ထမင်းတနပ်ရဲ့ ကျေးဇူး

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်သို့ ဒေါသတကြီး ခုန်ဆင်းနေကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညမှောင်မှောင်တွင် လမ်းမီးတိုင်အချို့၏ ဝါကျင်ကျင်အလင်းရောင်သည် မိုးရေထဲတွင် ဝေဝါးနေသည်။ ကိုမျိုး၏ ဖိနပ်အစုတ်လေးသည် ရွှံ့ဗွက်အိုင်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတိုင်း ခြေဖျားမှတစ်ဆင့် အေးစိမ့်မှုက နှလုံးသားအထိ တိုးဝင်လာသည်။ ဝမ်းခေါင်းအတွင်းမှ တစီစီမြည်သံသည် မိုးခြိမ်းသံထက်ပင် ပို၍ကျယ်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ ဆာလောင်မှု၏ အသံဖြစ်သည်။ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို အငတ်ဘေးက ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေသည့် အချိန်မျိုးတွင် လူတစ်ယောက်၏ အတွေးအာရုံတို့သည် ထမင်းနံ့သင်းသင်းလေးဆီသို့သာ ဦးတည်နေတတ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူသည် တိုက်ပုံအင်္ကျီနှင့် ဟိတ်ဟန်အပြည့်ရှိခဲ့သော ကုန်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မိုးရေထဲ၌ ခိုကိုးရာမဲ့နေသည့် အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။

လမ်းထောင့်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး၏ အမိုးစွန်းအောက်တွင် သူ ခဏတာ ခိုလှုံလိုက်သည်။ ထိုဆိုင်လေး၏ အတွင်းဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဟင်းနံ့များက သူ့နှာခေါင်းကို လာရောက်ကျီစယ်နေသည်။ ဆိုင်ရှင်အဖိုးအိုသည် မီးခိုးတိတ်တိတ်ထွက်နေသော ဒယ်အိုးကို မွှေနှောက်ရင်း မိုးရေထဲက လူရိပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ကိုမျိုးသည် မိမိ၏ အိတ်ကပ်ကို စမ်းသပ်မိသည်။ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ဖုန်စအချို့နှင့် စုတ်ပြတ်နေသော စက္ကူအပိုင်းအစအချို့သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မာန်မာနသည် ဆာလောင်မှုအောက်တွင် ဒူးထောက်နေရပြီဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်သည် ဗိုက်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီး၏ တရားဓမ္မများကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ သူနားလည်သည်မှာ ဆန်စေ့၏ တန်ဖိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်ဇွန်း၏ နွေးထွေးမှုသာ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်အဖိုးအို ဦးသောင်းသည် ခါးကုန်းကုန်းဖြင့် ကိုမျိုးရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်။ ဦးသောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများသည် လောကဓံ၏ ဒဏ်ချက်များကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။ လာပါ မောင်ရင်၊ မိုးထဲလေထဲမှာ အအေးပတ်ပါဦးမယ်၊ ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ထိုင်ပါဦးဟု အဖိုးအိုက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဆိုသည်။ ကိုမျိုးသည် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမပါဘူး အဘဟု သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုစကားကို ပြောလိုက်ရသည့် အချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားရသည်။ လူ့ဘဝတွင် အဆိုးဝါးဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ မိမိကိုယ်ကို အားမကိုးနိုင်တော့ကြောင်း သူတစ်ပါးကို ဖွင့်ဟရသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဦးသောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ အပြုံးသည် ရိုးသားလွန်းလှသဖြင့် ကိုမျိုး၏ စိုးရိမ်စိတ်များ အရည်ပျော်သွားရသည်။ ပိုက်ဆံက အရေးမကြီးပါဘူး မောင်ရင်ရယ်၊ ဗိုက်ဆာရင် စားဖို့က ပထမပဲ၊ လာပါ၊ ထမင်းပူပူလေး တစ်နပ်လောက်တော့ အဘ ကျွေးနိုင်ပါတယ်ဟု ဆိုကာ ဆိုင်အတွင်းရှိ သစ်သားစားပွဲအစုတ်လေးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သော ထမင်းဖြူဖြူနွေးနွေးတစ်ပန်းကန်နှင့် ငါးခူဟင်းရည်နံ့ သင်းသင်းလေးသည် ကိုမျိုးအတွက်တော့ နတ်သုဒ္ဓါထက်ပင် ပို၍ ထူးမြတ်နေတော့သည်။ သူသည် ထမင်းကို အငမ်းမရ စားမိသည်။ ထမင်းတစ်လုပ်ချင်းစီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောထဲသို့ အသက်ဓာတ်ကို ပြန်လည်သွင်းပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အဘက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အလကားကျွေးရတာလဲဟု ကိုမျိုးက ထမင်းစားရင်း မေးမိသည်။ ဦးသောင်းသည် ဆိုင်အပြင်ဘက်က မိုးစက်များကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ အဘလည်း တစ်ချိန်က မောင်ရင့်လို ဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့ပါ၊ အဲဒီတုန်းက လူတစ်ယောက်က အဘကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီကျေးဇူးကို အဘက အခု မောင်ရင့်ကို ပြန်ဆပ်တာပါ၊ ကျေးဇူးဆိုတာ လက်ဆင့်ကမ်းရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်လားဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ ကိုမျိုး၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝေဝါးလာသည်။ ဤထမင်းတစ်နပ်သည် ဗိုက်ကိုသာမက သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ စိုပြေစေခဲ့သည်။

ထိုညက ကိုမျိုးသည် ဗိုက်ဝရုံသာမက ဘဝကို ပြန်လည်စတင်ရန် ခွန်အားများကိုပါ ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဆိုင်အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ မိုးသည် စဲစပြုနေပြီဖြစ်သည်။ လေထုသည် လတ်ဆတ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်စိုင်များအကြားမှ လမင်းသည် ရေးရေးလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ကတိပြုမိသည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့ ကျေးဇူးတရားကို လက်ဆင့်ကမ်းမည့်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် များပြားလှသော ငွေကြေးများ မလိုအပ်ဘဲ ကြင်နာမှုပါသော ထမင်းတစ်နပ်ကပင် လုံလောက်ကြောင်း သူ သိမြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ယခုအခါတွင် အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် သူ၏ အတိတ်ကို ဘယ်သောအခါမှ မမေ့ခဲ့ပေ။ သူ၏ ကုမ္ပဏီအရှေ့တွင် နေ့စဉ် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသူများအတွက် အခမဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေး တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ တစ်နေ့တွင် ကိုမျိုးသည် ထိုဆိုင်လေးသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုစဉ် အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ထမင်းစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဖိုးအို၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ကိုမျိုး၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။ သူသည် ထိုမျက်နှာကို ဘယ်သောအခါမှ မေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဦးသောင်းသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ နူးညံ့နေဆဲပင်။ ကိုမျိုးသည် အဖိုးအို၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ အဘ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသလားဟု မေးလိုက်သည့်အခါ အဖိုးအိုက ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ကိုမျိုးသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက မိုးရွာသော ညတစ်ညအကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။ ဦးသောင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှတ်မိသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။ မောင်ရင်က အခုတော့ ကြီးပွားနေပြီပဲ၊ အဘ ဝမ်းသာပါတယ်ကွယ်ဟု ပြောကာ ကိုမျိုး၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အဘ ကျွေးခဲ့တဲ့ ထမင်းတစ်နပ်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်ခဲ့တာပါ၊ အဲဒီထမင်းတစ်နပ်က ကျွန်တော့်ကို လူဖြစ်စေခဲ့တာပါဟု ကိုမျိုးက အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောရှာသည်။ သူသည် အဖိုးအိုကို သူ၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မိဘကဲ့သို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျေးဇူးတရားဆိုသည်မှာ တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး မြစ်ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေတတ်သည်။ အပေးနှင့် အယူသည် သံသရာတစ်ကွေ့တွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် သူ၏ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ညနေခင်း၏ နေဝင်ချိန်တွင် ကိုမျိုးနှင့် ဦးသောင်းတို့သည် ခြံထဲရှိ ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ငှက်ကလေးများ အသိုက်ပြန်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လောကတွင် အကြီးမြတ်ဆုံးသော အရာမှာ ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး အလှပဆုံးသော အရာမှာ ကျေးဇူးသိတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်ရန်အတွက် ကြီးကျယ်သော အရာများ မလိုအပ်ဘဲ စစ်မှန်သော စေတနာနှင့် ထမင်းတစ်နပ်ကပင် အံ့သြဖွယ်ရာများကို ဖန်တီးနိုင်ကြောင်း ဤပုံပြင်က သက်သေပြနေသည်။

ကိုမျိုးသည် သူ၏ သားသမီးများကိုလည်း ဤသင်ခန်းစာကို အမြဲတမ်း သင်ကြားပေးလေ့ရှိသည်။ ငါ့သားတို့၊ လောကမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ၊ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ရင် ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးဖို့ ဘယ်တော့မှ ဝန်မလေးကြနဲ့၊ အဲဒီ ထမင်းတစ်နပ်ဟာ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့ ဘဝတစ်ခုလုံး ဖြစ်နိုင်တယ်ဟု သူက ဆိုလေ့ရှိသည်။ သူ၏ စကားများသည် သားသမီးများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်နေတော့သည်။ ကြင်နာမှုသည် မျိုးစေ့တစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊ စိုက်ပျိုးလိုက်သည့်အခါ နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြီးမားသော အရိပ်အာဝါသအဖြစ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာတတ်သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ကိုမျိုးသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော အေးချမ်းမှုသည် မိုးရေထဲ၌ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော အေးစိမ့်မှုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အားကောင်းနေသည်။ ထမင်းတစ်နပ်၏ ကျေးဇူးသည် ဘဝ၏ အမှောင်ထုထဲတွင် လမ်းပြကြယ်တစ်ခုကဲ့သို့ လင်းလက်နေဆဲဖြစ်သည်။ လူသားဆန်မှုနှင့် မေတ္တာတရားတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ဤကမ္ဘာကြီးတွင် ကျေးဇူးတရားကို လက်ဆင့်ကမ်းခြင်းသည်သာလျှင် အလှပဆုံးသော ဘဝအနုပညာပင် ဖြစ်တော့သည်။ အဆုံးသတ်တွင် လူတစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ သူရရှိခဲ့သော အရာများ မဟုတ်ဘဲ သူပေးဆပ်ခဲ့သော အရာများသာ ဖြစ်ပေသည်။