မိထွေးယုတ်မာခံရတဲ့ သမီး
မိထွေးယုတ်မာခံရတဲ့ သမီး
နွမ်းလျနေတဲ့ ညနေခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်ဟာ ကျွန်မတို့အိမ်ကြီးရဲ့ ပြတင်းပေါက်မှန်တွေပေါ်မှာ သွေးလိုရဲရဲနီလို့။ ဧည့်ခန်းထဲက နာရီအိုကြီးရဲ့ တစ်ချက်ချက် မြည်သံကလွဲလို့ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မတို့ သားအဖနှစ်ယောက် ရယ်မောသံတွေ ပြည့်နှက်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ယုံချင်စရာတောင် မကောင်းတော့ပါဘူး။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မေမေဆုံးသွားပြီးကတည်းက ဖေဖေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျွန်မ အားလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလက်တစ်စုံကပဲ ကျွန်မကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းချလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
ကျွန်မ နာမည်က မြတ်နိုး။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင်ပဲ ဖေဖေက ကျွန်မကို အရမ်းမြတ်နိုးခဲ့တာပါ။ မေမေဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက အသက် နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မအတွက် အမေရော အဖေရော ဖြစ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မနက်ခင်းတွေဟာ ဖေဖေကိုယ်တိုင် ဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းနဲ့ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ညနေခင်းတွေမှာတော့ ခြံထဲက စံပယ်ရုံအောက်မှာ စာထိုင်ဖတ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ကြတာ။
"သမီးလေး... ဖေဖေ့မှာ သမီးပဲ ရှိတာ။ သမီး စိတ်မချမ်းသာမယ့်အလုပ် ဖေဖေ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး"
ဖေဖေ ဒီစကားကို ပြောတုန်းက ကျွန်မ ဖေဖေ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဖေဖေဟာ ကျွန်မရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ တံတိုင်းကြီးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ဖေဖေ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးကွယ်တာပါပဲ။ ဖေဖေက လွဲရင် ကျွန်မမှာ တခြားအားကိုးရာ မရှိဘူးလို့ ခံယူထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အသက် ပြည့်တဲ့နှစ်မှာ ဒေါ်ခင်အုန်းမာ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး ကျွန်မတို့ ဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။
သူက ဖေဖေ့ရဲ့ စီးပွားဖက်ဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ညီမတဲ့။ အစပိုင်းမှာတော့ သူက အရမ်းကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြပါတယ်။ ကျွန်မကိုလည်း သမီးအရင်းလေးတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ စိတ်အိမ်လေးထဲကို သူက နွေးထွေးမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်မှတ်ခဲ့မိတာ။ ဖေဖေကတော့ သူနဲ့လက်ထပ်ဖို့ ခွင့်တောင်းတဲ့အခါ ကျွန်မ မငြင်းခဲ့ဘူး။ ဖေဖေ ပျော်ရင် ပြီးတာပဲဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ကျွန်မ ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တဲ့ ခဏလေးမှာတင် ကျွန်မရဲ့ နုပျိုတဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ ပြိုလဲဖို့ အစပျိုးခဲ့မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
လက်ထပ်ပြီး သုံးလလောက်မှာတင် ဒေါ်ခင်အုန်းမာရဲ့ မျက်နှာဖုံးဟာ တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာခဲ့တယ်။ သူက ဖေဖေ မရှိတဲ့အချိန်တွေဆိုရင် ကျွန်မကို စကားတစ်လုံးမှ မပြောတော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မက ရှိမနေသလိုမျိုး လျစ်လျူရှုလာတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဖေဖေနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ နားလည်မှုလွဲအောင် သူက ပရိယာယ်တွေ သုံးလာတာပဲ။
"ကိုသန့်... မြတ်နိုးက လူငယ်ဆိုတော့ အသုံးအဖြုန်း နည်းနည်းကြီးတယ်နော်။ ဒီနေ့လည်း သူ အွန်လိုင်းကနေ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မှာထားတာ တွေ့တယ်"
မီးဖိုချောင်ထဲကနေ သူ ဖေဖေ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောနေတာ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ အမှန်တော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေက သူကိုယ်တိုင် မှာထားတာတွေပါ။ ကျွန်မကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်ရင်း ရပ်နေမိတယ်။ ဖေဖေက ကျွန်မကို ကြည့်လာတဲ့ အကြည့်တွေဟာ အရင်လို မနွေးထွေးတော့ဘူး။ သံသယတွေ၊ ငြိုငြင်မှုတွေ ပါဝင်လာတယ်။
ကျွန်မ ဖေဖေ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ရင် ဖေဖေ မကိုင်တော့ဘူး။ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးပဲ ပြန်လာတတ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်ပြီး ပြန်စာ မလာတော့တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေဟာ ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ တစ်အိမ်တည်း နေပြီး စိမ်းသက်လာတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လောက် နာကျင်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ကြုံဖူးသူမှ သိပါလိမ့်မယ်။
ဒေါ်ခင်အုန်းမာက ကျွန်မကို တိုက်ရိုက် မဆဲဆိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ သူ့ရဲ့ လှောင်ပြုံးတွေက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဖျက်ဆီးတယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မပဲ သတိမေ့ပြီး လုပ်မိသလိုမျိုး ဖေဖေ့ကို တိုင်တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ ငြင်းငြင်း၊ ဖေဖေက သူ့မိန်းမ စကားကိုပဲ ယုံတော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခုခံပြောဆိုချက်တွေဟာ ဖေဖေ့အတွက်တော့ နားငြီးစရာ အသံတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ အခြေအနေတွေက အတော်လေး ဆိုးရွားသွားခဲ့တယ်။ ဖေဖေ အလုပ်က ပြန်လာတော့ အိမ်ထဲမှာ မူးယစ်ဆေးဝါး သုံးစွဲတဲ့ ပစ္စည်းအချို့ကို ကျွန်မရဲ့ အိပ်ရာအောက်ကနေ ဒေါ်ခင်အုန်းမာက "ရှာတွေ့" ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ငြင်းဆိုပေမဲ့ ဖေဖေက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်တယ်။
"နင့်မေမေသာ ရှိရင် ရှက်လွန်းလို့ သေမှာပဲ၊ မြတ်နိုး။ ငါ နင့်ကို ဘယ်လိုများ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့မိပါလိမ့်"
ဖေဖေ့စကားသံတွေက ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာက ကျွန်မကို "နင်" လို့ သုံးနှုန်းပြီး ရွံရှာစွာ ကြည့်နေတယ်။ ဒေါ်ခင်အုန်းမာကတော့ ဖေဖေ့ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "စိတ်လျှော့ပါ ကိုသန့်ရယ်... ကလေးက ငယ်သေးလို့ မှားတာနေမှာပါ" လို့ ဟန်ဆောင်နှစ်သိမ့်ပေးနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက အောင်နိုင်သူရဲ့ အပြုံးကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်မ
ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်... မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မ ဖေဖေ့
ကျွန်မ ဒီငရဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ ဒေါ်ခင်အုန်းမာ အပြင်သွားခိုက်၊ ဖေဖေ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ထဲက စာရွက်စာတမ်းတချို့ကို ကျွန်မ ရှာဖွေမိတယ်။ ဒေါ်ခင်အုန်းမာ ဘာကြောင့် ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ အကွက်ချ နှိပ်စက်နေတာလဲဆိုတဲ့ အဖြေကို ကျွန်မ သိချင်နေခဲ့တာ။
အဲဒီမှာ ကျွန်မ ရှာတွေ့လိုက်တဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို
ကျွန်မ မေမေ ဆုံးတာဟာ ရောဂါကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သံသယက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ ဖေဖေက ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မရဲ့ အမည်ပေါက်နဲ့ ရှိနေတဲ့ မေမေ့ရဲ့ အမွေတွေကို ရယူဖို့အတွက်သာ ကျွန်မကို "မြတ်နိုး" ပြနေခဲ့တာ။ အခု အမွေတွေ အားလုံးကို ဒေါ်ခင်အုန်းမာဆီ လွှဲပေးဖို့အတွက် ကျွန်မကို စိတ်မနှံ့သူ ဒါမှမဟုတ် အကျင့်ပျက်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် ဖန်တီးပြီး အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာပါ။
"သမီးလေး... နိုးနေပြီလား"
လှေကားထိပ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဖေဖေ့ရဲ့ အသံက အရင်လိုပဲ အေးဆေးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲမှာတော့ ဆေးထိုးအပ်တစ်ခု ပါလာတယ်။ ကျွန်မ နောက်ကို ဆုတ်မိတယ်။
"ဖေဖေ... ဖေဖေ ဘာလုပ်မလို့လဲ"
"သမီးက စိတ်မနှံ့ဘူး ဖြစ်နေတာလေ။ ဆေးရုံ ခဏသွားရအောင်။ အဲဒီမှာ သမီးအတွက် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"
ဖေဖေ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တ အရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှ မရှိဘူး။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သက်သာချောင်ချိရေးအတွက် သူ့ရဲ့ သွေးသားရင်းကို ရောင်းစားဖို့ သူ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး။ ဒေါ်ခင်အုန်းမာက ဖေဖေ့နောက်မှာ ရပ်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ နားလည်လိုက်ပြီ။ ကျွန်မမှာ ဖေဖေ မရှိတော့ဘူး။ ဒီအိမ်မှာ ရှိနေတာက လူသတ်သမား နှစ်ယောက်ပဲ။
ကျွန်မ ဘယ်လို လွတ်မြောက်လာခဲ့သလဲဆိုတာ ခုထိ အိပ်မက်လိုပါပဲ။ ဖေဖေ ကျွန်မကို ဆေးထိုးဖို့ ကြိုးစားချိန်မှာ ကျွန်မ စားပွဲပေါ်က မှန်တင်ခုံက ပုလင်းနဲ့ ဖေဖေ့ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ ဖေဖေ လဲကျသွားချိန်မှာ ဒေါ်ခင်အုန်းမာက အော်ဟစ်ပြီး ကျွန်မကို ရန်မူဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး အိမ်ပြင်ကို အပြင်းအထန် ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။
မိုးတွေက သဲသဲမဲမဲ ရွာနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မပါဘူး။ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီလေး တစ်ထည်နဲ့ ခြေဗလာနဲ့ပဲ။ အိမ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်မိတော့ မီးရောင်တွေအောက်မှာ အဲဒီအိမ်ကြီးက နဂါးကြီးတစ်ကောင်လို ကျွန်မကို ဝါးမြိုဖို့ ကြောင်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ အဝေးကို ပြေးခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်ရောက်တော့ ကြုံရာ ကားတစ်စီးကို တားပြီး မြို့ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ ဒီမြို့ကနေ ဝေးရာမှာ နေထိုင်နေတာ တစ်နှစ်ရှိပါပြီ။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နေရတယ်။ သတင်းစာထဲမှာ ဖေဖေနဲ့ ဒေါ်ခင်အုန်းမာတို့ရဲ့ အိမ်ကြီး အသိမ်းခံလိုက်ရတဲ့ သတင်းကို ဖတ်လိုက်ရတယ်။ ဒေါ်ခင်အုန်းမာက ဖေဖေ့ကို ထားခဲ့ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံး ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာတဲ့။ ဖေဖေကတော့ အခု လမ်းဘေးမှာ ဖျားနာပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။
ကျွန်မ ဖေဖေ့ဆီကို ပြန်မသွားခဲ့ဘူး။ ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အရမ်းကို မြင့်မြတ်လွန်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတစ်လေ ညဘက်တွေမှာ ဖေဖေ ကျွန်မကို ချော့သိပ်ခဲ့တဲ့ သီချင်းသံတွေကို ကြားယောင်ပြီး နိုးလာတတ်တယ်။ အဲဒီအခါတိုင်း ကျွန်မ ငိုမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်ရည်တွေက လွမ်းလို့ ကျတဲ့ မျက်ရည်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ပေးခဲ့မိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေအတွက် နောင်တရလို့ ကျတဲ့ မျက်ရည်တွေပါ။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ အချစ်က အောင်နိုင်မသွားခဲ့ဘူး။ နောင်တတွေကလည်း ဘာကိုမှ ပြန်မပြင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... တစ်ခါတစ်လေမှာ ကိုယ် အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူတွေဟာ ကိုယ့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲထဲကို တွန်းချမယ့်သူတွေ ဖြစ်နေတတ်တာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - သွေးသားရင်းနှီးမှုဆိုသည်မှာ ယုံကြည်မှုအတွက် အာမခံချက်မဟုတ်ဘဲ၊ တခါတရံ အနီးကပ်ဆုံးသူ၏ သစ္စာဖောက်မှုသည်သာ အဆိပ်အတောက်အဖြစ်ဆုံး ဖြစ်တတ်သည်။