မိန်းမပျက်တွေရဲ့ စံအိမ်
မိန်းမပျက်တွေရဲ့ စံအိမ်
ဒီစံအိမ်ကြီးရဲ့ နံရံတွေမှာ နာကျင်မှုတွေကို အင်္ဂတေကိုင်ထားသလိုပဲ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ ရွှေရောင်ဝင်းပပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလွန်းတဲ့ ဒီနေရာကို လူတွေက 'မိန်းမပျက်တွေရဲ့ စံအိမ်' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ ငရဲခန်းထက် ပိုဆိုးတဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ ဒီစံအိမ်ရဲ့ အဆင့်အမြင့်ဆုံး၊ ဈေးအကြီးဆုံးနဲ့ ဩဇာအရှိဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ငွေစက္ကူတွေ ပြန့်ကျဲနေတတ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အပြုံးတိုင်းဟာ ယောက်ျားတွေကို ဒူးထောက်စေနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပဲ ရှိတယ်။
ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ ရှင်သန်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ရှိပြီ။ ဒီလောကထဲမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရားဆိုတာ အဆိပ်ပဲလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နင်းပြီးမှ အပေါ်ကို တက်လို့ရမယ့် လှေကားထစ်တွေမှာ ကျွန်မက အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေချင်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မေ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရောက်လာတယ်။ သူမက ကျွန်မထက် အများကြီး ငယ်သလို၊ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒီစံအိမ်နဲ့ မအပ်စပ်တဲ့ ကြည်လင်မှုတွေ ရှိနေတယ်။ မေက ကျွန်မကို မြင်တိုင်း ပြုံးပြတတ်တယ်။ အဲဒီအပြုံးတွေကို ကျွန်မ မုန်းတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အဖြူရောင်တွေကို သွားသွားသတိရစေလို့ပဲ။
"မနှင်း... ဒီနေ့ နေမကောင်းဘူးလားဟင်၊ မျက်နှာက နည်းနည်း ညှိုးနေသလိုပဲ"
သူမက ကျွန်မရဲ့
စံအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင် 'မမကြီး' က မေ ကို ပိုပြီး မျက်စိကျလာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ ဧည့်သည်အသစ်တွေ၊ အရေးကြီးတဲ့ လူကြီးတွေ ရောက်လာတိုင်း မေ ကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ချင်နေပုံရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရှိန်အဝါက မှေးမှိန်လာတော့မလားဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မကို ရက်စက်ဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့တယ်။ မနာလိုမှုဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မီးတောက်ပဲ။ အဲဒီမီးက ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်တယ်။
အဲဒီညက စံအိမ်ကို အင်မတန် အာဏာရှိပြီး ရက်စက်တယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ဦးမြတ် ရောက်လာတယ်။ သူက ငွေကို ရေလို သုံးနိုင်သလို၊ သူနဲ့ ပါသွားတဲ့ မိန်းကလေးတိုင်းဟာ ဆေးရုံရောက်ရင် ရောက်၊ မရောက်ရင် အလောင်းပဲ ပြန်ထွက်လာတတ်တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်။ မမကြီးက ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး ဦးမြတ်နဲ့ ဧည့်ခံဖို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အကြံတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ ဒါဟာ မေ ကို အပြီးတိုင် ဖယ်ထုတ်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။
"မမကြီး... ကျွန်မ ဒီနေ့ တစ်ကယ် နေမကောင်းလို့ပါ။ မေ ကိုပဲ လွှတ်လိုက်ပါလား။ သူမက အသစ်ဆိုတော့ ဦးမြတ်လည်း သဘောကျမှာပါ"
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် မမကြီးက ခဏတော့ စဉ်းစားသွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက သဘောတူလိုက်တယ်။ ကျွန်မ မေ ကို ခေါ်ပြီး နူးနူးညံ့ညံ့နဲ့ ဟန်ဆောင်ပြောခဲ့တယ်။ "မေ... ဒီဧည့်သည်က သိပ်အရေးကြီးတယ်။ နင်သာ သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်နိုင်ရင် နင် ဒီနွံထဲက ရုန်းထွက်ဖို့ ငွေအများကြီး ရလိမ့်မယ်။ ငါ နင့်အတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးတာ" လို့ ပြောလိုက်တော့ သူမ မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပသွားတယ်။ သူမက ကျွန်မကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မနှင်းရယ်... မနှင်းက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းတာပဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။ အတ္တက နောင်တကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တဲ့ အချိန်ပေါ့။
မေ တစ်ယောက် ဦးမြတ်ရဲ့
'မနှင်း... ကယ်ပါဦး'
'ကျွန်မ ကြောက်တယ် မနှင်း... သူ ကျွန်မကို သတ်တော့မယ်'
'မနှင်း... ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲဟင်'
ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်နေပေမဲ့ ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။ '' ဖြစ်နေတာကို သူမ သိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်မိတာလဲ? ကျွန်မရဲ့ နေရာအတွက်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ငရဲထဲ ပစ်ချလိုက်တာလား။ မနက်မိုးလင်းခါနီးမှာတော့
မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို အသက်ရှူရပ်သွားစေတယ်။
မေ ကို ဆေးရုံ ပို့လိုက်ရပေမဲ့ သူမရဲ့ အခြေအနေက စိုးရိမ်ရတယ်။ ဆရာဝန်တွေက သူမရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီလို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ စိတ်တွေ ရူးမတတ် ဖြစ်နေတုန်းမှာ မေ ရဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း သူမ အမြဲတမ်း သိမ်းထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲကျသွားခဲ့တယ်။
ဒိုင်ယာရီရဲ့ ပထမဆုံး စာမျက်နှာမှာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝ ဓာတ်ပုံလေး ကပ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ အောက်မှာ ရေးထားတာက - "နောက်ဆုံးတော့ မမကို ရှာတွေ့ပြီ။ မမက ကျွန်မကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မမကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ မိဘမဲ့ဂေဟာကနေ မမကို တစ်ယောက်ယောက်က လာခေါ်သွားကတည်းက ကျွန်မ မမကို လိုက်ရှာနေခဲ့တာ။ ဒီစံအိမ်ကြီးထဲမှာ မမ ရှိနေမှန်း သိသိချင်း ကျွန်မ ဒီကို ရောက်အောင် လာခဲ့တယ်။ မမကို ဒီနွံထဲကနေ ကယ်ထုတ်ချင်တယ်။ မမ စုထားတဲ့ ငွေတွေ အလိမ်ခံလိုက်ရလို့ စိတ်ညစ်နေတာ ကျွန်မ သိတယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်မ ငွေအများကြီး ရအောင် ရှာပေးမယ်။ ပြီးရင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဝေးရာကို ထွက်သွားကြမယ်နော် မမ..."
ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ အတားအဆီးမရှိ ကျလာတယ်။ မေ က ကျွန်မရဲ့ ညီမအရင်းလေး ဖြစ်နေတာလား။ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ ခွဲခွာခဲ့ရတဲ့ ညီမလေး မေနှင်းဖြူ။ သူမက ကျွန်မကို ကယ်ဖို့အတွက် ဒီငရဲခန်းထဲကို သက်သက်မဲ့ ဝင်လာခဲ့တာ။ သူမ သိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူမကို မနာလိုဖြစ်ပြီး ဦးမြတ်ဆီ ပို့လိုက်တာကိုလည်း သူမ သိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်မကို မမုန်းဘဲ "မမ ပေးတဲ့ အခွင့်အရေး" ဆိုပြီး ဝမ်းသာအားရ လက်ခံခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားကို ကျွန်မလက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ မေ က သတိမရတော့ဘူး။ သူမရဲ့ ဦးနှောက်က ဒဏ်ရာတွေကြောင့် သူမဟာ အသက်ရှိတဲ့ လူသေတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူမရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး တောင်းပန်စကားတွေ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တယ်။ "မေ... မမ မှားသွားပြီ။ မမကို ပြန်ကြည့်ပါဦး။ မမတို့ ဝေးရာကို သွားကြမယ်လေ" လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုပေမဲ့ သူမဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရခဲ့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဗလာနတ္ထိပဲ။
ကျွန်မ စံအိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အရင်လို ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို မမြင်ရတော့ဘူး။ ဒီနေရာက မိန်းမပျက်တွေရဲ့ စံအိမ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ အတ္တသမားတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့
အခုဆိုရင် ကျွန်မ စံအိမ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ညတိုင်းဟာ အိပ်မက်ဆိုးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မေ ရဲ့ အော်သံတွေ၊ သူမရဲ့ နောက်ဆုံး ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာရော စိတ်ထဲမှာပါ ထာဝရ ရှိနေတော့မှာပါ။ ကျွန်မမှာ ပြင်ဆင်ခွင့် မရှိတော့တဲ့ အမှားတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီအမှားကတော့ 'ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အတ္တနဲ့ လဲလှယ်မိခြင်း' ပါပဲ။ ဒီစံအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မဟာ အောင်မြင်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ရှုံးနိမ့်သူတစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ဟာ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေမဲ့ ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုမိတဲ့နေ့မှာ သူပိုင်ဆိုင်သမျှဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ ပြာပုံတွေသာ ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။