ထမင်းတနပ်ကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝ
ထမင်းတနပ်ကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝ
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ရန်ကုန်ရဲ့ ညနေခင်းဟာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်နိုင်လှပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပုဆိုးစုတ်ကလေးဟာ ရေငွေ့တွေကြောင့် ကိုယ်လုံးမှာ ကပ်နေပြီး လမ်းဘေးက ထမင်းဆိုင်က ထွက်လာတဲ့ ဟင်းနံ့တွေက ကျွန်တော့်ဗိုက်ကို ပိုပြီး ဆာလောင်လာအောင် နှိပ်စက်နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်နာမည် သုတ။ လောကမှာ အားကိုးစရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ "ဖြူ" ရှိတယ်။ ဖြူက ကျွန်တော့်လိုပဲ လမ်းဘေးမှာ ကြီးပြင်းလာရပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်ထားကတော့ အဖြူထည်လေးပါ။
"ကိုသု... ဗိုက်ဆာနေပြီလား"
ဖြူက ကျွန်တော့်လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေက အရောင်မွဲနေပေမယ့် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေဟာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်မှာ ရှိတာဆိုလို့ လမ်းဘေးက ကတ်ထူပြားဟောင်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အမိုးအကာလေးတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှာပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့လို လမ်းဘေးကလူတွေကို အလုပ်မပေးချင်ကြဘူး။ အိတ်ထဲမှာ ရှိတာက ငါးရာတန် တစ်ရွက်တည်း။ အဲဒီငါးရာတန်လေးကို ကျွန်တော် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိတယ်။
"မဆာပါဘူး ဖြူရယ်... ဖြူရော... နေမကောင်းဘူးမလား၊ အိမ်ပြန်နားလိုက်နော်၊ ကိုသု ထမင်းတစ်ထုပ်ရအောင် ရှာခဲ့မယ်"
ကျွန်တော် လိမ်ပြောလိုက်တာပါ။ ဗိုက်ထဲမှာတော့ အူတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရစ်ပတ်နေသလို နာကျင်နေပြီ။ ဖြူက ဖျားနေတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ တစ်ခုခု အာဟာရဖြစ်တာ မစားရရင် သူ လဲတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။ ဖြူက ကျွန်တော့်ကို အားနာသလို ကြည့်နေရှာတယ်။
"ကိုသုလည်း မစားရသေးတာ နှစ်ရက်ရှိပြီလေ... ဖြူ သိပါတယ်"
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် ပြုံးမိပေမယ့် အဲဒီအပြုံးက ခါးသက်လှပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘဝက ထမင်းတစ်နပ်ကိုတောင် လူတကာ့မျက်နှာ ကြည့်ပြီး တောင်းစားရတဲ့ ဘဝမျိုးလား။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ စုပြုံလာတယ်။ ကျွန်တော် ဖြူ့ကို ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ငတ်မထားဘူးလို့။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့...။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေက ကားကောင်းကောင်းတွေနဲ့ ဖြတ်သွားကြတယ်၊ စားသောက်ဆိုင်ကြီးတွေထဲမှာ ရယ်မောနေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တည်ရှိမှုက သူတို့အတွက်တော့ လမ်းဘေးက အမှိုက်တွေလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် ဖြူ့ကို နဖူးလေး စမ်းကြည့်တော့ ပူကျစ်နေတာပဲ။ ဖြူဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုး၊ တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူ။ သူ့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်ရဲတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို အတွေးဆိုးတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ဒီည ဖြူ တစ်ခုခု စားရမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတင် သူ အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအတွေးက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်စေသလို၊ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့လည်း တွန်းအားပေးနေခဲ့တယ်။
ညက ပိုပြီး နက်လာတယ်။ မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာချလာပြီ။ ဖြူကတော့ အဖျားတက်ပြီး တအင်းအင်း ညည်းရင်း အိပ်ပျော်နေရှာတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကိုကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူနေတယ်။ အနီးနားက ရပ်ကွက်ထဲမှာရှိတဲ့ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးတစ်ခုဆီ ကျွန်တော် လျှောက်သွားမိတယ်။ ဆိုင်က ပိတ်ခါနီးနေပြီ။ ဆိုင်ရှင် ဦးဘသက်ဆိုတာက အရမ်းတွန့်တိုပြီး ရက်စက်တယ်လို့ နာမည်ကြီးသူ။
ဆိုင်ရှေ့မှာ ခဏရပ်ပြီး ကျွန်တော် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေမိတယ်။ 'ခိုးရမလား' ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကို ရိုက်ခတ်နေတယ်။ ကျွန်တော်က သူခိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖြူက ဗိုက်ဆာလို့ သေတော့မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ ဖြူ့အသက် ဘယ်ဟာက ပိုအရေးကြီးသလဲ။ ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲကို ခပ်တည်တည်ပဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။ ဦးဘသက်က ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။
"ဟေ့ကောင်... ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ သွားသွား... ဆိုင်ပိတ်ပြီ"
"ဦးလေး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ထမင်းတစ်ထုပ်လောက်ပဲ... ဖြူ နေမကောင်းလို့ပါ၊ နောက်မှ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ပြီး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"
ကျွန်တော် တောင်းပန်တိုးလျှိုးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးဘသက်က လှောင်ရယ်ရယ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆိုင်ကောင်တာပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ထမင်းချိုင့်ကို ကျွန်တော် မြင်သွားတယ်။ အဲဒါက သူ့အတွက် ထုပ်ထားတဲ့ ပူပူနွေးနွေး ထမင်းနဲ့ ဟင်းတွေ။ ကျွန်တော့် မျက်စိထဲမှာ ဖြူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။
စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်နဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီထမင်းချိုင့်ကို ဆွဲယူပြီး ဆိုင်ပြင်ကို ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ ဦးဘသက်က နောက်ကနေ "သူခိုး... သူခိုး..." လို့ အော်ဟစ်ပြီး လိုက်လာတယ်။ ကျွန်တော် မရပ်ဘူး။ မိုးထဲလေထဲမှာ အသက်ကုန် ပြေးခဲ့တယ်။ ဗိုက်က ဆာနေပေမယ့် ခွန်အားတွေ ဘယ်က ရောက်လာမှန်း မသိဘူး။
ကျွန်တော် တို့နေတဲ့ နေရာလေးကို ရောက်တော့ ဖြူ့ကို နှိုးလိုက်တယ်။
"ဖြူ... ထဦး၊ ထမင်းစားရအောင်၊ ကိုသု ဝယ်လာတယ်"
ဖြူက အားယူပြီး ထထိုင်တယ်။ ထမင်းချိုင့်ကို မြင်တော့ သူ့မျက်လုံးလေးတွေ အရောင်တောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ကျမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြူ ပထမဆုံး တစ်လုတ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ... လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အရောင်တွေနဲ့အတူ ရဲတွေ ရောက်လာခဲ့တယ်။
"ဟောဒီမှာ... ဒီကောင်ပဲ" ဦးဘသက်က လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်တယ်။
ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ဖြူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖြူက ပါးစပ်ထဲမှာ ထမင်းတွေနဲ့ ကြောင်စီစီလေး ကြည့်နေရှာတယ်။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ရဲတွေရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် လုပ်တာပါ... ဖြူနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ကျွန်တော် ခိုးတာပါ"
အဲဒီညက ဖြူ့ရဲ့ ငိုသံတွေ၊ မိုးသံတွေနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ကို လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ခေါ်သွားကြတယ်။ ထမင်းတစ်နပ်... အဲဒီ ထမင်းတစ်နပ်အတွက် ကျွန်တော် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ကြီးမလဲဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
ထောင်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးရတဲ့ နေ့ရက်တွေက ငရဲလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ခိုးမှုတင်မကဘူး၊ ဦးဘသက်က သူ့ဆိုင်က ငွေတွေပါ ပျောက်သွားတယ်လို့ သက်သေအတုတွေနဲ့ စွပ်စွဲလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်က လမ်းဘေးကလူဆိုတော့ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်စကားကို မယုံကြဘူး။ ရှေ့နေလည်း မငှားနိုင်ဘူး။ ရလဒ်ကတော့ ထောင်ဒဏ် ငါးနှစ်။
ငါးနှစ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လူပျိုပေါက်ဘဝ၊ အကောင်းဆုံးအချိန်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မနာကြည်းခဲ့ဘူး။ 'ဖြူ' သာ တစ်ခုခုစားလိုက်ရရင်၊ ဖြူသာ အသက်ရှင်နေရင် တော်ပြီလို့ပဲ တွေးခဲ့တယ်။ ထောင်ထဲမှာ ရှိနေတုန်း ဖြူ့ဆီက သတင်း ဘာမှမရခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ဖြူ့ကို လွမ်းတယ်။ ညတိုင်း ဖြူ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်ပြီး အိပ်စက်ခဲ့ရတယ်။
"သူ ငါ့ကို စောင့်နေမှာပါ... သူ ငါ့ကို မမေ့လောက်ပါဘူး" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။
ထောင်ထဲက လူတွေက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ကြတယ်။ "ထမင်းတစ်နပ်နဲ့ ဘဝကို လဲတဲ့ကောင်" တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က လူမိုက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အချစ်အတွက် မိုက်ခဲ့တာမို့ နောင်တမရချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ သတင်းစာဟောင်းတစ်ရွက် ထောင်ထဲ ရောက်လာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အဲဒါက ဦးဘသက်ရဲ့ သား မင်္ဂလာဆောင် သတင်းပါ။ သတို့သမီးက ဖြူ...။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြူ။ သူက လှလှပပ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးဘသက်ရဲ့ သားဘေးမှာ ပြုံးနေတယ်။ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မယုံနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် ထောင်ကျနေတဲ့ အချိန်မှာ သူက ကျွန်တော့်ကို ထောင်ထဲပို့ခဲ့တဲ့ လူရဲ့ မိသားစုထဲကို ရောက်သွားတာလား။
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မီးလောင်သလို ခံစားရတယ်။ နာကျင်မှု၊ သစ္စာဖောက်ခံရမှု၊ ပြီးတော့ ဒေါသ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ အမုန်းတရားတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကို အံကြိတ်ပြီး ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ထွက်လာရင် သူ့ကို မေးမယ်။ ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲလို့။
ထောင်က ထွက်လာတဲ့နေ့မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေပြန်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ညလိုမျိုးပါပဲ။ ကျွန်တော် ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း သွားခဲ့တာက ဦးဘသက်ရဲ့ ဆိုင်ကြီးဆီကိုပါ။ အခုတော့ ဆိုင်က အရင်ကထက် ပိုကြီးပြီး ခမ်းနားနေပြီ။
ဆိုင်ထဲကို ကျွန်တော် ဝင်သွားတော့ လူတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့် ရွံသလို ကြည့်ကြတယ်။ ဆိုင်ရဲ့ ကောင်တာမှာ ထိုင်နေတာကတော့ ဖြူပါ။ သူက အရင်ကထက် ပိုလှလာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အသက်မရှိသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူ မှင်သက်သွားတယ်။
"ဖြူ..."
ကျွန်တော့် အသံက တုန်ရီနေတယ်။ သူက ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဆိုင်အနောက်ဘက်ကို ခေါ်သွားတယ်။ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့ နေရာရောက်တော့ သူ ငိုချလိုက်တယ်။
"ကိုသု... ပြန်ထွက်လာပြီလား"
"ဘာလို့လဲ ဖြူ... ဘာလို့ ဒီလူတွေဆီမှာ မင်း ရောက်နေတာလဲ၊ ငါ မင်းအတွက် ထောင်ကျခဲ့တာလေ" ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတယ်။
ဖြူက ခေါင်းခါရင်း တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြောပြတယ်။ "ကိုသုကို ဖမ်းသွားတဲ့ညက... ဦးဘသက်က ဖြူ့ကို ခြိမ်းခြောက်တယ်၊ ကိုသုကို ထောင်ထဲမှာ သတ်ပစ်မယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ဖြူ့ အမေကိုလည်း ဆေးကုပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်၊ ဖြူမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး ကိုသု... ဖြူ့အမေက အဲဒီတုန်းက အသည်းအသန်ဖြစ်နေတာ၊ ပြီးတော့ ကိုသု အသက်အန္တရာယ်အတွက် ဖြူ ကြောက်ခဲ့တာ..."
ဒါပေမဲ့ တကယ့် အမှန်တရားက အဲဒါထက် ပိုခါးပါတယ်။ ဖြူက ဆက်ပြောတယ်။ "အမှန်တော့ အဲဒီညက ထမင်းချိုင့်ကို ကိုသု ခိုးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဦးဘသက်က ကိုသုကို ထောင်ထဲပို့ချင်လို့၊ ဖြူ့ကို သိမ်းပိုက်ချင်လို့ တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့တာ၊ သူ အကုန် စီစဉ်ထားတာ... ဖြူ့ကို သူတို့အိမ်မှာ ကျွန်တစ်ယောက်လို ခိုင်းဖို့၊ သူ့သားအတွက် အပျော်အပါးသက်သက် ထားဖို့..."
ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေကြောင့် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်က ဖြူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုက ဦးဘသက်အတွက် လမ်းခင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တာလား။ ကျွန်တော် ထောင်ကျသွားတာက ဖြူ့ကို ကာကွယ်ပေးတာ မဟုတ်ဘဲ ဖြူ့ကို အကာအကွယ်မဲ့သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။
"ကိုသု... ဖြူ့မှာ အခု သမီးလေး တစ်ယောက် ရှိနေပြီ၊ ကိုသုနဲ့ ရုပ်ချင်း တူလိုက်တာ"
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ သမီးလေး? ကျွန်တော် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တော့...။ ထောင်မကျခင် နောက်ဆုံးညက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ရင်းနှီးခဲ့ကြတဲ့ အချိန်...။ ဖြူက မျက်ရည်တွေကြားက ပြုံးလိုက်တယ်။
"သမီးလေးအတွက် ဖြူ အသက်ရှင်နေတာ၊ ဦးဘသက်တို့ မိသားစုရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေတာ... အခု ကိုသု ပြန်လာပြီဆိုတော့ သမီးလေးကို ခေါ်သွားပေးပါ၊ ဖြူကတော့ ဒီဘဝမှာ ပေးဆပ်ရတာတွေ များနေပြီ"
အဲဒီအချိန်မှာ ဦးဘသက်ရဲ့ သား မူးရူးပြီး ရောက်လာတယ်။ "ဟေ့... ဘယ်က ကောင်လဲ၊ ငါ့မိန်းမနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ အော်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ထိုးကြိတ်တော့တယ်။ ဖြူက ကြားကနေ ဝင်တားတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ တောက်လောင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောင်းပန်နေတယ်။ 'မလုပ်ပါနဲ့' ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်။
ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ပြီ။ ကျွန်တော် အခု တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် ငါးနှစ် မကဘူး၊ တစ်သက်လုံး ထောင်ထဲမှာ နေရတော့မယ်။ ဖြူ့သမီးလေး (ကျွန်တော့်သမီးလေး) ကတော့ ဖခင်မဲ့ ဘဝနဲ့ ဒီငရဲတွင်းမှာ ကျန်ခဲ့ရတော့မယ်။ ကျွန်တော် အံကြိတ်ပြီး ဆိုင်ထဲကနေ လှည့်ထွက်ခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော် မြို့ပြင်က ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။ ကျွန်တော့် ဘေးမှာတော့ လေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးလေး တစ်ယောက်။ သူ့နာမည်က "နွေ" တဲ့။ ဖြူက သူ့သမီးလေးကို ကျွန်တော့်ဆီ တိတ်တဆိတ် ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ဖြူကတော့ အဲဒီအိမ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူက "ကျွန်မက အညစ်အကြေးတွေ စွန်းထူနေပြီ၊ ကိုသုနဲ့ မထိုက်တန်တော့ဘူး၊ သမီးလေးကိုသာ လူလားမြောက်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးပါ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ပဲ ပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ထမင်းစားတဲ့အခါတိုင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်က ထမင်းချိုင့်လေးကို သတိရမိတယ်။ အဲဒီ ထမင်းတစ်နပ်ကြောင့် ကျွန်တော် လူငယ်ဘဝကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ ချစ်သူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြာကျခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက ကိုယ်တိုင် နာကျင်ပေးဆပ်လိုက်ရင် အခြားသူ ကောင်းစားမယ်လို့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုက ကျွန်တော် ချစ်တဲ့သူကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
ညဖက်တွေမှာ နွေလေးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ကျွန်တော် ငိုမိတယ်။ ဖြူ အခု ဘယ်လို နေမလဲ။ သူ ထမင်းရော မှန်မှန် စားရရဲ့လား။ သူ့ကို ကယ်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အင်အား မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ရှိတာက နောင်တတွေနဲ့ ဒီသမီးလေး တစ်ယောက်ပဲ။
လမ်းဘေးမှာ ဖြတ်သွားတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တွေးနေမိတယ်။ လူတွေဟာ ထမင်းတစ်နပ်အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာကို ရောင်းကြတယ်၊ အချစ်ကို ရောင်းကြတယ်၊ တစ်ခါတလေမှာတော့ ကျွန်တော့်လိုပဲ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်လိုက်ကြရတယ်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေက တန်ဖိုးရှိခဲ့ရဲ့လား ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မဖြေနိုင်ကြဘူး။
မိုးကတော့ ရွာနေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော် နွေလေးကို ထမင်းခွံ့ကျွေးရင်း ပါးစပ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။
"သမီး... ဘယ်တော့မှ ဘယ်အရာအတွက်မှ ကိုယ့်ဘဝကို အလွယ်တကူ မပေးဆပ်လိုက်ပါနဲ့၊ အထူးသဖြင့် ထမင်းတစ်နပ်စာအတွက်ပေါ့..."
သမီးလေးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။ အဲဒီအပြုံးထဲမှာ ဖြူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေတယ်။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်က ဒီအပြုံးလေးပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
သင်ခန်းစာ - တခါတရံမှာ အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် ကယ်တင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုဆိုးဝါးတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ပေးဆပ်ခြင်းတိုင်းမှာ တန်ဖိုးရှိမနေတတ်တာကို သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ ဘဝက နောက်ကျနေတတ်ပါတယ်။