မကို ကလေးသူခိုးဟု ခေါ်ချင်သလို ခေါ်ပါစေ၊ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ကျွန်မသည် ကလေးတစ်ယောက်ကို ငရဲတွင်းမှ ကယ်တင်ခဲ့သည့် လက်သည်မိန်းမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ တုန်ရီနေသည့် ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အပြစ်ဟု လူတွေသတ်မှတ်ထားသည့် အရာသည် ကျွန်မအတွက်တော့ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အနစ်နာခံမှု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အချစ်စစ်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်ရသော်လည်း အခြားသူကို လုံခြုံဘေးကင်းစေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူ့လောက၏ အမှန်တရားသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ခါးသီးသော်လည်း စတေးမှု၏ အရသာမှာတော့ ထာဝရ ချိုမြိန်နေတတ်ပါသည်။