ရောင်းစားခံရတဲ့ မိန်းမပျို
ရောင်းစားခံရတဲ့ မိန်းမပျို
အရောင်မှိန်ပျပျ လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းကို့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ နွေးထွေးလွန်းလို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မအတွက် အလုံခြုံဆုံးနေရာတစ်ခုလို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မက ရန်ကုန်မြို့ကြီးရဲ့ ဆူညံသံတွေကြားမှာ အဖော်မဲ့နေတဲ့ ရွာသူမလေးတစ်ယောက်ပါ။ မင်းကိုနဲ့ တွေ့တော့မှ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှုတွေဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို အရောင်စုံလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ဂရုစိုက်တတ်သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အလိုမကျမှုတွေကို သည်းခံပေးတတ်သူ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ဆွဲပေးခဲ့သူပေါ့။
"သန္တာ... ကိုယ်တို့ ရွာကို ပြန်ကြရအောင်။ ဒီမှာ မိန်းမတစ်ယောက်တည်း ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေတာ ကြည့်ပြီး ကိုယ် စိတ်မကောင်းဘူး။ ကိုယ်တို့ တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားကြမယ် မဟုတ်လား" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့။ သူ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်မှာ ဘယ်လို ထောင်ချောက်မျိုး ခင်းထားမလဲဆိုတာ ကျွန်မလို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါ့မလဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အားကိုးလိုစိတ်ပဲ။ ဘဝမှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်လာရတဲ့ အချိန်တွေ များလာတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းပြပေးရင်၊ နွေးထွေးမှုပေးရင် အဲဒီလူကိုပဲ တစ်လောကလုံးလို့ သတ်မှတ်မိတတ်ကြတယ် မဟုတ်လား။
ကျွန်မ မင်းကို့ကို ချစ်ခဲ့တာထက် ပိုပြီးတော့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ပြန်ပတ်မယ့် ကြိုးတစ်စ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက သုံးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာက လူတစ်ယောက်ကို အကဲခတ်ဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ။ ကျွန်မ သူ့အတွက်ဆိုရင် အသက်တောင် ပေးဝဲံ့တဲ့အထိ ရူးသွပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ မျက်စိကန်းတတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားက မှန်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက ကောက်ကျစ်မှုတွေကို မမြင်ဘဲ၊ ဟန်ဆောင်မှုတွေကိုပဲ အလှတရားလို့ ထင်မှတ်ခဲ့မိတာပါ။
မိုးအေးအေးနဲ့ ညတစ်ညမှာ မင်းကိုက ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလိုပဲ။ "သန္တာ... ကိုယ်တို့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရပြီ။ နယ်စပ်မှာ အလုပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ လစာကလည်း အခုရနေတာထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုရမယ်။ နှစ်နှစ်လောက်ပဲ သွားလုပ်လိုက်ရင် ကိုယ်တို့ ရွာမှာ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းနဲ့ နေနိုင်ပြီ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ စကားတွေက အားတက်စရာ ကောင်းသလောက် ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကျွန်မ မငြင်းရက်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အတိတ်က ကြွေးမြီတွေ၊ သူ့ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို ကျွန်မကပဲ ကူညီဖြေရှင်းပေးချင်ခဲ့တာ။ "ကိုကို သဘောပဲလေ... သန္တာက ကိုကို့နောက်မှာ အမြဲရှိနေမှာပါ" လို့ ကျွန်မ ပြန်ပြောခဲ့မိတဲ့ စကားက ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။
ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ ရက်တွေမှာ မင်းကိုဟာ ဖုန်းကို တချိန်လုံး ကိုင်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မ အနားရောက်ရင် ဖုန်းကို မှောက်ထားတတ်သလို၊ တစ်ခါတလေ ဖုန်းဝင်လာရင် အဝေးကို ထွက်ပြီး စကားပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို မသင်္ကာစိတ် မဝင်ခဲ့ဘူး။ အလုပ်ကိစ္စတွေမို့လို့ ရှုပ်နေတာနေမှာပါလို့ပဲ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ကို ပေးပို့ခဲ့တဲ့ စာတိုလေးတွေ၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို သူက "" ပြပြီး ပြန်မဖြေတာတွေ၊ ဖုန်းကို တမင် စက်ပိတ်ထားတာတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အလုပ်များနေတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ပဲ သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးခဲ့မိတယ်။ ချစ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုကို ခံရတာထက် သူ ကျွန်မကို မချစ်တော့မှာကိုပဲ ပိုကြောက်နေခဲ့တာ။
ခရီးစထွက်တဲ့နေ့မှာ ရာသီဥတုက အုံ့မှိုင်းနေတယ်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတာက နိမိတ်မကောင်းသလိုပဲ။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မ သူ့ပခုံးကို မှီထားမိတယ်။ သူကတော့ ခါတိုင်းလို ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်မပေးတော့ဘူး။ မျက်လုံးတွေက မှန်ပြတင်းပြင်ပကိုပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေက တုန်ယင်နေသလို ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ "ကိုကို... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" လို့ မေးတော့ သူက အေးစက်စက် အကြည့်နဲ့ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ပင်ပန်းလို့ပါ" လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူနေပေမဲ့ သူ့ကို ယုံကြည်ရမယ်ဆိုတဲ့ အသိကပဲ စိုးမိုးနေခဲ့တယ်။
နယ်စပ်မြို့လေးကို ရောက်တော့ ကျွန်မတို့ တည်းခိုခန်း အစုတ်လေးတစ်ခုမှာ နားကြတယ်။ မင်းကိုက အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မကိုတော့ "
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ မင်းကိုက ကျွန်မကို မြို့စွန်က အိမ်ကြီးတစ်လုံးဆီ ခေါ်သွားတယ်။ အဲဒီအိမ်က ခြံစည်းရိုးတွေ မြင့်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေတယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ ဝတုတ်တုတ်နဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်မကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်မရဲ့ ကျောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေတယ်။ "ဒါက ငါပြောတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။ အသားအရေကလည်း လှ၊ အရွယ်ကလည်း ကောင်းတုန်းဆိုတော့ ဈေးကောင်းရမှာပါ" လို့ အဲဒီအမျိုးသမီးကြီးက ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မ မင်းကို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘူး။ သူက အဲဒီအမျိုးသမီးကြီးဆီက ပိုက်ဆံအထုပ်ကြီးကို ယူပြီး ကျောခိုင်းထွက်သွားဖို့ ပြင်နေပြီ။ "ကိုကို... ကိုကို... ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ" လို့ အော်ဟစ်မေးမြန်းရင်း သူ့အင်္ကျီစကို ဆွဲထားမိတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အကြမ်းပတမ်း ဖယ်ချလိုက်တယ်။ "ငါ့မှာ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာ နင်သိတယ် မဟုတ်လား သန္တာ။ နင် ငါ့ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် ဒါလေးတော့ ပေးဆပ်သင့်တာပေါ့။ ဟိုမှာ နင် အလုပ်လုပ်ရင်း ပိုက်ဆံရှာလို့ ရပါတယ်။ ငါ ကြွေးတွေ ကျေရင် နင့်ကို ပြန်လာခေါ်ပါ့မယ်" တဲ့။
အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်မကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ရောင်းစားလိုက်ပြီ။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေပေမဲ့ သူကတော့ နောက်လှည့်တောင် မကြည့်ဘဲ အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ထွက်သွားတဲ့ နောက်ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေအားလုံးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင်
မှောင်မည်းနေတဲ့
ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းလေးက ဘေးမှာ ကျန်နေသေးတယ်။ မင်းကို့ဆီ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်မိတယ်။ "ရှင် ကျွန်မကို သတ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ အခုတော့ ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် ငရဲထဲ ပို့လိုက်ပြီ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ရှင့်ရဲ့ နောင်တတွေက ရှင့်ကို ပြန်သတ်ပါစေ" လို့။ ခဏအကြာမှာ "" ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဘာအကြောင်းပြန်ချက်မှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ အဲဒါကပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး ပတ်သက်မှုပေါ့။ သူကတော့ ကျွန်မကို ရောင်းစားပြီးရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုဒဏ်ရာနဲ့တင် တစ်သက်လုံး သေလူလို ရှင်သန်နေရတော့မှာပါ။
နံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ မှန်အစုတ်လေးထဲက ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေ ကြောင့် ဖောင်းအစ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာလေး။ ဒီမိန်းကလေးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ "အချစ်" ဆိုတဲ့ အမည်နာမအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ခဲ့မိတာ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ ရောင်းစားခံရတဲ့ မိန်းမပျိုတစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ အရပ်ဒေသမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဇာတ်ခုံကတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေကတော့ မပြီးဆုံးနိုင်သေးဘူး။ ညတိုင်း ညတိုင်း ကျွန်မကို လာရောက် စော်ကားကြမယ့် လူစိမ်းတွေရဲ့ အနံ့အသက်တွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ မင်းကို့ရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိဦးမှာပါ။ အဲဒီမျက်နှာက ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြောက်ရဆုံး ဘီလူးတစ်ကောင်ရဲ့ မျက်နှာပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ တကယ်တော့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ပါ။ လှပလွန်းလို့ နမ်းရှိုက်မိတဲ့အခါမှ ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားတတ်တဲ့ အဆိပ်ပန်းပေါ့။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကို ကိုယ်တိုင် ကြိုးကွင်းစွပ်ခြင်းနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ မျက်စိကန်းတတ်ပေမဲ့ အသိဉာဏ်ကိုတော့ ကန်းမသွားပါစေနဲ့။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ တစ်ခါပဲ ပေးသင့်တဲ့အရာဖြစ်ပြီး၊ အမှားတစ်ခုကြောင့် သင့်ဘဝတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။