အိမ်ထောင်မကျခင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရသူ
အိမ်ထောင်မကျခင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရသူ
မိုးရေစက်တွေ ပြတင်းမှန်ပေါ်မှာ တဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ စတင်ပြီး အရောင်ပြောင်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ နာမည်က သန္တာ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အကြီးတန်းစာရင်းကိုင်တစ်ယောက်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ရပ်တည်နေနိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မဘေးနားမှာတော့ ကျွန်မ အသက်ထက်မက ချစ်ရတဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်လို့ ယုံကြည်ထားတဲ့ မင်းထက် ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ မင်းထက်က ကျွန်မထက် အသက်နှစ်နှစ်ကြီးပြီး ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ကျော်ကာလအတွင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အစွမ်းကုန် နားလည်ပေးခဲ့ကြတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။
အဲဒီနေ့ညက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် မင်းထက်ရဲ့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ ရှိနေခဲ့ကြတယ်။ မိုးသံတွေကြားမှာ မင်းထက်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နားစည်ထဲမှာ တိုးတိုးညင်ညင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။ "သန္တာ... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူးနော်၊ မင်းက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အရာအားလုံးပဲ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်က သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအတွက် သစ္စာတရားတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်မ ကျိန်ဆိုရဲလောက်အောင်ကို ယုံကြည်ခဲ့မိတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အဲဒီ "အယုံလွယ်မှု" ပါပဲ။ ချစ်သူဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သူ့လက်ထဲ အပ်နှံထားခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိသလောက်ကို ပွင့်လင်းခဲ့ကြတာ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက ပန်းခင်းလမ်းလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီပန်းခင်းလမ်းရဲ့အဆုံးမှာ ချောက်ကမ်းပါးကြီး ရှိနေမယ်လို့ ကျွန်မ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ "မကြာခင် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်လေ" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မတို့ကြားမှာ နေ့စဉ်ပြောဖြစ်တဲ့ စကားတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မကလည်း မိဘတွေရဲ့ အလိုကျ နေထိုင်တတ်တဲ့ သမီးလိမ္မာတစ်ယောက်မို့ မင်းထက်နဲ့ပတ်သက်ရင် လူကြီးတွေကို အသိပေးဖို့ အမြဲတိုက်တွန်းခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ "အလုပ်တွေ အဆင်ပြေအောင် အရင်လုပ်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ လူကြီးချင်း လာပြောမယ်" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝပျက်ခြင်းရဲ့ အစဦး ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးခြားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ စဖြစ်လာပါတယ်။ အစားအသောက် ပျက်လာတယ်၊ မနက်မိုးလင်းရင် မူးဝေအော့အန်ချင်လာတယ်။ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို သိလိုက်တဲ့နေ့က ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်နေခဲ့တာ။ ဆေးဆိုင်ကနေ ဝယ်လာတဲ့ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတံလေးပေါ်မှာ နီရဲနေတဲ့ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခဏချင်း ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကြောက်စိတ်၊ ဝမ်းသာစိတ်နဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ကြားက ကျွန်မ ပထမဆုံး သတိရလိုက်တာက မင်းထက်ကိုပါ။
"မင်းထက်... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" လို့ ကျွန်မ ဖုန်းထဲကနေ တုန်တုန်ရင်ရင် ပြောလိုက်တဲ့အခါ တစ်ဖက်ကနေ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားမှုက ကျွန်မရဲ့ ရင်ကို ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ "သန္တာ... မင်း သေချာလို့လား" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ မေးခွန်းက နွေးထွေးမှုထက် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုတွေ ပိုများနေသလိုပဲ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး မင်းထက်က ကျွန်မနဲ့ တွေ့ဖို့ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးပြီး ရှောင်ဖယ်လာခဲ့ပါတယ်။ "ကိုယ် အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေလို့၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး၊ လူကြီးတွေကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ စဉ်းစားနေလို့" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက်တွေ လျော့နည်းလာစေတဲ့ အဆိပ်ခွက်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို သူ မကိုင်တော့ဘူး။ ကနေ ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကိုတော့ "" ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ တစ်ခါတလေမှ "အင်း... ကိုယ် သိပြီ" ဆိုတဲ့ စဉ်းစားရခက်တဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ပဲ ပို့တတ်တော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ လောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီ ကိုယ်ဝန်စစ်ဆေးတံလေးက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေကိုပါ သတ်ဖြတ်နေသလို ခံစားလာရပါတယ်။
သတင်းက ဖုံးမရဖိမရဘဲ ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကြားမှာ တီးတိုးတီးတိုးနဲ့ ကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့လာတယ်။ "သန္တာက အိမ်ထောင်မရှိဘဲ ဗိုက်ကြီးနေတာတဲ့" ဆိုတဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ ဌာနမှူးက ကျွန်မကို ခေါ်တွေ့ပြီး အလုပ်ကနေ နုတ်ထွက်ဖို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး ဖိအားပေးလာခဲ့ပါတယ်။ "ကုမ္ပဏီရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ရမယ်" တဲ့လေ။ ကျွန်မ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစား တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်က မျက်စိရှေ့တင် ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။
ဒါထက် ပိုဆိုးတာက ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေပါ။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့က ဖေဖေက ကျွန်မကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်တဲ့ အသံဟာ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ "ငါတို့ မျက်နှာကိုမှ မထောက်၊ နင် ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ရသလား" ဆိုတဲ့ မေမေ့ရဲ့ ငိုသံက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို
အဲဒီညက ကျွန်မ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မင်းထက်ကို ဖုန်းခေါ်နေခဲ့မိတယ်။ အကြိမ်ပေါင်း တစ်ရာမက ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဖက်က ဖုန်းစက်ပိတ်ထားတယ် ဆိုတဲ့ အသံပဲ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ မိသားစုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်ရသူကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ လမ်းမပေါ်က မီးရောင်တွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ အစွန့်ပစ်ခံ လူပိုတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း "မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သားလေးရယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိရင်း ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက မိုးရေတွေနဲ့အတူ ရောနှောစီးကျနေခဲ့ပါတယ်။
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အထိ ကျွန်မဟာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးမှာ ခိုကပ်နေခဲ့ရတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချပြီး မင်းထက်ရဲ့ အိမ်ကို လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ့အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို အသက်ရှူရပ်သွားစေခဲ့တယ်။ မင်းထက်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ မင်္ဂလာကားတွေ ဆိုက်ထားတယ်၊ မင်္ဂလာသတင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပန်းအိုးတွေ ရှိနေတယ်။ မင်းထက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ အိမ်ထဲက ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်မ သူ့ဆီကို ပြေးသွားပြီး "မင်းထက်... ရှင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" လို့ အော်မေးလိုက်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို မသိသလိုမျိုး ကြည့်နေခဲ့တယ်။ "ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို လာပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့" လို့ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ဘေးနားက အမျိုးသမီးက "မင်းထက်... ဒါ ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို ရူးနှမ်းနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ပုံဖော်ပြီး မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကျည်းမှုတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မကို ကြက်သေ သေသွားစေခဲ့တယ်။
"သန္တာ... နင့်မှာရှိတဲ့ ကိုယ်ဝန်က ငါ့ကလေး မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ့မိဘတွေကို ပြောထားပြီးပြီ။ နင် တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်လို့ ငါ နင့်ကို ပစ်ခဲ့တာဆိုပြီး လူတိုင်းကို ငါ သက်သေပြခဲ့ပြီးပြီ။ နင့်ကို ငါပေးထားတဲ့ ချက်လက်မှတ်တုတွေနဲ့ နင် ငါ့ဆီက ငွေညှစ်နေတယ်လို့လည်း ရဲတိုင်ထားတယ်။ အခု ချက်ချင်း ထွက်မသွားရင် နင့်ကို ဖမ်းခိုင်းရလိမ့်မယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူသားက ကျွန်မကို ချောက်ထဲ တွန်းချရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကိုပါ မြေမြှုပ်ပစ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ယူရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မဟာ သူနဲ့ အတူရှိခဲ့တဲ့ သက်သေတွေ ပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက မှတ်တမ်းတွေ အားလုံးကို သူက ဟက်ကာတစ်ယောက်နဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာကို အဲဒီတော့မှ သိလိုက်ရပါတော့တယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်က တော်တော်လေး ပူနေပါပြီ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးက အဆောင်ခန်းလေးတစ်ခုမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတယ်။ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်လို့ မရတော့တဲ့အတွက် အဝတ်လျှော်၊ မီးပူတိုက်တဲ့ အလုပ်ကိုပဲ တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ပြီး ဝမ်းရေးကို ဖြေရှင်းနေရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကတော့ ကျွန်မကို အခုထက်ထိ အဆက်အသွယ် မလုပ်ကြသေးသလို၊ မင်းထက်ကတော့ သူ့ရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပျော်ရွှင်စွာ ရှင်သန်နေဆဲပါ။
ညနက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်သွေးလေး ဗိုက်ထဲက ကန်တာကို ခံစားမိတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးရမလို ငိုရမလို ဖြစ်မိတယ်။ ဒီကလေးက ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် အရင်းအနှီးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို ဆက်လက် ရှင်သန်စေမယ့် မျှော်လင့်ချက်လား ဆိုတာ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ မင်းထက် ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အသားထဲမှာ စွဲနေပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို လက်စားချေဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတာက ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို ထပ်ပြီး အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေသလို ဖြစ်နေမှာမို့လို့ပါ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝပျက်သွားခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပျက်အစီးတွေကြားကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ "အချစ်" ဆိုတာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ယုံကြည်ရမယ့် အရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်ဘဲ တခြားသူကို အစွမ်းကုန် ပုံအောပြီး ချစ်မိတဲ့အခါ ရလာမယ့် ရလဒ်ကတော့ ဒီလို ကျိုးပျက်နေတဲ့ ဘဝ
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးသွားစေရန် ခွင့်ပြုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုခိုင်မာလာစေရန် တည်ဆောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သင့်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေခြင်းနှင့် တူညီတတ်ပါသည်။