ဖောက်ပြန်တဲ့ အမျိုး
ဖောက်ပြန်တဲ့ အမျိုး
ညနေစောင်းနေပြီမို့ ကွမ်းယာဝယ်သူ နည်းနည်းပါးသွားသည်။ ဆိုင်ရှေ့က လမ်းမကြီးပေါ်မှာတော့ မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ ဆူညံသံတွေက ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ကျွန်တော် ကွမ်းယာဗန်းထဲက ကွမ်းရွက်တွေကို ရေဖြန်းပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီလိုက်သည်။ လက်ထဲက ဖုန်းဆီက "ကလောင်" ဆိုတဲ့ အသံလေး ထွက်လာတာနဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်သွားတော့တာပဲ။
ဒီအသံက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အိုအေစစ်လေး။ လိုင်းဖွင့်လိုက်တာနဲ့ "မောင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စာလေးက မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ဝင်းပနေတယ်။ ကျွန်တော် ပြုံးမိသွားတယ်။ အိမ်မှာရှိတဲ့ ဇနီးသည်နဲ့ သမီးလေးကို ခဏမေ့ထားပြီး ဒီဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲက "မ" ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလေးနဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ခင်းနေရတာကိုက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်ထွက်ပေါက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။
"မောင်ကလည်း မ ကို အရမ်းချစ်တာပေါ့"
ကျွန်တော် စာရိုက်ပြီး ပို့လိုက်ချိန်မှာပဲ ဆိုင်ရှေ့ကို ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ထိုးရပ်လာတယ်။
"ကိုဟိန်းရေ... နိုင်တီတူးနဲ့ ငါးရာဖိုးလောက်ကွာ"
အလုပ်က အရေးကြီးသေးတာမို့ ဖုန်းကို ဘေးချပြီး လက်အိတ်စွပ်လိုက်ရတယ်။ "အေးအေး... ခဏလေး" လို့ ပြန်ဖြေရင်း ကွမ်းရွက်တွေပေါ် ထုံးသုတ်၊ ကွမ်းသီးစိတ်တွေ စီနေတုန်း ဖုန်းက "ကလောင်" ဆိုပြီး ထပ်မြည်ပြန်တယ်။ ဘေးက သူငယ်ချင်းက "ဟ ကိုဟိန်း... လိုင်းဖွင့်ထားတာလား" လို့ မေးတော့ ကျွန်တော်က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ "ဟဲဟဲ... ဆိုပါတော့ကွာ၊ ချစ်သူလေးနဲ့ စကားပြောနေတာ" လို့ ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွား ပြောလိုက်မိတယ်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူနေတာ။ အိမ်မှာ မိန်းမရှိပေမဲ့ အပြင်မှာလည်း အခုလို ကောင်မလေးချောချောလေးတစ်ယောက်ကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်တာဟာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။ "ပဲခူးဘက်ကကွ... ကောင်မလေးက တော်တော်ချောတာ၊ နောက်မှ မင်းကို ဓာတ်ပုံပြမယ်" လို့တောင် ကြွားလိုက်သေးတယ်။
ကျွန်တော် သူတစ်ပါးကို လိမ်ညာနေရတာကို ပျော်နေခဲ့တယ်။ "မ" ကို ကျွန်တော်က ရွှေဆိုင်က ဝန်ထမ်းအသစ်တွေ စာရင်းလာရှင်းနေလို့ ဖုန်းမကိုင်နိုင်တာပါလို့ လိမ်လိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ကွမ်းယာသည်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဒီမုသားတွေဟာ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး လောင်မြိုက်စေတော့မယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ လောကမှာ ကိုယ်စိုက်တဲ့အပင် ကိုယ်ပဲ ပြန်ရိတ်သိမ်းရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။
"ကိုဟိန်းရေ... ဗမာဆေးနဲ့ တစ်ထောင်ဖိုးလောက်၊ နှပ်ဆေး များများထည့်ကွာ"
နောက်ထပ် ဖောက်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်တယ်။ ကျွန်တော် ကွမ်းယာနေတုန်း အဲဒီလူက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်နား ကပ်လာတယ်။ "ကိုဟိန်းရယ်... အခုမှ သတိရတယ်၊ မင်းမိန်းမ အကြောင်း ပြောမလို့" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကွမ်းသီးစိတ်တွေ ပြုတ်ကျသွားသလိုပဲ။ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားတယ်။
"မင်း စိတ်တော့ မဆိုးနဲ့နော်၊ ငါ မင်းကို ပုံတစ်ပုံ ပြမယ်"
ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူ ပြလိုက်တဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ဇနီးသည်နဲ့ ကျွန်တော် မသိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် တွဲရိုက်ထားတဲ့ပုံ။ အသည်းပုံလေးတွေနဲ့ ပြုပြင်ထားတဲ့ ပုံ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက ငယ်ထိပ်ကို စောင့်တက်လာတယ်။
"ဒါ... ဒါ ဘယ်က ရတာလဲ"
အသံတွေ တုန်ယင်နေပြီ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က ဖောက်ပြန်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီး ဖောက်ပြန်နေတာကိုကျတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါဟာ ယောက်ျားတွေရဲ့ အတ္တပဲ။
"ဒီကောင်က သူ့အကောင့်မှာ တင်ထားတာကွ၊ ဒီကောင်နဲ့ ငါနဲ့က ဖြစ်နေတာ။ မင်းမှာ သမီးလေးလည်း ရှိတာပဲ၊ သေချာစဉ်းစား ဆုံးဖြတ်ပါ"
ကျွန်တော် ဆိုင်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်တယ်။ ဘာကွမ်းမှ မယာနိုင်တော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက မြို့ထဲက ဖုန်းဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အသက် နှစ်အရွယ် သမီးလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်။ အိမ်မှာ မိဘတွေရှိတယ်။ ဒီလို မိသားစုဝင်တွေကြားမှာ သူ ဘယ်လိုများ သတ္တိရှိရှိ ဖောက်ပြန်ရတာလဲလို့ပဲ ကျွန်တော် တွေးနေမိတယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ဖောက်ပြန်နေတာကိုတော့ လုံးဝ ထည့်မတွက်မိခဲ့ဘူး။
အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ဇနီးသည်က အလုပ်က မပြန်လာသေးဘူး။ အိမ်ထဲမှာ ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက်နဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ လွင့်နေတယ်။ ထမင်းစားချင်စိတ်လည်း မရှိဘူး။ တကယ်ပဲ သူ ဖောက်ပြန်နေတာလား။ ကျွန်တော် သိချင်လွန်းလို့ ရူးမတတ်ပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်ခဲ့တာလဲ။ (တကယ်တော့ ကျွန်တော်ကသာ သူ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာပါ)။
ည ရောက်လာတော့ သူ ပြန်လာတယ်။ သူက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူက သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ သူ ဖုန်းကို အမြဲကိုင်ထားတာ၊ ဖုန်းကို ဘယ်သွားသွား ယူသွားတာတွေကို ကျွန်တော် အခုမှ သတိထားမိတော့တယ်။ အရင်က ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာမို့ ဒါကို ပုံမှန်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ခြင်ထောင်ထဲမှာ အတူအိပ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကျောခိုင်းထားကြတယ်။ သူက သူ့ဖုန်းနဲ့ သူ။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဖုန်းနဲ့ ကျွန်တော်။ အရင်ကဆိုရင် ကျွန်တော်က "မ" ဆီ စာပို့နေကျ။ အခုတော့ စာမပို့နိုင်တော့ဘူး။ ဘေးနားက ဇနီးသည်ကိုပဲ စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။
"မင်း... ဒီရက်ပိုင်း ဖုန်းသိပ်သုံးတာပဲလား" လို့ ကျွန်တော် အသံမာမာနဲ့ မေးမိတော့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
"ကိုဟိန်းလည်း သုံးနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ကိုဟိန်းမှာ ပြောစရာရှိလို့လား"
သူ့အသံက ပြတ်သားနေတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ရင်တုန်နေတာ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဖမ်းချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာလည်း အပြစ်ရှိနေတော့ အသံက သိပ်မထွက်ဘူး။ ကျွန်တော့်မိဘတွေအပေါ်မှာလည်း သူ အရင်လို မရိုသေတော့ဘူး။ သမီးလေးကိုလည်း ဂရုမစိုက်သလိုပဲ။ အိမ်ထောင်တစ်ခုလုံးက အက်ကွဲကြောင်းတွေ ထနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် အခုမှ သေချာမြင်တော့တယ်။
ကျွန်တော် အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ကျွန်တော် "မ" နဲ့ စကားပြောဖို့အတွက် သူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တဲ့ ညပေါင်းများစွာ။ သူ စကားလာပြောရင် "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ ခဏနေဦး" လို့ မောင်းထုတ်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ။ ကျွန်တော် စိုက်ခဲ့တဲ့ အမုန်းမျိုးစေ့တွေက အခုတော့ အသီးအပွင့်တွေ ဝေနေပြီပေါ့။
ကျွန်တော် သူ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ခံထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် နောင်တရသလိုလို ရှိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တက သူ ဖောက်ပြန်တာကို သိလိုက်ရလို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒေါသနဲ့ ရောထွေးနေတဲ့ နောင်တပါ။
နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သူ့နောက်ကို ခိုးလိုက်ဖို့ပဲ။ ဆိုင်ကို ပိတ်ပြီး သူ အလုပ်ဆင်းမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်တယ်။ သူ ဖုန်းဆိုင်က ထွက်လာတော့ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးက လာကြိုတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲက ယောက်ျားပဲ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် နောက်ကနေ လိုက်သွားတယ်။ သူတို့ မြို့ပြင်က ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုထဲ ဝင်သွားကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း နောက်ကနေ ဒေါသတကြီး လိုက်ဝင်သွားပြီး စားပွဲကို ဝုန်းခနဲ ရိုက်လိုက်တယ်။
"မင်း... ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
ဆိုင်ထဲက လူတွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော်တို့ကို ဝိုင်းကြည့်ကုန်တယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးကတော့ လန့်မသွားဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကြည့်နေတယ်။
"ကိုဟိန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင်ကော ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ မင်း ဖောက်ပြန်နေတာကို ငါ အခု မိပြီလေ။ ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ။ ပြောစမ်း"
သူက ခါးခါးသီးသီး ရယ်လိုက်တယ်။ အဲဒီရယ်သံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။
"ရှင် ကျွန်မကို ဖောက်ပြန်တယ်လို့ ပြောရအောင် ရှင့်ကိုယ်ရှင်ကော သန့်ရှင်းရဲ့လား ကိုဟိန်း။ ပဲခူးက "မ" ဆိုတဲ့ မိန်းမနဲ့ ရှင် ဘယ်နှလ ရှိပြီလဲ။ ရှင့်ရွှေဆိုင်က အလုပ်တွေရော အဆင်ပြေရဲ့လား"
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ သူ သိနေတာလား။
"ရှင် ဖုန်းသုံးတိုင်း ကျွန်မ သိတယ်။ ရှင် ပြောသမျှ မုသားတွေကို ကျွန်မ အသာတကြည် နားထောင်ပေးခဲ့တာ။ ရှင် ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုပြီး အပြင်က မိန်းမနဲ့ ပျော်နေချိန်မှာ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ငိုခဲ့ရလဲ ရှင် သိလား။ အခု ဒီလူက... ဒီလူက ကျွန်မရဲ့ အကိုဝမ်းကွဲပါ။ သူက ရှင့်အကြောင်းတွေ အကုန်သိလို့ ကျွန်မကို လာနှစ်သိမ့်ပေးနေတာ။ ဒီဓာတ်ပုံကိုလည်း ရှင် သိအောင် သူကိုယ်တိုင်ပဲ တင်ခိုင်းလိုက်တာ။ ရှင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ သိချင်လို့"
ကျွန်တော် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားတယ်။ တစ်ဖက်က ယောက်ျားက ကျွန်တော့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
"ရှင် ကျွန်မကို စွပ်စွဲဖို့ မကြိုးစားနဲ့ ကိုဟိန်း။ ရှင့်ရဲ့ "ဖောက်ပြန်တဲ့ အမျိုး" ထဲမှာ ကျွန်မ မပါဘူး။ ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ပါတာ။ ရှင်က ကျွန်မတို့ မိသားစုကို အရင်ဆုံး သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ"
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူက သူ့အဝတ်အစားတွေကို ထုပ်ပိုးနေပြီ။
"မင်း... ဘယ်သွားမလို့လဲ" လို့ ကျွန်တော် တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ မေးမိတယ်။
"ကျွန်မ ရှင့်ကို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ပါတယ်။ ရှင့်ဖုန်းထဲက စာတွေကို မြင်နေရပေမဲ့ ရှင် နောင်တရပြီး ပြန်လာမလားလို့ စောင့်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မကိုတောင် ပြန်စွပ်စွဲဖို့ ကြိုးစားလာတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဆက်ပြီး ရိုသေလို့ မရတော့ဘူး။ သမီးလေးကိုတော့ ကျွန်မ ခေါ်သွားမယ်"
ကျွန်တော် သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်မိတယ်။ "ကိုကို မှားသွားပါတယ်... ကိုကို အဲဒီမိန်းမနဲ့ အခုပဲ အကုန်ဖြတ်လိုက်ပါ့မယ်။ သမီးလေးအတွက် ကြည့်ပေးပါဦး"
ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်လက်ကို ခါချလိုက်တယ်။
"သမီးလေး မျက်နှာကို ရှင်တကယ် ထောက်ခဲ့ရင် အစကတည်းက ရှင် ဒီလို မလုပ်ဘူး ကိုဟိန်း။ ရှင့်ရဲ့ နောင်တက နောက်ကျသွားပြီ။ ရှင်က အပြင်က မိန်းမကို ချော့ဖို့အတွက် ကျွန်မကို ရွှေဆိုင်ဝန်ထမ်းအသစ်တွေလို့ လိမ်ပြောခဲ့တာ... အဲဒီစကားကို ကျွန်မ ဖတ်လိုက်ရကတည်းက ရှင့်အပေါ် ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေ အကုန် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ"
သူ သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် မိဘတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကြည့်နေကြတယ်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး ခြောက်ကပ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ဖုန်းကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ "မ" ဆီက စာတွေ ထပ်ရောက်နေတယ်။
"မောင်... ဘာလို့ စာမပြန်တာလဲ။ မ စောင့်နေတယ်လေ"
ကျွန်တော် အဲဒီစာတွေကို ကြည့်ပြီး ရွံရှာမိတယ်။ ဒီစာတိုလေးတွေကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် "မ" ရဲ့ အကောင့်ကို လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ လို့ မရတော့ဘူး။
ကျွန်တော် ကွမ်းယာဆိုင်လေးကို ပြန်ဖွင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို မပျော်တော့ဘူး။ ကွမ်းယာဝယ်သူတွေ လာတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ကဲ့ရဲ့နေသလို ခံစားရတယ်။ ညရောက်ရင် အိမ်မှာ သမီးလေးရဲ့ ရယ်သံမရှိတော့ဘူး။ ဇနီးသည်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ဟင်းနံ့တွေ မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် နားလည်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်က တခြားသူကို ဖောက်ပြန်တယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဖောက်ပြန်ပြီး အမျိုးပျက်ခဲ့တာက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ။ ။ "ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ကြိမ် အက်ကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ အရင်လို ပြန်မချောမွေ့နိုင်တော့ဘူး။ ကိုယ်တိုင် သစ္စာမရှိဘဲ သူတစ်ပါးဆီက သစ္စာကို မျှော်လင့်ခြင်းဟာ အမိုက်မဲဆုံး လုပ်ရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။"