သူတို့လင်မယားရဲ့ ရင်နင့်စရာဖြစ်ရပ်
သူတို့လင်မယားရဲ့ ရင်နင့်စရာဖြစ်ရပ်
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အစွန်အဖျား၊ ဆူညံသံတွေနဲ့ ဝေးရာ ဒီရပ်ကွက်လေးထဲကို ကျွန်တော် ရောက်လာခဲ့တာ တစ်ပတ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အလုပ်ရှင်က စေတနာနဲ့ ပေးနေတဲ့ အိမ်လေးမို့ လခမပေးရပေမဲ့ အိမ်ရဲ့ အငွေ့အသက်က တစ်မျိုးတော့ ဆန်းနေခဲ့တယ်။ သစ်သားအိမ်အိုလေးရဲ့ ကြမ်းပြင်တွေက ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တကျွိကျွိ မြည်တမ်းနေတတ်ပြီး၊ နံရံတွေပေါ်က ပင့်ကူအိမ်တွေက အတိတ်ကာလရဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကို သိမ်းဆည်းထားသလိုပါပဲ။ သတင်းစာတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီအိမ်လေးဟာ ညဘက် ခေါင်းချနားခိုရာ သုသာန်တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်လွန်းပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း ညမိုးချုပ်မှ အလုပ်ကပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းထိပ်က ဆိုင်မှာ ဝယ်လာတဲ့ ထမင်းထုပ်ကို လက်ကကိုင်ရင်း ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ အမှောင်ရိပ်ထဲက လူရိပ်တစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော် လန့်သွားမိတယ်။ အသက် ခုနစ်ဆယ်နီးပါးရှိမယ့် အဘွားအိုတစ်ယောက်ပါ။ ဆံပင်ဖြူဖွေးဖွေးတွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထုံးထားပြီး အသားအရည်က ဖြူဝင်းနေပေမဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို တမ်းတနေသလို အေးစက်နေခဲ့တယ်။
“အဘွားတို့အိမ်မှာ ဒီနေ့ ဦးရှင်ကြီးတင်တယ်။ အဲဒါ မုန့်လာပို့တာ”
သူ့အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်အယောင် ပါနေတယ်။ ကမ်းပေးလာတဲ့ ပန်းကန်ထဲမှာ ကောက်ညှင်းဖြူဖြူတွေ၊ အုန်းသီးစိပ်တွေနဲ့ ထန်းလျက်ခဲတွေ။ ဒါဟာ ဒီရပ်ကွက်ရဲ့ ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု ဖြစ်မှာပါလို့ တွေးရင်း ကျွန်တော် ပြုံးပြီး လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ အဘွားကို အိမ်ထဲ ခဏဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်မိတာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အချိုးအလှည့်တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်လို့ ထိုစဉ်က မတွေးမိခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် ပန်းကန်ဆေးဖို့ နောက်ဖေးဝင်သွားချိန်မှာ အဘွားက ဧည့်ခန်းထဲက စာအုပ်စင်ကို ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော့်အလုပ်ကြောင့် စုဆောင်းထားတဲ့ စာအုပ်တွေ၊ သတင်းစာဟောင်းတွေက အိမ်ထဲမှာ ပြန့်ကျဲနေတာကိုး။
“စာအုပ်တွေ အများကြီးပဲ... သူလည်း စာအုပ်တွေကို သိပ်ချစ်တာ။ ဒီအိမ်လေးထဲမှာ သူနဲ့ အဘွားနဲ့ နေခဲ့ကြတာ ကြာခဲ့ပြီ”
အဘွားရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော့်လက်ထဲက ပန်းကန် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီအိမ်က အဘွားတို့အိမ်လား။ အလုပ်ရှင်ကတော့ လူမနေတာ ကြာပြီပဲ ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အဘွားအနားကို တိုးသွားပြီး မေးကြည့်မိတယ်။
“အဘွားတို့ ဒီအိမ်မှာ နေခဲ့တာလား။ ဒါဆို အခု အဘွားက ဘယ်မှာနေလဲဟင်”
အဘွားက အိမ်ရှေ့က ခြံစည်းရိုးခြားနေတဲ့ တိုက်ပုလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“ဟိုဘက်အိမ်မှာ အဘွားတစ်ယောက်တည်း နေတာပါ။ သူကတော့... သူကတော့ ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ ကျန်ခဲ့တယ် ထင်ပါရဲ့။ အဘွားကို သူစိတ်ဆိုးပြီး ပစ်ထားခဲ့တာ အနှစ်နှစ်အလ မြောက်ခဲ့ပြီ”
အဘွားရဲ့ မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝေ့သီလာတာကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ဆက်မှု မဟုတ်ဘဲ နာကျင်စရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပတ်ရဲ့ အစပျိုးခြင်းမှန်း ကျွန်တော် ရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာတော့ အဘွားဟာ ကျွန်တော့်ဆီကို မကြာခဏ ရောက်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဟင်းတစ်ခွက်၊ တစ်ခါတလေ မုန့်တစ်ခုခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က စားစရာပေးဖို့ထက် စကားပြောဖော်ရဖို့ ပိုတူပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ပျင်းတာနဲ့ အဘွားပြောပြတဲ့ သူတို့လင်မယားရဲ့ အတိတ်ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အဘွားရဲ့ ခင်ပွန်း နာမည်က ဦးဖိုးချိုတဲ့။ သူတို့ဟာ ငယ်ချစ်တွေဖြစ်ပြီး ဒီအိမ်လေးကို ကိုယ်တိုင်ဆောက်၊ ကိုယ်တိုင်အပင်တွေစိုက်ပြီး အခြေချခဲ့ကြတာ။ ဦးဖိုးချိုက စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ခဲ့သူ။ နေ့ဘက်မှာ စာရင်းကိုင်လုပ်ပြီး ညဘက်မှာတော့ ဒီသစ်သားအိမ်လေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ကာ စာတွေရေးလေ့ရှိသတဲ့။
“သူက သိပ်နူးညံ့တာ မောင်ရင်ရဲ့။ အဘွား နေမကောင်းဖြစ်ရင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ခြေထောက်ကို ဆုပ်နယ်ပေးတတ်တာ။ အဘွားတို့မှာ သားသမီးမထွန်းကားတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပိုချစ်ခဲ့ကြတယ်”
အဘွားက အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက ပန်းရောင်သန်းနေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းက အချိုနဲ့ပဲ ပြီးဆုံးမသွားခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ကျော်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုက သူတို့ဘဝကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာ။
“တစ်ရက်မှာ သူ အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ အဘွား မျှော်နေလိုက်တာ တစ်ညလုံးပဲ။ နောက်ရက်ကျတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အဘွားဆီ ရောက်လာပြီး သူ့မှာ ဦးဖိုးချိုနဲ့ ရတဲ့ ကလေးရှိနေပြီ၊ ဦးဖိုးချိုက အဘွားကို ကွာရှင်းပေးဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်တဲ့။ အဘွား မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ ကိုယ်တိုင် အိမ်ကို ပြန်လာပြီး အဝတ်အစားတွေ သိမ်းသွားခဲ့တယ်။ အဘွား ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်နေတာတောင် သူက ခါထုတ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တာ”
အဘွားရဲ့ အသံတွေက တုန်ခါလာပြီး ရှိုက်သံတွေ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ ငြိမ်သက်နေမိတယ်။ တကယ်ပဲ ဦးဖိုးချိုဆိုတဲ့ လူက အဲဒီလောက် ယုတ်မာခဲ့တာလား။ အသက်ကြီးတဲ့အထိ လက်တွဲလာတဲ့ ဇနီးသည်ကိုမှ ဒီလိုရက်ရက်စက်စက် စွန့်ပစ်သွားနိုင်ခဲ့တာလား။
“အဘွားကတော့ သူ့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။ သူ ပြန်လာရင် ဒီအိမ်လေးကို မြင်နေရအောင် အဘွားက ဟိုဘက်အိမ်ကနေ အမြဲကြည့်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သတင်းအစအနတောင် မပေးတော့ဘူး”
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဦးဖိုးချိုအပေါ် အလိုလို ဒေါသထွက်မိတယ်။ သစ္စာမဲ့တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကြောင့် အဘွားလို မိန်းမကောင်းတစ်ယောက် ဒီလောက်ထိ ကြေကွဲနေရတာ မတရားဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘွားရဲ့ စကားတွေထဲမှာ ကွက်လပ်တွေ ရှိနေသလို ကျွန်တော် ခံစားနေရဆဲပါ။
တစ်ပတ်ခန့်အကြာ၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော် အိမ်အောက်ထပ်က ကြမ်းပြင်အောက်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိတယ်။ ကြမ်းပိုးတွေ တက်နေလို့ ကြမ်းပြင်ကို ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း လျော့ရဲနေတဲ့ ပျဉ်းချပ်တစ်ခုအောက်မှာ သံသေတ္တာအိုလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတာပါ။
သံချေးတက်နေတဲ့ သေတ္တာကို အားနဲ့ ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ဖုန်တွေကြားက စာအိတ်အထပ်လိုက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ စာအိတ်တွေပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ လက်ရေးက သပ်ရပ်လွန်းတယ်။ ‘ချစ်လှစွာသော အေးအေးသို့’ တဲ့။ ဒါ အဘွားရဲ့ နာမည်ပဲ။
ကျွန်တော် သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ စာတွေကို ဖတ်ကြည့်မိတယ်။ ပထမဆုံး စာကို ဖတ်လိုက်ရချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားခဲ့တယ်။
“အေးအေး... မင်း ဒီစာကို ဖတ်ရချိန်မှာ ကိုယ်ဟာ မင်းအတွက် လူယုတ်မာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ကိုယ့်ကို မုန်းလိုက်ပါ အေးအေးရယ်။ မင်း မုန်းမှ မင်း ကိုယ့်ကို မေ့နိုင်မှာမို့ပါ။ ကိုယ် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးချက် ရလာပြီ။ ကိုယ့်မှာ အဆုတ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေပြီတဲ့။ ဆရာဝန်က ကိုယ့်မှာ နေဖို့ ခြောက်လပဲ အချိန်ရှိတော့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ကိုယ်သာ မင်းရှေ့မှာ သေသွားရင် မင်း ဘယ်လောက်ထိ ကြေကွဲရမလဲဆိုတာ ကိုယ် သိတယ်။ မင်းက နူးညံ့လွန်းတာကိုး။ ကိုယ် မရှိတဲ့နောက် မင်း တစ်ယောက်တည်း ဘဝကို ရုန်းကန်ရမှာထက် ကိုယ့်ကို မုန်းပြီး အားရှိရှိ ရှင်သန်စေချင်တယ်”
ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာတယ်။ စာတွေက ဆက်တိုက်ပဲ။
“ကိုယ့်သူငယ်ချင်းရဲ့ ညီမလေးကို အကူအညီတောင်းပြီး မင်းရှေ့မှာ ဇာတ်လမ်းဆင်ခဲ့ရတာ ကိုယ့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ မင်း ကိုယ့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုနေချိန်မှာ ကိုယ် မင်းကို ပြန်ဖက်ထားချင်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ရက်ရက်စက်စက် တွန်းထုတ်ခဲ့ရတယ်။ အခု ကိုယ် ဒီအိမ်ရဲ့ အပေါ်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘဲ နီးစပ်ရာ ဆေးရုံတစ်ခုမှာ ခိုးပြီး ကုသနေပါတယ်။ မင်းကို ဟိုဘက်အိမ်မှာပဲ နေစေချင်တယ်။ ဒီအိမ်လေးကိုတော့ ကိုယ်တို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေ ရှိနေလို့ သူငယ်ချင်းကိုပဲ ထိန်းသိမ်းခိုင်းထားခဲ့တယ်”
စာတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ အနစ်နာခံမှုတွေနဲ့ ချစ်ခြင်းတရားတွေ အပြည့်။ ဦးဖိုးချိုဟာ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ၊ ချစ်သူကို သေကွဲမခွဲချင်လို့ ရှင်ကွဲခွဲဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူဆိုးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့သူပါ။
ကျွန်တော် စာတွေကို ဖတ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ ဒီလောက်ထိ နက်ရှိုင်းတဲ့ အချစ်မျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား။ ဦးဖိုးချိုဟာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဇနီးသည်ကို စိတ်ပူပေးခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးစာအိတ်လေးထဲမှာတော့ ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံ ပါလာတယ်။ အဲဒါက ဦးဖိုးချိုရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန် ဓာတ်ပုံဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ ပိန်ချောင်နေတဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့တောင် သူ့လက်ထဲမှာ အဘွားရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားတုန်း။
နောက်ရက်မှာ ကျွန်တော် အလုပ်ရှင်ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့တယ်။
“အော်... မောင်ရင် တွေ့သွားပြီလား။ အဲဒီ ဦးဖိုးချိုက ကျွန်တော့်ဦးလေးပါ။ သူ ဆုံးခါနီးမှာ ဒီစာတွေကို သိမ်းထားပေးဖို့၊ သူ့မိန်းမကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မပြောပြဖို့ မှာခဲ့တာ။ ‘သူ့ကို ကျွန်မ မုန်းနေမှ သူ အသက်ဆက်နိုင်မှာ’ လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကတိအတိုင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ အိမ်ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့တာ။ အခု အဘွားကတော့ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့်လား မသိဘူး၊ တစ်ခါတလေ အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန် ရောထွေးနေတတ်တယ်”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မွန်းကြပ်လွန်းလို့ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ခြံစည်းရိုးနားမှာ အဘွားကို တွေ့ရပြန်တယ်။ အဘွားက ပန်းပင်လေးတွေကို ရေလောင်းရင်း အိမ်လေးကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။
“အဘွား... ကျွန်တော် စာအုပ်စင်ထဲမှာ ဒါလေး တွေ့လို့”
ကျွန်တော် စာတွေကို ပေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ်ပဲ ဆက်ထားရမလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိတယ်။ အဘွားက စာအိတ်တွေကို မြင်တော့ မျက်ဝန်းတွေ ဝင်းလက်သွားတယ်။ သူ စာတွေကို သိနေသလိုပဲ။
“မောင်ရင်... အဘွား သိတာပေါ့။ အဘွား အကုန်သိတာပေါ့”
အဘွားရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားရတယ်။
“သူ လူဆိုးလုပ်ပြီး ထွက်သွားကတည်းက အဘွား သိနေခဲ့တာ။ သူ့မျက်လုံးတွေက အဘွားကို မုန်းနေတာ မဟုတ်ဘဲ သေလောက်အောင် ချစ်နေတာကို အဘွား မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူ ဘယ်မှာ သွားနေတယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဆုံးသွားတယ်ဆိုတာကိုလည်း အဘွား လိုက်စုံစမ်းပြီး သိခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း ‘အဘွားက သူ့ကို မုန်းနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်’ အဖြစ်ပဲ အဘွား သရုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာ။ အဲဒါမှ သူ့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုက အချည်းနှီး မဖြစ်မှာမို့လို့”
ကျွန်တော် ကြက်သီးတွေ ဖြန်းဖြန်းထသွားတယ်။ တစ်ယောက်က လူဆိုးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့သလို၊ ကျန်ရစ်သူကလည်း အဲဒီဇာတ်လမ်းကို သိပါလျက်နဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အနှစ် လုံးလုံး နာကျင်မှုကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားခဲ့တာလား။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အဘွားနဲ့အတူ အိမ်ရှေ့ ဝရံတာမှာ ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။ အဘွားက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေတုန်းပဲ။
“သူက အဘွားကို ပျော်စေချင်လို့ လူဆိုးလုပ်ခဲ့တာ။ အဘွားကလည်း သူ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ ထွက်သွားနိုင်အောင် သူ လိမ်တာကို ယုံပေးခဲ့တာ။ တို့လင်မယားက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်လွန်းလို့ လိမ်ညာခဲ့ကြတဲ့ လူမိုက်တွေပါ မောင်ရင်ရယ်”
အဘွားက ပြောရင်းနဲ့ ပြုံးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက လောကမှာ အနုညဉ်ဆုံးနဲ့ အနာကျင်ရဆုံး အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ကိုယ့်အတွက်ထက် တစ်ဖက်လူရဲ့ ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးရင်း ကိုယ့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းခဲ့ကြသူတွေ။
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ အဘွားဟာ အိပ်ပျော်နေရင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဘွားရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ဦးဖိုးချိုရဲ့ စာအိတ်လေးတစ်အိတ်ကို တင်းတင်းပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အခုထိ အဲဒီအိမ်လေးမှာပဲ ဆက်နေဖြစ်တယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ကြမ်းပြင်တွေရဲ့ မြည်သံကြားမှာ ဦးဖိုးချိုရဲ့ စာရေးသံနဲ့ အဘွားရဲ့ ရယ်သံလေးတွေ ကြားနေရသလိုပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အခုတော့ တစ်နေရာရာမှာ ပြန်ဆုံပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လိမ်ညာစရာမလိုဘဲ ချစ်နေကြလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်မိပါတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်က ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ အတူရှိနေဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ခါတလေမှာ တစ်ဖက်လူအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်ရတဲ့အထိ နက်ရှိုင်းတတ်ကြောင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို အနစ်နာခံမှုတွေနောက်ကွယ်က အမှန်တရားကတော့ အမြဲတမ်း ရင်နင့်စရာ ကောင်းနေဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ။ ။ ချစ်ခြင်းတရား၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော