မျက်နှာကိုပြပြီး မကောင်းတာလုပ်စားတဲ့ မိန်းမ
မျက်နှာကိုပြပြီး မကောင်းတာလုပ်စားတဲ့ မိန်းမ
မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်နှာပေါ်မှာ လိမ်းကျံထားတဲ့ မိတ်ကပ်တွေက ထူထဲလွန်းလို့ ကျွန်မရဲ့ တကယ့်အရေပြား ဘယ်လိုအရောင်ရှိလဲဆိုတာတောင် မေ့ချင်စမ်းချင်ရှိလှပြီ။ နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲကို ဆိုးလိုက်တဲ့အခါ မှန်ထဲက မိန်းမက ပိုပြီး တောက်ပလာသလိုလို၊ ပိုပြီး ရဲတင်းလာသလိုလို။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အသက်မဲ့နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နိုင်တယ်။
“လှတယ်... ဟန်နီ။ ဒီညလည်း မင်းက အားလုံးရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ဦးမှာပဲ။”
မင်းခန့်ရဲ့ လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို အသာအယာ ကျရောက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ အထိအတွေ့က နွေးထွေးသယောင်ရှိပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ရေခဲတုံးတစ်ခု ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျလာသလို ခံစားရတယ်။ မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အရှင်သခင်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အမှောင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားတဲ့သူ။ ကျွန်မတို့ စတွေ့တုန်းက သူဟာ နူးညံ့တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ အလှအပကို သူက မြတ်နိုးတယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီမြတ်နိုးမှုဆိုတာက စီးပွားရေးတစ်ခုရဲ့ အရင်းအနှီးဖြစ်လာခဲ့တယ်။
“ဒီည တွေ့ရမယ့်သူက ကုမ္ပဏီအတွက် သိပ်အရေးကြီးတယ်။ ဟန်နီ သိတယ်မလား... ကိုယ့်လုပ်ငန်းတွေ အဆင်ပြေမှ ငါတို့ အနာဂတ်က စိတ်ချရမှာ။”
သူ့စကားတွေက အမြဲတမ်း တစ်ပုံစံတည်း။ ‘ငါတို့အနာဂတ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ သူက ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်မမှာကလည်း သူကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ။ မိဘမဲ့တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ ကျွန်မအတွက် မင်းခန့်ရဲ့ အချစ်က တစ်ခုတည်းသော တွယ်ရာဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူခိုင်းသမျှ၊ သူစေသမျှကို ငြင်းဆန်ဖို့ ခွန်အားမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ရည်၊ ကျွန်မရဲ့ အပြုံး၊ ကျွန်မရဲ့ ညို့ယူနိုင်စွမ်းတွေကို သုံးပြီး သူ့အတွက် လမ်းခင်းပေးရတာကို သူက ‘ကူညီတာ’ လို့ အမည်တပ်တယ်။
“ကျွန်မ... ဒီလိုမျိုးကြီး ထပ်မသွားချင်တော့ဘူး မင်းခန့်။ လူတွေက ကျွန်မကို ဘယ်လိုကြည့်နေကြလဲ သိလား။ သူတို့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မက မျက်နှာကိုရောင်းပြီး စားနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လိုပဲ။”
ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျွန်မလက်ကလေးတွေကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ဘယ်သူက ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်စမ်းပါနဲ့ ဟန်နီရယ်။ ကိုယ် သိရင် ပြီးတာပဲလေ။ မင်းက ကိုယ့်အတွက် အဖိုးတန်ဆုံးပဲ။ ခဏလေးပါ... အခြေအနေတွေ အဆင်ပြေသွားရင် ကိုယ်တို့ ဒီလောကကနေ ထွက်သွားကြမယ်။ ဟုတ်ပြီလား?”
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရိုးသားပုံပေါက်လွန်းလို့ ကျွန်မ ထပ်ပြီး ယုံကြည်မိပြန်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ငတ်မွတ်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ဟာ အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ပျားရည်ကိုတောင် အငမ်းမရ သောက်မိတတ်ကြတာပဲ မဟုတ်လား။
ညစာစားပွဲက ခမ်းနားထည်ဝါလွန်းတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ။ လေထုထဲမှာ ဈေးကြီးတဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေနဲ့ ဝိုင်နံ့တွေ ရောယှက်နေတယ်။ ကျွန်မကတော့ မင်းခန့်ရဲ့ ဘေးမှာ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ပြုံးပြနေရတယ်။ မင်းခန့်နဲ့ စီးပွားရေးအရ ပတ်သက်နေတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်မကို တဏှာမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို ခံစားရတယ်။ မင်းခန့်ကတော့ အဲဒါကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မကို အဲဒီလူနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးအောင် တိုက်တွန်းနေသေးတယ်။
“ဦးလေးကြီးနဲ့ ဟန်နီက စကားပြောလို့ ကောင်းသားပဲ။ ကိုယ် ဟိုဘက်မှာ ခဏသွား စကားပြောလိုက်ဦးမယ်။”
မင်းခန့်က ကျွန်မကို အဲဒီလူကြီးဘေးမှာ ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းဗုန်းလဲနေတဲ့ ခံစားချက်ကြီးကို သူ မသိတာလား၊ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။ တစ်ညလုံး ကျွန်မ အဲဒီလူကြီးရဲ့ အနှိုက်အချွတ် စကားတွေကို နားထောင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို သူ အသာအယာ ကိုင်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ ‘ငါတို့အနာဂတ်’ ဆိုတဲ့ စကားကို ပြန်ကြားယောင်ပြီး ကျွန်မ အံကြိတ်ထားလိုက်တယ်။
အိမ်အပြန် ကားပေါ်မှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေကြတယ်။ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ လမ်းဘေးမီးတိုင်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျမိတယ်။
“ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ ဟန်နီ။ ကိုယ်တို့ အလုပ်ဖြစ်သွားပြီပဲ။ သူက ကိုယ့်ကို ကန်ထရိုက်ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီ။”
မင်းခန့်ရဲ့ အသံမှာ ဝမ်းသာအားရမှုတွေ ပါနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို သူ တစ်စက်ကလေးမှ မခံစားရဘူးလား။
“ရှင် ပျော်နေတာလား? ကျွန်မကို အဲဒီလူကြီးက ဘယ်လိုကိုင်တွယ်နေလဲဆိုတာ ရှင် မြင်ရဲ့သားနဲ့။ ရှင်က ကျွန်မကို ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ လှေကားထစ်တစ်ခုလို သုံးနေတာလား?”
မင်းခန့်က ကားကို လမ်းဘေးမှာ ထိုးရပ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ နူးညံ့မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အေးစက်မှုတွေ ဝင်ရောက်လာတယ်။
“မင်းက ဘာလဲ? မင်းမှာ ဘာပညာရှိလို့လဲ? ဒီမျက်နှာလေး တစ်ခုပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား။ ငါ မရှိရင် မင်းက လမ်းဘေးမှာ တောင်းစားနေရမယ့် မိန်းမ။ ငါက မင်းကို အဆင့်အတန်းရှိရှိ ထားပေးထားတာကို ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ။ မင်းလုပ်နေတာတွေက ငါ့အတွက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ဗိုက်ထဲ ရောက်လာမယ့် အစာအတွက်လည်း ပါတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။”
သူ့စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီညက ကျွန်မတို့ကြားမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူကပဲ ပြန်ပြီး ချော့တော့ ကျွန်မကပဲ ပြန်ပြီး ပျော့ပြောင်းသွားရပြန်တယ်။ ဒါဟာ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ သံသရာတစ်ခုမှန်း သိပေမဲ့လည်း ကျွန်မ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
လတွေ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ နာမည်က လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ မကောင်းသတင်းနဲ့ ကျော်ကြားလာတယ်။ ‘မင်းခန့်ရဲ့ အရုပ်မ’၊ ‘မျက်နှာကိုပြပြီး ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပေးတဲ့ မိန်းမ’ စသဖြင့်ပေါ့။ ကျွန်မ ဘယ်ကိုသွားသွား လူတွေရဲ့ ကွယ်ရာမှာ တီးတိုးပြောတာတွေကို ကြားနေရတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို မသိတဲ့နံပါတ်တွေကနေ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ ကမ်းလှမ်းမှုတွေ ရောက်လာတာပဲ။
မင်းခန့်ကို ကျွန်မ ဒါတွေအကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါ သူက ဂရုမစိုက်ဖို့ပဲ ပြောတယ်။ သူက ပိုပြီး အလုပ်များလာတယ်။ အရင်လို ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ တစ်ခါတလေဆို သူ ညဘက် အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ ‘’ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာတဲ့ က ဘားလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်တွေ မနည်းတော့ဘူး။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ လပ်တော့ပ်ထဲမှာ ဖိုင်တွဲတစ်ခုရှိနေတယ်။ အဲဒီဖိုင်တွဲထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ကျွန်မ တခြားလူကြီးတွေနဲ့ စကားပြောနေတဲ့ ပုံတွေ၊ ပြီးတော့... ကျွန်မ မသိဘဲ ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေ။ အဲဒီဗီဒီယိုတွေထဲမှာ ကျွန်မက အားနည်းနေတဲ့ ပုံစံမျိုး၊ တစ်ဖက်လူကို ညို့ယူနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် တည်းဖြတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့်
“ဟန်နီ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
သူ့အသံက အေးစက်လွန်းတယ်။ ကျွန်မက လပ်တော့ပ်မျက်နှာပြင်ကို သူ့ဘက် လှည့်ပြလိုက်တယ်။
“ဒါတွေက ဘာလဲ မင်းခန့်? ရှင် ဘာလို့ ဒါတွေကို လုပ်ထားတာလဲ?”
မင်းခန့်က မထုံတံတေး ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ရုပ်ဆိုးလွန်းတဲ့ အပြုံးမျိုး။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ အာမခံချက်လေ။ မင်း ငါ့နားက ထွက်သွားချင်တဲ့ အချိန်ကျရင် သုံးဖို့ပေါ့။ မင်းရဲ့ ဒီ ‘လှပတဲ့ မျက်နှာ’ က လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက် ပျံ့နှံ့သွားမလဲဆိုတာ မင်း စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား?”
ကျွန်မ ကြက်သီးတွေ ထသွားတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာလား။
“ရှင်... ရှင် လူမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို သိပ်ချစ်ခဲ့တာ။”
“အချစ်? အချစ်ဆိုတာ အသုံးချလို့ရတဲ့ အထိပဲ တန်ဖိုးရှိတာ ဟန်နီ။ အခုတော့ မင်းက နည်းနည်း ရိုးအီလာပြီ။ လူတွေက မင်းအကြောင်း အကုန်သိနေကြပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးက ကျသွားပြီလေ။”
သူ့စကားတစ်လုံးချင်းစီက ကျွန်မကို သတ်နေသလိုပဲ။
မင်းခန့်က ကျွန်မကို အပြင်ထပ်မထွက်ဖို့ ပိတ်ပင်ထားတယ်။ ကျွန်မကို အိမ်ထဲမှာပဲ ချုပ်လှောင်ထားပြီး သူကတော့ အပြင်မှာ ပျော်ပါးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကိုလည်း သူ သိမ်းထားလိုက်တယ်။ ကျွန်မဟာ လှပတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်ကလေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အရှုံးမပေးချင်ဘူး။ မင်းခန့်ရဲ့ ဗီဒီယိုတွေ၊ မှတ်တမ်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ မင်းခန့် အိမ်ကို အရက်မူးပြီး ပြန်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ဆံပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို ခိုးယူပြီး စစ်ဆေးမိတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ ဘဝကို ပြောင်းလဲစေမယ့် အမှန်တရားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
မင်းခန့်မှာ တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ကျွန်မထက် အများကြီး ငယ်သေးသလို၊ ကျွန်မနဲ့လည်း ရုပ်ချင်း ဆင်တူတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပြောထားတဲ့ စာတွေကို ဖတ်ကြည့်တော့ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ မင်းခန့်က အဲဒီမိန်းကလေးကို ကျွန်မရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ ‘အဟောင်းကို အပြတ်ရှင်းပြီးရင် မင်းကို ငါ အဆင့်မြင့်မြင့် ထားပေးမယ်’ တဲ့။
ပြီးတော့ နောက်ထပ် တစ်ခု။ ကျွန်မကို ‘မျက်နှာကိုပြပြီး မကောင်းတာလုပ်စားတဲ့ မိန်းမ’ လို့ သတင်းလွှင့်ခဲ့တာဟာ တခြားသူမဟုတ်ဘူး... မင်းခန့် ကိုယ်တိုင်ပဲ။ သူက ကျွန်မကို လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ဖယ်ထုတ်လိုက်မှ ကျွန်မက သူ့အပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရမယ်ဆိုတာကို သူ သိနေတာ။ သူက ကျွန်မကို စနစ်တကျနဲ့ ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။
ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျွန်မ
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ စိတ်ကူးတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ သူ့ကို သတ်တာထက် ပိုပြီး နာကျင်အောင် လုပ်လို့ရတယ်။ ကျွန်မ မင်းခန့်ရဲ့ ဖုန်းထဲကနေ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်တွေဆီကို သူ ခိုးယူထားတဲ့ အချက်အလက်တွေ၊ သူ တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ လိမ်လည်ထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို အကုန် ပို့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဗီဒီယိုတွေကိုလည်း အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မဟာ ‘မျက်နှာကိုပြပြီး မကောင်းတာလုပ်စားတဲ့ မိန်းမ’ အဖြစ်ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုန်းထွက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ကြီးမားလွန်းပါတယ်။
မိုးလင်းခါနီးအချိန်မှာ ကျွန်မ အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ပါလာတာကတော့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပါတဲ့ တစ်ခုပဲ။ လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း မနက်ခင်း လေအေးအေးကို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မိတ်ကပ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေကြောင့် အရောင်ဆိုးထားတာတွေ အကုန် ပျက်ကုန်ပြီ။
မင်းခန့် နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ ဘာမှမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက သူ့ကို တရားစွဲကြလိမ့်မယ်။ သူ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လက်နက်တွေက အခုတော့ သူ့ကို ပြန်ပြီး သတ်ဖြတ်မယ့် ဓားတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။
ကျွန်မ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထားခဲ့တဲ့ စာလေးကို သူ ဖတ်မိမှာပါ။ ‘ရှင်က ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကို သုံးပြီး လူတွေကို လှည့်စားခဲ့တယ်၊ အခုတော့ အဲဒီမျက်နှာကပဲ ရှင့်ကို ပြန်ပြီး သတ်လိုက်ပြီ’ လို့။
ကျွန်မ ကားဂိတ်တစ်ခုမှာ ထိုင်နေရင်း ဘေးက မှန်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မှန်ထဲက မိန်းမက လှမနေတော့ဘူး။ မျက်အိတ်တွေ ဖောင်းနေပြီး၊ ဖြူဖျော့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အသက်ဝင်မှု အစအနလေးတွေ ပြန်တွေ့နေရပြီ။
ကျွန်မ ဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ ကျွန်မ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ရဲ့ အရုပ်မှ အဖြစ်မခံတော့ဘူး။ လူတွေက ကျွန်မကို ‘မကောင်းတဲ့မိန်းမ’ လို့ ဆက်ပြီး သတ်မှတ်ချင် သတ်မှတ်ကြပါစေ။ ကျွန်မအတွက်တော့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ပြန်ရှာတွေ့ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။
အချစ်ဆိုတဲ့ အမည်နာမအောက်မှာ ကျွန်မကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ နှောင်ကြိုးတွေကို ကျွန်မ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ။ နာကျင်မှုတွေကတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ။ အမာရွတ်တွေကလည်း ကျန်နေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမာရွတ်တွေက ကျွန်မ ဘယ်လောက်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့လဲဆိုတာရဲ့ သက်သေတွေပဲပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ‘မျက်နှာ’ နဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ ‘နှလုံးသား’ နဲ့ ပြန်ပြီး စတင်ပါတော့မယ်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ချုပ်ကိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်မိမိ တန်ဖိုးမထားဘဲ သူတစ်ပါးအလိုကျ ဖန်တီးယူထားသော အလှတရားသည် တစ်နေ့တွင် မိမိကိုပြန်လည်လောင်မြိုက်စေမည့် မီးလျှံသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။