လမ်းကြားထဲကအပျက်မအိမ်
လမ်းကြားထဲကအပျက်မအိမ်
နံရံဟောင်းတွေပေါ်က ထုံးသုတ်ဆေးတွေဟာ အဖတ်လိုက်ကွာကျနေပြီး မှိုနံ့စွဲကပ်နေတဲ့ ဒီလမ်းကြားလေးထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ဘဝကို အမြစ်တွယ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လမ်းထိပ်က ကွမ်းယာဆိုင်က လူတွေရဲ့ ရေရွတ်သံတွေ၊ အိမ်နီးနားချင်း မိန်းမကြီးတွေရဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့သံတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နေ့စဉ်နားထောင်နေရတဲ့ တေးသံစဉ်တွေလိုပါပဲ။ လူတွေက ဒီအိမ်ကို "အပျက်မအိမ်" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်ကို "အသက်ဆက်ရတဲ့ ငရဲခန်း" လို့ပဲ မှတ်ယူထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငရဲခန်းထဲကို နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည်တစ်ခု ဝင်းပစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုမင်းသန့်ပါ။
ကိုမင်းသန့်နဲ့ ကျွန်မ စတွေ့ခဲ့တာက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာပေါ့။ လမ်းကြားထဲက ရွှံ့ဗွက်တွေကို နင်းဖြတ်ပြီး ကျွန်မအိမ်ရှေ့မှာ သူ လာရပ်နေခဲ့တယ်။ တခြားလာနေကျ လူတွေလို ရမ္မက်ဇောနဲ့ ကြည့်တဲ့အကြည့်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အားနာတုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ပေါ့။ "မိုးခဏခိုပါရစေ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကနေစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူက ကုမ္ပဏီစာရေးလေးတစ်ယောက်ပါ။ သိမ်မွေ့တယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မလို မိန်းမတစ်ယောက်ကို လူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို သူသိပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ နှိမ့်ချပြီး မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ စကားတွေပြောရင်း၊ တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် နားထောင်ရင်းနဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ခိုင်မြဲလာခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို ဒီနွံထဲက ဆွဲထုတ်မယ်လို့ အမြဲကတိပေးလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မကတော့ ရင်ထဲကလှိုက်ပြီး ဝမ်းသာရမလိုလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ရှက်ရမလိုလိုနဲ့ ငြိမ်နေခဲ့မိတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ဒီလမ်းကြားကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ ပွင့်လန်းခဲ့ရတာပါ။ အပြင်လောကရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ ကျွန်မတို့ လက်တွဲခွင့်မရခဲ့ဘူး။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မဆီကို ညတိုင်းလိုလို လာတတ်တယ်။ သူလာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ညစ်ထေးနေတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ခဏတာ သန့်စင်သွားသလို ခံစားရတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အနားမှာ ထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ အိမ်မက်တွေအကြောင်း၊ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တူတူနေရမယ့် အနာဂတ်အကြောင်းတွေကို ပြောပြတတ်တယ်။ "မေ၊ ကိုယ် ပိုက်ဆံစုနေတယ်။ နောက်တစ်နှစ်ဆိုရင် မေ့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်သွားနိုင်ပြီ" လို့ သူပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ခံစားရတယ်။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုကို ခံရတာဟာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ချိုမြိန်လွန်းနေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီပျော်ရွှင်မှုတွေက တိမ်တိုက်တွေလိုပါပဲ၊ လေတိုက်ရင် လွင့်စင်သွားဖို့ အဆင်သင့်ရှိနေခဲ့တာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ အလှည့်အပြောင်းက စတင်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ မိခင်က ကျွန်မတို့အကြောင်း သိသွားခဲ့တာပါ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မအိမ်ရှေ့ကို ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေကြတဲ့ကြားထဲ မိန်းမကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ကျွန်မကို လူတောမတိုးအောင် ဆဲဆိုခဲ့တယ်။ "ငါ့သားကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ အိမ်ထောင်ပျက်မ၊ ဖာမ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နားစည်ထဲမှာ မြှားတွေလို စိုက်ဝင်ကုန်တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အမှန်တရားက ခါးသီးလွန်းနေတာကိုး။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်၊ စာပို့ရင်လည်း ပြန်မလာတော့ဘူး။ အဖြူရောင်ပြထားတဲ့ စာတိုလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ညတွေဟာ ငိုရှိုက်သံတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရတယ်။
ကိုမင်းသန့် မလာတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပိုပြီး မှောင်အတိကျသွားခဲ့တယ်။ လမ်းကြားထဲက လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ပိုပြီး စူးရှလာသလို၊ ကျွန်မရဲ့ အိမ်လေးကလည်း ပိုပြီး ခြောက်ကပ်လာခဲ့တယ်။ "မင်းကို သူက ကစားသွားတာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောပြီး ဖြေသိမ့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုကတော့ လျော့မသွားခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သူ လာနိုး လာနိုးနဲ့ ညတိုင်း တံခါးဝမှာ ထိုင်စောင့်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အရိပ်အယောင်တောင် မပြတော့ဘူး။ ကျွန်မကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်သွားခဲ့ပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့မိသားစုရဲ့ ဖိအားအောက်မှာ သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီလားဆိုတာကို ကျွန်မ တွေးမရခဲ့ဘူး။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝက အရင်ထက် ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားစိတ်တွေ အကုန်ပျောက်ဆုံးပြီး ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တိုင်းကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ ဧည့်ခံနေမိတော့တယ်။ "ငါကတော့ ဒီလမ်းကြားထဲမှာပဲ သေရမှာပါလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက နေ့တိုင်း ဝင်လာတယ်။ ကိုမင်းသန့်ကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ စိတ်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမုန်းတရားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ "မင်းလည်း တခြားယောက်ျားတွေလိုပါပဲလား၊ ငါ့ကို မြောင်းထဲကနေ ဆွဲထုတ်မယ်လို့ ကတိပေးပြီးမှ ပိုနက်တဲ့ ချောက်ထဲကို တွန်းချသွားခဲ့တာပဲ" လို့ ကျွန်မ ညတိုင်း ကျိန်ဆဲမိတယ်။
လပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှာတော့ တစ်ညမှာ လူတစ်ယောက် ကျွန်မဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကိုမင်းသန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက ရူးမတတ် မြန်လာခဲ့တယ်။ "ကိုမင်းသန့် ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာလို့ မလာတာလဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။ အဲဒီလူက ကျွန်မကို သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးခဲ့တယ်။ "မင်းသန့်က ဒီစာကို မင်းဆီ ပေးခိုင်းခဲ့တာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အမေက တားနေလို့ ငါ အခုမှ လာပေးနိုင်တာ" လို့ သူက ပြောတယ်။
ကျွန်မ တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီစာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ စာထဲမှာ ပါတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို ဒီနွံထဲက ဆွဲထုတ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ငွေကြေးတွေကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားရင်း လမ်းမှားတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့မိတာပါ။ သူ ကုမ္ပဏီက ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးယူခဲ့တယ်။ အဲဒီကိစ္စ ပေါ်သွားတဲ့အခါ သူ ထောင်ကျခဲ့ရတယ်။ "မေ... ကိုယ် မေ့ကို မနာကျင်စေချင်လို့ ကိုယ် ထောင်ကျနေတာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပါ။ ကိုယ် မေ့ကို ထားသွားတယ်လို့ ထင်ပြီး မေ့စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ကို မုန်းလိုက်ပါ။ အမုန်းက အလွမ်းထက် ခံနိုင်ရည် ရှိစေတယ် မဟုတ်လား။ ကိုယ် ထွက်လာတဲ့အထိ မစောင့်ပါနဲ့တော့" တဲ့။
စာကို ဖတ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အမုန်းကြီး မုန်းနေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေမှာ သူကတော့ သံတိုင်တွေနောက်မှာ ကျွန်မအတွက် ပေးဆပ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခဲ့မိတာ၊ သူ့ကို ကျိန်ဆဲခဲ့မိတာတွေအတွက် နောင်တတွေက ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလို ခံစားရတယ်။ "ကိုမင်းသန့်ရယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ မိုက်မဲရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်မကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ သူကိုယ်တိုင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတာပါလား။
အကြီးမားဆုံး အမှားကတော့ အဲဒီစာကို ကျွန်မ ဖတ်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကိုမင်းသန့်က ဒီလောကကြီးထဲမှာ မရှိတော့တာပါပဲ။ သူ ထောင်ထဲမှာပဲ ရောဂါတစ်ခုနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဆိုတာကို သူ့သူငယ်ချင်းက ပြောပြတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ပြေးသွားချင်ပေမဲ့ သူကတော့ မြေကြီးအောက်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းတွေ၊ ကံကြမ္မာရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကြားမှာ တစစီ ကြွေလွင့်သွားခဲ့ရတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ အဲဒီလမ်းကြားထဲက အိမ်လေးမှာ မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အဲဒီ "အပျက်မအိမ်" ဆိုတဲ့ အမာရွတ်က ထာဝရ စွဲထင်နေတော့မှာပါ။ ကျွန်မ လွတ်လပ်သွားခဲ့ပြီလားဆိုရင်တော့ လွတ်လပ်မသွားခဲ့ပါဘူး။ ချစ်ရသူရဲ့ အသက်နဲ့လဲပြီး ရခဲ့တဲ့ ဒီလွတ်လပ်မှုဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ သေလောက်အောင် လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပါပဲ။ လမ်းကြားဟောင်းလေးထဲက ဖြတ်လျှောက်တိုင်း ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ရယ်သံတွေ၊ သူ့ရဲ့ ကတိစကားတွေကို ကျွန်မ ကြားနေရတုန်းပဲ။
ကျွန်မတို့ဟာ ချစ်နေကြပါလျက်နဲ့ တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် အဆုံးထိ မသိခဲ့ကြဘူး။ သူက ကျွန်မကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလို၊ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို စောင့်စားဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်။ နောင်တဆိုတာဟာ အချိန်လွန်မှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုးတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အကောင်းဆုံးသော အရာတွေကို သူ ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ လိုက်ပို့လိုက်ရတယ်။ ဒီလမ်းကြားထဲက အပျက်မအိမ်ဟာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အလွမ်းတွေနဲ့ နောင်တတွေကတော့ ကျွန်မ သေတဲ့အထိ အဖော်ပြုနေဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ချစ်ရသူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမိတတ်ကြသလို၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အမုန်းလို့ အထင်မှားပြီး ဘဝတစ်ခုလုံးရဲ့ အမှန်တရားကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားတတ်ကြပါတယ်။ စကားလုံးတွေထက် ပိုလေးနက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းကသာ နောင်တတွေကို လျော့ပါးစေနိုင်ပါလိမ့်မယ်။